<![CDATA[<body>
<BR><A HREF='/home'>Welkom</A>
<BR><A HREF='/pr/news.php/lang=nl/'>Blog</A>
<BR><A HREF='/pr/news.php/lang=nl/modulecode=News3'>CD/DVD recensies</A>
<BR><A HREF='/pr/news.php/lang=nl/modulecode=News6'>Pas gezien</A>
<BR><A HREF='/pr/news.php/lang=nl/modulecode=News5'>Gezien in \'11</A>
<BR><A HREF='/pr/news.php/lang=nl/modulecode=News4'>Gezien in \'10</A>
<BR><A HREF='/pr/news.php/lang=nl/modulecode=News2'>Gezien in \'09</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info3'>Gezien in \'08</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info6'>Gezien in \'07</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info7'>Gezien in \'06</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info8'>Gezien in \'05</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info9'>Gezien in \'04</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info10'>Gezien in \'03</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info2'>Me & kids</A>
<BR><A HREF='/pr/g.php/lang=nl/'>Gastenboek</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info18'>Links</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Project'>Route 66 \'11</A>
<BR><A HREF='/pr/introduction.php/lang=nl/modulecode=Intro'>Verslag Amerika</A>
<BR><A HREF='/pr/contact.php/lang=nl/'>Reisje Amerika \'08</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info13'>Reisje Praag \'08</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info14'>Reisje Kreta \'07</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info15'>Reisje Parijs \'06</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info16'>Reisje Canada \'05</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info17'>Reisje Amerika \'04</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/lang=nl/modulecode=Info19'>Amsterdam Bluesfestival</A>
<br>Never Enough<br><strong>blues, country, rock 'n' roll, cd recensies, concertverslagen, artiesten, ruud monde, bikes'n blues, concertagenda</strong><br><br>blues, country, rock 'n' roll, cd recensies, concertverslagen, artiesten, ruud monde, bikes'n blues, concertagenda Muziektempel nmr. 1 Paradiso Melkweg Bluescafe Meloe Melo Bluesclub XXL Patronaat Cruise-Inn The Shack - The place to be! Cafe Ruimzicht De plaats voor Jazz in Amsterdam Prima Magazine Nog meer info De naam spreekt voor zich! <br>
Amsterdam Bluesfestival Jarenlang heeft Amsterdam haar eigen Bluesfestival gehad. Dit festival werd voor de eerste keer georganiseerd door Martin van Olderen (N.B.B.O.) in 1983. Alle edities hebben plaats gevonden in de Meervaart. Zelf ben ik bij alle festivals aanwezig geweest. Over dit festival is echter niets te vinden op het internet. In het onderstaande overzicht staan de gegevens vanalle jaargangen. Heeft u nog aanvullingen of verdere informatie(ook foto's zijn welkom) die van belang zijn, dan ontvang ik deze gaarne per mail. Mijn mailadres is: monde40@zonnet.nl. Datum Tijd Titel Artiesten 19-3-83 20.00 1e Amsterdam Blues Festival Tilt Team, Errol Dixon, Johnny Mars, Willie Mabon, Albert Collins & The Icebreakers 20-3-83 15.00 1e Amsterdam Blues Festival Luther Tucker Bluesband, Rob Hoeke and his R & B Explosion, Ethel Brooks Chicago Gospel Ensemble, Little Willie Littlefield, Son Seals bluesband & Junior Wells, Memphis Slim 23-3-84 20.00 2e Amsterdams Blues Festival Andre Valkering R & B Groep, Cab Kaye, Louisiana Red, Phillip Walker Bluesband, Lowell Fulson, Al Rapone and The Zydeco Express, Rod Piazza & The Mighty Flyers, 24-3-84 20.00 2e Amsterdams Blues Festival The international Blues Duo, The Youngblood(met o.a Lucky Peterson & Melvin Taylor)Bluesband, Vallerie Wellington, Al Rapone and the Zydeco Express, Lonny Brooks Bluesband 29-3-85 20.00 3e Amsterdams Blues Festival The Robert Cray Bluesband, Mr. Mark 'B' Brown, Magic Frankie and The Blues Disease, Champion Jack Dupree, Magic Frankie and the Blues Disease, Al Rapone and the Zydeco Express, Philadelphia Jerry Ricks 30-3-85 20.00 3e Amsterdams Blues Festival DeLuxe Bluesband, Eddy C. Campbell, Duke Robillard and the Pleasure Kings, Guitar Crusher and the Midnight Rocker 21-3-86 20.00 4e Amsterdams Blues Festival Avalanche, Alex Zwingenberger en Sippie Wallace, Big Town Playboys, Carey & Lurrie Bell met Elisha Blue Murray,Big Town Playboys, David Honeyboy Edwards Presentatie Harry Muskee 22-3-86 20.00 4e Amsterdams Blues Festival Harry Muskee Gang, Mississippi Bluesfestival met James Son Thomas/Jessie Mae Hemphill/David Evans, Hezikiah and the Houserockers, Maxine Howard and the R & B Explosion, Roomful of Blues 19-3-87 20.00 5e Amsterdams Blues Festival (i.s.m. tros sesjun) James Cotton Blues Band,Eddie Burns and John Morris Presentatie Roland Van Campenhout 20-3-87 20.00 5e Amsterdams Blues Festival 1987 The Crew, Joe Louis Walker and the Bosstalkers, Big Joe Duskin, The Nighthawks 21-3-87 20.00 5e Amsterdams Blues Festival 1987 Lowell Fulson and Avalanche, Magic Slim and the Teardrops, Doctor Ross, Eddy Clearwater Band 18-3-88 20.00 6e Amsterdams Blues Festival 1988 Billy o'Haire Trio, Buster Benton & The Blues Ambassadors, Robert jr Lockwood, Otis Grand and His Rhythm & Blues Band 19-3-88 14.00 6e Amsterdams Blues Festival 1988 Bob Hall, Erik Jan Overbeek, Roland 19-3-88 20.00 6e Amsterdams Blues Festival 1988 Mill Base Blues & Boogie Band, Matt 'Guitar' Murphy and his Bluesband, Eddie 'Five Long Years' Boyd, Clarence 'Gatemouth' Brown and Gate's Express 17-3-89 20.00 7e Amsterdams Blues Festival 1989 The Paladins, Koko Taylor and the Blues Machine, Maurice Vaughn Bluesband, Lil'Ed & the Blues Imperials 18-3-89 14.00 7e Amsterdams Blues Festival 1989 Terry Man, Rob Agerbeek, Detroit Junior 18-3-89 20.00 7e Amsterdams Blues Festival 1989 Tom Principato Band, Johnny Mars Bluesband, Detroit Junior & his Blues Show, Lonnie Brooks Bluesband 16-3-90 20.00 8e Amsterdams Blues Festival Snatch It Back, Margie Evans and the Checkerboard Bluesband, James Harman Band, Ponty Bone and the Squeezetones, Honeyboy Edwards(met speciale gast de Zangeres Zonder Naam) 17-3-90 20.00 8e Amsterdams Blues Festival Rinus Groeneveld & Herbert Noord r&b Band, Katie Webster, Magic Slim and The Teardrops, Charles Brown and his Bluesband, Kenny Neal Bluesband with Big Voice Odom 17-3-90 14.00 8e Blues & Boogie Woogie special Katie Webster, Charles Brown, Honeyboy Edwards 15-3-91 20.00 9e Amsterdam Blues Festival John Mooney & Bluesiana, Raful Neal bluesband + Troy Turner, Johnny Adams Bluesband, Johnny Copeland & The Calvin Owens Bluesband, Grady Gaines & his Texas Upsetters ftr. Joe Hughes 16-3-91 20.00 9e Amsterdam Blues Festival Doug Macleod Band, Joe Louis Walker & the Bosstalkers, Lovie Lee & Jeanne Carroll with the Rudy Rotta Bluesband, Floyd Dixon & Grady Fats Jackson with The Port Barlow Bluesband 16-3-91 14.00 9e Amsterdam Blues Festival Floyd Dixon, Lovie Lee 20-3-92 20.00 10e Amsterdam Blues Festival Mr. Boogie Woogie & The Firesweep Bluesband, Medford Slim Bluesband, Tom Ball & Kenny Sultan, Freddie & The Screamers + Mary Ann Brandon, Lil’Ed & The Blues Imperials 21-3-92 20.00 10e Amsterdam Blues Festival Oscar Benton Bluesband, L.C. Donatto & his Zydeco Band, James ‘Blues’ Campbell, San Francisco Blues Festival Featuring: Maurice McKinnies, Freddy Hughes, Ron Thompson, Big Bones & the Bobby Murray Band 19-3-93 20.00 11e Amsterdam blues festival Catfish Keith, Paul Lamb and The Kingsnakes, Trudy Lynn Bluesband + Theodis Ealey, Mitch Woods and His Rocket 88's 20-3-93 20.00 11e Amsterdam blues festival Eb Davis and His Bluesband, Little Willie Littlefield, The Sam Lay Blues Family, Luther Guitar Junior Johnson & his Mighty Rockers 20-3-93 14.00 11e Pianoblues & Boogie Woogie Special Little Willie Littlefried, Catfish Keith, Mitch Woods, G. van de Pol 18-3-94 20.00 12e Amsterdam Blues Festival Steve James, Bryan Lee & the Jump Street Five, Lynn August & the Hot August Knights, Zora Young & her Chicago Blues Band 19-3-94 20.00 12e Amsterdam Blues Festival D. Train, Andy J Forest Band, Errol Dixon & his All Stars Blues & Boogie Band, Jimmy Johnson & His Blues Band 19-3-94 14.00 12e Pianoblues & Boogie Woogie Special Martijn Schok, Steve James, James "The Bluesbuster" Goodwin, Errol Dixon 17-3-95 20.00 13e Amsterdams Blues Festival Max Johns, Bob Hall, Johnny Mars, Little Smokey Smothers & lee Shat Williams, Mighty Sam Mclain 18-3-95 20.00 13e Amsterdams Blues Festival Willie Kent, Martha Wright, Eddie Kirkland, DeLuxe Bluesband(with Bob Hall) 18-3-95 14.00 13e Piano & Boogie Woogie special Henk Pepping, Max Johns, Ed Comajta, Bob Hall 16-3-96 20.30 14e Amsterdam blues festival The Roadrunners, Big Jay McNealy, Son Seals Chicago Blues Band, Michael de Jong, Le Rue, Julian Sas Band, Blues Preachers 16-3-96 14.00 14e Pianoblues & Boogie Woogie Special Dirk-Jan Vennik, Cleanhead & Cornwall, Andre Valekering R & B Groep 15-3-97 20.30 15e Amsterdam Blues Festival Clarence 'Gatemouth' Brown & Gate Express, Marion James and Hypnotic Casey & the Turbanaires, Kenny Neal Blues Band, The Bearcat Cajun Playboys, Be Careful, Martin Hutchinson Bluesband, Big Bo & Mr. Bas, Willem Lighthart 15-3-97 14.00 15e Pianoblues & Boogie Woogie Special Rob Agerbeek, Martijn Schok Boogie Woogie trio, A Crossroads Deal 24-3-00 20.00 16e Amsterdams Blues Festival Barrelhouse, Rudy Stevenson Band ft Sidney's Guitar Crusher Selby, Doug Jay & the Dynacasters, Sonny Rhodes Blues Band, Simon "Honeyboy" Hickling, Arcadia, Mick Pini Band, Johnny Tequila 25-3-00 20.00 16e Amsterdams Blues Festival Double Brown, Michael Hill's Blues Mob, Little Roger & The Houserockers, Bluesscatters, Little Ed & The Blues Imperials, Swamp, Willie B. And The Blue Sparrow, Eb Davis Super Blues Band 17-3-01 20.00 17e AmsterdamsBlues Festival Kenny Neal, Kenny "Blues Boss" Wayne,Tino Gonzales,TheBayou Mosquitas, Ann Popovic Band, Michael Roach & Ian Briggs, Texan Tail, Cleanhead and Barefood 17-3-01 14.00 17e Pianoblues & Boogie Woogie Special Douglas Kleef Boogie Woogie Trio, Bighand Tom, Martijn Schok & Silvian Zingg, Kenny "Blues Boss" Wayne Tino Gonzales (2001) Kenny "Blues Boss" Wayne (2001) Kenny Neal (2001) Cleanhead & Barefood (2001) <br>
Laatste cd recensies: <br>
Levensmotto:"Beter rijk te leven dan rijk te sterven" <br>
Concert Agenda: 9 februari: Nick Lowe - Paradiso/Amsterdam 10 februari: Boppin' Festival - Maloe Melo/Amsterdam 13 februari: The Bootleg Beatles - Paradiso/Amsterdam 15 februari: Jimmy Bowskill - Paradiso/Amsterdam 17 februari: Big Dez - The Shack/Oude Meer 18 februari: Bluesmotel - Maloe Melo/ Amsterdam 18 februari: Paul Osher - The Shack/Oude Meer 21 februari:Sharon Jones and the Dap Kings - Paradiso/Amsterdam 26 februari: Focus - Bluesclub XXL/Wageningen 26 februari: Mike Mok And The EM-Tones - The Shack/ Oude Meer 28 februari: Shelby Lynne - Paradiso/People's Place/ Amsterdam 29 februari: The Hendrix Alive Project & Bex Marshall- Maloe Melo/Amsterdam 2 maart:Walter Trout- Paradiso/Amsterdam 3 maart: Black Top - The Shack/Oude Meer 3 maart: Letz Zep - Melkweg/Amsterdam 3 maart: John Norrie Band - Ruimzicht/ Leimuiderbrug 4 maart: Rachel Harrington & The Knock Outs - Paradiso/Amsterdam 11 maart: Greg Trooper - oude Veiling/ Aalsmeer 11 maart: Chris Rea - Paradiso/Amsterdam 17 maart: Arthur Ebeling - Ruimzicht/ Leimuiderbrug 17 maart: Trailer Trash Tremblers - The Shack/Oude Meer 19 maart: Gene Taylor Trio - Ruimzicht/ Leimuiderbrug 22 maart: Leon Russell - Paradiso/Amsterdam 25 maart: Mz Dee And Maurizo Pugno - Bluesclub XXL/ Wageningen 27 maart: Tower Of Power - Paradiso/Amsterdam 29 maart: Gretchen Peters - Paradiso/Amsterdam 31 maart: Bob Color - Ruimzicht/ Leimuiderbrug 31 maart: CC Jerome's Jetsetters - The Shack/Oude Meer 6 april: Little Boogie Boy Bluesband- Ruimzicht/ Leimuiderbrug 6 april: Candy Dulfer & Sherry Dyanne - Paradiso/ Amsterdam 15 april: Candy Dulfer - Patronaat/Haarlem 15 April: Sean Carney - Bluesclub XXL/Wageningen 17 april: Sinead O'Connor - Paradiso/ Amsterdam 19 februari: The Rack Corner Boogie Band - Melkweg/ Amsterdam 20 april: Pokey Lafarge - Paradiso/ Amsterdam 21 april: Jools Holland - Paradiso/Amsterdam 22 april: Bas Kleine And His Harmaniacs - The Shack/ Oude Meer 23 april: The BossHoss - Melkweg/ Amsterdam 25,26,27 april: The Kyteman Orchestra - Paradiso/ Amsterdam 27 april: Rufus Wainwright - Melkweg/ Amsterdam 29 april: John Spencer Blues Explosion - Melkweg/ Amsterdam 16 mei: Definition Of Madmen - The Shack/Oude Meer 20 mei: Tom Russell - Amstelkerk/ Amsterdam 9 juni: D-Day - Cruise-Inn/ Amsterdam 10 juni: The Veldman Brothers - The Shack/ Oude Meer 6 juli: Los Lonely Boys - Paradiso/Amsterdam 23 september: Sean Webster - Bluesclub XXL/ Wageningen 7 oktober: The Dubliners - Paradiso/ Amsterdam 19 oktober: Big Jeezus Truck - The Shack/Oude Meer 28 oktober: Marquise Knox Band - Bluesclub XXL/ Wageningen 3 november: The X-Ray Blues Band - The Shack/ Oude Meer 18 november: Jack De Keyzer - Bluesclub XXL/ Wageningen 16 december: J.P. Saars & The Red Hots - Bluesclub XXL/ Wageningen <br>
Beste bezoek(st)er, Hetwas in1973, ik was pas dertien, toenik mijneerste bluesnummer hoorde. Ik weet het nog goed, het was van 'Lightnin'Hopkins'. De volgende dag snel naar de platenwinkel om een lp te kopen van deze Texaanse blueslegende. En zo is het allemaal begonnen. Nu,duizendenLP's CD's DVD's en concerten later (from Hank to Hendrix/Neil Young) begin ik met deze site. Ik wens iedereen veel plezier met het bekijken van mijn site! Mocht je wat kwijt willen, schrijf het dan in mijn gastenboek of stuur een mailtje naar monde40@zonnet.nl. Ruud Ps.Voor een cd recensie: stuur mij een mailtje en ik zal mijn adresgegevens toezenden. <br>
Laatst gewijzigd: 05/02/2012 Verslagje van KING MO toegevoegd op pagina 'Pas gezien'. 21/01 Nieuwe cd recensie toegevoegd. <br>
Welkom& Concert agenda <br>
Never Enough!! <br>
<p><strong>Diensten</strong></p> Roy (fotomei 2011) Henk & Ruby (foto2010) <br>
Ruud Monde Geboren op dinsdag9 augustus 1960 te Amsterdam. Geboorteadres: Wildeman 28 III 1068 BL. <br>
<p><strong>Contact</strong></p> Peter Wolf& Sheepskin: 14 december Bikes 'n Blues Amstelveen. Het was alweer de derde keer dat Peter Wolf & Sheepskin hun opwachting maakten op het podium van Bikes ’n Blues (zie ook mijn verslagje van 27/10/’07 ). Waarschijnlijk was dat ook de reden, dat het niet echt druk was vanavond. Toch jammer, want het was het laatste optreden en dus het einde van deze band en dan verdien je toch een volle zaal. Ten opzichte van afgelopen jaar was er weinig nieuws onder de zon, maar wat zij speelden (covers) doen ze vol overgave. Ik hoop dat gitarist Peter ‘Wolf’ van Heijningen snel terug is met een nieuwe band en met eigen werk. Of is het een goed idee om een Fleetwood Mac coverband te beginnen? Dan wel met werk uit hun legendarische bluesjaren. Voor mij waren de covers van deze band weer de hoogtepunten van de avond. Voor 2009 staan er gelukkig weer wat bands op het programma die nog niet eerder in Bikes ’n Blues hebben gespeeld. Dus houd de agenda in de gaten! Chicago Bluesfestival 2008: 16 november Bimhuis Amsterdam. Net als afgelopen jaar ( zie verslag 06/12/07) vond het Chicago Bluesfestival plaats in het Bim Huis te Amsterdam. De Rhythm sectie was hetzelfde: de geweldige Willie Hayes op de drums en Russell Jackson op de basgitaar. Als aanvulling op de band, was de pianist Ken Saydak mee gekomen. De band opende met ‘Have Mercy For The Blues’. Daarna was het de beurt aan Ken Saydak, die duidelijk nog wat moest warm draaien ( gelukkig herstelde hij zich later prima ). Als gasten waren er dit jaar: D.C. Bellamy, Andrew ‘Jr. Boy’ Jones en Shakura S’Aida. Die laatste zag ik dit jaar al eens schitteren in Paradiso. ( zie verslag 28/04/08). Andrew Jones was de eerste gast die aanschoof. Deze uit Texas afkomstige zanger/gitarist, speelde al op zestienjarige leeftijd in de band van Freddie King. Andrew is een degelijke bluesgitarist met een ietwat afgeknepen gitaargeluid en beschikt over een prettige stem. De tweede gast, Shakura S’Aida, is een echte entertainer. Zij doet haar best om het publiek te vermaken, beschikt over een prachtige stem en geeft zichzelf helemaal. Al met al, een lust om naar te kijken en te luisteren. Als derde gast was daar D.C. Bellamy ( de halfbroer van Curtis Mayfield ). Ook hij trakteerde het publiek op een vermakelijke act, waarin hij imitaties bracht van o.a. Howlin Wolf. Na de pauze kwam een ieder in dezelfde volgorde weer terug. Helemaal tot het eind heb ik het echter niet uitgezeten. Ik weet niet wat het was, maar ik had het idee dat ik was beland in een verkeerde ambiance. Publiek met een te hoog Jazz gehalte, een te nette zaal ( allemaal keurig zitten ) of misschien was ikzelf niet helemaal in the mood? Volgend jaar maar weer eens in Paradiso! James Harman & Gene Taylor: 20 September Bikes 'n Blues Amstelveen. De eerste avond in Bikes ’n Blues na de zomervakantie was weer een hele leuke! De twee Amerikaanse Cavia’s ‘Gene Taylor & James Harman’ stonden voor de tweede keer(zie mijn verslag van 4 mei 2007) op het podium in Amstelveen. En ja, heb je deze twee grootheden in huis, dan weet je dat het allemaal goed gaat komen. Deze twee stralen de blues werkelijk uit. Na veertig jaar de hele wereld over te zijn geweest, hebben ze er nog flink zin in. Niets geen routineus optreden. Plezier, dat is wat ik zag. Rest mij nog te noemen en te complimenteren, de ritmesectie ‘Peter Kempe (Juke Joints) en Lord Julius’ en ik mag ook zeker niet Çlay Windham vergeten op gitaar. Geweldig om te zien, hoe deze drie top muzikanten in dienst van Gene & James speelden, zonder zelf al te nadrukkelijk aanwezig te zijn. Berry en Rian weer bedankt en ik zie jullie op 15 oktober in Memphis!! Melvin Taylor: 26 augustus Maloe Melo Amsterdam. Jarenlang heeft Amsterdam een eigen bluesfestival gehad in de Meervaart. Onder bezielende leiding van Martin van Olderen werden er bekende maar ook onbekende bluesartiesten naar Nederland gehaald. Begin jaren 80stond er, een toen nog onbekende, Melvin Taylor(net 21 jaar) op het programma. Hij speelde met een groep jonge aanstormende bluestalenten uit Chicago, waaronder ookhet multitalent Lucky Peterson. Sensationeel was het. Ik had nog nooit zo'n geweldige gitarist gezien. De zaal ging helemaal plat, vooral op de prachtige Jimi Hendrix covers. Nu, zo'n 25 jaar later, stond diezelfde Melvin Taylor in Maloe Melo voor pakweg een mannetje of 40 zijn kunsten te vertonen. In de jaren tussendoor bleef ik hem volgen en zag hem nog enkele keren optreden.Melvin is gewoon te goed! Heer en meester over zijn instrument. Zo verschrikkelijk veel techniek. Speelt alle stijlen even makkelijk. Alleen het is vaak helemaal over de top. Hetzelfde heb ik ook als ik Jan Akkerman hoor spelen. Het zijn van die gitaristen die zichzelf voorbij lopen, steeds alles en iedereen willen laten zien(horen) wat ze allemaal niet kunnen. Jammer hoor want ze kunnen zo prachtig spelen. Ook in Maloe waren enkele juweeltjes te horen(o.a. Snoopy &Ain't no sunshine) zeker in het eerste gedeelte van het optreden. Na de pauze had ik het snel gezien, gewoon teveel!! Jammer hoor van zoveel talent. The Neville Brothers: 18 juli Paradiso Amsterdam. Allemaal brave burgers in een bijna uitverkocht Paradiso. Geen aanstekers in de lucht maar mobieltjes en niemand die stiekem een peukie opstak. Mijn eerste rook vrije concert! Gelukkig waren de Nevilles weer uitstekend. Het was alweer drie jaar geleden dat zij in Paradiso stonden(zie verslag van 05/03/05). Het blijft een heerlijke band om te zien en te horen. Geweldig slagwerk, een echt Hammond orgel en uiteraard de prachtige stem van Aaron. Waar zie je het nog een band met maar liefst acht leden? Na afloop was het nog gezellig met alle rokers op de tramhalte! Matthew Lee & de William Smulders band: 29 juni Caddy's Purmerend. De laatste kans om te genieten van een optreden in een sfeer van rook en verschraald bier. Helaas heeft ons kabinet besloten om in de horeca een rookverbod af te kondigen(betutteling ten top). Wat mij betreft liever een bord aan de deur met de volgende tekst: "betreden op eigen risico hier wordt namelijk gerookt". Of laat de mensen zelfkiezen of ze naar een rook of een rookvrij gelegenheid toe gaan. Maar goed... Vanmiddag had de Jerry Lee Lewis fanclub de Caddy's in Purmerend gekozen voor hun jaarlijkse fanclubdag Als speciale gast was de uit Italie afkomstige Matthew Lee uitgenodigd als heuse Jerry Lee Lewis kloon. Geen irritante persiflage maar een man die een heerlijk optreden verzorgde. Lekker rammend op de piano en een prima stem, voeg daarbij de prima begeleiding van de Nederlandse R & R band van gitarist William Smulders dan kan het niet meer stuk. Jerry Lee is wat mij betreft de belichaming van de Rock 'n Roll en behoort dan ook tot mijn favorieten.Vanmiddag kwamen al zijn hits voorbij. Daarnaast is er in Caddy'saltijd eenprima sfeer, veel rockers met hunmooie auto's enprachtige motorenbuiten, dat is zeker wetengenieten.Niets te doen op de zondagmiddag ga dan eens langs in Purmerend. Elke week een Rock 'n Roll band en je kan er ook nog prima eten!! James Hunter: 27 mei Melkweg Amsterdam. Foutje van de Melkweg! James Hunter is namelijk populair en is te groot geworden voor de oude zaal. Stampvol was het en daardoor erg warm. Gelukkig stonden wij tegen de bar aangedrukt zodat wij af en toe een biertje konden bestellen.Het concert week niet veel af van het concert dat ik heb beschreven op pagina "Gezien 2006" d.d. 8 oktober. Dus wil je weten wat je allemaal hebt gemist neem dan daar even een kijkje! Volgende keer hopelijk in The Max of Paradiso. Johnny Winter: 10 mei Paradiso Amsterdam. Bij binnenkomst stonden de jonge honden van Big Blind uit Noordwijk al op het podium. Een mooie promotie voor de boys; van het Amstelveense Bikes 'n Blues( zie mijn verslag d.d 21/09/"07)naar het voorprogramma van niemand minder dan Johnny Winter. Het plezier spatte er vanaf en het publiek, in de steeds voller lopende zaal, deelde al snel in het enthousiasme. Rond half negen was het de beurt aan mijn held Johnny Winter. Na zijn laatste optreden(zie mijn verslag 31/08'06) had ik het sterke vermoeden, gezien zijn fysieke gesteldheid,hem nooit meer live aan het werk te zien. Gelukkig gaat het zo te zien weer wat beter met hem en leek hij in een iets betere conditie. De samenstelling van de band isgelijk aan die van twee jaar geleden en ook de nummers die hij speelde waren, op twee uitzonderingen na, precies hetzelfde. Nieuw waren een prachtig gespeelde versie van de Jimi Hendrix song "Red House" en de cover van de Rolling Stones hit "It's All Over Now". (jammer dat bij dit laatste nummer de geluidsman even de weg kwijt was).Verder verwijs ik jullie naar mijn verslag van zijn optreden uit 2006, wat daar staat geldt namelijk ook voor dit optreden. Leuk om nog te vermelden is het feit dat Paradiso bijna was uitverkocht! Ps. De foto's zijn dit keer gestolen. Johnny Mastro & Mama's Boys: 3 mei Bikes 'n Blues Amstelveen. Een avondje onvervalste "Power Blues" in Amstelveen. De geluidsman had het goed begrepen want de volumeknop stond aardig open. De uit Los Angeles afkomstige Johnny Mastro timmert inmiddels aardig aan de weg in de lage landen gezien het aantal optredens hier in de laatste paar jaren. Ik zag hem voor het eerst in 2006 in de, bijna lege, kleine zaal van Paradiso. Zijn toenmalige gitarist is inmiddels vervangen door twee nieuwelingen die beide het klappen van de zweep kennen. Het geluid is hierdoor nog heftiger geworden. De twee spelen zowel slide-, solo- als slag gitaar en doen dit allebei voortreffelijk. Voeg hierbij een strakke rhythm sectie meteen sterk spelende bassist en je hebt "The Mama's Boys". Snoeihard maar toch erg goed spelend. Alhoewel dit soort blues niet mijn favoriete stijl is heb ik toch weer genoten. Johnny en zijn band gaan er helemaal voor en zijn pas tevreden als het publiek uit zijn dak gaat. Johnny zelf is een voortreffelijke mondharmonica speler(zowel op de bluesharp als op de chromatische harmonica) en is zeker geen onverdienstelijke zanger. De nummers zijn eigen gemaakt en dat is tegenwoordig al een complimentje waard in het bluescircuit. Al met al een prima optreden! Volgende keer, 17 mei, is het jammer genoeg alweer het laatste optreden in Bikes 'n Blues voor de zomervakantie. Pas in september staan de volgende optredens op de agenda. Bluescaravan 2008: 28 april Paradiso Amsterdam. Gelukkig behoorde ik vanavond tot de plus minus 50 bezoekers van dit geweldige optreden in de kleine zaal van Paradiso. In 2005 was ik ook aanwezig bij de eerste editie van de Bluescaravanin de grote zaal van de Melkweg, die toen bommetje vol was. Kwam het door de afwezigheid van Candey Kane, die door een zeer ernstige ziekte vanavond niet aanwezig was? Mocht dit zo zijn dan was dit onterecht. Zelden zag ik drie zangeressen, elk met een eigen stijl, die zo goed waren. Daarnaast een uitstekend spelendeband, wat wil je nog meer!. Het optreden begon met een lekker funkynummer door de drie dames tesamen. Vervolgens bleef Dani Wilde(UK) staan. Dani beschikt over een prachtig stem geluid en bracht een afwisselende set van eigen nummers en wat covers. Haar gitaar spel hield niet over, maar goed een kniesoor...... Daarna was het de beurt aan Deborah Coleman(USA). Zij vertegenwoordigde wat meer de traditionele kant van de blues. Langere nummers met prachtg gitaar spel. Het hoogtepunt van de avond was echter de laatste set van Shakura S'Aida uit Canada. Wat een stem en wat een performer. Van gospel, blues tot funk elke stijl heeft zij onder controle. Haar optreden deed mij denken aan de Pointer Sisters in hun begin jaren (lp "Live at the Opera House"). Ook nog even een speciaal compliment voor Govert van der Kolm de Nederlander die het Hammondorgel bespeelde. Hij liet horen hoe heerlijk een Hammond kan klinken. Ook het spel vande voortreffelijke gitaristeLaura Chavez van de band verdient een compliment. De afsluiter van de avond was de Led Zeppelin hit "whole Lotta Love" door de drie dames tesamen. Al met al een prima optreden!! Les Wilson & The Mighty Houserockers: 12 april Bikes 'n Blues Amstelveen. Vanavond weer eens een buitenlandse act op het podium in Amstelveen. Zelf had ik nog nooit van Les Wilson gehoord maar toch heeft hij al zeven cd's uitgebracht. Dus iets om naar uit te kijken. Naast de veelal vaste bezoekers waren er vanavond toch weer een heel aantal nieuwe gezichten in Bikes 'n Blues. Een prima ontwikkeling! Les opende vlijmscherp, iets waar de meeste bands toch moeite mee hebben. Pittig gitaarspel afgewisseld met het prettige geluid van Fred Skidmore op het keyboard. Zeker geen wereldband maar een prima band voor in de pub. Het repertoire bestond voornamelijk uit covers van de grote namen zoals BB King, Albert King, George Thorogood, The Thunderbirds etc. Veel afwisseling in de diverse tempo's en door het gebruik van de slide ook in het geluid. Al met al een prima avondje Engelse pub blues. Bettye LaVette: 9 april Paradiso Amsterdam. Zesenveertigjaar geledenkwam, opzestien jarige leeftijd, haar eerste plaatje uit!Nu, na heel veel labels te hebben versleten, heeft zij eindelijk wat succesmet haar laatste cd. Het was dan ook bommetje vol in Paradiso. Haar band, onder leiding van Alon Hill,opende sterk met twee krachtig gespeelde bluesnummers. Daarna was het weer kippenveltijdvanwege het warme amsterdamse onthaal dat elke grotenaam steevast krijgt in Paradiso. Voor mij viel het optreden zelf echter tegen. Bettye heeft het net niet. Grote hits heeft zij nooit gehad(dus weinig herkenning)en haar repertoire keuze is vis nog vlees. Oke er zaten een paar mooie ballads bij en haar enthousiasme was aanstekelijk maar haar stem is hard, scherp en gewoon niet mijn ding. Gelukkig was de band top en dat maakte toch wel weer het nodige goed. JzzzzzP met als gast Big Jay McNeely: 22 maart Patronaat Haarlem. Er was voldoende aanbod vanavond; in de Melkweg stond "Letz Zep" de beste coverband(Led Zeppelin) die ik ooit gezien heb. In Bikes 'n Blues "Wolfpin" en in Breda een heuse Bluesnacht. Wij kozen echter voor "JzzzzzP" die als speciale gast "Big Jay McNeely" had meegenomen. En ja het was feest in het Patronaat met JzzzzzP, zeker na de opkomst van Big Jay gingen de voetjes van de vloer. Wat een vitaliteit straalde, de inmiddels 81 jarige, McNeely uit. Zijn eerste grote hit "Deacon's hop" scoorde hij al in 1949 en nu 59 jaar later blies hij het dak eraf in Haarlem! Het optreden begon echter met JzzzzzP zelf, een JumpJazz formatie uit Haarlem. Lekkere muziek uit lang vervlogen tijden. De band kreeg tijdens het optreden hun tweede cd uitgereikt door niemand minder dan de oud burgemeester van Loosdrecht. De meest opvallende muzikant van JzzzzzP is ongetwijfeld saxofonist Thomas Streutgers. Hij voelt precies aan waarom het draait in deze stijl van muziek. Onvermoeibaar blies hij zijn longen uit zijn lijf. Jammer vond ik dat gitarist Arnold Smits zich weinig liet horen en zich beperkte tot het spelen van accoorden.Gelukkig liet hij later op de avond nog wel wat meer van zich horen. Ook de drummer, Daniel Casey, mag zich wat mij betreft iets meer uitleven. In mijn ogenis de band hierdoor iets te netjes voor het spelen van de echte Jump 'n' Jive.Gelukkig bracht Big Jay McNeely hier verandering in en ging de tent alsnog op zijn kop!! Bugaboo Tang: 1 maart Bikes 'n Blues Amstelveen. Het was weer eens ouderwets knallen en genietenin Amstelveen met dit keer "Bugaboo Tang", een band uit het zuiden van ons kikkerlandje. Bugaboo Tang staat voor een mix van jump-blues, Rock 'n' Roll, Surf en wat er zoal meer te horen was in de jaren vijftig. Een band die terecht voor de derde keer op het podium van Bikes 'n Blues stond.Voor mij was ditechter het eerste optreden van deze band en dus liet ik mij, pinda pellend op mijn kruk,maar weer eens aangenaam verrassen. Bugaboo Tang beschikt overeen zeer solide rhythm sectie met Jaako "the showman" opcontra bas en Jeroen op zijn drumkit.De twee uitstekend spelendegitaristen Roger en Pleun maken het geheel compleet(het blijft toch verbazingwekkend hoeveel goede muzikanten er in Nederland rondlopen). Eerst maar even wat kritiek op de organisatie voor ik de loftrompet ga afsteken over dit optreden; net als in Maloe Melo schuifthelaasook in Amstelveen het tijdstip van beginnen steeds iets verder op. Daarnaast was de pauze tussen de eerste en de tweede set veel te lang(optreden Berry). Dan het optreden zelf; voor de pauze was het allemaal nog wat ingetogen maar daarna ging het dak eraf. Veel afwisseling in de nummers, uitstekende gitaar solo's, allemaal lekker bondig en geen moment van verveling. Het geluid stond erg goed afgesteld, iets wat ook wel eens vermeld mag worden. Jammer dat het niet echt druk was(Idols?). Maar het publiek dat er was(en daar gaat het tenslotte toch om) heeft volgens mij zeer genoten. Wat mij betreft mag Bugaboo Tangvolgend jaar weer afreizen naar Bikes 'n Blues voor wederom een spetterend optreden! Little Boogie Boy Bluesband: 9 februari Bikes 'n Blues Amstelveen. Vol goede moed reden wij weernaar Amstelveen dit keer om de Little Boogie Boy Bluesband aan het werk te zien. Hein Meijer(Little Boogie Boy) is voor mij allang geen onbekende meer. Jaren geleden zag ik hem al eensaan het werk. Opvallend was toen al zijn gevarieerde gitaarspel en het plezier wat hij beleeft om op het podium te staan. Ook vanavond had Hein er weer zin in. Helaas heb ik door onvoorziene omstandigheden niet eens de eerste set uit kunnen zien. Was je er bij en wil je er wat over schrijven mail het dan naar mij( monde40@zonnet.nl ),ik zal het dan hier toevoegen. Robbert Fossen Bluesband: 19 januari Bikes 'n Blues Amstelveen. Het was even lastig kiezen deze zaterdagavond ga ik nog weg of blijf ik lekker thuis. Ik had me immers al lekker lui op de bank genesteld en zat te kijken naar de dvd van Eric Clapton's Crossroads 2007. Mijn maat Wim moest vroeg naar zijn bedje vanwege zijn wintersport vakantie en het weer nodigde ook niet echt uit om nog weg te gaan. Aan de andere kant is het in Amstelveen ook altijd wel weer gezellig. De stoute schoenen dus maar aangetrokken en een half uurtje later zat ik lekker achter inde zaal aan een pilsje. Vanavondde Haarlemse formatie "Robbert Fossen Bluesband" op het podium. Ik had deze band nog niet eerder aan het werk gezien, maar had wel al positieve geluiden gehoord, afwachten dus maar. Watben ik blij dat ik toch gegaan ben.Een top band! Traditionele Chicago Blues perfect uitgevoerd. Vooral na de pauze was het gitarist Harold Dorth die de band tot grote hoogte bracht. Geen uitgekauwdemaar juist zorgvuldig gekozen nummers. Robbert Fossen beschikt over een aangenaam stemgeluid die een bepaalde rust brengt en zeer geschikt is voor deze vorm van de blues. Het duo Bart Kamp(bas) en Ronald Oor(drums)zijn de backbone van de bandende aanwezigheid van saxofonist Robert Tulnhof geeft de band een extra dimensie. Chicago blues zoals die hoort te klinken! Wat mij betreft een band die vaker terug mag komen in Bikes 'n Blues. <br>
Hook Herrera & the Backbones: 29 december Bikes 'n Blues Amstelveen. Het laatste concert dit jaar in Bikes 'n Blues. Op het Amstelveense podium Hook Herrera & the Backbones. De uit California afkomstige Herrera heeft inmiddels een flinke "live" reputatie opgebouwd in Europa. Ik had hem nog nooit aan het werk gezien en was dan ook zeer nieuwsgierig wat deze avond brengen zou.Verrassend voor mij was de opening van de avond. Big Pete nam nietzijn mondharmonica ter hand maar plugde zijn gitaar in. Zijn stijl van spelen deed mij denken aan die van Albert Collins. Na twee nummers was het de beurt aan Herrera om het podium te betreden. Het geluid werd flink opgeschroefd en al snel was het mij duidelijk dat hier een geweldige mondharmonica speler stond. Jammer is wel dat er rondom hem geen eigen band stond. Niets ten nadele van de The Backbones hoor, maar Herrera en zij hadden nog nooit samen gespeeld. Het leek dan ook meer op een jamsessiedan op een goed voorbereid optreden. De finesse ontbrak en wat er over bleef waren nummers rondom simpele bluesthema's uitgevoerd door goede muzikanten. Gelukkig bleef er, dankzij de inzet en de klasse van deze muzikanten ,nog genoeg te genieten over.Al met al toch weer een leuk optreden in het altijd gezellige Galjoen. Scuttle Buttin': 24 december Bikes 'n Blues Amstelveen. Blues op kerstavond! Het Galjoen wasvoor deze gelegenheid dan ook geheel in kerstsfeer aangekleed. Dan waren er ook nog eens drie jarigen, Rian, Johan en John, alsnog van harte gefeliciteerd. Genoeg reden dus voor een feestje! En dat werd het. Op het podium stonden de mannen van,de deels Rotterdamse formatie, Scuttle Buttin' en zij gingen er vanaf de aftrap stevig tegenaan. De band draait om de fantastische gitarist Mike Schuurman maar heeft met zanger Joost van Veen nog een stevige persoonlijkheid in de gelederen. Het was jammerdat in de eerste set de gitaar wat zacht stond afgesteld waardoor de kwaliteiten van Mike niet echt uit de verf kwamen. Gelukkig werd dit euvel in de pauze hersteld en was het knallen geblazen in de tweede en derde set. De stelling "beter goed gejat dan zelf slechtgeschreven" was ook bij deze band van toepassing. Veel werk van Stevie Ray Vaughan, waaronder een prachtige uitvoering van "Tin Pan Alley", passeerde de revue. Al met al een geslaagde avond met een band die er zin in had en een publiek dat met de voetjes van de vloer ging. Volgende week(29/12) wordt het jaar afgesloten met een optreden van Hook Herrera & The Backbones dus iedereen op naar Amstelveen. Chicago Blues Festival 2007: 6 december Bimhuis Amsterdam. Sinds 1970 toert er jaarlijks een groep muzikanten uit Chicago rondonder de noemer "Chicago Blues Festival". In de jaren '70 en '80 heb ik diverse malen in Paradiso edities bezocht. Na vele jaren stond er eindelijk weer eens een Chicago Bluesfestival op het programma en wel in het Bimhuis. De meeste grondleggers van dit genre zijn inmiddels overleden maar de tweede generatie neemt het stokje over. In deze editie waren dat Eddie Taylor jr.(gtr.) en Lurrie Bell(gtr.). Andere muzikanten deze avond waren: Tail Dragger(zang), Russel Jackson(bas), Willie Hayes(drums) en Martin Lang(harmonica). De avond verliep in 2 sets als volgt ; de opening werd verzorgd door Eddie Taylor en Martin Lang met een viertal nummers. Eddie is geen geweldige zanger maar zijn authentieke gitaarspel tesamen met het typische Chicago mondharmonica geluid van Martin zorgden voor een prima opening van beide sets. Daarna was het aan Russel, die naast een uitstekende bassist ook een prima zanger bleek te zijn, omhet publiek op te warmen. Na Russel was 't de beurt aanTail Dragger(tesamen met de gehele band) om een aantal nummers te doen. Tail Dragger(James Yancy Jones)is de "old timer" van deze editie. Geboren in 1940 en in zijn levenheeft hij waarschijnlijk veel geluisterd naar Howlin'Wolf. Een echte performer die het publiek goed wist te bespelen. Als laatste act stond Lurrie Bell in de schijnwerpers. Ooit zag ik hem samen met zijn vader Carey Bell in de Meervaart. Toen een slanke jongen die lekker tekeer ging op zijn Fender. Nuwat kilo's zwaarder en spelend op een Gibson. Kenmerkend voor zowel Eddie Taylor jr. en Lurrie Bell is dat zij spelen zonder plectrum. De uitvoering van het nummer "Cold cold feeling" was heerlijk. Het waren echter niet deze laatste mannen waar ik het meest van heb genoten deze avond; deze eer was weggelegd voor de drummer(Willie Hayes) en de bassist en tevens ceremoniemeester(Russel Jackson). Ik heb zelden zo genoten van een drummer! Heerlijk om iemand zo op te zien gaan in zijn spel en op de juiste momenten de nodige accenten zien aan te brengen. Ook Russell ging geheel op in zijn baspartijen. Het moet een genot zijn geweest voor de rest van de band om te mogen spelen met zo'n rhythm sectie. Al met al een uitstekende avond zonder enige vernieuwing maar waar nummers werden gespeeld uit de rijke historie van de Chicago Blues. The Coalhouse Walker Bluesband: 1 december Bikes 'n Blues Amstelveen. Engeland is natuurlijk een groot muziekland en heeft zeker ook wat betreft bluesmuziek een rijk verleden. Maar ook de Britse bands die ik de afgelopen jaren heb gezien waren van grote klasse. Mijn verwachtingen waren dan ook hoog gespannen wat betreft de BritseCoalhouse Walker Bluesband. Helaas voldeed deze band hier totaal niet aan. Het was echt een afknapper. Lange nummers zonder enig venijn, een slechte gitarist en weinig originaliteit in de nummerkeuzes. Het was voor mij dan ook de eerste keer dat ik het na de eerste set voor gezien hield in Amstelveen. The Boyd Small Band: 17 november Bikes 'n Blues Amstelveen. Wat een verwennerij twee weken achter elkaar een optreden in Bikes 'n Blues! En wat een geluk dat Boyd Small, na een tournee met Monti Admundson door Europa, besloot om naar Amsterdam te verhuizen. Sindsdien heeft Nederland er een uitstekende bluesband bij, namelijk "The Boyd Small Bluesband". Vanavond stond deze band, aangevuld met de Amerikaanse gitarist Josh Fulero, op het podium in Amstelveen. Boyd is een drummer die ook nog de solo zang voor zijn rekening neemt en dat zie je niet vaak. In het begin was het nog even zoeken naar de juiste toonhoogte en het mooiste geluid maar daarna ging het ook helemaal los. Heerlijk weer eens een echte bluesband met een uitstekend repertoire: veel afwisseling in tempo, eigen werk en covers. De twee gitaristen, met ieder een eigen geluid en een eigen stijl, zorgden ervoor dat ikde hele avond geboeid bleef luisteren. Josh Fulero kreeg ook nog de ruimte voor een eigen set waarin Josh zich ontpopte als een waardig zanger en mondharmonica bespeler. Al met al weer een uitstekende avond met een band die, volgens mij, behoort tot de blues top in Nederland. PS. Ik kreeg per mail van iemand een vraag of het wel veilig uitgaan was in Amstelveen met al die Bikers. Ik hoop dat onderstaande foto een duidelijk beeld weergeeft over de sfeer in Bikes 'n Blues. The Jimmy Bowskill Band: 10 november Bikes 'n Blues Amstelveen. Het leuke van een internet-site is dat je in contact kan komen met mensendie je anders niet zo gauw zou spreken. Zo kwam Dick, een echte blues liefhebber uit Tiel, via mijn site in Bikes 'n Blues terecht endeelden wij blues ervaringen uit.Erstond vanavondweer eens een internationale act op het podiumen zeker niet de eerste de beste; Jimmy Bowskill. Een pas 17 jarig talent afkomstig uit Canada. Jimmy stal al op 11 jarige leeftijd in Toronto de show toen hij samen met Jeff Healey op het podium stond. Het is jammer dat wij hier zo weinig weten over de bluesscene in Canada. Mijn ervaring is dat zelfs het amateur niveaudaar erg hoog is. Vanaf het begin van het optreden was het duidelijk dat Jimmy zijn eigen weg heeft gekozen. Veel eigen werk en helaas, voor mij althans, wat weinig blues. De bluesjes die hij speelde, onder andere een cover van BB King's "3 O' Clock in the morning", waren van hoge kwaliteit. Het overige werk was van alles wat; reggae, rock, pop allemaal vol overtuiging gebracht. Heerlijk om weer eens iemand op een Gibson te horen spelen.Opvallend was ook het uitstekende spel van de drummer. Al met al weer een vermakelijke avond, jammer dat er weer te weinig publiek was. Volgende week zaterdag staat Boyd Small met zijn band op het programma, altijd goed!Bij deze een oproep om ook eens te komen kijken in Amstelveen!! Dr. Lonnie Smith: 2 november Bimhuis Amsterdam. Mijn favoriete instrument is het Hammond B3 orgel.Het heerlijke slepende geluid wat uit een Lesley box komt is niet te versmaden. Groepen als Booker T & the MG's, the Peddlers, James Taylor Quartet, Georgie Fame & the Blue Flames, Billy Larkin and the Delegates, ik kan er geen genoeg van krijgen. Ook de Jazz kent zo zijn grootheden op Hammond; mannen als Jimmy Smith, Bill Doggett, Jimmy McGriff, Milt Buckneren vele anderen;zij zijn allemaal terug te vinden in mijn LP-collectie. Vanavond stond Dr. Lonnie Smith, niet de meest bekende, in het Bimhuis. De man is afkomstig uit Buffalo(New York) en draait al mee sinds de jaren vijftig.De Dr. liet zich begeleiden door drie Nederlanders: Martin Oster op gitaar, Miquel Martinez op alt-sax en Gijs Dijkhuizen op de drums. Tja wat moet ik vertellen over dit optreden? Erzaten te weinig hoogtepunten in. De Dr. liet het Hammond orgelwel regelmatig gillen maar hij is meer een begeleider dan iemand die de meest prachtige solo's weet te spelen. Toch was het zeker geen slecht optreden. Er viel genoeg te genieten;zo was er een prachtige uitvoering van "Harlem nocture" en was het spel van drummer Gijs Dijkhuizen echt van wereldklasse.Demensen van het geluid verdienen wederom een groot compliment! Al met al toch een leuke avond met muziek die je nauwelijks meer hoort. Ps. click op een foto om naar de aparte site van Dr. Lonnie Smith te gaan. Peter Wolf & Sheepskin: 27 oktober Bikes 'n Blues Amstelveen. Vanavond stond het drietal Peter Wolf & Sheepskin op het podium van Bikes 'n Blues. Dit trio, afkomstig uit de Maasstad, bleek zich helemaal thuis te voelen in Amstelveen. Met het grootste gemak en met de nodige humor zocht men steeds het contact op met het publiek. Vooral zanger en bassist Henk Robers was leuk en had zo een broer kunnen zijn van Gerard Cox. Alle drie de heren beheersen hun instrumenten goed en vooral gitarist Peter "Wolf" van Heyningen weet de noten te raken. De band speelt alleen maar coversen dat is jammer. Volgens mij kan deze band veel meer en zullen zij, als de ambitie daar is, op zoek moeten gaan naar een eigen stijl met zelf geschreven nummers. Voorlopig zal deze band het zeker goed doen in het kroegen circuit. Mose Allison: 24 oktober Bimhuis Amsterdam. Al heel lang ben ik fan van Mose Allison, zijn albums behoren tot mijn favorieten.Artiesten alsGeorgie Fame, Herman Brood en vele anderen lieten zich door deze man inspireren. Eindelijk had ik nu de kans om hem live te mogen aanschouwen in de prachtige nieuwe zaal van het Bimhuis. Vooraf had ik wel wat twijfels, zou hij het allemaal nog wel waar kunnen maken(Mose is namelijk al 80 jaar)? Ik kan jullie vertellen dat ik heb genoten. Zelden iemand gezien die nog zo vitaal is op die leeftijd. Mose speelde, ruim twee uur, hoogtepunten uit zijn brede repertoire, eigen nummers en covers van vooral bluesnummers en dat allemaal in zijn eigen kenmerkende jazzy stijl. Heerlijk ook om weer eens een echte Jazz drummer(William Goodwin)te horen en een bassist(Roy Babbington)die meer dan alleen maar schema's speelt. Voeg daarbij het perfecte geluid dat men weet te creëren in het Bimhuis...nee mijn avond kon niet meer stuk! The Bad News Bluesband & Mr. Boogie Woogie: 12 oktober Bikes 'n Blues Amstelveen. Doppinda's, bier, gezellige mensen en een heerlijke band uit Arizona met op de piano Europa's beste Boogie Woogie pianist, wat wil je nog meer om het weekend in te luiden? En toch was het niet druk in Amstelveen. Jammer voor de thuisblijvers. Oke, The Bad New Bluesband is niet bekend hier maar als je meer in Bikes 'n Blues bent geweest dan weet je dat het methet niveau wel goed zal zitten. Dus liet ik mij maar weer eens aangenaam verrassen. Het openingsnummer knalde meteen al, daarna was het even zoeken naar de juiste vorm.Vooral na de pauze stond het allemaal als een huis. Maar liefst vijf zangers zorgden voor veel afwisseling, ondersteund door een fantastische gitarist, twee saxen en uiteraard Mr. Boogie Woogie die weer als vanouds tekeer ging op de toetsen. De keuze van de nummers was uitstekend; jump bluesjesen aftoe ging het tempo terug voor een slowbluesje, covers maar wel vaak met een eigen aanpak (vooral de uitvoering van James Brown's "Sexmachine"had ik zelden beter gehoord) en ook eigen materiaal. Ik ben benieuwd wat de organisatoren van Bikes 'n Blues (Rian en Berry) dit jaar nog meer voor ons in petto hebben. Bij deze wil ik alle muziekliefhebbers oproepen om ook eens naar Amstelveen te komen want dit soort initiatieven moeten worden beloond met veel bezoekers!! Dale watson: 9 oktober Paradiso Amsterdam. Dale is inmiddels geen onbekende meer in Nederland en zelf noemt hij ons land al zijn 2e vaderland. Sinds 1995 bezoek ik ieder jaar wel een optreden van hem(zie voor verslagen hiervan de diverse "Gezien" pagina's). Vanavond stond hij in een uitverkocht Paradiso(weliswaar de bovenzaal maar toch..). Dale staat altijd garant voor een avondje onvervalste Honky Tonk en tja daar ontbrak het vanavond een beetje aan. In wederom een nieuwe bezetting namelijk een trio metopde contra-basNate Rowe, Red Volkaert op gitaar en Dale zelf op een Spaanse gitaar, speelden zij voornamelijk nummers van Dale's laatste cd "from the cradle to the grave". Zeker Dale zong weer prachtig en Volkaert is een prima gitarist maar het ontbreken van een drummer en een steelgitaar maakte het allemaal wat minder swingend. In mijn ogen dan ook een matig optreden wat niet echt op gang kwam. Volgende keer maar weer met een complete band op pad! P.S. foto afkomstig van site DaleWatson. Big Blind & The Lester Butler Tribute Band: 21 september Bikes 'n Blues Amstelveen. Na een iets te lange zomerstop ging vanavond het nieuwe seizoen concerten in Bikes 'n Blues weer van start. Wat een opkomst op deze eerste avond, het bordje uitverkocht kon bijna op de deur! De oorzaak van deze drukte was vooral te danken aan het voorprogramma "Big Blind" uit Noordwijk. De fans van deze band zorgden voor wederom een gezellige sfeer in Amstelveen. Het komt niet vaak voor dat ik het voorprogramma beter vind dan de hoofdact, maar dit was deze avond echter wel het geval. Big Blind teert niet op uitgekauwde bluesthema's maar spelen de blues anno 2007. Fris en zeker niet saai. Heerlijk om wederom in Bikes 'n Blues een jonge, voor mij onbekende, Nederlandse bluesband te zien. De hoofdact op deze avond was echter de Lester Butler Tribute band met niemand minder dan "Monster Mike Welch"op gitaar. Mike is een echte gitaar beul afkomstig uit Boston . De laatste keer dat ik hem zag was in Paradiso samen met Brian Templeton. Maar het liefst zie ik hem optreden als frontman van zijn eigen band. De hoofdrol was deze avond echter niet voor Mike maar voor Big Pete op mondharmonica. Pete zag ik dit jaar al eerder in Amstelveen optreden maar toen met de Kingsnakes. Uiteraad stond de muziek van Lester Butler centraal bij dit optreden en daar zat voor mij ook de kneep, ik ben namelijk niet zo'n Butler fan. Natuurlijk kwam de klasse van Mike Welch naar voren en blies Big Pete de longen uit zijn lijf maar toch... 12 oktober staat de volgende act"The Bad News Bluesband" uit Arizona op het programma. Voor mij een onbekende band maar ik laat mij graag verrassen. PS. Rian nog bedanktvoor debiertjes! Willy DeVille: 19 juli Patronaat te Haarlem. Het was voor mij even schrikken toen Willy het podium opstapte van het bomvolle Patronaat in Haarlem. Zo mager als een lat en zijn prachtige haardos was aan beidekanten van zijn hoofd verdwenen. Eigenlijk had ik na zijn laatste, zeer tegenvallende, optreden in Paradiso besloten niet nogmaals naar een optreden van Willy te gaan maar twee vrijkaartjes van KindaMusic(alsnog bedankt) deden mij terugkomen op mijn besluit. Spijt? Nee zeker niet. Willy is, na ruim twintig jaar verslaafd te zijn geweest,afgekickt van de heroine en alcohol en klonk weer als vanouds. Wel moest hij af en toe een blik werpen op zijn tekstboek omdat zijn geheugen niet meer optimaalis. De show ging voortvarend van start en zeker ook gewaagd daar er weinig artiesten zijn die als tweede nummermeteen hun allergrootste hit(Spanish Stroll)spelen. Willy was goed bij stem en ook goed gemutst. Hij volgde zijn eigen programma("I'm no fucking Jukebox") en speelde al zijn bekende songs. Het leuke aan een show van Willy is de afwisseling in zijn repertoire; Latin, Blues, R&R, Jazz, Pop het komt allemaal langs. Zoals altijd in een show vanWilly was er weer een hoofdrol voor zijn geweldige gitarist Mark Newman maar ook het pianospel van Darin Brown was deze avond prachtig.Enkele hoogtepunten voor mij waren een stampende uitvoering van Trouble in mind, Italian Shoes, White trash girl, Muddy Waters Rose en de prachtig gezongen toegift "Let it be me" Cuby and the Blizzards: 6 juli P60 te Amstelveen. Mijn vriend Paul had 2 vrijkaartjes voor Cuby en vroeg of ik mee wilde gaan. En als echte Nederlander(gratis) en bluesliefhebberkon ik natuurlijk geen nee zeggen. Dus op naar P60. De zaal liep lekker vol en om half tien betraden de Blizzards het podium. Daarna werd het moeilijk voor mij. Zeker, ik hebrespect voor de man die voor Nederland de blues op de kaart heeft gezet, de man die samen met Herman Brood de prachtige LP "Groeten uit Grollo" maakte en mijhierdoor kennis liet maken met de blues! Helaas stonden de Blizzards inspiratieloos te spelen. Enig hoogtepunt was het prachtige spel van pianist en Hammond B3 bespeler "Helmig van de Vegt ("God Herman ik hoor dat Helmig bij Henk Elsink is gaan spelen is dat ook niet iets voor jou" sprak moeder Brood ooit) Technisch gezien was er allemaal niets mis mee maar zelden heb ik bij een concert gedacht, dit is niets meer dan je werk doen! Zelfs de in mijn ogen geweldige gitarist Edwin Java wist mij niet te boeien. Slechts een enkele keer liet hij horen waar hij allemaal toe in staat is. Het einde van dit optreden heb ik dan ook niet gehaald. Kingsnakes: 9 juni Bikes 'n Blues Amstelveen Dat Bikes 'n Blues mijn favoriete club aan het worden is moge duidelijk zijn gezien het aantal bezoekjes dit jaar. Waarom? Je voelt je hier welkom, de aanwezigheid van liefhebbers maar bovenal de juiste sfeer voor een lekker avondje blues! (deze reclame gaat jullie overigens wel een biertje kosten) Deze avond stonden de Kingsnakes uit Zaltbommel op het programma, een band momenteel zonder frontman. Deze plek werd vanavond ingevuld door Big Pete, zanger en mondharmonica speler (bekend van o.a. The Strikes, The lost Souls en The Lester Butler tribute band). De Kingsnakes spelen voornamelijk Westcoastblues in de stijl van James Harman met zo nu en dan een uitstapje naar Chicago. Voor mij was voornamelijk het mondharmonica spel van Big Pete verrassend. Waar hoor je nog iemand de blues spelen op de chromatische mondharmonica in Nederland? Ikhoorze zelden. Pete wisselde zijn bluesharpjes geregeld in voor een nummertje op de chromatische variant. De Kingsnakes zorgden voor een stevige begeleiding met veelal eigen nummers. De variatie in nummers zou iets beter kunnen maar het publiek vond het allemaal prachtig en het optreden eindigde dan ook met allemaal dansende "oudere jongeren" PS. de foto's zijn afkomstig vanaf de site van Bikes 'n Blues. Solomon Burke: 20 mei Patronaat Haarlem Mr. Solomon "Everybody needs somebody to love"Burke "stond" deze avond op het podium van het veel te volle Patronaat te Haarlem. Het was de eerste keer dat ik deze zwaargewicht van de Soul aan het werk zag. Wat een happening zeg. Op zijn minst 500 pounds of heavenly joy! Een entertainer pur sang. Zittend als een koning op zijn troon deelde hij rozen en kettingen uit aan de dames op de eerste rijen. Met maar liefst een 14 koppige band achter zich(waar zie je dat nog?) zong hij de ene na de andere soulkraker, allemaal keurig in elkaar overlopend. Geen moment klonk de band "overdone" nee juist alles op hetgoede moment en met gevoel. Hoogtepunten wat mij betreft de ballads zoals "Don't give up on me" en "That's how I got to Memphis" Ook zijn dochter, hij heeft er maar liefst 14 en dan ook nog 8 zoons die gezamenlijk weer goed zijn voor 86 kinderen, mocht, terwijl pa zijn rust nam, nog een nummertje zingen. Gelukkig is zij niet erfelijk belast met zijn omvang maarook niet met pa's zang kwaliteiten. Zij diende dan ook de rest van de avond om kettingen en rozen aan te reiken en om pa's hoofd af te vegen met een handdoek. Solomon moet wel over een ijzersterk gestel beschikken om op 67 jarige leeftijd zo rond de wereld te reizen en overal zulke mooie shows te geven. Graag zou ik hem in zijn eigen kerk in Philadelphia eens als voorganger aan het werk willen zien, wie weet komt het er nog eens van. Deze avond gaat in ieder geval weer in het hokje "onvergetelijke concerten". Rhythm Chiefs: 19 mei Bikes 'n Blues Amstelveen Eigenlijk stond het niet in de planning om deze avond weg te gaan. Maarniets op tv, dochter op stap en de rest druk bezig. Duseven in mijn concertagenda gekeken en op naar Amstelveen waar de "Rhythm Chiefs" op het podium van Bikes 'n Blues stonden. Een trio wat ik afgelopen jaar ook al in Wageningen aan het werk had gezien(zie voor een verslag op pagina "gezien 2006" d.d. 12/03/06) Door het vele optreden is de band zeker beter geworden. Dusty is duidelijk gegroeid als guitarist, maar heeft nog steeds moeite met de zang. Al met al een zeergoed optreden van deze jonge honden! Voeg snel Dirk-Jan, die 2 nummers meezong, maar toe aan jullie bandje en dan op naar de top! Roots of Heaven: 12 mei Patronaat Haarlem Het schrijven over concertenheeft soms ookvoordelen. Zo stelde het Patronaat een vrijkaartje beschikbaar voor "Roots of Heaven" een eigenzinnig festival dat dit jaar al weer voor de achtste keer op het programma van het Patronaat stond. Ook nu weer met een programmering waar de gemiddelde muziekliefhebber niet direct warm voor loopt. Voor liefhebbers, zoals ik,echter een kans om ook eens acts aan het werk te zien die niet vaak op de Nederlandse podiate vinden zijn. In de kleine zaal opende Duane Jarvis het festival. Zichzelf begeleidend op de gitaar(laterkwam er een drummer bij)bracht Duane een aardige set niet groots maar zeker wel vermakelijk. De tweede act stond in de grote zaal "the Sadies" voor mij een onbekende band afkomstig uit Toronto. Deze band, gevormd rondom de twee broers Dallas & Travis, is niet in een bepaald hoekje te plaatsen. Wat een geweldig optreden was dit! Surf, country, rock etc. alles kwam langs. Lekker hard maar perfect afgesteld(complimentje voor de geluidsmensen) jaagden zij het ene na het andere nummer de zaal in. Perfecte muzikanten met soms ultra korte nummers. Ik ga zeker op zoek naar cd'tjes van deze band. Wat mij betreft de ontdekking van dit jaar! Na de Sadies de volgende verrassing "Whip" qua geluid het tegenovergestelde van de Sadies. Drie mannen die prachtig, en zeer ingetogen,hun liedjes speelden. Na wat gegeten te hebben op naar "Rosie Thomas" Deze zangeres liet de kleine zaal vol lopen. Haar spreekstem(erg lullig) voorspelde niet veel goeds; gelukkig was hier in haar prachtige zang niets van te horen. Daar ik niet lekker was hieldik het verder voor gezien. Jammer want ik had graag nog even willen kijken bij Jason Molina met zijn band "Magnolia Electric Co" en bij Elliot Brood maar helaas... James Harman & Gene Taylor: 4 mei Bikes 'n Blues Amstelveen Een avondje onvervalste "Westcoast Blues" in Amstelveen. Niemand minder dan James Harman stond deze avond in het gezellige cluppie "Bikes 'n Blues".Samen met zijn begeleidings band, onder leiding van zijn oude makker Gene Taylor, zorgde hij voor een prachtig optreden. Ik moet zeggen ik heb erg genoten. Een paar jaartjes ouder, een "paar" pondjes meer en een baard waar menig kabouter jaloers op zou zijn, blies James zijn longen uit zijn lijf. En wat een voortreffelijk begeleider is die Gene Taylor zeg! Bloedfanatiek en zeer gevarieerd; wat mij betreft de beste in zijn vak. Jammer dat er geen bassist in de band aanwezig was, diehad het toch allemaal wat meer body kunnen geven, maar goed een kniesoor.. Ik had het nog niet eerder zo druk meegemaakt in Amstelveen en dat bewijst toch maar weer dat bij een goede programmering men bereid is om achter de TV weg te kruipen. Nu maar wachten op de volgende kanjers die naar Amstelveen willen komen. The Good Fellows: 21 april Bikes'n Blues Amstelveen Blues uit de Bollenstreek: The Good Fellows. Vijf uitstekende muzikanten die allen hun instrument goed beheersen. Nummers van o.a. Little Walter, The Fabulous Thunderbirds, Stevie Ray Vaughan en The Paladins staan op hun repertoire en daar wringt ook een beetje de schoen. Zeker ik had een vermakelijke avond maar het is toch te horen dat het geen eigen werk is. Oké het is knap als je erg goed een nummer na kan spelen, maar juist bij het spelen van de blues moet je kunnen horen dat het uit het hart komt en niet vanaf papier. Maar goed “the Fellows” zorgden voor een lekkere sfeer en beter een goed gespeelde cover dan een slecht eigen nummer. De complimenten gaan ook nu weer uit naar de eigenaren van Bikes’n Blues, echte liefhebbers die ook aan onbekende bands een podium willen bieden. Voor 4 mei wil ik iedereen oproepen om ook eens in Amstelveen te komen kijken want dan staan er weer een paar echte kanjers op het podium namelijk: "Gene Taylor" en "James Harman". PS. foto's afkomstig vansite Bikes 'n Blues. C.J.Chenier & Red Hot Louisiana Band: 26 maart Melkweg Amsterdam Eindelijk weer eens eenavondje onvervalste zydeco in Amsterdamen ja hoor het dak ging eraf in de Melkweg. C.J. is de zoon van Clifton Chenier 'The King of Zydeco'. Begin twintigste eeuw kwam deze vorm van Amerikaanse volksmuziek op, een Creoolse adaptie van de Franstalige Cajun. Clifton Chenier was vanaf de jaren '60 de onomstreden koning van het genre en mengde de muziek met blues, (big band) jazz en R&B. Toen Clifton ouder werd schoof hij zijn buitengewoon getalenteerde zoon C.J. naar voren als zijn gedoodverfde opvolger en nieuwe bandleider van zijn Red Hot Louisiana Band. Deze taak heeft de jonge Chenier met verve vervuld C.J.moderniseerde de muziek verder en maakte een aantal zeer succesvolle albums op het "Alligator" label. Prachtig accordeon spel, een prima gitaristen uiteraard een wasbord bespelerin de begeleidingsband zorgden voor een prima mix vantraditionele zydeco afgewisseld met blues en rock & roll. Al met aleen prima feestband die zorgde vooreen heerlijk begin van de werkweek! Rock around the Werft: 24 maart Kaatsheuvel. Verleden jaar was ons tripje naar Kaatsheuvel goed bevallen dus besloten wij om dit jaar opnieuw af te reizen naar het Brabantse land. Als hoofd act stond dit jaar "Carl Mann"op het programma. De laatste keer dat Carl in Nederland had opgetreden was in 1978 en gezien zijn leeftijd (64) zou dit weleens zijn laatste optreden in Nederland kunnen zijn. Uiteraard stond Carl als laatste op het programma en alle voorgaande acts waren nou niet om over naar huis te schrijven. Oke een kleine opsomming dan maar: als eerste was daar "Big Caz" uit het Noord Brabantse land. Zij zagen er leuk uit en zullen het zekerprima doen tijdens de carnaval. Daarna de Rotterdamse formatie "Magic Dave & the Wheelers". Zij stonden aangekondigd als de Nederlandse Jerry Lee Lewis show. Zeker Dave is een net zo'n irritant mannetje als Jerry Lee in zijn jonge jaren. Het klonk in het begin veel belovend, krachtig piano spel en een pittigebegeleidings band, maar na het eerste nummer viel vooral zijn matige stemgeluid en de aanstellerige act op. Vervolgens was het de beurt aan de elk jaar terug kerende band "The Shakin"Arrows"; net als verleden jaar ook dit jaar weer niet echt geweldig. De Zweedse formatie "The Slaptones" brachten enige verlichting. Drie zusters met normaal gesproken hun vader achter het drumstel. Pa was er echter niet bij maar zijn vervanger drumde uitstekend. Deze band tourde de afgelopen 2 jaar de wereld over als openings act voor niemand minder dan "Brian Setzer" Ik moet zeggen als voorprogramma een prima keus maar of deze meiden al in staat zijn om een avondvullend programma als hoofd act te blijven boeien dat vraag ik mij sterk af. Opvallend aan deze band was het gebruik van een zogenaamde "Gitaar banjo" die met een slide bespeeld werd. Al met al een aardig optreden. Daarna was het wachten op Carl Mann en zijn voortreffelijke engelse begeleidingsband "The Dave Travis band" Carl is nog prima bij stem en had zijn zoon meegenomen die ook nog 2 nummertjes mee mocht zingen. Al zijn oude "Sun" successen passeerden de revue. Met als afsluiter zijn grootste hit de Nat King Cole klassieker "Mona lisa" was heteen prima afsluiting op een toch wat tegenvallend festival! Big Joe Louis & His Blues Kings: 23 februari Maloe Melo Amsterdam. Nee, nee op de foto's niet Mr.Max M. maar Big Joe Louis, hij trad deze avond samen met zijn band "the Blues Kings"op in Maloe. Jammer weer dat het pas over twaalven begon, dit moet echt eerder, maar het was top. Onvervalste Chicago blues uit de jaren 50/60. Geen ellenlange solo's maar net als verleden jaar bij James Hunter(ook al uit Engeland)alles zeer functioneel maar zeker met gevoel! Big Joe beschikt over een ijzersterk (zwart) stemgeluid en een prima begeleidingsband waarin de mondharmonica speler opvalt door zijn prachtige spel. Wat ook opviel was dat er weer een stel oude bekenden de weg naar Maloe hadden gevonden. Al met al was het weer laat, gezellig en boordevol prachtige Blues!! Stinky Lou and the Goon Mat: 16 februari Maloe Melo Amsterdam. Bluesmuziek heb je in velerlei stijlen. Vanavond stond Stinky Lou and the Goon Mat in Maloe, een Frans/Belgisch bandje, die hun inspiratie duidelijk hebben opgedaan binnen de Delta Blues en wel die vorm waar het platenlabel "Fat Possum" patent op heeft(T-Model, R.L. Burnside etc.). Ik moet eerlijkzeggen niet geheel mijn stijl. Wel leuk om zo'n twintig minuten naar te luisteren maar daarna gaat het mij snel vervelen. Gelukkig heeft Maloe ook nog een voorgedeelte waar Patrick de scepter zwaait. Hier is het altijd gezellig om met wat liefhebbers te borrelen.Resultaat om een uurtje of half drie was ik pas weer thuis! Je ziet ook al is de band niet helemaal jouw ding, gezellig is het in Maloe altijd!!! Gene Taylor met als speciale gast Duke Danger: 24 januari Maloe Melo Amsterdam. Minder dan 20 mensen kwamen slechts opdagen op deze woensdagavond in het enige echte Bluescafe van Amsterdam: "Maloe Melo". Hoe is dit toch in godsnaam mogelijk? Zeker als je dan bedenkt dat toch niet de eerste de beste deze avond zou optreden, niemand minder dan Gene Taylor! Sinds 1993 is Taylor de vaste pianist van "The Fabulous Thunderbirds"maar daarvoor al spelend met bands als Canned Heat en de Blasters. Ondanks de weinige bezoekers was het een topavond! Onder de bezoekers bevonden zich namelijk een stel muzikanten die regelmatig met de band mee mochten spelen. Onder hen bevond zich ook ene "Duke Danger" de man die maar liefst 11 jaar de vaste gitaristis geweestvan the killer himself ": Jerry Lee Lewis". Gene toverde alle klassiekers uit zijn hoge hoed. Heerlijk zo'n wandeling langs memory lane! Ook Jur trok nog even zijn accordeon uit de kast en speelde een aantal nummers mee. Heb ik dan alweer het hoogtepunt gehad voor 2007? Vast niet, maar deze avond was er weer eentje om in te lijsten! Bij deze nog even een oproep om Maloe weer massaal te gaan bezoeken. Jur en Patrick verdienen echt beter!!! The BluesBrothers 2007 Jee Bee Bluesband: 20 januari Bikes 'n Blues Amstelveen. Bier, Blues en doppinda's de perfecte combinatie voor de zaterdagavond! Dus op naar de Juke Joint van "Bikes 'n Blues"teAmstelveen. Het leuke aan deze club is dat hier de juiste sfeer heerst voor een lekker avondje Blues muziek. Het pand oogt ietwat aftands en ligt lekker achteraf. Uit het hoge noorden van Nederland trad vanavond het jonge trio de "Jee Bee Bluesband" op. Nadat ik mij afgelopen jaar al had laten verrassen door de "Rhytmn Chiefs" (ook jong en energiek) gebeurde dat vanavond ook weer. Leuk hoor dat deze twintigers zich ook weer vol overgave storten op de Blues! Het was duidelijk dat "Stevie Ray Vaughan"tot de favorieten behoorde van gitarist Joris Bos. Veel van zijn werk passeerde de revue. Maar ook het eigen werk ontbrak niet. Joris staat ontspannen te spelen en heeft de blues in zijn vingers. Jammer dat hij niet af en toe wisselt van gitaar om zo wat meer variatie aan te brengen in het geluid. Heel veel optreden zal deze band, waarin genoeg talent aanwezig is, beter en beter maken. Ook de komende maanden staan er weer enkele, voor mij onbekende, bands op het programma van "Bikes 'n Blues"(check de agenda op mijn homepage!) Zie jullie daar! Ps. Wim bedankt voor de kiekjes! <br>
<br> Nieuws <br>William Lee Perryman ook wel bekend als Piano Red of Dr. Feelgood 19/10/1911 – 25/07/1985 <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb86.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV><SPAN style="COLOR: #eeff00"><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Albino’s komen niet heel veel voor onder de mensen, maar toch ken ik er onder de bluesmuzikanten drie. Uiteraard zijn de twee bekendste de gebroeders Edgar en Johnny Winter. Maar in mei 1978 maakte ik kennis met de derde namelijk ‘Piano Red’. Hij zou gaan optreden in het ‘Roothaanhuis’ te Amsterdam en uiteraard moest ik daar bij zijn. “He hallo, I’m the doctor and I’m gonna make you feel good”. En dat gebeurde dan ook deze avond. Ik moet zeggen een bijzondere verschijning deze man; een Afro Amerikaan met een blanke huid en rossig haar. Deze ‘Piano Red’werd als William Lee Perryman(Willie) geboren in de buurt van Hampton/Georgia. Het gezin bestond uit maar liefst tien personen. De piano speelde al snel een grote rol in het leven van de kleine Willie, daar zijn negentien jaar oudere broer Rufus, ook wel bekend als ‘Speckled Red’, al aardig aan de weg timmerde als pianist. In 1918 verhuisde het gezin naar Atlanta, waar Willie zichzelf verder bekwaamde op de piano. In de vroege jaren dertig begint Willie op te treden op zogenaamde houseparties en in de plaatselijke barrelhouses en juke-joints. Vanaf 1936 begint hij op te treden onder de naam ‘Piano Red’en maakt hij zijn eerste opnames. In 1950 begint hij door te breken na het opnemen voor RCA Records van de hits ‘Rockin’with Red’ en ‘Red’s Boogie’. Zijn grootste hit scoort hij in deze jaren echter met het door zijn broer Rufus geschreven nummer ‘Right string baby but the wrong yoyo’ In het midden van de jaren vijftig begint Willie te werken als diskjockey voor twee plaatselijke stations in Atlanta (WGST & WAOK). Zijn show krijgt al snel de naam ‘The Doctor Feelgood Show’. In de jaren zestig begint hij dan ook maar als Dr. Feelgood op te treden. Hij maakt diverse tournees door Europa en speelt zelfs op het vermaarde Montreux Jazz festival, waar ook een plaat wordt opgenomen. In 1985 overlijdt hij aan de gevolgen van kanker.</SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></SPAN> </SPAN> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: rgb(238,255,0); FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: rgb(238,255,0); FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: rgb(238,255,0); FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: rgb(238,255,0); FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <P align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"><EMBED height=385 type=application/x-shockwave-flash width=480 src=http://www.youtube.com/v/mHMj0oZY7MA?fs=1&amp;hl=nl_NL allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></SPAN></P><br> <br><P align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb43.jpg" align=middle border=0></P> <DIV> </DIV> <DIV> <DIV style="FONT-WEIGHT: normal; LINE-HEIGHT: 1.2; FONT-STYLE: normal; POSITION: relative; BACKGROUND-COLOR: #0011ff; TEXT-ALIGN: left"> <P style="MARGIN: 0em"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022"></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; BACKGROUND-COLOR: #0011ff">Geschreven voor: </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com/"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; BACKGROUND-COLOR: #0011ff">www.bobtjeblues.com</SPAN></A><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; BACKGROUND-COLOR: #0011ff"></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; BACKGROUND-COLOR: #0011ff">Daylight At Midnight/Travis 'Moonlight' Haddix</SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; BACKGROUND-COLOR: #0011ff">Hoe is het toch mogelijk dat Travis “Moonchild” Haddix voor mij een onbekende is? De man is inmiddels al zeventig en heeft al zo'n zeventien cd's op zijn naam staan. Zijn laatste cd, opgenomen in 2007, ligt nu in mijn cd speler en dat zal wel nog vaker gebeuren. Travis is geboren in Hatchie Bottom-Mississippi, wat zo'n dertig mijl van Memphis af ligt. Zijn vader, Halmus “Rooster” Haddix, speelde de blues in the juke joints van de Delta. Als kind begon Travis dan ook al met piano spelen. Op achtjarige leeftijd nam zijn broer hem mee naar Memphis, waar hij B.B King hoorde spelen. Snel daarna was de keuze gemaakt; de piano ging aan de kant en Travis oefende zich een slag in de rondte op de gitaar. Tijdens zijn diensttijd in Europa begon hij te entertainen en na terugkomst sloot hij zich aan bij Chuck & The Tremblers uit Cleveland-Ohio. Na zes jaar besloot hij voor zichzelf te kiezen en begon een eigen carrière. Zijn laatste tien cd's verschenen net als `Daylight At Midnight' op zijn eigen label `Wann-Sonn records'. De stijl van deze cd doet mij erg denken aan de oude Stax opnamen. Zowel het gitaarspel als de stem, hebben veel weg van die van Albert King. Blazers leggen op alle tien de nummers de juiste accenten en uiteraard is er een Hammond B3 te horen. Alle nummers zijn zelf geschreven en de teksten zijn in sommige gevallen erg leuk. Het is niet allemaal blues wat de klok slaat. Travis laat ons ook genieten van zijn soul en funky kant. Voor mij is deze cd een verademing tussen al het bluesrock geweld van de laatste jaren. Muziek in dit genre en van deze kwaliteit wordt niet vaak meer gemaakt. Van mij krijgt deze cd dan ook een dikke voldoende!</SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; BACKGROUND-COLOR: #0011ff">(*) Ik las op zijn site dat Travis in juni in Duitsland verblijft. Wie haalt deze man naar de lage landen?</SPAN></P></DIV></DIV><br> <br><P align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb42.jpg" align=middle border=0></P> <DIV> </DIV> <DIV> <DIV style="FONT-WEIGHT: normal; LINE-HEIGHT: 1.2; FONT-STYLE: normal; POSITION: relative; TEXT-ALIGN: left"> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor:</SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"><A href="http://www.bobtjeblues.com/" target=_blank>www.bobtjeblues.com</A></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Dynomite/ Memo Gonzales</SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De uit Dallas ( <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Texas ) <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>afkomstige zanger en mondharmonicaspeler Memo Gonzales en zijn Europese band de Bluescasters, komen nog net voor het verstrijken van 2008 met een nieuwe cd op de proppen: “Dynomite” op het CrossCut Records label. Tijdens de ‘Texas Harmonica Rumble” in 1995 te Utrecht, begeleidde de toenmalige Duitse band de Bluescasters, Gonzales en vroegen hem of hij mee ging op hun Europese tour. Sindsdien is de band met zo’n 120 optredens per jaar niet meer weg te denken van de Europese podia. In al die jaren bouwden zij een stevige reputatie op als live band en verschenen er meerdere albums. De band is niet gebonden aan een stijl, zo ook niet op deze nieuwe cd. Opvallend is dat de mondharmonica van Gonzales een ondergeschikte rol speelt op deze cd. De cd bevat twaalf nummers en pas op nummer acht “Mary Lynn” beroert Gonzales zijn harpje voor de eerste keer. Best wel jammer, want Gonzales speelt zijn instrument met verve. Een hoofdrol op de cd is dan ook weggelegd voor de fantastische Duitse gitarist Kay Strauss, die in elk nummer laat horen wat hij zoal kan, en dat is niet mis. Er is ook nog een Nederlands tintje aan deze cd, namelijk de Amsterdamse drummer Henk Punter. Al met al een lekker klinkend cd’tje, <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>niet meer en niet minder. Constant een goed niveau, voldoende afwisseling, een uitstekende gitarist maar verder geen verrassingen. Dit is echt een band die je live moet zien en die dan zeker niet zal teleurstellen!</SPAN></P></DIV></DIV><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb112.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="http://www.mkbwebbuilder.nl/images/monde/afb113.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb114.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV></TD> <TD> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="COLOR: #ee0022"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">$lim $lip and the $liders: 11 april, Bikes ‘n Blues </SPAN><?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:city><st1:place><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">Amstelveen</SPAN><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Uiteraard heeft een goede bluesclub ook oog voor de aanverwante stijlen van de blues. Was het niet Muddy die met zijn nummer ‘The Blues Had A Baby And They Named It Rock ‘n Roll’ hier al op wees? Vanavond was het dan ook tijd voor een onvervalst avondje Rock ’n Roll in Amstelveen. Geen Nederlandse act, maar het uit Londen afkomstig viertal ‘$lim $lip and the $liders’ stond bij Berry & Rian op het podium en dat was knallen zeg! Vanaf de eerste minuut ging de beuk er in. Onvervalste Rock ’n Roll en Rockabilly. Zelden een band gezien die zo hard werkte. Deze band ontstond in 2003 en brak definitief door in 2004. Speelde al op menig internationaal podium en uiteraard ook op ‘Hemsby’, het grootste Rock ’n Roll festival van Engeland. Veel eigen werk (terug te vinden op hun eerste cd ‘Go Wild’) en covers van uiteraard Elvis en Jerry Lee Lewis, waaronder een prachtige uitvoering van ‘Highschool Confidential’. Een bassist (The Dazzler) die fraaie staaltjes uithaalde met zijn contrabas, een zanger/gitarist (Papa Gee) die blijkbaar geen reserve snaren bij zich had, een geweldige Rock ’n Roll gitarist (Randy Wrench) en een drummer (The Griff) die lekker strak speelde. Minpuntje voor mij was, dat er weinig gas werd terug genomen door bijvoorbeeld een mooie ballad te spelen, waardoor het te vaak een beetje op hetzelfde neer kwam. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Filmpje: Marga Moester</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"> </P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=center> <OBJECT height=385 width=480><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/I5-txfAxilY?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/I5-txfAxilY?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"></P></SPAN> <P></P></SPAN></PLACE></CITY></SPAN> <P></P></TD></TR></TBODY></TABLE></o:p></o:p></st1:place></st1:city><br>Ronald Abrams <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb48.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Begin jaren negentig, opeens was hij er, Ronald Abrams en zijn Ice Cold Band. Een bijna twee meter lange bluesgitarist uit Chicago, maar opgegroeid in Jamaica. Altijd onberispelijk gekleed. Mooi driedelig pak, hoge hoed en een wandelstok met leeuwenkop. Samen met zijn broer Diamond<SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>en zijn zoontje Django, flaneerden zij door Amsterdam. </SPAN></P> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">’s Avonds waren zij vaak te vinden in ‘Maloe Melo’ of in ‘Naar Boven’, muziekcafe’s waar de bluesliefhebbers te vinden waren. Ronald was een virtuoos, de nieuwe Jimi Hendrix. In Utrecht kreeg hij bekendheid, door te spelen op het jaarlijkse “Bluesroute festival’. Op een verzamel cd’tje uit 1993 van dit festival staat, naar zover mij bekend, ook zijn enige opname. Hij tourde door Duitsland samen met Jan Akkerman en speelde jamsessies met o.a Roger Happel en Herman Brood. Zijn blik vanaf het podium was indringend. Hij klikte hard met zijn tong, als een soort handelsmerk, in de microfoon. Daarna ging hij los. Zijn zoontje Django, die soms mocht mee drummen, was ook al een ongelooflijk talent. </SPAN></P> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Opeens was hij verdwenen op vakantie naar Frankrijk, waar hij dood werd aangetroffen in het zwembad. Een hartaanval is hem fataal geworden. <SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-US" lang=EN-US>‘Music is love’ stond er als kop boven zijn rouwadvertentie. He has passed away…the great Ronald Abrams(39). R.I.P.</SPAN></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-US" lang=EN-US></SPAN></SPAN></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-US" lang=EN-US></SPAN></SPAN></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-US" lang=EN-US></SPAN></SPAN></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/hQSzBYFTVfY?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/hQSzBYFTVfY?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb472.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb471.jpg" align=left border=0></DIV></TD> <TD> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Wolfpin: 19 februari, Bikes 'n'Blues Uithoorn</SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het heeft even geduurd voor dat het nieuwe seizoen van Bikes ‘n’ Blues weer kon gaan beginnen. De gemeente Amstelveen bleef maar onduidelijk over het voortbestaan van het Galjoen. Uiteindelijk werd er een drastische beslissing genomen; namelijk de Bluesbunker gaat gesloopt worden. Woonhuizen moeten er nu op deze plek gaan komen. Het is Rian en Berry uiteindelijk gelukt om een nieuw podium te vinden niet al te ver vanaf Amstelveen namelijk ‘The Mix’ in Uithoorn. Afgelopen zaterdag was de kick-off in dit nieuwe centrum. Bij aankomst was het moeilijk om nog een plekje te vinden op de parkeerplaats. Blijkbaar waren er meer activiteiten gepland op deze avond. Niets was echter minder waar; al deze auto’s behoorden toe aan de massaal toegestroomde bezoekers van Bikes ‘n’ Blues. Ik moet zeggen het was wel even wennen om niet meer de vertrouwde gezichten te zien aan de deur en achter de bar. Deze functies waren nu toebedeeld aan medewerkers van ‘The Mix’ zelf. De zaal is groter dan die van het Galjoen en ook het podium is een stuk groter en veel professioneler dan in Amstelveen. Alle vertrouwde gezichten waren weer aanwezig onder het publiek maar gelukkig ook vele nieuwe. Nadeel van deze locatie is wel dat het aantal avonden per jaar in aantal behoorlijk terug zal gaan. Bikes ‘n’ Blues heeft voorlopig maar zo’n zes avonden per jaar het recht om hier iets te organiseren. Misschien dat de geweldige bieromzet op deze avond dit besluit nog doet veranderen.</SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Wolfpin de band van zanger/gitarist Marcel Scherpenzeel had vanavond de eer om als eerste op dit nieuwe podium het seizoen in te luiden en dat is iets wat je aan deze mannen wel kan overlaten. Marcel heeft al vaak opgetreden in de Bikes ‘n’ Blues en heeft hier dan ook een vaste schare fans opgebouwd. Na een welkomstwoord van Berry kon de band van start. Naast Marcel bestaat Wolfpin uit drummer Maarten Witsel en bassist Henk Schutten, die samen een uitstekende ritmesectie vormen. Het werk van Wolfpin bestaat voornamelijk uit stevige Bluesrock met af en toe een mooi gespeelde slow Blues. De meeste nummers die Wolfpin vanavond speelde waren zelfgeschreven nummers. Hier en daar klonk er een cover. Het is duidelijk te horen dat Rory Gallagher een grote inspiratiebron is geweest voor het gitaarspel van Marcel (Wolfpin is dan ook in te huren als een Rory Gallagher tribute band). Terecht trots kondigde Marcel aan dat hij samen met twee ex-leden, Gerry McAvoy en Brennon O’Neill, van Gallagher’s band op tournee gaat door onder andere Engeland, Ierland, Frankrijk en Italië. Marcel stond ook nog even stil bij het overlijden van Gary Moore en bracht als ode ‘The Thrill Is Gone’; een nummer dat Moore samen met BB King speelde. Daar ik zelf nog niet helemaal hersteld ben van een hoop knie operatie ellende heb ik het helaas na de eerste set voor gezien moeten houden. Maar ik weet zeker dat iedereen heeft genoten van deze avond en nu maar hopen dat deze bezoekersaantallen ook bij de volgende optredens gehaald gaan worden. Het volgende optreden is op 7 mei en dan komt er weer een topband namelijk ‘Black Top’.</SPAN></DIV> <DIV> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="COLOR: #ee0022">Filmpjes staan op </SPAN><A href="http://www.youtube.com/BikesnBlues#p/c/3E1A5B6BEDC41D5B" target=_blank><SPAN style="COLOR: #ee0022">http://www.youtube.com/BikesnBlues#p/c/3E1A5B6BEDC41D5B</SPAN></A></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE><br> <br><P align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb40.jpg" align=middle border=0></P> <DIV> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor:</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"><A href="http://www.bobtjeblues.com/">http://www.bobtjeblues.com</A> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="mso-ansi-language: EN-US"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana">In The Meantime / Soul Return</SPAN> </SPAN> <P></SPAN><SPAN style="COLOR: #ffff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold">Het is al een tijdje stil rondom de band ‘The Imperial Crowns’. Hun 2008 tour ging niet door. Nu heb ik een cd’tje in mijn handen van een nieuwe ( gelegenheids? ) band met de naam Soul Return. Als ik de namen van de muzikanten bekijk, zie ik dat het de leden van The Imperial Crowns zijn, alleen is de zanger Jimmie Wood vervangen door een zangeres, namelijk Kellie Rucker. De naam van de band doet vermoeden dat de cd soul muziek zou bevatten, maar dit is niet waar. Kellie Rucker is namelijk, naast een uitstekende blues zangeres, ook een prima mondharmonica speelster. Door haar inbreng klinken de meeste nummers bluessie. De cd bevat tien nummers, waarvan er negen door de band zelf zijn geschreven en één cover namelijk “Rollin & Tumblin”. Op de cd, nummer acht, wordt deze echter “Throwin & Fumblin”genoemd. Het openingsnummer van de cd<SPAN style="mso-spacerun: yes"> </SPAN>“You’re Leavin me”, is meteen al zo’n nummer wat niet misstaat op een blues cd. Lekker pittig mondharmonica werk in combinatie met slide gitaar. Nummer twee is de titelsong van de cd “In The Meantime”. Een lekker in het gehoor liggend nummer rondom een vast patroon op de gitaar. Sterk gezongen door Kellie. Zoals al het zangwerk mij wel bevalt. Kelly heeft een lekkere doorleefde stem. De nummers zijn nergens te lang soms zelfs erg kort. Weinig solowerk ( had van mij wel iets meer mogen zijn ). Al met al een cd die volgens mij als tussendoortje is opgenomen. Nergens slecht, maar zeker geen topper. Ik denk wel dat deze band genoeg potentie heeft om, als er een vervolg komt met Kellie Rucker, een veel beter product af te kunnen leveren.</SPAN></SPAN></P></DIV></SPAN></DIV><br> <br><P align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb39.jpg" align=middle border=0></P> <DIV><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"> </DIV> <DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor:</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"><A href="http://www.bobtjeblues.com/">http://www.bobtjeblues.com</A></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana">The Way It Goes...Sometimes/The Hokie Joint</SPAN></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ffff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het Nederlandse label Coolbuzz timmert behoorlijk aan de weg. Bands als T99, The Rythm Chiefs en Big Blind namen hier hun eerste cd op. Nu hebben zij, een Engelse band met de mooie naam ‘The Hokie Joint’ weten te strikken voor de opname van hun debuut cd. De naam deed mij vermoeden, dat ik een op de Delta Blues geschoolde cd te horen zou krijgen. Gedeeltelijk is dit ook juist. Maar juist de afwisseling op deze cd maakt hem leuk. Deze vijfkoppige band werd opgericht in 2007 en is afkomstig uit Colchester. De zanger Jojo Burgess heeft een harde rauwe stem, die in het openingsnummer iets overstemt. De gitarist, Joel Fisk, speelt voornamelijk thema’s en laat zich niet verleiden tot veel solowerk. Sterk aanwezig is de mondharmonica speler Giles King. Insiders zullen hem wellicht kennen van zijn bijdrage aan de cd ‘Meat and Potatoes’ van Ian Siegel. De website van de band is duidelijk nog in ontwikkeling en geeft op dit moment nog niet al te veel info. Dan de cd; elf nummers waarvan tien door de band zelf geschreven en één cover namelijk “Tom Rushen Blues ‘ van Charly Patton. De nummers zijn soms heftig met veel slide, scheurend harmonica werk en in de basis een simpel terugkerend thema en soms akoestisch met ingetogen zang en een mooie melodie lijn. Met deze cd levert de Hokie Joint een prima visitekaartje af, alhoewel ikzelf denk, dat deze band nog beter live tot zijn recht zal komen. Binnenkort doen zij de lage landen aan en zullen dan zeker de zalen plat gaan spelen.</SPAN></P></DIV></SPAN></DIV><br>Optreden Lonnie Mack 27 april 1991 <br><DIV align=left> <TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD><IMG border=0 alt="" align=right src="/images/monde/afb109.jpg"></TD> <TD><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb110.jpg"></TD></TR></TBODY></TABLE></DIV> <DIV align=left> </DIV> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">De mooiste gebeurtenis in je leven, is toch wel de geboorte van een kind. Mijn oudste( Ruby ) wordt op 28 april alweer achttien jaar. Haar geboortedag is onlosmakelijk verbonden aan de Amerikaanse bluesgitarist ‘Lonnie Mack’. Ik zal jullie uitleggen waarom. Een paar weken voor de uitgerekende datum bleef ik ,als aankomend vader, in de weekends ’s avonds thuis. Geen uitstapjes, dus ook geen bezoek aan bluesconcerten, bang dat ik was iets te zullen missen van de geboorte. De uitgerekende datum kwam in zicht en het steeds maar thuis blijven viel niet mee. Twee weken na deze datum stond er gelukkig weer een optreden in de planning. Op zevenentwintig april stond er namelijk een fantastische gitarist(Lonnie Mack) aangekondigd in de Meervaart vlak bij mijn huis. Kaartjes had ik al gekocht dus dat zou allemaal goed komen. Als onervaren man op het gebied van geboortes had ik er natuurlijk helemaal geen rekening mee gehouden, dat alles wel eens over de uitgerekende datum kon vallen en zeker geen twee weken. U snapt het al, dit was toch het geval. Na huiselijk overleg besloot ik toch maar te gaan. Gewapend met een pieper (mobiele telefonie was nog niet uitgevonden) vertrok ik. De op 18 juli 1941 in Harrison/Indiana geboren Lonnie Mack kende ik vooral via zijn LP’s (Strike Like Lightning, Second Sight & Attack of the Killer V, Live) die ik in mijn bezit had. Vooral de laatste LP was vanwege de hoes (een foto van zijn handelsmerk de ‘Flying V gitaar) al het aanschaffen waard geweest. </SPAN></P> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"><SPAN style="COLOR: #eeff00">Het optreden was geweldig! Nummers als ‘Memphis, Wham en Chickin’Pickin’ passeerden de revue. Na het laatste nummer begon iedereen uiteraard te roepen om een toegift. Door al het lawaai drong het geluid van mijn pieper niet meteen tot mij door. Als door de duivel achterna gezeten haastte ik mij op de fiets naar huis. Om half acht in de ochtend werd mijn lieve dochter Ruby geboren. De aankondigingposter van het optreden hangt nog steeds ingelijst in mijn gang</SPAN>. </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/SDmVmw41I2k?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/SDmVmw41I2k?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=right> </DIV> <DIV align=right> </DIV><br>Wrecked/ L.R. Phoenix & Mr. Mo Hell <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb102.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Dat bluesmuziek universeel is, bewijst het cd'tje wat zich nu in mijn speler bevindt. L.R. Phoenix & Mr. Mo Hell </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">zijn namelijk afkomstig uit Finland. Een land wat bij mij, als bluesliefhebber, niet veel gedachten oproept. Het verhaal gaat, dat de uit Engeland afkomstige gitarist L.R. Phoenix, Mr. Mo Hell ontdekte toen hij zat te trommelen op een trommel bedekt met een rendiervel in het stukje Finland dat grenst aan de Russische grens. In Engeland speelde Phoenix voornamelijk in Heavy Metal bandjes en die passie, die vaak te horen is bij gitaristen in dit genre, is terug te horen op deze cd. Tien nummers, allemaal zelf geschreven, met alleen drums, gitaar en af en toe wat harmonicawerk. Gespeeld alsof het leven er vanaf hangt. Zeer passioneel, rauw en intensief. De cd zou zomaar uitgegeven kunnen zijn op het Label ‘Fat Possum’, dat een soort patent heeft op dit soort blues. Een simpel thema waar naar hartenlust op wordt gesoleerd. Een hele cd is voor mij wat teveel van het goede, maar een nummer van dit genre hoor ik graag op een verzamel cd. Liefhebbers van R.L. Burnside, Robert Cage etc. zullen zeker aan hun trekken komen bij het beluisteren van deze cd.</SPAN></DIV><br>James Yank Rachell ( 16/03/1910 – 09/04/1997) <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb65.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Aangetrokken door een bericht in de ‘Boogie Woogie & Blues Collector’, waren wij op het fietsje de stad ingetrokken om in onze ogen iets unieks te gaan zien. ‘Elektrische blues op een mandoline!’. Aangekomen was het nog een hele klim naar de bovenste verdieping van het Roothaanhuis aan de Amsterdamse Rozengracht. De zaal was niet al te groot en gevuld met stoelen, zodat iedereen kon zitten tijdens het optreden. Een grote man, gestoken in smoezelig zwart pak, betrad het podium: ‘James Yank Rachell’.Om zijn nek bungelde zijn elektrische mandoline. Een beetje lullig gezicht, zo’n grote man met zo’n klein instrument. Maar wat een optreden! Het felle geluid van de mandoline, ondersteunt door alleen een bas en een drummer, sneed door de zaal. ‘Pre war Country Blues’ in een elektrisch jasje. Wie was eigenlijk deze Yank Rachell? Yank werd geboren in Brownsville(TN) op 16 maart 1910. Hij leerde de mandoline bespelen van zijn oom ‘Daniel Taylor’. Daarna leerde hij zichzelf ook nog gitaar, viool en mondharmonica spelen. Zijn opname carrière begon op zijn negentiende toen hij tezamen met Sleepy John Estes en Jab Jones, onder de naam ‘The Three J’s’, het nummer ‘Divin’Duck Blues’opnam. Zijn beste jaren als muzikant lagen tussen 1935 en 1941. In totaal schreef Yank zo’n negenhonderd nummers, waaronder het door John Lee Hooker bekend geworden<SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Hobo Blues’. Op verzoek van zijn vrouw stopte hij zijn carrière in de late vijftiger jaren. Het gezin verhuisde in 1956 naar Indianapolis(IN). Na het overlijden van zijn vrouw in 1962,<SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>pakte hij de draad weer op en richtte zich voornamelijk op de mandoline. Vanaf de jaren zeventig besloot hij op pad te gaan met een elektrische band. Yank overleed op respectabele leeftijd op 9 april 1997. Als je meer wilt weten over deze Blueslegende, kan je het vinden op Amazone.com. Daar is zijn biografie, geschreven door Richard Congress, te koop. De titel is(hoe kan het ook anders) ‘Blues Mandolin Man’.</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/aJ_LCdYMKsE?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/aJ_LCdYMKsE?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <P align=left><IMG alt="" src="/images/monde/afb61.jpg" align=left border=0></P> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <P align=left><IMG alt="" src="/images/monde/afb62.jpg" align=left border=0></P> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <P align=left><IMG alt="" src="/images/monde/afb63.jpg" align=left border=0></P></TD> <TD> <P class=MsoNormal style="FONT-WEIGHT: normal; MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 1.2; FONT-STYLE: normal; POSITION: relative; TEXT-ALIGN: left"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">JeeBee: 7 februari, Bikes 'n Blues Amstelveen</SPAN></P> <DIV class=MsoNormal style="FONT-WEIGHT: normal; MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 1.2; FONT-STYLE: normal; POSITION: relative; TEXT-ALIGN: left"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het is voor zaaleigenaren altijd een eer, als een band jouw club uitkiest voor hun CD-Release. Vanavond had de band ‘JeeBee’ de ‘Bikes’n Blues’ uitgekozen voor de CD-Release van hun eerste schijfje. Opmerkelijk, daar deze band afkomstig is uit het hoge noorden van ons land, namelijk uit Groningen. Dit geeft toch wel aan, dat bands het erg leuk vinden om naar Amstelveen te komen, om te spelen in de bluesbunker van Rian en Berry. Het was voor de vaste gasten wel jammer, dat de aanvangstijd niet helemaal overeen kwam met de tijd dat de meeste concerten tot nu toe waren begonnen, namelijk rond half elf. Door de vroege aanvangstijd misten wij helaas het voorprogramma en een deel van het hoofdprogramma. Maar volgens horen zeggen was er niets mis met het optreden van de ‘Low Budget Bluesband’. De klanken van Joris Bos en zijn mannen kwamen ons bij binnenkomst al tegemoet. Het was binnen lekker druk, mede door alle mee gereisde vrienden en familieleden van de band die uiteraard niets wilden missen van deze cd presentatie. Voor deze gelegenheid was het trio uitgebreid met Bas Mulder op het keyboard en Roeland Werring op gitaar. Als speciale gast was daar ook nog eens Ruben Hoeke (ja ja, de zoon van) op gitaar. Net als hun optreden in 2007(zie verslag van 20 januari 2007 op deze site) was het enthousiasme aanstekelijk. Joris nam de tijd om tussen de nummers door toelichting te geven over de tot stand koming van de cd en zijn relatie tot de gastmuzikanten. Het optreden was zeer afwisselend qua stijlen. Rock ’n Roll, funky-en slowbluesjes vormden het repertoire deze avond. Heerlijk om te zien dat deze youngsters de blues in Nederland een nieuwe impuls geven. Uiteraard waren er veel nummers die ook op de nieuwe cd te vinden zijn. Persoonlijk vond ik het jammer dat het geluid wat vlak stond afgesteld, waardoor er weinig dynamiek was. Pas met de komst van Ruben Hoeke kwam, wat mij betreft, de vlam in de pan. Om twaalf uur stonden wij helaas alweer buiten, wat ons wel de gelegenheid gaf om thuis nog een flesje open te trekken.</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="FONT-WEIGHT: normal; MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 1.2; FONT-STYLE: normal; POSITION: relative; TEXT-ALIGN: left"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="FONT-WEIGHT: normal; MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 1.2; FONT-STYLE: normal; POSITION: relative; TEXT-ALIGN: left"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="FONT-WEIGHT: normal; MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 1.2; FONT-STYLE: normal; POSITION: relative; TEXT-ALIGN: left"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="FONT-WEIGHT: normal; MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 1.2; FONT-STYLE: normal; POSITION: relative; TEXT-ALIGN: left"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Fimpje: Marga Moester</SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE> <P align=center> <OBJECT height=385 width=480><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/uA836ofPaAY?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/uA836ofPaAY?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb59.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <P align=left><IMG alt="" src="/images/monde/afb60.jpg" align=left border=0></P></TD> <TD> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US"><SPAN style="COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">Scuttle Buttin: 17 januari, Bikes ‘n Blues </SPAN><?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:city><st1:place><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">Amstelveen</SPAN><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">‘This is </SPAN><st1:address><st1:street><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">6<SUP>th</SUP> Street</SPAN><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">, </SPAN><st1:city><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">Austin</SPAN> <SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">the place where Stevie played every single week”. </SPAN>Dit is de openingszin van de prachtige documentaire die Kinky Friedman ooit maakte over Austin/Texas. De geest van Stevie spookte vanavond rond in het Amstelveense <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"></SPAN>Bikes ’n Blues. Net als twee jaar geleden stond namelijk het gedeeltelijk uit Rotterdam afkomstige viertal ‘Scuttle Buttin’op het podium. Gitarist Mike Schuurman tovert de ene na de andere Vaughan kraker uit zijn Telecaster, <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"></SPAN>met af en toe een uitstapje naar wat andere grootheden, zoals bijvoorbeeld Rick Derringer, Fabulous Thunderbirds of John Mayall. Het was het één na laatste optreden van deze band. Na tien jaar covers spelen is het genoeg geweest. Wil je ze nog een keer zien, dan moet je in Delft zijn. Daar spelen ze op 13 februari in café<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘de Engel’ hun laatste gig. Zie verder mijn verslag van 24 december 2007. </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Filmpje: Marga Moester</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </DIV> <P align=center> <OBJECT height=385 width=480><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/EZsqLy2h_a4?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/EZsqLy2h_a4?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P></P></SPAN></CITY></STREET> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"> <ADDRESS></ADDRESS></DIV></SPAN> <P></P></SPAN></PLACE></CITY></SPAN></SPAN></SPAN></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE></o:p></st1:city></st1:street></st1:address></o:p></st1:place></st1:city><br>Douglas Wayne Sahm(Doug Sahm) 06/11/1941 - 18/11/1999. <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb51.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Een jaarlijks terugkerend feestje in Paradiso, was de komst van Doug Sahm. Deze in San Antonio- Texas geboren muzikant, was een graag geziene gast in Amsterdam. Overdag bezocht hij steevast Coffeeshop de ‘Bull Dog’ en ’s avonds stond hij, altijd in topvorm, op het podium. De eerste optredens van Doug in Paradiso waren er al toen hij nog speelde met zijn ‘Sir Douglas Quintet’. De grootste feesten waren echter zijn optredens in de jaren negentig met de Tex-Mex formatie de ‘Texas Tornados’. Letterlijk iedereen ging uit zijn dak en na afloop droop dan het condens van de muren. Doug was naast een<SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Country en Tex-Mex liefhebber ook een groot bluesliefhebber. Luister maar eens naar zijn live album ‘The Last Real Texas Blues Band’, opgenomen in 1994 in de fameuze bluesclub van Clifford Antone ‘Antone’s’ in Austin-Texas. Uiteraard deed hij ook met deze formatie Amsterdam aan. Mijn persoonlijke ontmoeting met Doug vond echter niet plaats in Amsterdam, maar in Austin tijdens mijn vakantie in 1996. Tijdens een bezoek aan de platenzaak ‘Waterloo Records’, hing er een aankondiging van de komst van een aantal Texas Tornado’s om hun net uitgekomen album ‘4 Aces’te signeren. Die dag trok ik mijn T-shirt van de ‘Bull Dog’ aan en toog ik naar de platenzaak. Bij binnenkomst stond er al een flinke rij mensen te wachten om hun cd’tje te laten signeren door de twee aanwezige Tornado’s Doug Sahm en Flaco Jimenez.</SPAN></P> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Geduldig sloot ik mij aan in de rij en toen ik uiteindelijk aan de beurt was viel zijn oog meteen op mijn T-shirt.”Hey Flaco look at this”! Enthousiast vertelde hij mij, hoe gek hij was op Amsterdam. Sindsdien hangt de gesigneerde poster nog steeds ingelijst in mijn huis. </SPAN></P> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Op 18 november 1999 kwam er plotsklaps een einde aan het leven van Doug Sahm. Na wat later een hart stilstand bleek te zijn, werd hij dood aangetroffen in een hotelkamer in Taos te New Mexico. In mijn ogen heeft de wereld toen een topmuzikant verloren, die zich niet in een hokje liet plaatsen, maar gewoon geweldige muziek maakte, allemaal ‘straight from the heart’.</SPAN></P> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Dit jaar is het alweer tien jaar geleden dat hij overleed. Wat zou het toch mooi zijn als er in Paradiso een heuse tribute avond zou worden georganiseerd!</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #0011ff; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #0011ff; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left> </P> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/1TphoKBScfM?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/1TphoKBScfM?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left></P></SPAN></TD></TR></TBODY></TABLE></o:p><br>Junior Wells. <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV align=center><IMG border=0 alt="" src="/images/monde/afb50.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold">Ergens in de jaren negentig. Een druilerige avond in de herfst. Op het programma van de Amsterdamse Melkweg staat Junior Wells. Zal ik wel, of zal ik niet gaan. Ik heb hem tenslotte al meerdere keren gezien. Soms goed soms minder, zoals die keer dat hij samen optrad met Buddy Guy in Paradiso en tot vervelens toe “Messin’ With The Kid” bleef inzetten. Ach, voor de tv blijven zitten is ook niet alles, dus besluit ik toch te gaan. </SPAN> </SPAN> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold">Aangekomen blijkt dat slechts een mannetje of dertig ook de moeite heeft genomen om naar de Melkweg te komen. Dat voorspelt niet veel goeds. Zo weinig mensen zal Junior niet echt inspireren. Wat zit ik echter fout zeg. De in 1934 als Amos Blakemore te Memphis geboren Junior Wells is in topvorm. Hij heeft zojuist een nieuwe band en dat is te horen aan het aanwezige enthousiasme. Zoals altijd ziet Junior er tot in puntjes verzorgd uit; strak in pak met mooie bijpassende hoed. Wat mij ook nog bijstaat, is de geweldige drummer, zijn naam kan ik echter niet meer achterhalen. Een paar weken later, lees ik dat de band betrokken is bij een auto ongeluk. Een aantal leden van de band, waaronder de drummer, overleven dit ongeluk niet. Dit optreden is één van de beste blues concerten die ik ooit heb gezien. Zelf overlijdt Junior op 15 januari 1998 aan de gevolgen van Lymfeklierkanker. Buiten het feit dat Junior mijn meest geliefde mondharmonica speler is, was hij ook een geweldige zanger. In de afgelopen jaren heb ik veel van zijn cd’s aangeschaft en deze zijn stuk voor stuk geweldig. Het is eigenlijk te gek, dat er geen officiële internetsite is voor deze legende.</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/1nuOWuhWNmI?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/1nuOWuhWNmI?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P><br>Heel Maloe was verliefd op 'Ivy' <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb47.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00"><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold">Begin jaren tachtig. Hoogtij dagen voor het Amsterdamse bluescafe Maloe Melo. Op maandag de altijd goed gevulde sessie avond. En in het weekend vaak Magic Frankie, Ronald Abrams en een nieuwe band<SPAN style="COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Ivy and the Terrace Tones.’. Een Amsterdamse band met op gitaar Theo Houtkoop(waar is hij toch gebleven?) een bekende verschijning in Maloe. Daarnaast Cor Willemse op een echte Hammond B3, Dick Baars op drums en Jan Felperman op de bas. De meeste aandacht ging echter uit naar ‘Ivy’ een klein blond meissie met een heerlijk<SPAN style="COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>koppie. Haar echte naam Yvette de Vrij. Ademloos stonden wij te luisteren. Wat een passie en wat een stem, een meid met ballen. ‘Big City Blues’ een duet met Theo, ‘Sticks and Stones’ en nog meer geweldige R & B covers. Het zweet droop letterlijk van de muren. Ik weet het zeker, iedereen was verliefd op Ivy. In 1985 kwam eindelijk de langverwachte lp uit. ‘A Shot Of Rhythm & Blues” (nu een collectors item). Een slordig live opgenomen concert vanuit de Melkweg. Daarna was het opeens over met de band. Jaren later zag ik haar nog eens optreden in de ‘Odeon’samen met Jan Felperman, de lucky one, voormalig bassist van de band waarop ze verliefd was geworden. De stem en de passie waren er nog. Wat zou er toch daarna van haar geworden zijn?</SPAN></SPAN></DIV> <DIV align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00"><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/lTk29jyo8mk?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/lTk29jyo8mk?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P><br> <br><P align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb44.jpg" border=0></P> <DIV> </DIV> <DIV> <DIV style="FONT-WEIGHT: normal; LINE-HEIGHT: 1.2; FONT-STYLE: normal; POSITION: relative; TEXT-ALIGN: left"> <P style="MARGIN: 0em"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor: </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com/"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Red Top/ Liz Mandevile</SPAN></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het vierde album alweer, van een echte ‘Red hot Mama’ uit Chicago ‘Liz Mandeville’, uitgegeven door Earwig Music Company. Liz is geboren in Oshkosh gelegen in de staat Wisconsin, maar vertrok in 1979 naar Chicago. Zij komt uit een artistieke familie: haar vader was kunstenaar net als zijn vader het was. Naast muzikante, is Liz dan ook nog een begenadigd schilder die haar werk regelmatig exposeert. Haar nieuwe album is gemaakt met muzikanten uit haar tourband, aangevuld met een aantal studiomuzikanten en enkele verrassende gasten. Zo speelt Allen Batts, de voormalige toetsenist van Albert Collins, op zes nummers mee. De bekende saxofonist ‘Eddie Shaw’ speelt op twee nummers mee en vinden wij ‘TwistTurner’ op vijf nummers achter zijn drumkit. De cd is op meerdere plaatsen en tijdstippen opgenomen. Misschien is dit de reden, dat de cd in zijn geheel enthousiast en energiek blijft klinken. Vijftien zelf geschreven nummers, waarvan de opener ‘Red Top’ meteen staat als een huis. De meeste nummers zijn gestoeld op de big band muziek uit de jaren veertig. Lekkere blazers arrangementen en heerlijk gitaarwerk. Al met al lekker veel swing met hier en daar een vette knipoog. Luister maar eens naar nummers als ‘Spanky But, Scratch The Kitty’ en ‘Rub My Belly’. Miss liz schijnt hier live al te bewonderen te zijn geweest. De recensies die ik kan vinden over deze optredens, waren echter niet geweldig. Misschien tijd voor een herkansing.</SPAN></P></DIV></DIV><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb96.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb97.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb98.jpg" align=left border=0></DIV></TD> <TD> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Kenny Neal: 29 maart, Bluesclub XXL Wageningen.</SPAN></DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het was alweer enige tijd geleden dat ik op de zondagmiddag een bezoek had gebracht aan Bluesclub XXL te Wageningen. Het optreden van Kenny Neal was weer een goede aanleiding om naar Wageningen te rijden. Zonder Tom-Tom en met wat moeite om een parkeerplaats te vinden waren wij toch nog ruim op tijd. De in New Orleans geboren maar in Baton Rouge opgegroeide Neal opende de show met het nummer ‘Down in Louisiana’, wat naadloos overliep in een medley. Jammer dat de geluidsman het geluid nog niet helemaal in orde had tijdens de eerste paar nummers, waardoor de toch al wat schor klinkende Neal bijna niet boven de band uit kwam. Gelukkig werd dit euvel snel hersteld en was ik getuige van een wervelende show. Eigen nummers, afgewisseld met covers in allerlei stijlen gespeeld, vormen het repertoire. Kenny Neal heeft, net als de rest van de Neal familie, de blues met de paplepel ingegoten gekregen. Op dertienjarige leeftijd maakte hij immers al deel uit van de bluesband van zijn vader Raful Neal. In de band van Kenny bevonden zich vanmiddag dan ook meerdere leden van de ‘Neal’ familie. De piano werd bespeeld door broer Frederick, broer Darneel bespeelde de basgitaar en neef Tyree Neal haalde allerlei blaasinstrumenten en strijkers tevoorschijn uit zijn synthesizer. Tenslotte <SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"></SPAN>het enige lid van de band die niet de naam ‘Neal’ droeg, drummer Bryan Morris. Stuk voor stuk klasse muzikanten. Kenny komt na een aantal nummers lekker op dreef en ook zijn stemgeluid trekt weer lekker bij. Altijd vrolijk en ‘pluk de dag’ lijkt zijn motto te zijn, zeker nadat hij een geruime tijd ziek is geweest. Af en toe legt hij zijn gitaar weg om over te schakelen naar de mondharmonica of zijn lapsteelgitaar. Ook deze instrumenten beheerst hij tot in de finesse. Verrassend voor mij was het moment waarop Kenny na twee uur even wat rust kreeg en hij zijn gitaar overhandigde aan zijn neef Tyree. Deze linkshandig spelende Tyree sloeg bij mij in als een bom. Wat mij betreft, komt hij volgende keer eens op bezoek met een eigen band waarin hij de hoofdrol vertolkt.<SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Lekker fel klinkend en met een uitstekend stemgeluid mocht hij helaas maar twee nummers doen. Na meer dan twee uur is het pauze. Wij besluiten terug te rijden naar Amsterdam. Ons uitstapje naar Wageningen was weer de moeite waard geweest en wij zullen hier zeker terug komen.</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"> </P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=center> <OBJECT height=385 width=480><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/WkeV5P8VKo4?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/WkeV5P8VKo4?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"></P></SPAN></SPAN></TD></TR></TBODY></TABLE></o:p><br> <br><P align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb38.jpg" align=middle border=0></P> <DIV> </DIV> <DIV> <TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 width="100%" border=0> <TBODY> <TR> <TD> <TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 width="100%" border=0> <TBODY> <TR> <TD vAlign=top> <TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 width="100%" border=0> <TBODY> <TR> <TD> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor:</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"><A href="http://www.bobtjeblues.com/">http://www.bobtjeblues.com</A></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-US">The Devil Had A Woman /<SPAN style="mso-spacerun: yes"> Delta Highway</SPAN></SPAN> </SPAN> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ffff00; FONT-FAMILY: Verdana">In de maand oktober verbleef ik twee weken in Mississippi en Tennessee, om eens met eigen ogen, de bakermat van de blues, soul en rock ’n roll te mogen aanschouwen. Uiteraard stond Memphis op het “to do” lijstje, en verbleef ik een avondje of vier op Beale Street. Ik moet zeggen, voor de bluesliefhebber een waar paradijs. Wat een geweldige bands heb ik hier gezien. Op woensdag vijftien oktober was ik in de Mr. Handy’s Blueshall getuige van een geweldig optreden van ‘Delta Highway’. Een band , die is opgericht in North Caroline(2003), door zanger en mondharmonica speler Brandon Santini en gitarist Justin Sulek. Nog datzelfde jaar verhuisde de band naar Memphis en in 2005 verscheen hun eerste cd ‘Westbound Blues’.</SPAN> <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ffff00; FONT-FAMILY: Verdana">Bij toeval, belandde enige dagen nadat ik weer thuis was, hun tweede cd ‘TheDevil Had A Woman’ op mijn deurmat. Na het beluisteren, waande ik mij weer in de Blues Hall! De energie die mij al trof tijdens het optreden, spat ook van deze cd af. Het lekkere smerige gitaargeluid, de bijpassende zangstem van Brandon, afgewisseld door zijn sublieme mondharmonica werk; terug naar de authentieke blues in een nieuw vet jasje. Afwisseling te over op deze cd! Een must voor elke liefhebber van de blues. Het is te hopen dat deze band zich snel laat zien in de lage landen. Ik zou zeggen op naar de speciaalzaken en kopen die hap.</SPAN> </SPAN></P></DIV></SPAN></DIV></SPAN></DIV></SPAN></DIV></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE></TD></TR></TBODY></TABLE></TD></TR><!-- ***** Add button if needed ***** --> <TR> <TD></TD></TR> <TR> <TD><BR></TD></TR></TBODY></TABLE></TD></TR></TBODY></TABLE></DIV><br> <br><P style="MARGIN: 0em" align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb37.jpg" align=middle border=0></P> <P> <TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ffff00; FONT-FAMILY: Verdana"> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000">Geschreven voor:</SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000"><A href="http://www.bobtjeblues.com/">http://www.bobtjeblues.com</A></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000"></SPAN> </P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000">Blood And Treasure's / Paul Mark and the van Dorens</SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold">De nieuwe cd van Paul Mark and the Van Dorens valt bij mij zeer in de smaak. Het is alweer hun zevende cd, de band bestaat dan ook al vijftien jaar, en na het beluisteren ervan, ben ik dan ook erg benieuwd, naar de zes voorafgaande cd’s. ‘Blood and Treasure’ is opgenomen in Memphis. Dan te bedenken dat de basis van Paul Mark New York is, maar omdat Paul een liefhebber van Stax Records is, koos hij voor Memphis. Paul ging er bij zijn keuze vanuit, dat iets van ‘the vibe’ van al die prachtige Stax opnamen, daar wel moest zijn blijven hangen . De pure blues liefhebber zal bij het beluisteren van deze cd niet aan zijn trekken komen, maar voor de liefhebber die openstaat voor meerdere genres, is het genieten geblazen. Paul heeft een donkere ietwat rauwe stem, speelt gitaar en op drie nummers piano. De verdere bezetting van zijn band is; James Strain op de bas, Harrij Peel op de drums en waarschijnlijk vanwege de voorliefde voor Stax, treffen we Rick Steef aan op de Hammond B3. De twee achtergrond zangeressen Susan Mashall en Jackie Johnson, zorgen voor de perfecte accenten op de juiste momenten. De cd bevat elf nummers en opent met ‘Everything Is Nothing’. Een vrolijk nummer met een leuke tekst, waarin Paul zoveel mogelijk leuke dingen benoemt en na al die prachtige zaken, elk couplet eindigt met: “But Everything Is Nothing After You”. <SPAN style="mso-spacerun: yes"> </SPAN>Na dit nummer heb je nog geen idee in welke stijl deze cd verder zal gaan en eigenlijk blijft dit de hele cd zo. En dat is precies wat deze cd zo leuk maakt. Elk nummer is goed qua uitvoering, nergens gepiel, maar alles in de juiste proporties, en telkens in een andere stijl. Nummer acht van de cd ‘Let Them Talk’ is mijn favoriet, een prachtig uitgevoerde Soul ballad. Alle nummers zijn door Paul zelf geschreven, al hoor ik in het zevende nummer duidelijk de riff van ‘Polk Salad Annie’ terug en het tiende nummer is duidelijk geschreven in de stijl van Tom Waitts. Al met al een heel leuke cd die ik zeker meer ga beluisteren.</SPAN></P></SPAN></DIV></SPAN></DIV><!-- ***** Add button if needed ***** --></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE></P><br> <br><P align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb34.jpg" align=middle border=0></P> <DIV> <TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD></TD></TR></TBODY></TABLE><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="mso-ansi-language: EN-US"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor: </SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="mso-ansi-language: EN-US"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"><A href="http://www.bobtjeblues.com/">http://www.bobtjeblues.com</A></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US"></SPAN> </P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="mso-ansi-language: EN-US"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana">Got You On My Mind / <SPAN style="mso-spacerun: yes"> </SPAN>Max Wolff </SPAN></SPAN> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="mso-ansi-language: EN-US"></SPAN><SPAN style="COLOR: #ffff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold">Voor mij ligt de tweede cd van Max Wolff, een Deense folkblues zanger en gitarist. Het is voor mij de eerste kennismaking met deze man en eigenlijk ook de eerste cd van Deense grond die ik hoor. Max eerste cd ‘Bonafide’verscheen in 2004 en hij ontving hiervoor een Deense muziek prijs in de categorie ‘Blues release Of The Year’. Max speelt al twintig jaar in allerhande clubs en cafe’s en leeft als een echte troubadour. Inmiddels kan hij hier van rondkomen en is dus van beroep muzikant. Om dit te kunnen bereiken, moet je toch wel beschikken over talent, maar ook zeker een ongekend doorzettingsvermogen hebben. Opvallend is dat zijn grote inspirator onze eigen Nederlandse Hans Theessink is geweest. De eerste drie nummers zijn vrolijke ragtime nummers, die hij zelf heeft geschreven. Max beheerst deze stijl perfect en ook zijn vrolijke stemgeluid past perfect bij dit genre. Vervolgens komen er een aantal bluesjes voorbij. Ook deze stijl beheerst hij goed. Jammer is alleen, dat zijn zang hier niet echt overtuigend klinkt. Eigenlijk te vrolijk, voor tranen trekkende stukken als “Ít Hurts Me Too’. De cd bevat 16 nummers waarvan er acht door Max zelf zijn geschreven. Als conclusie een leuke cd ,van iemand die uitstekend gitaar kan spelen, maar nog even moet oefenen om een goede blueszanger te worden</SPAN></SPAN></P></SPAN></TD></TR></TBODY></TABLE></DIV><br>Take A Bite / Vdelli <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb391.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De band Vdelli is afkomstig uit de Australische stad Perth. De vreemde naam van de band is de achternaam van hun frontman, gitarist en zanger Michael Vdelli. De overige leden van het trio zijn drummer Ric Whittle en bassist Kenji Kitahara. De twee vaste leden sinds het bestaan van Vdelli, Michael en Ric, speelden tot <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:metricconverter w:st="on" ProductID="1997 in">1997 in</st1:metricconverter> de vijfmans formatie ‘Powershift’. Vanwege economische redenen besloten zij samen met bassist Roy Daniel als trio met een nieuwe naam verder te gaan.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De band is net teruggekeerd in Australië van een Europese tournee. Opvallend aan deze tournee is dat bijna alle optredens plaats hebben gevonden in Duitsland. De reden hiervoor zal zijn dat de band een platencontract heeft bij het Duitse label ‘Jazzhaus Records’. <o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Invloeden uit de jaren zeventig, Rock, Heavy Metal en de Blues Rock vormen de ingrediënten van de muziek. De band heeft inmiddels al heel wat cd’s op hun naam staan en onlangs verscheen het album ‘Take A Bite’. <o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Twaalf nummers waarvan er acht door de band zelf zijn geschreven.<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>De meest opvallende cover op de cd is het door James Taylor geschreven nummer ‘Fire And Rain’; een nummer wat je niet zou verwachten op het repertoire van een Heavy Rockband, maar de uitvoering van Vdelli mag er zeker zijn. <o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd opent met het aan Punkmuziek grenzende openingsnummer ‘Into The Zone’. Wat direct opvalt is het prima rauwe stemgeluid van Michael Vdelli. In ‘Movin’On Situation’ gaat het met het geluid van een dubbele bass drum richting de Heavy Metal en via het jaren zeventig Hard Rock- achtige nummer ‘Green Light Girl’ schakelt de band in het zesde nummer ‘Catfish’ heerlijk stampend over naar de Blues Rock in de stijl van Status Quo. Ook de hierop volgende nummers ‘Soon As I<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Get Paid’ en ‘Live Well, Play Hard’, waarop Michael Vdelli de mondharmonica partij speelt, zal de Blues Rock liefhebber zeker aanspreken. <o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd eindigt met het nummer ‘Into The Zone’, het nummer waar de cd ook mee opende, maar dan in een akoestische setting waardoor het een geheel nieuw nummer lijkt. Eigenlijk het enige rustpuntje van deze cd. <o:p></o:p></SPAN></P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Met ‘Take A Bite’ leveren deze drie uitstekende muzikanten een prima<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>cd af.</SPAN></SPAN></DIV><br> <br><P style="MARGIN: 0em" align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb32.jpg" align=middle border=0></P> <TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; mso-ansi-language: EN-US"></SPAN></SPAN></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"><SPAN style="COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"><SPAN lang=EN-US style="mso-ansi-language: EN-US">Back To Mississippi/ Papaleg Acoustic Duo</SPAN> </SPAN></SPAN></SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"><SPAN style="COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"> <DIV><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; mso-ansi-language: EN-US">Geschreven voor:</SPAN></SPAN> </DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US"><A href="http://www.bobtjeblues.com/">http://www.bobtjeblues.com</A></SPAN> </P></SPAN></DIV> <P><SPAN lang=EN-US style="mso-ansi-language: EN-US"> <P> <P></SPAN></P></SPAN> <P></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #ffff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold">Zoals de titel van deze cd al doet vermoeden, hebben wij hier te maken met onvervalste Mississippi Delta Blues. Het betreft hier de tweede cd van een Italiaans duo, Pierluigi Petricia en Marco Tinari, die sinds 2005 bij elkaar zijn. Voorheen speelden zij in diverse bands, maar toen was het voornamelijk Chicago Blues. Delta Blues is niet gemakkelijk ( veel open stemmingen en vaak niet te herleiden akkoorden ) om te spelen maar beide mannen beheersen hun instrument goed. Petricia bespeelt de Dobro, voornamelijk Slide, en Tinari neemt de begeleiding op zich op zijn akoestische gitaar. Elf nummers bevat deze cd waarvan vier door het duo zelf geschreven zijn. Op het derde en vijfde nummer (Mama Talk To Your Daughter en Feeling Good) spelen Giordano Valente ( Harp ) en Stefano Sbarggi (Bas ) mee. Op de nummers vijf, acht en twaalf(CC Rider, Pony Blues en Judge Harsh Blues) worden ze bij gestaan door Paolo ‘Little Paul’ Venturi op akoestische gitaar. <SPAN style="mso-spacerun: yes"> </SPAN>Jammer is wel dat de heren geen van beiden beschikken over een aansprekend stemgeluid. Gelukkig vallen ze hiermee, niet bij alle nummers door de mand. Al met al een aardige cd die dit genre van de blues weer eens op de kaart zet. <P></P></SPAN> <P></P></SPAN></SPAN></TD></TR></TBODY></TABLE><br> <br><P style="MARGIN: 0em" align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb28.jpg" align=middle border=0></P> <DIV> </DIV> <TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"> <P><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ff0000; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">Music Is My Business/Roosevelt Sykes(1906-1983) </SPAN></P> <P><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-US"></SPAN><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Times New Roman"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ffff00; FONT-FAMILY: Verdana">Oké ik geef toe geen voor de hand liggende keuze deze cd. Maar soms heb ik van die dagen dat ik terug wil naar de puurheid van de blues. Een man met alleen een gitaar of een man met alleen een piano! En vandaag is het zo’n dag. In 1989 verscheen op het Tomato label de cd ‘Music Is My Business’ van pianist Roosevelt Sykes(ook wel The Honeydripper genoemd). De opname van dit album vond plaats in 1977 en laten een in topvorm verkerende Sykes horen. De cd telt maar liefst zestien tracks, waarvan er tien solo opname zijn. Op de overige zes nummers treffen we een wonderbaarlijk trio aan namelijk Louisiana Red, Johnny Shines en Sugar Blue. Zowel Louisiana Red als Sugar Blue waren nog onbekend in 1977. Beiden zouden nog flink van zich laten horen in de jaren tachtig. Sykes opent met de titelsong ‘Music Is My Business’ waarin Sykes zingt over zijn twee grote liefdes namelijk de muziek en zijn piano. Sykes is in mijn ogen een echte bluespianist. Geen stompende linkerhand maar iemand die accenten aanbrengt terwijl zijn rechterhand heerlijk soleert. Luisterend naar de volgende track ‘Mistake In Life’ merk ik hoe zijn stem mij raakt. Dit is echt! Het voert hier te ver om alle tracks te gaan bespreken maar het niveau blijft hoog Mocht je ook eens in ‘n melancholische bui zijn en terug willen naar de puurheid van de blues, schaf dan deze cd aan. Wat mij betreft een echte aanrader!</SPAN> <P></P> <P> <P></P></SPAN> <P></P></SPAN></DIV></SPAN></DIV></SPAN></DIV></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE><br> <br><P style="MARGIN: 0em" align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb26.jpg" align=middle border=0></P> <P style="MARGIN: 0em"> </P> <P style="MARGIN: 0em"> <TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Equilbrium/Ansley Lister</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Na vier studio cd’s en twee live cd’s opgenomen te hebben op het label ‘Ruf Records’, komt Aynsley Lister’s nieuwe cd ‘Equilibrium’ uit op een ander label namelijk ‘Manhaton Records’. Lister is afkomstig uit Leicester/ Engeland en begon op zijn achtste al gitaar te spelen. Zijn eerste optreden was op zijn dertiende en op zijn achttiende startte hij zijn eerste eigen bandje. In Engeland wordt zijn gitaarspel al vergeleken met dat van een jonge Eric Clapton tijdens diens verblijf in de superformatie ‘Cream’. En ik kan u verzekeren dat Lister zijn gitaar erg goed beheerst. Ook het stemgeluid van Lister is prettig te noemen. Toch kan deze cd mij niet bekoren. Ik vraag mij echt af welk publiek Lister wil bereiken met deze cd. De pure blues liefhebber zal slechts één nummer aanspreken, namelijk het vijfde nummer van deze cd: ‘Crazy’, een traditioneel gepeeld akoestisch slide nummer. Voor de liefhebbers van bluesrock is het tiende nummer ‘Running out on me’ een hoogtepunt. Voor de popliefhebber zal het mooi ingetogen gespeelde ‘Super Ficial’ de moeite waard zijn. De overige negen nummers zijn rockachtige popnummers die niet aan mij besteed zijn. Ik zelf kan niet zoveel met deze cd, maar er zullen ongetwijfeld liefhebbers voor zijn.</SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE></P><br>Verzamelen <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb270.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Mijn huis begint zo langzamerhand uit te puilen vanwege mijn verzamelwoede. </SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Het begon allemaal toen ik als kind begon met het verzamelen van sigarenbandjes, postzegels, munten en suikerzakjes. Weggooien dat doet een verzamelaar natuurlijk niet, dus deze collecties liggen nog hier en daar opgeslagen in kasten. </SPAN></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Zo rond mijn elfde kreeg ik belangstelling voor muziek en toen ging het echt fout. Het begon met wat singletjes en wat lp’s en uiteraard, vanwege de lagere prijs, begon ik muziek op te nemen op cassettebandjes. Al snel liep het aantal bandjes op. Ook hiervan heb ik nooit afscheid kunnen nemen en er staan er dan ook <SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-spacerun: yes"></SPAN>nog zo’n <SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-spacerun: yes"></SPAN>achthonderdvijftig in een kamer op twee planken, gesorteerd in opbergsystemen. Allemaal genummerd. In vijf multomappen staat de inhoud van deze bandjes keurig genoteerd. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Toen ik door middel van vakantiebaantjes de beschikking kreeg over wat meer budget begon ik zelf wat meer lp’s te kopen. Ik kocht ook een prachtige Sony bandrecorder, die het nog steeds prima doet, en begon op van die grote spoelen muziek op te nemen. Bijna wekelijks was ik in die tijd te vinden in het ‘Blues Record Centre’ en kreeg ik tips over de nieuw uitgekomen albums van Paul Duvivie. Mijn favoriete winkels in Amsterdam waren al snel ‘The Sound Of The Fifties’ op de Prinsengracht en natuurlijk ‘Concerto’ in de Utrechtsestraat. Toen de lp werd verdrongen door de cd begon mijn collectie pas echt uit te groeien. Ik werkte inmiddels in de IT en reed het hele land door om software te verkopen. Altijd was er wel even tijd om in de plaatselijke platenwinkels rond te scharrelen die allemaal van hun lp collectie af wilden om plaats te maken voor de cd. Ook bezocht ik heel veel rommelmarkten, want hier waren in die tijd juweeltjes te koop voor heel weinig. Hoogtepunten waren natuurlijk ook de Koninginnedagen in die jaren. Jochies die met de platencollectie van pa op straat stonden werden geraffineerd door mij geript. Het resultaat van dit alles is dat ik een nu gigantische collectie heb staan. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">In het begin moest ik natuurlijk, als echte lp freak, niet veel hebben van de cd. Maar al snel viel ik ook voor deze drager. Zeker toen bleek dat cd’s ook nog eens gemakkelijk te kopiëren waren zonder verlies van kwaliteit. Inmiddels is ook deze collectie zo groot geworden, dat ik er al zo’n duizend van hun plastic doosje heb moeten ontdoen om ze nog kwijt te kunnen in mijn cd kasten. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Gelukkig voor mij als verzamelaar kwam toen de dvd en ja natuurlijk begon ik ook hier aan. Vooral muziek dvd’s hebben mijn belangstelling en hiermee ben ik de duizend alweer gepasseerd. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Het opnieuw beluisteren van alles wat ik in huis heb zal mij nooit meer lukken. Verzamelen is een rare tic. Het is waarschijnlijk dan ook meer ‘de heb’ die hier achter schuil gaat.</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #0011ff; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #0011ff; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #0011ff; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left> </P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=center><SPAN style="COLOR: #0011ff"><EMBED height=385 type=application/x-shockwave-flash width=480 src=http://www.youtube.com/v/6kTwLsCqIHM?fs=1&amp;hl=nl_NL allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true"></EMBED></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left></P></SPAN> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p><br>On Stage/ Matthew Lee <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb95.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A> </DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Eind juni 2008 was ik aanwezig op de jaarlijkse Jerry Lee Lewis fanclub dag in de voormalige ‘Caddy’s’te Purmerend. Als speciale gast trad die middag Matthew Lee op; een Italiaan, geboren op zes januari 1982 te Pesaro. Wat een geweldige middag was dat zeg! Matthew beukte op de piano dat het een lieve lust was; wat een ritme en wat een passie. Je moet maar durven voor allemaal ‘die hard’ Jerry Lee fans. Leuk was dan ook de verrassing toen ik van Bobtje zijn nieuwste cd kreeg met de vraag er iets over te schrijven. Vijftien nummers waarvan veertien covers en één nieuw nummer, namelijk ‘Ol’Whiskey Blues’. De overige nummers komen bijna allemaal ook voor op het repertoire van de meester ‘Jerry Lee’ zelf. <SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">Maar er zijn ook nummers van Ray Charles( Georgia on my mind, Halleluja I Love Her So en What’d I Say ), John Foggerty( Proud Mary ), een uptempo versie <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>van Hank Williams ‘Your Cheatin’Heart’ en de Stones klassieker ‘Satisfaction’. </SPAN>Allemaal gestoken in een fris jasje en geweldig goed live gespeeld en gezongen. Tja, en dan de vraag, “wie zit er op deze cd te wachten”? Ik denk, die mensen die van een lekkere stampende piano houden. Iedereen die hem live ziet, zal snel over gaan tot de aanschaf van deze cd als herinnering aan een geweldig optreden. Ik kan u zeker aan bevelen hem te gaan zien, want dit is een toppianist met een goed stemgeluid! Er zijn plannen voor een tournee. Voor meer informatie kunt u mailen naar <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><A href="mailto:inge.vermeylen1@telenet.be"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">inge.vermeylen1@telenet.be</SPAN></A> <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Zij is degene die zijn zaken hier behartigt. Dus zaaleigenaren die nooit in staat zijn de echte Jerry Lee Lewis te boeken, hier is het alternatief!<o:p></o:p></SPAN></P> <DIV align=center><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV><br>Memphis Slim (03/09/1915 – 24/02/1988) <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb262.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Ik mag wel zeggen dat ik heel wat Blues- en Boogie Woogie pianisten heb gezien in mijn leven. Dit kwam natuurlijk door de liefde die Martin van Olderen (N.B.B.O.) had voor dit genre. Hij deed altijd flink zijn best om op elk Amsterdams Bluesfestival wel een pianist te laten spelen. Ook bood hij menig Nederlands piano talent een kans om te spelen op dit festival. In het overzicht van de artiesten die ooit hebben opgetreden op dit festival(zie pagina Amsterdam Bluesfestival op deze site) staan ze allemaal vermeld. Zelf heb ik zijn liefde voor dit genre toch ook wel een beetje overgenomen. Ik vind het heerlijk om naar een goede Blues- en Boogie Woogie pianist te luisteren. De pianist die op mij de meeste indruk heeft gemaakt is toch wel Memphis Slim geweest. In 1962 koos hij Parijs als zijn vaste woonplaats. Hierdoor was de afstand naar Nederland niet al te groot meer, zodat hij hier een veel geziene gast werd. Zelf zag ik hem diverse malen optreden zowel met een gitarist en een drummer, als met alleen een drummer, maar ik zag hem ook solo. Het beste vond ik hem als hij optrad met Jazz drummer George Collier. Zij vormden een perfect op elkaar ingespeeld duo waar de vonken soms vanaf sprongen. Hieronder volgt wat info over deze grootheid binnen de Blues. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'">Memphis Slim werd uiteraard geboren in Memphis op 3 september 1915. Zijn echte naam was John Len Chatman, maar zelf gebruikte hij vaak, uit respect, de naam van zijn vader Peter Chatman die zelf ook optrad als zanger/gitarist in de Juke-Joints. Als zevenjarige begon de kleine John zichzelf piano te leren spelen en later op school bespeelde hij de contrabas in zijn eerste bandje. Rond 1931 begon hij met optreden in de diverse clubs in Memphis. In 1939 vestigde hij zich in Chicago waar hij begon te spelen met o.a. Big Bill Broonzy. Het was hier dat hij zijn eerste plaatje opnam voor het Okeh label onder de naam Peter Chatman & His Washboard Band. Al snel hierna kreeg hij van Bluebird’s producer Lester Melrose zijn bijnaam ‘Memphis Slim’ en nam hij voor dit label twee nummers op nl. ‘Beer Drinking Woman’ en ‘Grinder Man Blues’. Na de tweede wereldoorlog begon zijn carrière steeds meer glans te krijgen. Hij nam de leiding in verschillende bands (o.a. met Willy Dixon op bas) en maakte diverse opnames bij diverse labels. In 1947 nam hij het nummer ‘Nobody Loves Me’ op wat in 1949 verscheen op het Miracle label. Dit nummer werd later bekend onder de naam ‘Every Day I Have The Blues’ en is door vele artiesten later gecoverd. In 1958 tekent hij een platencontract bij Vee-Jay en brengt hij op dit label in 1959 een lp uit met de naam ‘Memphis Slim At The Gate Of The Horn’. Op deze lp staan een aantal van zijn bekendste nummers zoals ‘Mother Earth’, ‘Gotta Find My Baby’, ‘Rockin' the Blues’, ‘Steppin' Out’ en ‘Slim’s Blues’. In zijn band speelt dan inmiddels Matt Guitar Murphy mee op gitaar. In 1960 verlaat Slim voor de eerste keer Amerika om te gaan optreden in Europa. In 1962 keert hij, onder de vlag van het<SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘American Folk Festival’, als optredend artiest terug naar Europa. Na deze toer besluit hij zich voorgoed te vestigen in Parijs. Tezamen met Willy Dixon neemt hij in die jaren ook nog enkele albums op. Hij verschijnt vervolgens in vele televisieshows in allerlei Europese landen, speelt in Franse films en toert volop (ook weer in Amerika). In februari 1988 overlijdt Memphis Slim op 72 jarige leeftijd in een ziekenhuis in Parijs. De begrafenis vindt plaats in Memphis in de ‘Galilee Memorial Gardens’. In 1989 wordt hij postuum opgenomen in de ‘Blues Hall Of Fame’.</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN></DIV> <DIV align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/qy_H-1J4xWs?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/qy_H-1J4xWs?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P></o:p></o:p><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV> </DIV> <P align=left><IMG alt="" src="http://www.mkbwebbuilder.nl/images/monde/afb89.jpg" align=left border=0></P> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <P align=left><IMG alt="" src="/images/monde/afb92.jpg" align=left border=0></P> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <P align=left><IMG alt="" src="http://www.mkbwebbuilder.nl/images/monde/afb91.jpg" align=left border=0></P></TD> <TD> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Booker T. & The MG’s: 19 maart 2009, Melkweg Amsterdam <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Na twintig jaar afwezig te zijn geweest op de Nederlandse podia, stond de beste begeleidingsband ter wereld ‘Booker T. & The MG’s’ vanavond op het podium van de Melkweg. Als groot liefhebber van deze band had ik al lang van te voren kaartjes gekocht en kon ik er dus bij zijn. Er zullen weinig mensen zijn die nog nooit muziek hebben gehoord van deze band. Vanaf 1962 waren zij immers de huisband van het befaamde Stax label in Memphis Tennessee en zijn ze te horen op meer dan 500 albums. Voor artiesten als Otis Redding, Rufus Thomas, Eddie Floyd, Albert King etc. verzorgden zij met een heel eigen geluid voor de backing. Echte bekendheid kreeg de band pas met hun grootste hit ‘Green Onions’, een nummer dat eigenlijk per ongeluk ontstond tijdens een sessie. Later doken gitarist Steve Cropper en bassist Donald ‘Duck’ Dunn ook nog op in de band van de Bluesbrothers. Uiteraard kreeg de band een echt warm Amsterdams onthaal. Ja ja, men weet hier altijd goed om te gaan met legendarische muzikanten. Met Steve Potts ( neef van de in 1975 vermoorde Al Jackson) op de drums, speelde men in nog net geen anderhalf uur alle hits die de band ooit heeft gehad. Steve Cropper bewees weer eens te beschikken over fantastische licks op zijn gitaar, messcherp en altijd op het juiste moment. Booker T. zat als een bandleider achter zijn hammond en Donald ‘Duck’ Dunn liet zien dat goed bassen een vak is. Jammer dat de Memphis Horns er niet bij waren of een zanger als gast. Maar goed ik heb genoten en ben blij dat ik er bij ben geweest.</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN> </DIV> <P align=center> <OBJECT height=385 width=480><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/GLJn5JrHJug?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/GLJn5JrHJug?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P></P></SPAN> <P></P></TD></TR></TBODY></TABLE></o:p><br>Katrina / Mark Slim Band <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb317.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">“This cd is dedicated to all the people in <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:City w:st="on"><st1:place w:st="on">New Orleans</st1:place></st1:City> who in 2005 lost everything with the hurricane Katrina”<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het is toch mooi, dat de in 1982 te Padova/Italie geboren gitarist Mark Slim bovenstaande tekst als zogenaamde ‘liner notes’ vermeldt op het prachtige hoesje van zijn nieuwe cd ‘Katrina’ en op deze manier zijn medeleven toont. Een aantal foto’s op het hoesje geeft precies de wanhoop en vernietiging weer die deze tornado heeft aangericht. Mark heeft er het nummer ‘Katrina’ over geschreven dat uiteraard te vinden is op deze cd. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Mark leert als tienjarige jongen de eerste akkoorden te spelen op de gitaar. Via de platen van zijn oudere broer komt hij in aanraking met de Blues. Vooral de ‘Delta Blues’ spreekt hem erg aan. De fijne kneepjes van het gitaar spelen leert hij vooral in Austin/Texas waar hij in 2003 een tijdje gitaar studeert aan de ‘Austin Guitar School’. Na deze studie en terug in Italië sluit hij zich als gitarist aan bij ‘The South Side Blues Band’. Na het verlaten van deze band speelde hij mee in diverse formaties en heeft hij zelfs als siteman enige optredens in Amerika. In 2008 neemt hij samen met mondharmonicaspeler Fabrizio Sold</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Arial">à</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> zijn eerste cd ‘North-East Blues’ op. Na al deze ervaringen besluit hij zijn eigen band onder zijn eigen naam op te richten. Naast Mark bestaat de band uit Luca Dell ‘Aquila op bas en Marco Manassero op de drums. Als gast speelt op deze cd Martino Repetto op slaggitaar mee.<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd ‘Katrina’ bevat veertien nummers waarvan er acht door Mark zelf zijn geschreven. De overige nummers zijn allemaal geschreven door Mark’s helden binnen de Blues. Het openingsnummer ‘Back Door Friend’ van Lightnin’ Hopkins was </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Arial">éé</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">n van de eerste bluesnummers dat Mark ooit leerde spelen. Na het titelnummer ‘Katrina’ volgt het instrumentale ‘Mark Slim Shuffle’, een ode aan gitarist T-Bone Walker waardoor Mark behoorlijk is beïnvloed. Uiteraard staat er dan ook een cover ‘Hard Way’ van de meester zelf op deze cd. Mooi gespeeld zijn de door Mark zelf geschreven instrumentale nummers<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Bop Hop’, een ode aan Pee Wee Crayton en ‘Jimmy Vaughan Shuffle’. Het lekker uptempo gespeelde ‘Blues For Sabrina’ sluit de cd af.<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Mark speelt prima gitaar op deze cd. Het grote nadeel is wel dat hij helaas niet beschikt over een mooie zangstem. </SPAN></DIV><br>Words Are Like Bullets / Steve Gerard And The National Debonaires <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb398.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het is jammer dat er nog steeds muzikanten en bands zijn die zo weinig informatie op hun website plaatsen. Zo is het ook bij, de voor mij, onbekende formatie ‘Steve Gerard And The National Debonaires’. Een biografie ontbreekt en ook elders op het internet is weinig te vinden over de achtergronden van de bandleden. Het enige wat ik u wel kan melden is dat de band afkomstig is uit de staat Kansas en dat de cd ‘Words Are Like Bullets’ de opvolger is van de uit 2007 stammende cd ‘New Sounds From Kansas City’. Gelukkig maakt de muziek op deze cd veel goed!<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Vanaf het eerste nummer ‘Uh Oh’ is duidelijk dat wij hier te maken hebben met een echte ouderwetse Bluesband. De zanger Dave “Elmo” Baley heeft een prima passend, lekker donker, stemgeluid voor de Blues. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Als gast zorgt saxofonist Mike Clark voor de juiste accenten in dit nummer. Het geluid van de ‘Hollow Body’ Jazz gitaar van frontman Steve Gerard is zoals ik het graag hoor; geen vervelende pedaaltjes, maar gewoon rechtstreeks op de versterker zodat het geluid natuurgetrouw klinkt. </SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Pianist Mike ’Shinetop Jr.’ Sedovic geeft in het middenstuk precies de juiste hoeveelheid swing mee. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">In ‘Bullets In The Barrel’ ruilt Mike zijn piano in voor het Hammond B3. Dit nummer is een verwijzing naar de titel van de cd ‘Words Are Like Bullets’ en gaat uiteraard over het feit dat je iemand ook met woorden kapot kan maken. ‘Baby Get Your Skirt Up Now’ vertelt, in een rollende melodielijn, het verhaal over een avondje stappen op een zaterdagavond ergens in de jaren zestig. De mode bij de dames was in die jaren een strakke rok tot op de knie die bij het dansen omhoog moest worden opgetrokken. De ritmesectie, Patrick Recob op de basgitaar en drummer Dwight Ross, leveren, zoals trouwens op de hele cd, prima werk af. De mondharmonica party op ‘Silly Boy’ wordt verzorgd door opnieuw een gast namelijk Greg ‘Junior’ Demchuk. Het nummer draait om een herhalend gitaarrifje en is wederom prima gezongen door Elmo. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Een traditionele Twelve Bar Blues met als titel ‘Find The Answer’ staat ook op dit album. In dit nummer zijn de hoofdrollen weggelegd voor gast Lee McBee op de mondharmonica en Mike Sedovic op de piano. Via de shuffle ‘Oscar’s Safe At Bing’s Place’ en het funky klinkende ‘One Handshake’ belanden wij bij het Jazzy klinkende ‘It Didn’t Happen That Way’. Ook in dit nummer zijn er gastmuzikanten te horen. Op sax keert Mike Clark terug en Preston Hubbard bespeelt de dubbele bas. Als bonus is het nummer ‘Ain’t My Problem’ toegevoegd. Dit nummer is speciaal, omdat het door Steve Gerard geschreven is voor het project ‘Blues For A Cure’ van Sean Carney. Dit project heeft als doel geld in te zamelen voor de behandeling van patiënten met de vreselijke ziekte kanker. Het nummer wordt gespeeld door de band ‘Trampled Under Foot’, maar met als gasten uiteraard Steve Gerard (gitaar), Sean Carney (gitaar) en Gene Walker (sax).<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Als conclusie kan ik zeggen dat ik heb genoten van deze cd. Prima muzikanten en ook nog eens allemaal zelf geschreven nummers, wat wil een mens nog meer!<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Lee Allen (1926 – 1994), Sil Austin (1929 – 2001) en Boots Randolph (1927 – 2007) <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb121.jpg"></DIV></TD> <TD> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb119.jpg"></DIV></TD> <TD> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb120.jpg"></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Het is 1991 en de directeur van het Amsterdamse Paradiso is op dat moment niemand minder dan saxofonist Hans Dulfer. Iedereen die Hans een beetje volgt in de media, weet dat hij iemand is die zich graag wil laten gelden en natuurlijk ook inspraak wil over de programmering van onze plaatselijke poptempel. Door zijn toedoen staan er vanavond dan ook een aantal saxofonisten op het programma die bij het grote publiek nooit de erkenning hebben gekregen die zij verdienen. Want gooi op een willekeurige verjaardag er maar eens uit dat je fan bent van één van deze drie muzikanten en iedereen zal je met grote ogen aanstaren en je vertellen nog nooit gehoord te hebben van deze mannen. Toch heeft iedereen wel eens een nummer gehoord van de uit Paducah/Kentucky afkomstige Boots Randolph. Zijn grootste hit ‘Yakety Sax’ is namelijk de openingstune van de Engelse Benny Hill show. Tevens speelde hij mee op ‘Return To Sender’ en ‘Reconsider Baby’ van Elvis en leverde hij een bijdrage aan maar liefst acht soundtracks van Elvis films. Ook het werk van de uit Pittsburg/Kansas afkomstige Lee Allen hebben wij allemaal wel eens gehoord. Hij was onder andere de saxofonist op diverse opnames van Little Richard, Fats Domino en Lloyd Price. Zelf heeft hij nog een hitje gehad met het nummer ‘Walkin’ with Mr. Lee’. In de jaren zeventig maakte hij nog een comeback en speelde hij mee op een opname van de Stray Cats en maakte hij ook nog eens twee jaar deel uit van de legendarische ‘Blasters’. Voor Sil Austin ligt het inderdaad wat moeilijker, alhoewel hij meer dan dertig solo albums maakte op het befaamde ‘Mercury’ label. Ook had hij wat hitjes zoals ‘Danny Boy’, ‘Slow Walk’ en ‘My Mother’s Eyes’. Eerlijk gezegd had ikzelf in 1991 ook nog nooit gehoord van deze mannen, maar het affiche beloofde ‘Honkers and Screamers’ en dat was voor mij genoeg reden om eens te gaan kijken. De begeleiding bestond uit een Nederlands gezelschap. Een aantal trombones, trompetten, saxen, een drummer en een gitarist die samen het geluid produceerden van een complete Big Band. Soms zijn er van die avonden waarbij je eigenlijk geen verwachtingen hebt, maar die uitgroeien tot onvergetelijke concerten. En zeker weten dat dit zo’n avond was. Vanaf het begin tot het eind was het werkelijk fenomenaal wat de muzikanten deze avond brachten. Zoveel afwisseling in repertoire. Zo prachtig gespeeld. Als ik alle concerten die ik inmiddels heb bijgewoond in een top tien lijstje moet gaan samenvatten dan staat deze avond zeker in mijn top vijf. Houd je van de saxofoon en ken je deze mannen niet, op het internet staan diverse cd’tjes te koop met de best off. De prijzen liggen rondom de acht euro! Sla je slag en geniet. En Hans nog bedankt!</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/j3ZUtv58YLA?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/j3ZUtv58YLA?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <P> </P><br>Debris/ MichelleMalone <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb116.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het tiende studio album alweer van de uit Atlanta/Georgia afkomstige Michelle Malone. Geproduceerd door Nick Di Dia, die ook albums produceerde voor onder andere Bruce Springsteen en de Black Crowes. Uitgekomen op haar eigen label SBS Records. Als kind ging Michelle al elke zondag mee naar de kerk, waar haar moeder zong in het koor. In de zomers ging ze vervolgens mee op tournee met de pop/rock band van haar moeder. Het moge dus duidelijk zijn dat de muziek haar met de paplepel is ingegoten. Op haar vierde jaar zong ze al en op haar twaalfde kwamen er de eerste podium ervaringen bij. Voor haar solocarrière (deze startte ze in 1988) maakte ze deel uit van de bands ‘Drag The River’ en ‘Band De Soleil’. Momenteel toert Michelle bijna het gehele jaar (plus minus 200 optredens) door. Haar stijl en ook haar stem doen mij het meest denken aan die van Bonnie Raitt. Michelle is net als Raitt een uitstekende slide gitariste, en ook de mondharmonica bespeelt zij met verve. Haar nieuwe album handelt over het beëindigen van een innige relatie en het opnieuw verliefd worden. Het is een echt goed Amerikaans roots album geworden met een sterke hang naar de blues. Het album opent sterk met een paar lekkere uptempo rockachtige bluesnummers. Daarna wordt er wat gas terug genomen en het album eindigt met het prachtig ingetogen gezongen lied ‘Candle for the lonely’.</SPAN></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Alle nummers zijn, op eentje na, van de hand van Michelle zelf. Alleen het tweede nummer ‘Yesterday’s Make up’ is geschreven door Angela Kaset. Voor de volledigheid hier nog even de namen van de bandleden: PeterStroud(gitaar), Tony Reyes(key’s), Phil Skipper(bas) en Dave Anthony(drums). Al met al een prima cd.</SPAN></P></SPAN></DIV><br>For Rockabilly Fans Only / Billy Hancock <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb316.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Als je al meer dan veertig jaar muziek maakt en al vele plaatopnames hebt gemaakt dan blijven er altijd wel opnames liggen die nog niet eerder zijn uitgebracht. De cd ‘For Rockabilly Fans Only’ van Billy Hancock is hier een goed voorbeeld van. Dertien nummers opgenomen in de periode 1980 tot 2008 die nu alsnog worden uitgebracht. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">William C. Hancock Jr.(a.k.a. Billy Hancock) ziet het levenslicht op 4 november <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:metricconverter ProductID="1946 in" w:st="on">1946 in</st1:metricconverter> Alexandria/Virginia. De moeder van William neemt een belangrijke rol in wat betreft de muzikale opvoeding van William. Zij werkt namelijk in een platenwinkel (Waxie Maxie’s) en neemt geregeld R & B platen uit de late jaren veertig mee naar huis waar de kleine William graag naar luistert. Als teenager begint William in allerlei bandjes te spelen. In het begin van de jaren zeventig ontmoet hij de gitaarwizzard Danny Gatton en begint zijn carriere glans te krijgen. Onder de naam ‘Danny And The Fat Boys’ brengen zij in 1975 het album ‘American Music’ uit. Op dit album zingt en speelt Willam bas, Danny Gatton speelt gitaar en Dave Elliot drumt. In 1978 neemt William voor het eerst op onder de naam Billy Hancock (Billy Hancock And The Tennessee Rockets). Gedurende zijn verdere carrière speelt William in bands van veel bekende artiesten waaronder Gene Vincent, Roy Buchanan, Charlie Feathers en Amos Milburn. Ook blijft hij geregeld platen uitbrengen met eigen bands. In 2005 en 2006 krijgt hij van de ‘WAMA’ (Washington Area Music Association) belangrijke onderscheidingen voor zijn bijdrage als zanger, muzikant, songwriter, producer, platenbaas en promoter van Amerikaanse rootsmuziek.<o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Op deze cd tref je natuurlijk niet het beste werk van Billy Hancock aan, maar toch zijn er een aantal mooie tacks op terug te vinden. ‘Too Much Rock N Roll Music’ opgenomen in 1981 is de heerlijke Rock ‘n’ Roll opener van deze cd. Nummers als ‘Baby, Let’s Play House’ en ‘Suzie Q’, beide met Danny Gatton op gitaar, krijgen hier een prima uitvoering. De cd bevat ook nog twee nummers die door William zelf zijn geschreven namelijk ‘Heart Beatin’Woman’ en Not enough Rock ‘n’ Roll’. <o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Voor de fans van Billy Hancock is deze cd, overigens opgedragen aan Buddy Holly en Danny Gatton, een mooie toevoeging aan hun verzameling, maar ook voor iedereen die de Rock ’n Roll een warm hart toedraagt!<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Faded Postmark / Roselands <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb473.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De in Glasgow geboren singer/songwriter Mark McLaughin opereert de laatste jaren vanuit Londen. Hier richtte hij in 2009 samen met gitarist/zanger James Byron en bassist Pete Rawlings de band Roselands op. Onlangs verscheen hun eerste album ‘Faded Postmark’. Momenteel toert Roselands door Engeland om hier hun cd te promoten hiervoor is de band versterkt met gitarist Simon Hulme, hij verleent echter geen medewerking aan deze cd. De cd bevat 10 echte, akoestisch gespeelde, luisterliedjes die allemaal van de hand van Mark McLaughin zijn.</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Al in het eerste nummer ‘Walk This World’ is te horen dat de stem van Mark zeer breekbaar is, zeker in de hogere regionen. Gastmuzikant Lain Duff levert op dit nummer een smaakvolle bijdrage op de accordeon. James Byron en Lorraine Jordan zorgen voor mooi harmonisch klinkend achtergrondgezang. In ‘Blue Skies’ is een gastrol weggelegd voor Karen Barnes die met haar cello precies datgene toevoegt wat een nummer net iets mooier laat klinken. ‘Tonight’ is erg mooi en ingetogen gespeeld. In dit nummer past Marks breekbare stem precies goed en laat hij horen ook een mooi stukje op de mondharmonica te kunnen spelen. Een ander mooi nummer is ‘All Saints’ Day’. Ook in dit nummer weer het fraaie spel van Karen op haar cello en Nigel Kent bespeelt hier zachtjes de piano. Gitarist James Byron verzorgt met mooi spel het middenstukje van dit nummer. Voor bassist Pete Rawlings is een belangrijke rol weggelegd in het nummer ‘Columbus Avenue’ door het leggen van de juiste accenten op de eerste tel van alle regels. De mondharmonica van Mark speelt een prominente rol in dit nummer. Het laatste nummer ‘By and By’ heeft ook weer die kenmerkende samenzang die in een aantal nummers is te horen.</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Mark en zijn band hebben zeker potentie om succesvol te zijn in de folk scene en ik denk dat zij in elke folkclub een welkome gast zullen zijn. Instrumentaal is het dan ook allemaal dik in orde en ook als tekstschrijver beschikt Mark over de benodigde kwaliteiten. Doordat er te weinig afwisseling is in tempo gaan de nummers wel teveel op elkaar lijken. Zelf stoor ik mij soms aan het stemgeluid van Mark dat af en toe net over de lijn heengaat en hierdoor vals klinkt.</SPAN></DIV><br>Wrong Is What I Do Best / Miss Leslie <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb409.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Miss Leslie, haar echte naam is Leslie Anne Sloan, zag het levenslicht in Charleston(SC). Haar beide ouders waren muzikaal. Vader Sloan was priester en kwam oorspronkelijk uit Tennessee. Zjn muzikale voorkeur ging uit naar bluegrass en traditionele country. Moeder Sloan groeide op in Florida en was gek op klassieke muziek en speelde zelf piano. Als kind van vijf begon Leslie met vioollessen en al snel bleek dat zij over een natuurlijk muzikaal talent beschikte. Op haar negende verhuisde de familie naar Texas. Leslie ontwikkelde hier haar vioolspel verder en kreeg les van lokaal bekende violisten. Ook broer Joel leerde een instrument te bespelen namelijk de banjo, en zuster Hilary speelde viool. Op haar veertiende verhuisde de familie naar Houston(Tx) en hier vormde de familie een eigen band. Vader speelde gitaar, moeder zong en ook de kinderen speelden uiteraard mee. Hun muziek was gestoeld op country en bluegrass. Leslie studeerde vervolgens klassiek viool en opera aan de universiteit van Florida. Na een vervelende situatie, een burn-out, verliet Leslie de universiteit en begon te werken. De muziek bleef echter trekken en Leslie besefte meer en meer dat haar hart binnen de muziek lag. In 2004 besloot zij dan ook haar eigen country band ‘Miss leslie & her Juke-Jointers’ te beginnen. Ook in deze zeven koppige band was weer familie aanwezig. Vader Sloan bespeelde de gitaar, net als Leslie’s echtgenoot Randy Lindley. Met deze band, die klonk als een ouderwetse honky-tonk big band uit de jaren zestig, speelden zij in elke Texaanse Honky-Tonk die hen wilde boeken. In 2005 verscheen de eerste cd ‘Honky Tonk Revival’ die al snel een vervolg kreeg met het live opgenomen album ‘Honky Tonk Happy Hour’. In 2006 onderging de band een behoorlijke wijziging. Mede door de scheiding van Leslie en de uiteenlopende meningen over de te volgen koers werd de band terug gebracht tot vier leden. Het was even wennen met de nieuwe bezetting, maar al snel was er weer succes en kwam het album ‘Between The Whiskey And The Wine’ uit, met hierop dertien door Leslie zelfgeschreven nummers. Haar nieuwste cd verscheen in 2009 ‘Wrong Is What I Do Best’.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Op deze cd staan veertien nummers waarvan er dertien door Lesie zelf zijn geschreven. Het nummer ‘Some Things They Can’t Take Away’ is van de hand van haar zuster Hilary Sloan. De muzikanten op deze cd zijn Ricky Davis (pedal steel gitaar), Timmy Campbell (drums), Rick Rameirez (bas). Dit zijn de vaste leden van Leslie’s band ‘The Juke-Jointers’ aangevuld met Bill Kirchen (solo gitaar), Dave Biller (gitaar) en Jason Allen (tweede stem). Uiteraard bespeelt Miss Leslie zelf de viool en zij neemt ook de zang voor haar rekening. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-bidi-font-family: Arial; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Ben je een fan van Dottie West, Patsy Cline, Tammy Wynette, Dale Watson, honky-tonk, traditionele country muziek en prachtige pedal steel gitaar partijen dan kan ik jou deze cd van harte aanbevelen.</SPAN></DIV><br>Love In Your Life / Lathan Moore <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb311.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Lathan Moore verblijft al vier jaar in Nashville. In deze stad met een rijke ‘Country’ traditie verbleef hij om op te treden en hoopte uiteindelijk een platencontract te krijgen. En dat is gelukt! ‘Blue Steel Records’ erkende zijn talent en nu is daar zijn eerste cd ‘Love In Your Life’.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Lathan is afkomstig uit het mijnstadje Harrisburg in Illinois. Zijn vader werkte hier vijfendertig jaar in de mijnen. Van huis uit weet Lathan dus wat het is om te moeten afzien en hard te werken. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Na zijn High School periode (2001) sloot Lathan zich aan bij een Country Gospel Quartet met de naam ‘Eastern Sky’. Met deze groep, waarin hij de barritonstem voor zijn rekening nam, toerde hij twee jaar rond.<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Zijn talent bleef niet onopgemerkt, want hij kreeg een ‘Music Scholarship’ waarmee hij zijn opleiding aan het ‘South Eastern Illinois Junior College’ kon bekostigen. Tijdens deze opleiding speelde Lathan in heel wat musicals mee. Zijn volgende opleiding bracht hem naar Texas waar hij geschoold werd voor musical en theater. Tijdens deze opleiding trad hij veel op met de plaatselijke country muzikanten en steeg zijn interesse in deze muzieksoort. Hij besloot na één jaar studie terug te keren naar Harrisburg om een jaar lang te gaan werken in de mijnen zodat hij genoeg geld zou kunnen sparen om te kunnen verhuizen naar Nashville.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Latahn beschikt over een echt mooie Country stem, diep en warm.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>De cd kent voldoende afwisseling in stijlen; Honky Tonk in ‘Beautiful Girl’ en ‘Shot Down’, prachtige ballads zoals ‘You Can’t Leave me Like This’ en ‘Cornfield Cadillac’ (voor mij het mooiste nummer van deze cd) en enkele snufjes Nashville Country. Met Lathan Moor heeft de Country er weer een jonge vertegenwoordiger van dit genre bij en dat is goed nieuws!<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>The Wynds Of Life / Stevie Nimmo <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb374.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Het leven van de uit Glasgow afkomstige Stevie Nimmo heeft altijd in het teken van de muziek gestaan. Stevie leerde zichzelf gitaar spelen en bleek ook nog eens goed te kunnen zingen. Als tiener begon hij al te spelen in diverse lokale bandjes. Zo’n vijftien jaar geleden besloten hij en zijn broer Alan om maar eens voor zichzelf te beginnen. Inmiddels hebben zij als ‘The Nimmo Brothers’ een goede reputatie opgebouwd en speelden zij op veel podia in Europa en in Amerika. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">In 2009 was Stevie, vanwege een ernstige ziekte, genoodzaakt het toeren met The Nimmo Brothers te onderbreken. Na een zware operatie besloot hij om zich voor het herstel terug te trekken in Frankrijk. Tijdens deze gedwongen rustperiode was er voldoende tijd voor het schrijven van nummers. Het resultaat hiervan is nu terug te vinden op de eerste solo cd van Stevie ‘The Wynds Of Life’.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">De opnames van deze cd vonden plaats in ‘The Zone Studios’ te Austin/Texas. De muzikanten op deze cd zijn niet de eerste de beste; wat te denken van bijvoorbeeld Lloyd Maines, die verantwoordelijk is voor de prachtige Pedal Steel gitaar partijen. George Reiff (bas), Michael Ramos (Hammond B30) en Pat Manske (drums) zijn de overige muzikanten in deze gelegenheidsformatie. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">De muziek op deze cd is, in tegenstelling tot de Bluesrock van The Nimmo Brothers, het best te omschrijven als Americana, Roots muziek met invloeden uit zowel de Country, Gospel, Soul en de Blues. De cd telt veertien nummers waarvan er tien door Stevie zelf zijn geschreven. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-bidi-font-family: Arial; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">De cd opent met ‘You’d Be On It’ ,een nummer geschreven door Boyd Tonner, dat gaat over allerlei gevaarlijke situaties waarbij één persoon altijd aanwezig is. Ook het volgende nummer, een prachtig gezongen Soul ballade, ‘Lonely Night In Georgia’ is niet van de hand van Stevie, maar is geschreven door Marc Broussard. In ‘Morning Sun, Minight Rain’ laat Lloyd Maines horen waarom hij één van de meest gevraagde sessiemuzikanten van Austin is. ‘Eye Of The Storm’ kenmerkt zich door prachtige gitaarlicks. <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Er is over elk nummer op deze cd wel iets positiefs te vertellen, want slechte nummers komen er niet op voor. Prachtige ballades afgewisseld met nummers die soms net een iets pittiger randje hebben. Stevie laat op deze cd duidelijk zijn gevoelige kant zien en ik moet zeggen dat deze kant mij zeer goed bevalt.</SPAN></DIV> <DIV align=left> </DIV><br>Corn Money / The Defibulators <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb469.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het ontbreekt bij sommige bands nog wel eens aan goede PR. Weinig info op hun website of zelfs helemaal geen website. Cd’s die aan ons worden verzonden zonder een bijgaand schrijven en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het tegenovergestelde is echter het geval bij de, uit Brooklyn/New York afkomstige, band ‘The Defibulators’. Het pakket dat ik van hen ontving deed mij denken aan brieven die sommige mensen schrijven aan bepaalde tv programma’s waarbij de ene nog opvallender is dan de andere. Het doel hiervan is natuurlijk om als eerste aan de beurt te zijn. En wat blijkt: het werkt, mijn nieuwsgierigheid was in ieder geval gewekt. De A4 map waarin de cd was verpakt had de afbeelding van de voorkant van een ambulance en op de achterkant van de map was de andere kant te zien (de band heeft deze uit 1977 stammende ambulance ook daadwerkelijk als vervoermiddel in gebruik). In de map aanwezig, goede persinformatie, een prachtige foto van de band, een kleurboek over de band en uiteraard de cd. Hulde hiervoor!</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De ‘The Defibulators’ zijn te vergelijken met een band als ‘The Asylum Streetspankers’ maar dan een paar versnellingen hoger en met meer elementen zoals je die tegenkwam in de Punk periode. Een mix van Country, Bluegrass, Jazz, Dixieland ach eigenlijk elke vorm van Rootsmuziek kom je bij deze band wel tegen. New York is niet de plek die je zou verwachten als thuisbasis van deze band; Texas zou veel meer voor de hand liggen. En ja hoor als ik de biografie van de band doorlees zie ik dat de oprichter, Bryan Jennings, als student is neergestreken in New York maar wel degelijk afkomstig is uit Forth Worth/Texas. In New York aangekomen ontmoet Bryan al snel zangeres Erin Bruegemann en gitarist Chris Hartway. Samen beginnen zij op te treden als een Rockabilly trio. Hun optredens worden ware jamsessies en hieruit ontstaat uiteindelijk de band ‘The Defibulators’ met naast de drie oorspronkelijke leden, Justin Smith op viool, Freddy Epps op bas en Michael Ginsberg op het wasbord, de mondharmonica en diverse percussie-instrumenten. Naast deze zes vaste leden van de band zijn er maar liefst acht gastmuzikanten aanwezig op deze cd, wat zorgt voor een groot aantal verschillende instrumenten in elk nummer.</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De debuut cd ‘Corn Money’ opent met het afzoeken van een radioband naar de juiste zender; daar aangekomen knalt het eerste nummer ‘Defibulator’ werkelijk je huiskamer binnen. Een geweldige energie stroomt meteen uit je luidsprekers. Een mix van Bluegrass vermengd met een elektrische gitaar, slappende basgeluiden, een viool die alle kanten opgaat plus een tekst die zowel over het krijgen van een hartaanval gaat als over de oorlog in Irak. De hele cd door blijft de radio een belangrijke rol spelen door een aantal maal een korte intro te geven naar het volgende nummer toe. Door de grote afwisseling in stijlen, de humor in de teksten, de tomeloze energie en de geweldige muzikanten blijf je vanaf het eerste tot aan het laatste nummer gekluisterd zitten aan deze radio. Of het nou is in een nummer waarin Countrymuziek zich vermengd met Surfmuziek, Bluegrass met Punk of Honky-Tonk met Rock en dan ook nog met Jazzinvloeden; alles komt langs op deze cd. Je moet natuurlijk wel open staan voor deze radicale keuzes en zeker niet te traditioneel zijn in je muzieksmaak. Maar houd je van feestmuziek op een iets andere manier gebracht dan kan ik iedereen deze cd aanbevelen.</SPAN></DIV><IFRAME style="BORDER-RIGHT: medium none; BORDER-TOP: medium none; OVERFLOW: hidden; BORDER-LEFT: medium none; WIDTH: 55px; BORDER-BOTTOM: medium none; HEIGHT: 65px" src="http://www.facebook.com/plugins/like.php?href=http%3A%2F%2Fwww.ruudmonde.com%2Fpr%2Fnews.php%2Fcurrentlanguage%3Dnl%2Fmodulecode%3DNews3&layout=box_count&show_faces=false&width=55&action=like&font=verdana&colorscheme=light&height=65" frameBorder=0 scrolling=no allowTransparency></IFRAME><br>Dare To Live / Melanie Denard <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb395.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Als meisje van zes begon Melanie al met zingen in het plaatselijke kerkkoor. Al snel kreeg zij de solopartijen toebedeeld en kwam zij erachter dat zij over meer talent beschikte dan de andere kinderen. In haar ouderlijk huis was er ook altijd muziek te horen. Haar moeder was namelijk pianolerares en beschikte over een behoorlijke zangstem. Via haar leerde Melanie vele muziekstijlen kennen. Urenlang brachten zij samen door met het zingen van allerlei liedjes achter de piano. In de auto van pa Denard stond de radio altijd afgesteld op een Country zender en mede hierdoor ontstond haar liefde voor deze muziekstijl. Na de lagere school werd Melanie aangenomen op een speciale Highschool voor kinderen met een groot muzikaal talent. Als een spons absorbeerde zij hier de lesstof en kreeg zij interesse in alle soorten Rootsmuziek. Over deze periode in haar leven zegt zij nu: “</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">I realize now that I didn’t choose music, music chose me”. </SPAN></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">In 2001 begint Melanie haar echte zangcarrière. Haar stijl is een mengeling van Southern Rock, Pop, Blues en Country. Melanie wint diverse talentenjachten en krijgt bekendheid door haar optredens in een talentenjacht op de televisie in het programma ‘Born To Diva’. In 2007 besluit zij zich in Nashville te vestigen om hier haar carrière als zangeres en songwriter voort te zetten. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">‘Dare To Live’ is het debuutalbum van Melanie. Maandenlang is zij bezig geweest met het uitkiezen van de meest geschikte songs van de diverse songwriters die Nashville rijk is. Uiteindelijk hebben dertien nummers deze toets doorstaan. Samen met producer Dan Fritzell en de top van de studiomuzikanten uit Nashville zijn deze nummers opgenomen in de ‘Legends Studio’.</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Something I Never Thought I’d Say’ is het krachtig gezongen openingsnummer van de cd en gaat over het feit dat ze eindelijk van die man af is die haar slecht behandelde. In ‘Cure For You’ is haar voorliefde voor de Southern Rock te horen. Lekker stevig gitaarwerk van Mike Rojas sieren deze eerste twee nummers op. <o:p></o:p></SPAN></P> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">‘All I Ever Did Was Love You’ is de eerste single die van deze cd is uitgekomen. Dit rockachtige nummer heeft veel airplay gekregen op de Amerikaanse radiostations. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Het titelnummer ‘Dare To Live’ handelt uiteraard over het leven en hoe Melanie hier voor gaat. Een mooie party steelgitaar van John Willis geeft dit nummer de juiste ‘Country touch’. Het album eindigt met de klassieker ‘Son Of A Preacher Man’.</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"> <o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-bidi-font-family: Arial; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Al met al is ‘Dare To Live’ een behoorlijk stevig album geworden voor Nashville begrippen en is Melanie Dernand een zangeres om rekening mee te houden!</SPAN></DIV><br>Number 5 / Lou DeAdder <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb312.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">De titel van de cd geeft aan dat dit alweer de vijfde cd is van de Canadese Fusion gitarist Lou DeAdder. Acht zelf geschreven nummers waarvan de helft instrumentaal is. Het is niet makkelijk om deze cd in een bepaald genre te plaatsen. Zo opent de cd voor de Bluesliefhebber sterk met een heerlijk rollend Blues nummer ‘Low Down Feelin’ Blues’, prima gezongen door Lou zelf. Heerlijk pianospel van Martin Alex Aucoin en een prima stukje mondharmonicawerk van Carlos Del Junco. Maar dit eerste nummer zet je voor het vervolg van deze cd qua stijl wel op het verkeerde been. Het tweede nummer rockt met uitstekend Sax werk van Leo Sullivan en vlijmscherp gitaar spel van Lou. ‘Aftermatch’ is het eerste Jazzy instrumentale werkje met prachtige blazersarrangementen plus een mooie solo op de Flugelhoorn bespeeld door Steve McDade. In de volgende twee stukken ‘Crash And Burn’ en ‘Guitar Wank’ laat Lou horen dat hij ook makkelijk mee kan spelen in een stevige Rock band. In ‘Jazzy’<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>en ‘Tight…Eh?’ gaat het richting de Jazz-Rock met mooie maar zeker geen gemakkelijke arrangementen. Het donker klinkende ‘Curtains Calling’ sluit vervolgens deze cd af.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Lou bewijst ook op deze cd weer eens dat hij een prima allround gitarist is. Ben je een liefhebber van bijvoorbeeld Robben Ford dan zou het zomaar eens kunnen zijn dat jij deze cd ook prima kan verteren.</SPAN></DIV><br>Vintage Blues / Barrelhouse <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb263.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="COLOR: #ee0022">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bluesrockpagina.nl"><SPAN style="COLOR: #ee0022">www.bluesrockpagina.nl</SPAN></A></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het is voor mij een eer om iets te mogen schrijven over ‘Vintage Blues’ de nieuwe cd van Barrelhouse. Vanaf 1974, het begin van de band,<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>heb ik al hun lp’s en cd’s altijd trouw gekocht. Uiteraard heb ik de band ook vele malen ‘live’ mogen aanschouwen. Prachtige optredens op veel verschillende locaties. Zo herinner ik mij nog het eerste optreden wat ik meemaakte van deze band<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>midden jaren zeventig op de Lijnbaansgracht in Amsterdam, of hun geweldige optreden met als gast Hans Dulfer op het North Sea Jazz Festival, of de altijd druk bezochte concerten in het Patronaat te Haarlem. Ik mag mij dus absoluut een fan noemen van dit gezelschap. In al die jaren heeft Barrelhouse, naast veel eigen nummers, altijd een neusje gehad om mooie nummers uit te zoeken om te coveren. Zo is hun versie van ‘You Don’t<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Have To Go’ voor mij nog altijd een hoogtepunt tijdens hun optredens. </SPAN></DIV> <P align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Zoals de titel van deze cd al doet vermoeden staan er op deze cd louter covers. Nummers die de band altijd al eens wilde vastleggen, maar hier nooit aan toe kwam. De originele uitvoeringen stammen allemaal van voor 1974. De opnametechniek die is gebruikt is eigenlijk ook een beetje van voor 1974;<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>alles is live gespeeld in de studio zonder het gebruik van koptelefoons.</SPAN></P> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">De cd opent met een traditional: ‘Oh Death’. Mooi ingetogen gespeeld en nergens een noot teveel. Dit geldt overigens voor de hele cd. Opvallend is de uitvoering van ‘God Bless The Child’, <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>prachtig gezongen door Tineke met alleen de begeleiding van Johnny Laporte op een geleende banjo. In het nummer ‘Midnight Hour Blues’ van Leroy Carr<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>is de begeleiding ook minimaal, Han van Dam laat zich hier van zijn beste kant op de piano horen. Zoals vaak op cd’s van Barrelhouse ook dit keer weer een nummer wat iets afwijkt van de resterende nummers namelijk ‘Weary Blues From Waiting’ een nummer van Hank Williams. Verder natuurlijk weer wat heerlijke shuffles zoals ‘I love The Way I Live’ van good old Muddy en de Sonny Boy Williamson klassieker ‘Bring It On Home’. Al met al is dit toch een echte Barrelhouse cd geworden die duidelijk is gemaakt door echte liefhebbers van de pure Blues. </SPAN></DIV><br>Playing Stages / The Paul Speidel Band <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb303.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Paul Speidel mag dan in Boston een goede naam hebben opgebouwd in de lokale muziekscene hier in Europa is hij nog een onbekende. In Boston geeft hij al sinds 1983 gitaar- en baslessen en treedt hij regelmatig op. Vaak alleen, dan speelt hij voornamelijk Jazz, maar de meeste optredens doet hij met zijn eigen band The Paul Speidel Band. Van deze band is nu de<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>nieuwe cd ‘Playing Stages’ verschenen. Naast Paul zelf bestaat de band uit Brendan Byrnes op drums en Steve Skop op bas. Zoals de titel al doet vermoeden is deze cd geheel live opgenomen tijdens diverse optredens over de periode van één jaar. Dat Paul technisch perfect speelt is gezien zijn jarenlange studie logisch; Paul heeft een Master of<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Degree in Music. De cd bevat negen nummers allemaal door Paul zelf geschreven en gecomponeerd.<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De nummers op deze cd houden het midden tussen Blues, Jazz en Jazz-Rock. Zo is het openingsnummer ‘Cranky’ een lekker stevig gespeeld uptempo Bluesnummer waarin Paul meteen van zich laat horen. Het volgende hoogstandje is de rag ‘Chicken Train’. Vervolgens stapt Paul over naar wat meer Jazz-Rock getinte nummers zoals ‘Silver Sax’en ‘Just For Kicks’. In het één na laatste nummer ‘School Band Breakout’ keert Paul pas weer terug richting de Blues en in het laatste nummer ‘Just in Time’ laat bassist Steve Skop, die overigens net als drummer Brendan Byrnes technisch zeer begaafd is, horen dat hij op de bas ook in staat is tot een aardige compositie.</SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd is geheel instrumentaal, maar de band speelt verschillende stijlen zodat er geen verveling optreedt. Het is technisch allemaal erg goed. Ben je een liefhebber van gitaristen zoals Jan Akkerman dan moet je beslist ook eens naar Paul Speidel gaan luisteren.</SPAN></P></DIV><br>North Sea Jazz Festival 1981 - Sugar Blue & The Icebreakers <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb302.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Op 9,10 en 11 juli is het weer zover, het North Sea Jazz Festival in Rotterdam. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><o:p>Het is al weer zo’n dertig jaar geleden dat ik dit festival voor de eerste keer bezocht. Het was in de dagen dat Jazz nog Jazz was en Blues nog Blues. Het festival werd toen nog gehouden in Den Haag waar het eigenlijk, vanwege de traditie, nu nog zou moeten zijn. Het was de tijd dat er nog voldoende te genieten was voor de echte Jazz en Blues liefhebber. Zo heb ik zelf prachtige herinneringen aan dit festival. Wat te denken van optredens van Ray Charles, John Lee Hooker, Count Basie, Jimmy Smith, Miles Davis en vele andere grootheden. Het festival is de laatste jaren qua programmering sterk veranderd. Er staan helaas steeds meer artiesten die weinig te doen hebben met de Jazz. </o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt">Een optreden wat nog steeds goed in mijn geheugen staat gegrift is het optreden van mondharmonicaspeler Sugar Blue die plots moest invallen voor de ziek geworden Albert Collins. Dit alles speelde zich af in het Tuinpavilioen in het jaar 1981. <o:p>Afgelopen week had ik een korte mailwisseling met Sugar Blue over zijn legendarische optreden op het Noth Sea Jazz festival. Zelf beschouwt Sugar Blue dit optreden nog steeds als een van de hoogtepunten uit zijn carrière. De tent op het middenterrein was afgeladen vol. De Icebreakers, een pure Bluesband, dwongen Sugar Blue het gehele optreden alleen maar Blues te spelen. Dit in tegenstelling tot de optredens die hij deed met zijn eigen band (op de in 1982 uitgekomen lp ‘From Paris To Chicago’ laat Sugar Blue zijn veelzijdigheid horen door op kant 2 geen enkel bluesnummer te plaatsen). <o:p><o:p> </o:p></o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt">De echte naam van Sugar Blue is James Whiting. James is niet zoals veel Blues artiesten afkomstig uit het zuiden van Amerika,<SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-spacerun: yes"> </SPAN>maar James werd op 16 december 1949 geboren<SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-spacerun: yes"> </SPAN>in de wijk Harlem (New York). James groeide bijna op in het fameuze Appollo theater waar zijn<SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-spacerun: yes"> </SPAN>moeder haar geld verdiende als zangeres en danseres. Toen James een mondharmonica kreeg van een tante begon hij al snel mee te spelen met platen van Bob Dylan en Stevie Wonder. Al snel kreeg ook de Jazz muziek zijn belangstelling. Door al deze invloeden en gezien het New Yorkse stadsleven waar veel verschillende muziek stijlen te horen waren ontwikkelde James zijn mondharmonicaspel zich niet alleen richting de Blues. </SPAN><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt">De eerste optredens gaf James als straatmuzikant. In het midden van de jaren zeventig begon zijn professionele carrière als sessiemuzikant. Ook zijn eerste plaatopnames met onder andere Johnny Shines, Roosevelt Sykes en Louisiana Red vonden plaats in die jaren. </SPAN><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt">James besloot een artiestennaam aan te nemen. <SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-ansi-language: EN-US" lang=EN-US>Zelf vertelt hij hier het volgende over: </SPAN></SPAN></o:p></SPAN></o:p></SPAN></o:p></SPAN></o:p></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-ansi-language: EN-US" lang=EN-US></SPAN></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-ansi-language: EN-US" lang=EN-US></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-ansi-language: EN-US" lang=EN-US></SPAN><SPAN style="FONT-STYLE: italic; FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-ansi-language: EN-GB; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic" lang=EN-GB>"I needed a nickname... all the good ones were taken! You know 'Muddy Waters','Blind Lemon','Sonny Boy'...until one night a friend and I were leaving a concert - a Doc Watson concert - when somebody threw out of the window a box full of old 78s: I picked one up and it said "Sugar Blues" by Sidney Bechet...That's it! I thought it was perfect...so here I am”. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"><SPAN style="FONT-STYLE: italic; FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-GB; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic" lang=EN-GB><o:p><SPAN style="FONT-STYLE: italic; FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-GB; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic" lang=EN-GB><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"> </SPAN></DIV> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic"><SPAN style="FONT-STYLE: normal; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt">Op advies van Memphis Slim vertrekt James eind jaren zeventig naar Parijs. Hier komt hij in contact met de leden van de Rolling Stones. Zij vragen hem mee de studio in. James is te horen op de volgende drie lp’s van de Stones: ‘Some Girls’, ‘Emotional Rescue’ en ‘Tattoo<SPAN style="FONT-STYLE: normal; FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-spacerun: yes"> </SPAN>You’. Een verzoek om samen met hen op toernee te gaan wijst hij echter af. Zijn eerste twee solo albums ‘Crossroads’ en ‘From Paris To Chicago’ neemt hij hier ook op. </SPAN><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"><SPAN style="FONT-STYLE: normal; FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic">In 1982 besluit hij terug te keren naar Amerika om meer te kunnen samen werken met de grote bluesartiesten. Hij komt in de ‘Chicago Blues All Stars’ van zijn mentor Willie Dixon terecht en toert hier twee jaar mee rond. </SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-GB; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic" lang=EN-GB><SPAN style="FONT-STYLE: normal; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt">Hierna formeert hij zijn eigen band. </SPAN><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-STYLE: normal; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-GB; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic" lang=EN-GB><o:p> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-STYLE: normal; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"> </SPAN></P> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-STYLE: normal; FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic">Nog steeds treedt hij veel op en onlangs verscheen zijn nieuwste cd ‘Treshold’.</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-STYLE: normal; FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic"></SPAN><SPAN style="FONT-STYLE: normal; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-bidi-font-family: 'Courier New'; mso-bidi-font-style: italic"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt"><o:p> </DIV> <P align=center><SPAN style="COLOR: #eeff00"><EMBED height=385 type=application/x-shockwave-flash width=480 src=http://www.youtube.com/v/7EmDnJHAKqc?fs=1&amp;hl=nl_NL allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></EMBED></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN></SPAN> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN></SPAN> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></SPAN> <P><SPAN style="COLOR: #eeff00"></SPAN></P></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p><br>Comin' Home / Mark Doyle And The Maniacs <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb300.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Er zijn heel wat cd’s op de markt die vol zijn gespeeld met covers van legendarische Bluessongs. Vaak zijn deze uitgebracht als ode aan al die inmiddels vaak overleden Blues helden. Mark Doyle en zijn band The Maniacs brengen echter hun tweede cd ‘Comin’Home’ uit met een ode aan de zogenaamde ‘Britisch Blues Boom’ van de jaren zestig. Mark maakte, net als zo velen, kennis met de Blues door bands als bijvoorbeeld The Rolling Stones, John Mayall And The Bluesbreakers en Fleetwood Mac en ging daarna pas op zoek naar de wortels van de Blues. </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Mark Doyle begint zijn muzikale carrière in de jaren zeventig als hij met zijn band Jukin’Bone een platencontract in de wacht sleept bij RCA. Het talent van Mark als gitarist wordt al snel erkend door anderen die hem inhuren om mee te spelen op hun plaat en ook vragen zij hem vaak mee op tournee. Zo zijn er wel vijfenzestig platen op de markt waar Mark op mee speelt. De bekendste namen met wie Mark opnames heeft gemaakt zijn Meat Loaf, Bryan Adams, Leo Sayer en Hall & Oates. </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Stonden er op de eerste cd ‘’Shake ‘<?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:PersonName ProductID="Em On Down" w:st="on">Em On Down</st1:PersonName>’ allemaal covers van bands als bijvoorbeeld<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>The Yardbirds, Them en John Mayall en slechts één eigen nummer, deze cd telt dertien nummers waarvan er maar liefst negen zijn geschreven door Mark zelf soms in combinatie met één van de andere bandleden. Mark zelf zegt hierover dat zij niet alleen maar ‘museumstukken’ wilde spelen, maar deze periode uit de muziek ook levend willen houden. </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De hele cd staat vol met lekker pittig gespeelde nummers en ademt overal de sfeer uit van deze prachtige periode uit de Engelse muziekgeschiedenis!</SPAN></P><SPAN style="FONT-SIZE: 14pt"><SPAN style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-SIZE: 14pt"> <DIV></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV></SPAN></SPAN></SPAN><SPAN style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt"> <DIV align=left> </DIV></SPAN></DIV><br>De eerste keer 'Brood' <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb45.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold">Het moet geweest zijn, zo rond 1975. Ik liep op de Osdorperban langs het beruchte buurthuis ‘Kwak’, (Kwak was gevestigd in een voormalig houten schoolgebouwtje. Binnen was de sfeer echt jaren zestig/zeventig; fluoriserende spots, visnetten, hasjiesj, flipperkast etc., en had bij onze ouders geen al te beste naam) <SPAN style="COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"></SPAN>Mijn oog viel op het programma voor het komende weekend ‘Herman Brood ex-pianist van Cuby & The Blizzards’. Thuis gekomen, snel op wat hoezen van platen gekeken en ja hoor daar stond hij…. De volgende dagen deed het bericht snel de ronde en waren de afspraken om te gaan snel gemaakt. Na wat wachten, en dus enige biertjes later, stond hij er. Gekleed in een witte singlet en een zwarte leren broek, nam hij staand plaats achter zijn witte piano, die op een chromen poot stond. Vanaf de eerste tonen sloeg de vonk meteen over, dit was puur, echte Rock ’n’ Roll!<SPAN style="COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Helaas waren er nog niet genoeg nummers om een hele avond te vullen. Geen probleem voor Herman. Hij speelde gewoon na de pauze nog een keer dezelfde nummers als voor de pauze, aangevuld met een lang uitgesponnen slow blues. Na afloop wist ik het zeker, dit moest wel een ster worden. Enige maanden later verscheen zijn eerste Lp ‘Street’.</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/fRFgupLzPEU?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/fRFgupLzPEU?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P><br>Voor het eerst naar Paradiso. <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD></TD></TR></TBODY></TABLE> <TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb49.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00"><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold">Ik weet het nog, als de dag van gisteren. Een zaterdagavond in 1975, ik was vijftien en zou voor het eerst naar het beruchte Paradiso gaan. Ik mocht van mijn ouders, omdat er wat oudere buurjongens meegingen, die zij blijkbaar wel vertrouwden. Natuurlijk gingen wij vroeg weg, om maar niets te hoeven missen van het concert van de Texaanse gitarist Freddie King. Eigenlijk wist ik niet goed wat mij te wachten stond, maar volgens mijn buurjongens was Freddie King geweldig. Aangekomen in Paradiso keek ik mijn ogen uit; een oude kerk gelegen aan het Leidseplein, de wietlucht was te snijden en het publiek was een mengeling van hippies, Surinamers en uiteraard de bluesliefhebbers. Gespannen wachtte ik af wat komen zou. Een dia maakte duidelijk, dat de tourbus met pech was komen te staan en dat het zeker tot twaalf uur zou gaan duren, voordat de band zou beginnen. Als opvuller zou de film ‘Once Upon a Time in the West’ worden vertoond. Dan maar even snel naar huis bellen, dat ’t een ietsje later zou worden. Ondertussen kon ik mooi even boven gaan kijken. In wat nu de kleine zaal is, stond een groot poolbiljart. Dit vertrek was duidelijk in handen van de Surinamers, die getooid waren in lange leren jassen en met hoge Afro-kapsels. Tussen de begane grond en de eerste verdieping was de eerste Amsterdamse ‘coffeeshop’gevestigd. Het was al diep in de nacht toen het optreden dan eindelijk begon. King had een ‘Presley’achtig pak aan en volgens de kenners, was hij de eerste, die zijn gitaar liet klinken van de ene naar de andere box (een soort stereo). Het optreden was geweldig en na afloop, staande op de eerste rij, mocht ik hem zelfs de hand schudden. Nog steeds is Freddie King mijn favoriete gitarist en Paradiso mijn favoriete concertzaal!</SPAN></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00"><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ffff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/16AnGcB7MHA?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/16AnGcB7MHA?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P><br>Neon City / Billy Walton Band <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb411.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Billy Walton is afkomstig uit de staat New Jersey en kreeg tot op heden voornamelijk bekendheid als site-man. Zo speelde hij als gitarist in bands als </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana">Boccigalupe & the Bad Boys en Southside Johnny & The Asbury Jukes. Inmiddels heeft Billy genoeg ervaring opgedaan om op eigen benen te staan en dit heeft geresulteerd in de eerste cd van de Billy Walton Band ‘Neon City’. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana">Tien nummers vullen dit debuut album waarvan er acht door de band, Billy Walton (gitaar, zang, en toetsen), Marcus Croon (drums, percussie en zang) en William Paris (bas, synthesizer, en zang), zelf zijn geschreven. De diversiteit in stijlen is behoorlijk groot op deze cd. Het grootste gedeelte van de nummers bestaat uit stevige rock, maar er is bijvoorbeeld ook plaats voor de soulkraker ‘Papa Was A Rollin Stone’. Zelf zegt Billy vooral beïnvloed te zijn door mensen als Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, Eric Clapton, Warren Hayes en Derek Trucks.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana">De cd opent met het zeer stevig gespeelde nummer ‘Radio’; flitsend gitaarspel en knallend drumwerk maken dit nummer tot een prima staaltje rockmuziek. In het nummer ‘Hypnotized’ zijn het voornamelijk de reggae accenten gemixt met het stevige gitaarwerk van Billy die opvallen. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana">Een mooie ballade op deze cd is ‘Soul Song’, een ode aan de oude soul muziek. Mooi gezongen en snerpend gitaarspel. </SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-bidi-font-family: Verdana">De eerste cover is ‘Treat Her Right’ van Roy Head And The Traits. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana">De bluesrock is terug te vinden in het nummer ‘Spreading The Blues’. De cd eindigt sterk met het onheilspellende klinkende ‘Jersey Devil’, gevolgd door een prima uitvoering van ‘Papa Was A Rollin Stone’.<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana">‘Neon City’ is een prima debuut album geworden met opvallend veel afwisseling waarmee Billy zijn status als ‘site-man’ met een goed gevoel achter zich kan laten.<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Let Them Talk / Gary U.S. Bonds <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb186.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bluesrockpagina.nl"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bluesrockpagina.nl</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Wie kent ze nog, de hits van Gary U.S. Bonds? Nummers als ‘New Orleans’ of ‘Quarter To Three’, wat zelfs de eerste plaats op de Amerikaanse Billboard bereikte. Dit heugelijke feit deed zich al voor in het jaar 1961. Een leuk detail uit deze tijd, is dat Gary in 1963 door Engeland toerde met het onbekende bandje ‘The Beatles’ in het voorprogramma. In de daaropvolgende jaren wordt het rustig rondom Gary. Pas in de begin jaren tachtig staat hij opnieuw in de belangstelling, als hij<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>samen met Bruce Springsteen het nummer ‘This Little Girl’ schrijft. Zijn single successen zijn hierna voorbij. Pas in 2004 verschijnt er na twintig jaar weer een nieuwe cd met de passende titel ‘Back In <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:metricconverter w:st="on" ProductID="20’">20’</st1:metricconverter>. Deze cd wordt zeer goed ontvangen en Gary krijgt hiervoor in 2005 een W.C Handy Award uitgereikt. Nu, vijftig jaar na het verschijnen van zijn eerste single, ligt zijn nieuwe cd ‘Let Them Talk’ (uitgekomen op het Freeworld label) in mijn cd speler. Als ik vol verwachting het knopje play indruk, is mijn kamer meteen gevuld met een vet openingsnummer, getiteld ‘Whine’; een heerlijke R & B knaller met blazers, een uitstekende gitarist (Mark Leimbach) en de lekker rollende piano van Danny Kean. Gary blijkt op zijn zeventigste nog prima bij stem te zijn. In de volgende nummers gaat het tempo langzaam naar beneden om uit te komen bij de eerste ballade van deze cd, het titelnummer ‘Let Them Talk’. Het nummer ‘I’m Gone’ lijkt zo uit de legendarische Stax studio te komen. Het is net alsof Albert King hierop meespeelt! De cd eindigt met het prachtig gezongen ‘Shake A Hand’. Al met al leveren Gary en zijn Roadhouse Rockers een uitstekende cd af, met twaalf heerlijke nummers die je terug brengen naar de jaren dat Rhythm & Blues nog echt Rhythm & Blues was.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb242.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb243.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb244.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV></TD> <TD> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">KingMo: 17 januari, 't Witte Theater IJmuiden</SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Slechts eenmaal eerder was ik bij een optreden in het Witte Theater te IJmuiden aanwezig geweest en dat is al weer heel wat jaartjes geleden. Het was, toen in de grote zaal. een optreden van Otis Grand. Via Hyves kwam ik erachter dat er iemand was, Rob de Fries, die in dit theater al geruime tijd maandelijks optredens verzorgde op de zondagmiddag en dat deze optredens altijd werden opgenomen en uitgezonden onder de naam ‘The BluestrainFM<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Sessions’. Er is zelfs van één van deze opnames een prima cd, ‘<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-weight: bold">5Th Anniversary Live Tour <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:metricconverter w:st="on" ProductID="2009’">2009’</st1:metricconverter></SPAN> van de Veldman Brothers, verschenen (helaas in beperkte oplage). Via Hyves las ik ook dat Rob al geruime tijd ernstige problemen heeft met zijn gezondheid en daarom genoodzaakt is te stoppen met dit geweldige initiatief. Als laatste in deze reeks stond afgelopen zondag een optreden van KingMo op het programma, een band waarover ik eerder een stukje schreef voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com/"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">. <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>,maar die ik nog niet ‘live’ aan het werk had gezien. Een prima gelegenheid, en tevens de laatste om eens zo’n opname bij te wonen. Echte duidelijkheid over het tijdstip van aanvang kreeg ik niet dus was ik al redelijk vroeg aanwezig en<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>kon ik vooraf nog even een praatje maken met de zanger van KingMo, Phil Bee. Phil oogde lekker relaxt en was zelf ook wel verbaasd over het succes van KingMo en de snelheid waarop de band momenteel furore aan het maken is. Tegen een uurtje of vijf liep de foyer lekker vol en bij aanvang van het optreden om half zes kon er echt niemand meer bij en was het overal een gedrang van jewelste. Gelukkig (vanwege mijn slechte been) zat ik prinsheerlijk op een kruk veilig achter een tafeltje achter in de foyer. Na een instrumentaal openingsnummertje voegde zanger Phil zich bij de band en kon het optreden ‘echt’ beginnen. Het duurde een paar nummertjes voordat de band warm was gedraaid. Bij de cover ‘Love Her With A Feeling’ sloeg de vlam over bij het publiek. En wat volgde waren twee sets vol stampende blues afgewisseld met een aantal heerlijke slow bluesjes. Uiteraard waren er nummers afkomstig van hun eerste cd ‘Live At <st1:PersonName w:st="on" ProductID="La Bonbonniere">La Bonbonniere</st1:PersonName>’ plus een aantal covers, maar ook een flink aantal nieuwe nummers waar ik nog maar even niets over ga zeggen, des te groter is het uitkijken naar de nieuwe cd. Genoten heb ik van Sjors op gitaar maar ook de ritmesectie, Henk Punter op drums en Jules van Bussel op de bas gitaar, “toch de motor van elke band”(citaat H.Brood) staat als een huis. <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Zelf vond ik het jammer dat Hammond organist<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Colly Fransen wat weinig aan bod kwam en zichzelf teveel een dienende rol aanmat. Phil tenslotte beschikt over een zanggeluid wat mij het meest bekoorde in de wat rustige nummers waarin hij laat horen een zanger te zijn met Soul. Na het nummer ‘Every Day’ hield ik het na ruim twee uur voor gezien daar mijn buik begon te rammelen van de honger. KingMo is inderdaad een geweldige toevoeging aan het steeds beter wordende aanbod van Nederblues bands en ik hoop dat ze dicht in de buurt blijven van de echte Blues. Verder hoop ik dat, als het met de gezondheid van Rob beter gaat worden, ook de leiding van het Witte Theater gaat inzien hoe groot het succes van deze middagen zijn geweest en dat Rob ooit kan doorgaan met zijn sessies, maar dan wel in de grote theaterzaal. Rob jongen, het ga je goed en bedankt(ook KingMo natuurlijk) voor dit heerlijke optreden!</SPAN></P></SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb574.jpg"></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb575.jpg"></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb576.jpg"></DIV></TD> <TD> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ee0022; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold"> <DIV>Bluesfestival Purmerend: 18 september, Jazz Of Zo Koemarkt Purmerend.</SPAN></DIV></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Eigenlijk ga ik nooit meer naar een festival vanwege de te lange duur en de drukte, maar voor het bluesfestival in Purmerend maakte ik maar eens een uitzondering. Lekker dichtbij en een goede programmering gaven hierbij de doorslag en het weer zag er bovendien ook nog aardig uit. </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Aangekomen op de Koemarkt namen wij lekker plaats op het terras van de kroeg die naast het organiserende cafe ‘Jazz en Zo’ is gelegen. De eerste band ‘De Blues Makkers’ waren reeds geweest dus kan ik over dit optreden niets vermelden, maar uit de tent klonk de muziek van de tweede band die acte de precense gaven, namelijk ‘The Veldman Brothers’. Helaas was het geluid buiten de tent niet om aan te horen en drong alleen het zware basgeluid door. Dus besloten wij, na een paar biertjes genuttigd te hebben, om maar eens even binnen te gaan kijken. Het geluid was hier duidelijk beter, maar ook niet echt top. Wel was het leuk om te zien hoe de band hun eigen repertoire plus enkele covers weer vol overgave bracht. </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold"> </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Samen met zanger/mondharmonicaspeler Jan Scherpenzeel van de 'Twelve Bar Bluesband' en en zijn vriendin Saskia besloten wij om nog maar even aan de overkant op het terras de laatste straaltjes zon mee te pikken en wat oude koeien uit de sloot te halen. Sappige verhalen waren het gevolg van dit gezellige onderonsje. Ondertussen waren de mannen van ‘King Mo’ hun spullen aan het uitladen en dan zie je toch weer dat het gesjouw met zo’n orgel niet meevalt. </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Na ‘The Veldman Brothers’ was het de beurt aan de voor mij onbekende Purmerendse formatie ‘Texas Tea’ om hun kunnen te presenteren. Wat volgde was een stevige set vol met Stevie Ray Vaughan covers. De band deed dit met volle inzet en wat ik er van meekreeg stak allemaal prima in elkaar. </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold"> </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Ondertussen was het gezellig druk geworden op de Koemarkt en liep ik de ene na de andere bekende tegen het lijf en was de gezelligheidsfactor groter dan de muzikale. Veel van het optreden van King Mo heb ik dan ook niet meegekregen. Maar wat ik hoorde klonk weer als vanouds, dus goed. </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Na het culinaire uitstapje bij de plaatselijke Febo kregen wij het koud en besloten het verder voor gezien te houden(sorry Jan). Al met al een gezellige middag waarbij de muziek dit keer niet de belangrijkste factor was.</SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ee0022; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Met dank aan Bert Vethaak voor de foto's.</SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE><br>Hey Jodie! / Quintus McCormick <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb182.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.botjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.botjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen; Misschien wel de laatste cd die ik mag bespreken voor Bobtje, <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>is wel de beste die ik tot nu toe heb mogen doen. Quintus McCormick heeft in mijn ogen nu al de mooiste cd in de categorie R&B van 2009 afgeleverd. Wie is eigenlijk deze Quintus McCormick? Quintus is geboren (1957) en opgegroeid in Detroit. Later verhuisde hij naar Chicago, waar hij als gitarist pas in aanraking kwam met de Blues. Eigenlijk kwam dit voort uit noodzaak, omdat hij optredens moest gaan doen om zijn studie te betalen. Al snel kwam hij als ‘siteman’ in de band van James Cotton terecht. Hij toerde verder de wereld over met artiesten als Otis Clay, A.C. Reed en Lefty Dizz. Op aanraden van Buddy Guy en James Cotton formeerde hij in 1994 zijn eigen band ‘The Quintus McCormick Band’. ‘Hey Jodie!’ is het eerste studioalbum van de band en is uitgekomen op het befaamde Delmark label. De cd bevat vijftien nummers waarvan er veertien door Quintus zelf zijn geschreven.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Alleen het laatste nummer van de cd ‘Let The Goodtimes Roll’ is niet van zijn hand. De stijl van deze cd is het best te vergelijken met die van mannen als ZZ Hill, Bobby Bland en Johnny Taylor. De cd opent met de titelsong ‘Hey Jody’, een prachtig soulvol gezongen nummer dat direct al de vocale capaciteiten van Quintis laat horen. Blazers zorgen samen met de drie achtergrondzangeressen voor de juiste accenten. In de slowblues ‘What Goes Around Comes Around’ laat Quintus ons even horen hoe deze stijl gezongen moet worden, namelijk vol emotie. Ook over zijn gitaarspel niets dan lof; nergens gaat er een nummer uit de bocht door te lange solo’s. Eigenlijk kan ik zo nog wel even doorgaan met complimenten geven. Dit is gewoon een hele goede cd. Quintus is voor mij de ontdekking van dit jaar en hopelijk zien we hem snel eens met zijn eigen band optreden in de lage landen!<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>El Chupacabra/ The Cedarsqueezers <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb334.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV style="FONT-WEIGHT: bold" align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV style="FONT-WEIGHT: bold" align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN class=text style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Acht jaar geleden begonnen een aantal ervaren Texaanse muzikanten met het uitwisselen en spelen van zelf geschreven nummers. Dit groeide al snel uit tot jamsessies die georganiseerd werden in een grote schuur waarin een podium was gebouwd. Iedereen die een instrument bespeelde was welkom. Deze sessies maakte het bandjesgevoel van deze muzikanten weer los en al snel werd besloten om toch maar weer een band te gaan formeren. Na een aantal personeelswisselingen door de jaren heen kwam men uiteindelijk tot een vaste bezetting en waren ‘The Cedarsqueezers’ geboren. De band bestaat uit maar liefst vier gitaristen, Tommy Bonecutter, Mark Sherrod, Scott Wilson en Martin Garza (bas), die ook allemaal de vaardigheid bezitten om nummers te schrijven. Naast deze vier is er uiteraard nog een drummer, Billy Bond, en bespeelt Blanca Rose de viool. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN class=text style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN class=text style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">‘El Chupacabra’ (dit is de naam van een gevreesd beest wat voorkomt in Zuid Amerika, Mexico en in de zuidelijke staten van Amerika en ook wel bekend staat onder de Engelse naam ‘The Goat Sucker’) is alweer de tweede cd van de band. Naast de vaste leden van de band zijn er ook nog een aantal gastmuzikanten aanwezig waaronder niemand minder dan Grammy Award winnaar Lloyd Maines op Pedal Steel en Dobro gitaar. De cd bevat dertien nummers uiteraard allemaal door de vier gitaristen zelf geschreven. <o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN class=text style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN class=text style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het swingende openingsnummer ‘Shelly Hopped That Train’ klinkt al meteen helemaal goed. Lekkere Rhythm & Blues met gasten Michael Ramos op piano en het B3 orgel en Richard Hardy op de saxofoon. Net als zoveel andere bands afkomstig uit Texas, beheerst ook deze band meerdere genres. Zo komen er nummers langs met een typische ‘Southern Rock’ sound. De Country muziek is uiteraard goed vertegenwoordigd, maar ook de Western Swing, Rock ‘n’ Roll en de Blues komen langs. Deze afwisseling en de prima kwaliteit van de muzikanten maken deze cd tot een waar genot om naar te luisteren.<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P></DIV><br>Coexist / Ruben Hoeke Band <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb264.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><SPAN style="COLOR: #ee0022">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bluesrockpagina.nl"><SPAN style="COLOR: #ee0022">www.bluesrockpagina.nl</SPAN></A></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Mijn kinderen (16 en 18 jaar) noemen bluesmuziek vaak egoïstische gitaarmuziek. Ik kan mij daar wel iets bij voorstellen, want de muziek waar zij naar luisteren is snel, hard en heftig. Deze generatiekloof is gelukkig ook binnen de blues aanwezig. De jongere generatie muzikanten wil vaak meer spelen dan alleen maar bluesschema’s.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Een goed voorbeeld hiervan is Ruben Hoeke die met zijn nieuwe cd ‘Coexist’ op zoek is naar nieuwe wegen echter niet zonder zijn roots te verloochenen.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">De totstandkoming van deze cd verliep niet zonder slag of stoot. Het moet toch een verschrikkelijk moment zijn geweest als je, na een half jaar van opnemen ( 80% was al klaar), <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>ontdekt dat er niemand zo slim is geweest om even een back-up te maken van de harde schijf (met daarop al het reeds opgenomen materiaal) die zojuist is omgevallen en onherstelbaar is beschadigd. Gelukkig waren er pas twee van de acht gasten geweest die een rol spelen op deze cd die hun partij al hadden opgenomen en zij waren bereid om nogmaals hun partij in te spelen.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Het openingsnummer trekt al meteen de volle aandacht. Prachtig drumwerk van Arjen Knaap, flarden gitaarwerk uit ‘With A Little Help From My Friends’ van Joe Cocker en een tekst die verwijst naar president Obama die deze ‘Change’ moet gaan inzetten. Vervolgens (blues)rockt Ruben en band lekker verder met ‘Boogie Music’.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Met het nummer ‘Close My Eyes’, met als gast Niels Schutten op het Hammond orgel, wordt een statement gemaakt hoe wij met onze wereld omgaan; erg mooi! <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">De volgende twee gasten komen langs in ‘Walking In The Rain’. Niemand minder dan Dany Lademacher, één van mijn favoriete gitaristen , gaat het duel aan met Ruben terwijl de zang in dit pittige nummer om en om wordt verzorgd door Frank Pardo en Peter Cook.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Voor mij als bluesliefhebber staan de hoogtepunten op het laatste gedeelte van de cd.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">‘Midnight Man’ opent werkelijk subliem met Ruben in een hoofdrol op gitaar. <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Verder weer dat heerlijke geluid van een Hammond, dit keer bespeeld door Thijs Boontjes. Daarna volgt het buitenbeentje op deze cd. Ruben laat in het nummer ‘Song For Boaz’(zijn zoon) eventjes horen dat ook een akoestisch gespeelde fado makkelijk binnen zijn bereik ligt; prachtig.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Het laatste nummer ‘True Love’, een slow blues, is voor mij het hoogtepunt. Mooi gezongen, prachtig gitaar spel en als grote verrassing een prachtig stukje viool verzorgd door Sophie de Rijk.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Ruben en zijn band leveren met deze cd een prima product af waar ook de jongere generatie zeker van zal genieten!<o:p></o:p></SPAN></P><br>Bound To Drive You Crazy / Bluesmotel <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb606.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: 'Verdana','sans-serif'; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Met het album ‘Built For Comfort’ uit 2010 maakte de Nederlandse formatie Bluesmotel bij mij al direct een prima indruk. Dit album was voornamelijk gevuld met covers uit de rijke historie van de Chicago blues, maar liet al duidelijk horen dat deze band potentie heeft. Nu is er een nieuw album uit ‘Bound To Drive You Crazy’ en hiermee maken deze mannen het wat mij betreft helemaal waar. Dertien nummers waarvan er maar liefst twaalf door de band zelf zijn geschreven, maar die klinken alsof ze van de hand zijn van de Godfathers van de blues zelf. Net als bij de oude meesters gaan de teksten voornamelijk over drank, vrouwen, hoop en wanhoop. Het door Elmore James geschreven nummer ‘Bleedin’ Heart’ maakt de cd compleet. De samenstelling van de band is hetzelfde gebleven namelijk Kevin de Harde met zang en mondharmonica, op gitaar Micha Sprenger en Tim Benninks en de twee gelouterde leden van de band Hans Wielaert en Frank Van Tijn respectievelijk op bas en drums. De cd is voorzien van een fraai boekje waarin bassist Hans Wielaert met zijn schilderijen laat zien over nog meer talenten te beschikken. Tevens zijn hierin alle songteksten opgenomen. De nummers zijn in slechts twee avonden opgenomen onder de bezielende leiding van Erwin Palper die het voor elkaar heeft gekregen om alles met een helder geluid en een prima mix op de cd te zetten. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: 'Verdana','sans-serif'; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: 'Verdana','sans-serif'; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">‘Hard Lovin’’ is de naam van het eigenwijs klinkende openingsnummer en hiermee is de toon gezet. Pima gitaarwerk, een uitstekende ritmesectie en een zanger die werkelijk de duivel in zich heeft. Heerlijk zo’n band die geen concessies doet en gewoon lekkere traditionele Chicago blues speelt. Ook in de daarop volgende nummers als ‘Can’t You Take It’ en ‘Insomminiac Blues’ gaat de band onder leiding van de uitstekend zingende Kevin de Harde lekker los. Het speelplezier spat er werkelijk vanaf. De rust volgt in de mooi uitgevoerde slow blues ‘Who’s Been Loving You?’. Het mondharmonicaspel in ‘Woman On My Mind’ klinkt lekker smerig, maar de stevige begeleiding zorgt ervoor dat hij nergens uit de bocht kan vliegen. De geest van Muddy Waters hangt duidelijk boven het geleende thema van<SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘The Geddup Man’. Een funky klinkend nummer past natuurlijk prima in dit repertoire; het titelnummer ‘Bound To Drive You Crazy’ is hier het bewijs van. De band komt weer tot rust in ‘The Blues I’ve Seen’ om vervolgens een prachtige uitvoering van Elmore James’ ‘Bleeding Heart’ uit de tenen te persen. Het akoestisch gespeelde ‘Eschattology’ voorspelt ons het einde van de wereld, maar laat u dit niet gebeuren zonder Bluesmotel eens live aan het werk te hebben gezien!<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Johnny Winter 1979 <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb187.jpg"></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Het is april 1979. Elke week kijk ik uit naar de nieuwe Veronica gids, om te zien wie er nu weer zal optreden in het Duitse muziekprogramma ‘Rockpalast’. En deze keer is het geweldig; niemand minder dan mijn grote held Johnny Winter (stiekem had ik er al een beetje op gehoopt, daar ik al kaartjes had gekocht voor zijn concert die week in Paradiso en ik dus wist dat hij in Europa was). Meteen maar even een verse band voor in mijn Betamax videorecorder gekocht om er zeker van te zijn dat de hele show tip top kon worden vastgelegd . Om in die tijd indruk te maken, liet ik al mijn vrienden en vriendinnen al kennis maken met deze uit Texas afkomstige gitarist. Trots ging dan de LP ‘Live Johnny Winter And’ op en wel speciaal die prachtig gespeelde slow blues ‘It’s My Own Fault’. Als een kind zo bij was ik, dat ik naast alle lp’s nu ook echt bewegende beelden van hem had (de videoband van dit optreden is in de loop van de jaren verloren gegaan, maar gelukkig heb ik het hele concert nu weer op dvd). Aan het concert van Johnny in 1979 bewaar ik goede herinneringen. Zijn band bestond uit Bobby (T) Torello op drums en John Paris begeleidde de meester op bas en nam ook de mondharmonica partijen voor zijn rekening. Opvallend was ook de vierde persoon op het podium, namelijk Johnny’s vriendin; was zij het die tijdens dit optreden een fles whiskey, zittend op een stoel, soldaat maakte? Johnny was in die jaren nog in topvorm, al waren sommige uitvoeringen van nummers wel erg lang. Torello gaf een mooie drumsolo die uitliep op een wandeling over het podium, terwijl zijn drumstokjes alles raakten wat hij onderweg tegenkwam. Zelfs de vloer werd niet ontzien. Ook leuk om te zien was hoe tijdens een nummer Paris achter Winter ging staan en de solo overnam van Winter en Winter zijn handen naar achteren reikte en bas ging spelen. Wat me wel verbaasde was Johnny’s spreekstem die een beetje lullig klonk vergeleken met zijn krachtige en ruige zangstem. Het publiek bleef tot vervelens toe ‘Rock ‘n Roll’ roepen. Met tegenzin (Johnny speelde in die jaren liever alleen maar blues) kwam er toch nog een spetterende uitvoering van ‘Johnny B.Good’. Na deze eerste ‘live’ kennismaking heb ik Winter gelukkig nog vele malen mogen aanschouwen. Op 10 november speelt hij in Eindhoven en op 11 november is hij te zien in Haarlem.</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p> <P> </P> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/8Tyg5SJDpiQ?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/8Tyg5SJDpiQ?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT> <P></P></SPAN></DIV></o:p><br>Fading Gracefully / Doug Warner <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb252.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bluesrockpagina.nl"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bluesrockpagina.nl</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Een man en zijn blues zo kan ik dit cd’tje wel het beste omschrijven. Doug Warner is een voor mij onbekende bluesmuzikant uit Oregon. Op zijn website is te lezen dat Doug geen professioneel muzikant is, maar werkzaam is als producer van het Camelot Theater in Oregon waar hij zelf ook nog wel eens een rol speelt in een toneelstuk. Na jaren lang schrijven en spelen van bluesmuziek in zijn vrije tijd komt hij nu met een cd die hij helemaal alleen vol speelt en ook tekent hij zelf nog eens voor de productie. Doug beheerst een flink aantal instrumenten. Zo is hij te horen op zowel elektrische- als akoestische gitaar, piano, drums, percussie, bas en mondharmonica en beschikt hij ook<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>nog eens over een prettig stemgeluid. De cd bevat veertien nummers die allemaal door Doug zelf zijn geschreven. Een ware prestatie dus. Op de meeste nummers van de cd bespeelt Doug slaggitaar op zijn akoestische gitaar en soleert hij hier overheen met zijn elektrische gitaar of speelt hij slide op zijn, uit 1936 stammende, 27G Dobro resonator. De stijl van spelen is vrij traditioneel. Al met al een leuke cd.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Motorcycles, Tattoos, Rock 'n'Roll & Blues / The Giants <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb295.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Een Blues cd van een Australische band kom ik niet veel tegen. Toch ligt er momenteel eentje in mijn cd speler. Het is de laatste cd van de band ‘The Giants’ met de veelbelovende naam ‘Motorcycles, Tattoos, Rock ‘n’ Roll & Blues’; een hele mond vol! De cd is al in 2009 verschenen. Frontman van de Giants is de zanger,gitarist en mondharmonicaspeler Stuart Wood; gezien zijn postuur is hij ook degene die de bandnaam de meeste eer aan doet. Op gitaar Mark Greig, iemand die al in heel wat Australische bandjes heeft gespeeld. Op bas Steve Brooks, drums George Velenik en de toetsen worden bespeeld door John MacLaine. De cd telt negen nummers die allemaal zijn geschreven door Stuart Wood. Buiten het gegeven dat de band sinds 1990 bestaat biedt de website van de band verder weinig achtergrondinformatie. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"> </SPAN></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het openingsnummer ‘Don’t Play Those Games’ is een heerlijk uptempo nummer waarin gastspeler Wilbur Wilde met zijn saxofoon de hoofdrol opeist. In ‘Tattooed Lady’ zingt Stuart Wood over zijn liefde op het eerste gezicht op het moment dat er een getatoeëerde dame een bar binnenkomt. Als daarna Stuart Wood zijn mondharmonica voor het eerst oppakt en de tweede gast in de persoon van zangeres Shani Saint-Aulbins zich meldt kan de band beginnen aan het langste nummer van deze cd namelijk ‘Talkin’ Married Blues’ (8:30 min). Mijns inziens had dit nummer wel de helft korter gekund, want spannend blijft het niet echt. Gelukkig gaat het hierna met een heerlijke slide partij in ‘Stay The Night With Me’ weer de goede kant uit. Met ‘The Ballad Of Bearing’ verlaat de band voor de eerste keer de Blues met een echte rock ballade. De beste twee nummers zijn bewaard voor het laatst. In ‘t lekker rollende ‘Late night Studio Blues’ krijgt John MacLaine de ruimte om zich lekker uit leven op zijn Hammond en laat ook gitarist Mark Greig horen dat het niet hard hoeft te zijn om mooi te kunnen klinken. ‘Love Me Or Leave Me’ is een prachtige ballade die zanger Stuart Wood werkelijk uit zijn tenen haalt. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"> </SPAN></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="COLOR: #000000"><SPAN style="COLOR: #eeff00">Deze band zal het zeker goed doen in het clubcircuit van Australië, maar stijgt wat mij betreft niet boven het gemiddelde band niveau van de lage landen uit.</SPAN><SPAN style="mso-spacerun: yes"><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN> </SPAN></SPAN><o:p></o:p></SPAN></P></SPAN></DIV><br>Second Album / The Tygers <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb290.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN lang=NL-BE style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL-BE; mso-bidi-font-family: Arial">Dit is al weer het tweede album van de uit Milwaukee (VS) afkomstige band ‘The Tygers’. Het is echter wel een tweede album waar een leuk verhaal achter schuil gaat, omdat het eerste album veertig jaar geleden werd opgenomen. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm"><SPAN lang=NL-BE style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL-BE; mso-bidi-font-family: Arial">In 1967 zijn er vijf teenagers (Tony Dancy, Craig Fairchild, Dennis Duchrow, Fred Euler en Dave Kuck) die samen een bandje ‘The Tygers’ oprichten. Zij schrijven zich in voor de talentenjacht<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘The Wiscosin State Battle’ en winnen deze.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>De prijs is de manager Jon Hall en meedoen aan de volgende stap ‘The National Battle Of The Bands’ in Boston. In de jury zit niemand minder dan Les Paul die onmiddellijk onder de indruk is van ‘The Tygers’. Hij wil een plaat met ze opnemen, maar door onenigheid met manager Jon Hall gaat deze prachtige kans niet door. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm"><SPAN lang=NL-BE style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL-BE; mso-bidi-font-family: Arial">In 1968 belandt the band dan toch in de studio om een singletje, ‘Little By Little’,<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>op te nemen. Herb Albert, toentertijd aan het hoofd van ’A&M Records’, pikt hem op en brengt hem in heel Amerika uit. De single wordt een groot succes.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm"><SPAN lang=NL-BE style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL-BE; mso-bidi-font-family: Arial">De band besluit het ijzer te smeden als het heet is en gaat, zonder voorman Tony Dancy die op dat moment ziek is, de studio in om het debuutalbum op te nemen. Dit is achteraf gezien niet slim geweest. Het album valt niet in de smaak en het platencontract vervalt. Het gevolg is dat de band uit elkaar valt en ieder zijn eigen weg gaat. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm"><SPAN lang=NL-BE style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL-BE; mso-bidi-font-family: Arial">In de jaren tachtig en negentig komt de band voor revival festivals weer bij elkaar met zowel oude als nieuwe leden. Gestimuleerd door deze optredens duiken de orginele leden Tony Dancy en Craig Fairchild samen de studio in om te gaan werken aan het tweede album van de band. De bezetting van de huidige Tygers is nu als volgt: Tony Dancy (zang, gitaar en keyboards), Craig Fairchild (zang, piano & B3) en Lanny Hale (zang en gitaar). Op het album zijn ook nog een aantal gastmuzikanten aanwezig waaronder Kenny Knoll op de<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>pedal-steel gitaar en oud Tyger lid Joe Turano verzorgde de blazers arrangementen. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm"><SPAN lang=NL-BE style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL-BE; mso-bidi-font-family: Arial">Het resultaat van dit alles is een zestiger jaren cd, maar dan opgenomen in 2010. Alle songs zijn geschreven door het duo Dancy/Hall op eentje na namelijk ‘You Know Where To Reach Me’;<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>deze is geschreven door het duo Dancy/Fairchild. Er zijn invloeden te horen van o.a. Simon and Garfunkel, CCR,<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>CSN&Y en Poco. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm"><SPAN lang=NL-BE style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL-BE; mso-bidi-font-family: Arial">Houd je van jaren zestig muziek dan kan ik jullie deze cd van harte aanbevelen! <o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Soul Rockin' / Hounds Tooth <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb393.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">The Band ‘Hounds Tooth’ is afkomstig uit de Amerikaanse staat Wisconsin en is opgericht in 2005. Vier leden telt de band waarvan er twee, JD Optekar en Jared James, de gitaar bespelen. De basgitaar is in handen van Bob Noll en de drumpartijen worden verzorgd door Jeff Oscarson. Volgens de bijgeleverde biografie heeft de band zich laten beinvloeden door artiesten als Freddie King, Albert King en Tab Benoit. Vanaf 2005 heeft de band een aantal zangeressen versleten, maar op deze cd wordt de zang verzorgd door de twee gitaristen zelf en dat pakt helaas niet overal goed uit. Gelukkig zijn de vier muzikanten wel heer en meester over hun instrumenten en valt er dus nog genoeg te genieten.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Tien nummers, bij elkaar slechts 33 minuten, telt deze cd waarvan er zeven door JD zelf zijn geschreven. JD is ook verantwoordelijk voor de productie van deze cd.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het album opent met het funky klinkende ‘Blues Is The Truth’, met prima gitaar werk van de beide heren. ‘Jumpin’ Rockin’ Rhythm’, geschreven door Duke Robbilard maar geheel in de stijl van Chuck Berry, is de eerste cover die wij tegenkomen op dit album. ‘Soul Rockin’ en het door Don Nix geschreven ‘Goin’Down’ vind ik zelf de mindere nummers op de cd. De zangkunsten schieten hier echt te kort. Het beste nummer van de cd vind ik ‘Black Coffee’; mooie tekst, prima gitaarlicks en goed gezongen door gast zanger Gabe Marchan. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De band heeft met JD Optekar een prima songwriter in huis. Er is voldoende afwisseling in stijl qua nummers en ook het geleverde gitaarwerk smaakt naar meer. Mijn advies is wel om een goede zanger aan te trekken waardoor de tweede cd zomaar eens een aangename verrassing zou kunnen worden!<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Don't Ask.....Don't Tell / Bobby Dean Blackburn <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb377.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het moet toch geweldig zijn als je negenenzestig jaar bent geworden en je op die leeftijd nog je debuut cd mag uitbrengen. Nog mooier is het als je deze cd dan ook nog eens mag opnemen met je dochter en vier van je zonen in de band. Dit gebeurde bij de uit Toronto/Canada afkomstige pianist ‘Bobby Dean Blackburn'. Als jonge jongen begon Bobby met zingen in het kerkkoor en reeds op twaalfjarige leeftijd promoveert hij tot voorzanger van het Gospelkoor. Bobby besluit gitaar les te nemen bij Fred Roden’s Record Corral en ook hiervoor blijkt hij talent te hebben. Fred is echter meer onder de indruk van Bobby’s zangtalent en laat hem een demo opnemen die hij vervolgens naar Memphis verstuurt. Bobby krijgt de kans om hier een platencontract te tekenen, maar helaas steekt zijn vader, vanwege de raciale spanningen, hier een stokje voor. In 1956 start Bobby zijn eerste band ‘Bobby Dean & The Gems’. Deze band wordt gezien als het eerste Rock ‘n’ Roll combo van Canada die met een vaste blazerssectie werkte. De band schopt het tot huisorkest van ‘The Blue Note Club’. Na deze periode krijgt Bobby een contract aangeboden in een andere club ‘The Zanzibarn’. Hierna zwerft hij wat rond in Canada om in 1969 terug te keren naar deze club. Naast al zijn muzikale talenten beschikt Bobby ook nog over een ander groot talent namelijk boksen. Ook dit talent wordt aangesproken en Bobby begint naast zijn muzikale activiteiten aan een professionele bokscarrière. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De debuut cd ‘Don’t Ask….Don’t Tell’ bevat maar liefst achttien nummers (ruim 75 minuten) waarvan er een flink aantal favorieten Bluesnummers van Bobby zijn en een aantal eigen geschreven nummers. Het enige minpuntje van de cd is het openingsnummer ‘Are You Ready’. Dit nummer wordt, net als Bobby lekker op dreef komt, al na 1 minuut en 23 seconden weggedraaid en komt dan weer terug op het einde van de cd. De overige zeventien nummers zijn echter een genot om naar te luisteren. De stem van Bobby doet in sommige nummers denken aan die van de onlangs overleden Solomon Burke. Noemenswaardig zijn de prima arrangementen die voor de blazers zijn geschreven, maar ook het spel van de diverse muzikanten is van uitstekende kwaliteit. De beste nummers voor mij op deze cd zijn: ‘24 Hours Of The Day’, een nummer waarin de blazers zeer sterke partijen blazen en een uitstekende solo van Duan Blackburn op het Hammond B3. ‘Kitchen Blues’, prachtig gitaar spel van Joell Morelli op de dobro en de verleidelijk klinkende zangeres Liberty Silver heeft een gastrol in dit nummer. ‘Money Honey’, met samenzang van de gehele familie Blackburn. ‘Twilight Time’, een mooi klinkende slow blues met een uitstekende gitaar solo van Donna Grantis, maar zoals eerder aangehaald, klinkt de hele cd gewoon lekker! Prima Soulvolle Blues en Rhythm & Blues.<o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Muzikanten op deze cd:<o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Bobby Dean Blackburn /zang en piano, Duan Blackburn / Hammond B3 orgel. De blazers zijn Steve Kennedy/ tenor en barriton sax, Van Dixon/trompet en flugelhoorn, Neil Braithwaite/tTenor sax, Robert Blackburn/tenor sax), op gitaar Joel Morelli, Donna Grantis en Brooke Blackburn,<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Jerome Godboo /harmonica, Cory Blackburn /drums, Howard Ayee /bas, Angela Blackburn / achtergrond zang<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Just Like That / Mr. Boogie Woogie And The Firesweep Bluesband <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb379.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Eric-Jan Overbeek a.k.a. Mr. Boogie Woogie is zonder enige twijfel de meest succesvolle Blues en Boogie Woogie muzikant van Nederland. Eric-Jan toerde inmiddels door geheel Europa, maar is ook in Amerika geen onbekende meer. Op het moment dat ik deze recensie schrijf verblijft Eric-Jan weer eens in Tucson/Amerika waar hij bijna kind aan huis is en een graag geziene gast is op de verschillende podia aldaar. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Eric-Jan zag het levenslicht op 5 april 1967. Op achtjarige leeftijd start hij met pianoles. Al snel blijkt dat hij barst van het talent en op zijn twaalfde begeleidt hij dan ook al een dansclub. Op zijn veertiende hoort hij Fats Domino op de radio en is hij verkocht. Boogie Woogie en Blues, dat is waar hij zich op gaat richten. Op zijn zestiende acht hij de tijd rijp om zijn eerste band te starten, ‘The Mill Base Blues Band’. In 1988 komt het succes. De band wint een Bluesconcours in Friesland en staat hetzelfde jaar op het grootste Bluesfestival van Nederland ‘the Amsterdam Bluesfestival’ in de Meervaart. Als verassing voor zijn negentiende verjaardag regelen een aantal vrienden een optreden van de alom gerespecteerde Boogie Woogie pianist Andre Valkering. De daaruit volgende vriendschap tussen die twee en de kennismaking met die andere legende uit die tijd op de piano Rob Hoeke brengen het spel van Eric-Jan naar een hoger plan. In 1990 valt The Mill Base Blues Band uit elkaar en vanaf die tijd speelt Eric-Jan als Mr. Boogie Woogie & The Firesweep Bluesband, maar uiteraard ook veel solo. Het succes is ongekend groot en Eric-Jan toert zelfs met de geheel zelf opgezette show ‘Blues & Boogie Night’ langs de theaters in Nederland. Inmiddels heeft Eric-Jan op zo’n beetje elk groot festival in Europa gespeeld en werd hij door ‘Les Trophees France’ gekozen tot de beste Blues pianist van Europa.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">‘Just like That’ is de naam van de nieuwe cd. Dertien nummers waaronder een flink aantal klassiekers. Eric-Jan wordt ook op deze cd weer bijgestaan door zijn ‘Firesweep Bluesband’ oftewel Raymond Nijenhuis (a.k.a. Guitar Ray) op gitaar, Jasper Mortier op de bas en achter de drums Robbie Andreas Carree. Muzikanten die allemaal hun sporen al ruimschoots hebben verdiend binnen de muziek.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Met ‘I Chose To Sing The Blues’ (J.Holiday/R.Charles) heeft de cd een onverwacht stevig openingsnummer wat naadloos overgaat naar het New Orleans getinte nummer ‘Big Chief (E.King), een stijl die Eric-Jan tot in de finesses beheerst. Het gitaarwerk van ‘Guitar Ray’ is in dit nummer, net als op alle andere nummers, van onvervalste klasse. In het middengedeelte van de cd laat Eric-Jan met het eigen nummer ‘Auw!’ nog eens even horen waarom hij terrecht is gekozen tot de beste Blues & Boogie Woogie pianist van Europa. Met de kale kop van Eric-Jan is het door Eddie<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Cleanhead’ Vinson geschreven nummer ‘Cleanhead Blues’ een passend gekozen cover. ‘Rocket 88 (I.Turner)’ is natuurlijk al heel wat gecoverd, maar de versie op deze cd swingt weer als een trein. Opvallend zijn de twee Delbert McClinton nummers ‘Read me My Rights’ en Livin’It Down’; dit zijn namelijk geen voor de hand liggende keuzes voor een pianist. Met ‘Sell My Monkey (R.B. King) krijgt deze swingvolle cd een gepast slotnummer. <o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Outside Of Tupelo / Steven L. Smith <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb381.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Steven L. Smith groeide op in de Adirondack Mountains in de staat New York. Als teenager schreef hij al zijn eerste nummer. Zijn inspiratie hiervoor haalde hij uit de nummers van zijn favoriete artiesten zoals Roy Clark, Merle Haggard, Kris Kristofferson, maar ook die van bands als de Allman Brothers en The Band. Naast zijn muzikale talent ontwikkelde Steven nog een ander talent namelijk het bouwen van gitaren. Al zoekende naar het ultieme exemplaar, welke hij maar niet kon vinden, besloot hij zelf maar eens aan de gang te gaan. Dit lukte wonderbaarlijk goed, zo goed zelfs dat hij nu naast zijn muzikale carrière nog een andere beroep heeft namelijk als professioneel gitaarbouwer. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">‘Outside Of Tupelo’ is alweer het zesde album van Steven, maar voor mij is het de eerste kennismaking met zijn muziek. De cd opent met een lekkere Honky-Tonk ‘Women On A Pole', een verhaal over een trucker die lekker dronken wordt in een striptent en hier al zijn centen uitgeeft. Mooie akoestische Country is te horen in nummers als ‘Big Sky’ en ‘Firm Believer’. ‘I Stole The Bible’, muzikaal gezien een lekker Bluesy klinkend nummer met een mooie solo van Glen Duncan op viool, zou zo het vervolg kunnen zijn op het eerste nummer; de trucker ontwaakt in zijn hotel en neemt in plaats van shampoo en zeep de bijbel mee naar huis. Het titelnummer ‘Outside Of Tupelo’ en ‘Cowboy Song’ zijn de meest commerciële nummers op deze cd en zouden niet misstaan tussen de nummers die jaarlijks de Country Awards in Nashville beheersen. <o:p></o:p></SPAN></P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Slechts negen nummers telt de cd en is dan ook na 33 minuten alweer voorbij. Maar ik moet zeggen het zijn aangename minuten. Steven beschikt over het mooie traditionele Bariton stemgeluid, met een hier en daar een lekker ruig randje, en weet zich omringd door uitstekende muzikanten. Ook de afwisseling in de nummers is aangenaam waardoor deze cd veel Country liefhebbers zal aanspreken.</SPAN></DIV><br>Sweet Devil / KingMo <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb266.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Overexposure vervelend? Herman Brood zag het positief en kon er geen genoeg van krijgen. En ook KingMo heeft hierover niets te klagen. Er is geen een Nederlandse band die het afgelopen jaar zoveel aandacht heeft gehad op de diverse Blues sites als deze band. En ik moet zeggen terecht, want met hun nieuwe cd ‘Sweet Devil’ leveren zij een pareltje af. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Negen nummers (plus een verborgen track) allemaal live opgenomen tijdens optredens in Maastricht, Enschede en IJmuiden. Zes nummers van deze cd zijn door de diverse bandleden zelf geschreven, maar wat mij betreft mag deze band tijdens een optreden alleen maar covers spelen. Het individuele niveau binnen deze band is namelijk zo hoog dat zij zelfs een nummer als ‘Ain’t Nobody’s Business’ (niet het minst gecoverde nummer) een nieuw elan geeft. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Je ziet overigens niet veel meer binnen de Blues een band waarin de zanger geen instrument bespeelt. In het verleden waren ze er nog de echte Blues Shouters mannen als bijvoorbeeld Jimmy Witherspoon, Big Voice Odom of Big Joe Turner, maar KingMo heeft met Phil Bee nog wel zo iemand in de band. Phil straalt zelfvertrouwen uit en is denk ik met zijn persoonlijkheid de drijvende kracht van deze band. Geen kapsones, goed benaderbaar maar bovenal een zanger met Soul. Naast Phil beschikt KingMo natuurlijk ook over een solide backbone met drummer Henk Punt, die mij doet denken met zijn slag aan Art Blakey, en Jules van Bussel op bas. Op gitaar Sjors Nederlof, in mijn ogen een ongekend talent binnen de blues en iemand die wat mij betreft niet misstaat tussen echte grote namen. Ooit maakte ik de opmerking ‘een echte Bluesband beschikt over een Hammond’ en werd ik tot aan de grond toe afgemaakt. Het is natuurlijk ook niet zo, maar ik hoor het nou eenmaal graag. En ja, gelukkig heeft KingMo Colly Fransen binnen haar gelederen die op alle nummers een heerlijk tapijtje neerlegt en menig solopartij voor zijn rekening neemt. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De heren openen deze cd lekker pittig met nummers als ‘No Use Denying’ en ‘Suits Me Right’. Daarna wordt er gas teruggenomen bij het eerste hoogtepunt van deze cd, de titelsong ‘Sweet Devil’, met werkelijk heerlijk gitaarwerk van Sjors. Het nummer ‘Soundcheck’ is een instrumentaaltje wat leuk is om een optreden mee te beginnen. De klassieker ‘Big Legged Woman’ is het volgende hoogtepunt op deze cd. Prima gezongen, een heerlijk gorgelend orgel en uiteraard Sjors die het nummer met zijn gitaarspel naar grote hoogte brengt. Van het ene naar het andere hoogtepunt is voor KingMo geen enkel probleem; ‘Make It Right’ is ook weer prachtig. Met heerlijke nummers als ‘the Milkman’(waar is de Garbage Man gebleven?) en het Boyd Small nummer ‘Glad Rags’ bereiken we dan het absolute hoogtepunt van deze cd ‘Aint Nobody’s Business If I Do’. Wat een prachtige uitvoering is dit zeg. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Mijn advies is snel kopen! Hij kost maar een tientje.</SPAN></DIV><br>I Sing You The Blues / Get The Cat <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb265.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bluesrockpagina.nl"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bluesrockpagina.nl</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Een cd uitgebracht door een Duits kwartet afkomstig uit Keulen. Zelf ben ik nauwelijks bekend met de Duitse muziekscene en zeker niet met wat er op het gebied van de blues zoal daar gebeurt. ‘File under Blues’ staat er achter op het hoesje, maar na het beluisteren van deze cd zou je deze band tekort doen, want ik denk dat iedereen die van muziek houdt wel iets terug kan vinden van zijn of haar smaak op deze cd. Als ik moet uitleggen in welke stijl deze band speelt dan komt als eerste de Belgische band Vaya Con Dios bij mij op (alhoewel Get The Cat nog niet van dit niveau is). <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>De band heeft met Astrid Barth een goede zangeres in huis. Gitarist Phillipp Roemer laat horen dat hij in alle stijlen zijn mannetje staat. Verder bestaat de band uit Till Brandt op bas en verzorgt Ralph Schläger het drum en percussie werk. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">Wat ik al zei, deze cd schittert door de veelzijdigheid. Het eerste nummer ‘Your Sweet Kiss’ is een lekker uptempo bluesje waarin Phillipp Roemer meteen zijn visitekaartje afgeeft. Vervolgens gaat het met ‘Don’t Fall In Love’ de funky kant op. ‘Don’t Make A Promise You Can’t Keep’ is een soulachtig ingetogen nummer en ‘I Wanna Start A Fire’ is weer popmuziek. <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Zo <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>komen er ook nog een bluesje en een jazzy nummer voorbij en is er voor een ieder wel wat naar zijn of haar zin. De band heeft onlangs ook de dvd ‘Live At Sensenhammer’ uitgebracht. Deze is in Nederland te bestellen op </SPAN><A href="http://www.bluesdvd.nl/"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">www.bluesdvd.nl</SPAN></A><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">. Als je de cd in je pc stopt is hier al een voorproefje van te bekijken.<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Wat mij wel stoort is dat in het bijgevoegde boekje de songteksten niet in de juiste volgorde zijn opgenomen zoals de nummers op de cd staan. Ook staat nergens vermeld wie de schrijvers van de nummers zijn. Het zijn natuurlijk details maar toch. Al met al levert Get The Cat een <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>leuke cd af en ik denk dat deze band iedereen een hele leuke avond kan bezorgen in het clubcircuit. <o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Do That Tonky Thing / The Bluesblasters <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb275.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Afgelopen jaar maakte ik al kennis met de ‘BluesKings’, een band uit het noorden van Nederland en nu schalt ‘Do That Tonky Thing!’ de nieuwe cd van de ‘Bluesblasters’, een band uit dezelfde regionen, uit mijn speakers.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Dat de blues hier dus leeft moge duidelijk zijn. De Bluesblasters bestaan al sinds 2000 en spelen voornamelijk Chicago blues. In 2006 brachten zij hun eerste cd uit ‘Fattening Frogs’. Voor mij is dit echter de eerste kennismaking met deze band. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">‘Do That Tonky Thing’ bevat dertien nummers waarvan er drie zelf geschreven zijn door zanger/gitarist Ronald Schoonveld en de overige nummers zijn niet alledaagse covers. De cd is in eigen beheer uitgegeven en live opgenomen in de Lawei te Drachten. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd opent met een krachtige uitvoering van ‘Alabama Rain’ geschreven door Louisiana Red. Meteen is duidelijk dat deze band met Steven Elings een prima mondharmonicaspeler in huis heeft. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De uitvoering van ‘Driftin’, eveneens van de hand van ‘Red,’ doet mij qua sfeer op de een of andere manier denken aan Cuby & The Blizzards. De drie eigen nummers, Tonky Thing (een instrumentaal nummer wat zomaar door Freddie King geschreven zou kunnen zijn), ‘Leather Jacket’ en ‘Been Down So long’ doen zeker niet onder voor de covers op deze cd. Het meest authentieke nummer op deze cd vind ik ‘Let Me Be Your Electrician’<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">(eveneens van L.Red). Prachtig slide gitaar en mondharmonica werk en helemaal in de geest van Good Old Muddy Waters.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Met deze cd zetten de Bluesblasters zichzelf duidelijk neer als een echte Bluesband. Geen fratsen, goed gekozen nummers en een stel prima muzikanten. Het enige minpuntje is dat de cd wat hol klinkt; voor de volgende cd dus maar eens naar een echte studio toe!<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Our Fall From Grace / The Tumblin' Go Go's <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb267.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bluesrockpagina.nl"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bluesrockpagina.nl</SPAN></A></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-style: italic">Dit is alweer de vierde cd van het uit Roden/Drenthe afkomstige drietal ‘The Tumblin’ Go Go’s’. Deze cd is alweer enige tijd uit, juni 2009, maar viel pas deze week op mijn deurmat. De mannen presenteren zich onder pseudoniemen, Pale Colton zang en drums, Lord Mortuary bas en Johnny G Strings op gitaar, en omschrijven hun band zelf als een ‘Wilddrivin Powerbilly Trio’. De band is opgericht in 2003 en is begonnen als een coverband. Hun eerste cd ‘Wild Drivin Baby’s’ is dan ook geheel gevuld met covers. Op deze cd zijn de meeste nummers echter van eigen hand.</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-style: italic"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-style: italic">De cd opent met een tweetal typische rockabilly nummers waarin de band meteen laat horen dat ze deze stijl prima beheersen. Het derde nummer ‘Piranha Boulevard’ neigt gezien de openingsklanken meer richting de surfmuziek. Het instrumentale ‘Sunny Sunday Afternoon’ is een lekker gitaarnummertje net zoals ‘Chet Atkins’ ze vaak speelde.<o:p></o:p></SPAN></P> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-style: italic">‘I’m Against it’ zou niet hebben misstaan op de playlist van een punkband ergens in de jaren tachtig. Het contrast met het volgende nummer ‘Mothers New Home In Heaven’ is dan weer erg groot. Dit nummer is namelijk een lekker relaxed countrynummer. Het meest opvallende nummer is bewaard voor het laatst; ‘Our Little Ghost’ is een verhaal geschreven door Louisa May Alcott, die leefde van 1832 tot 1888. Dit nummer wordt gebracht op vertellende wijze ondersteund door mooi ingetogen gitaarbegeleiding. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-style: italic"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-style: italic">Deze band doet zich zelf tekort met hun eigen omschrijving als een ‘Powerbilly’ trio. Nee, deze mannen zijn in meerdere stijlen thuis en dat maakt dat deze cd zeer gevarieerd klinkt.<o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-style: italic"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-style: italic"></SPAN> </DIV><br>Champion Jack Dupree ( 04/07/1910 - 21/01/1992 ) <br><DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold" tag="span"><IMG border=0 alt="" src="/images/monde/afb14.jpg"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold" tag="span"></SPAN> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold" tag="span"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold" tag="span">Er is één man in Amsterdam geweest, die de blues op de kaart heeft gezet. Deze man was Martin van Olderen, oprichter van het Oldie Blues record label, uitgever van de Nederlandse Boogie Woogie Blues Collecter en jarenlang de drijvende kracht achter heel veel concerten, waaronder jarenlang het Amsterdam Bluesfestival in de Meervaart. De eerste keer dat ik naar een optreden ging dat was georganiseerd door Martin, was in het M.O.C aan de Lindenlaan te Amstelveen. Mannen als Robert Pete Williams, Lousiana Red en andere grootheden, zag ik hier optreden. Ik herinner mij nog de mooie toegangskaartjes, met hierop een foto van de artiest en een toegangsprijs van hfl. 7,50. Later verhuisden de concerten naar Amsterdam; eerst naar het Roothaanhuis aan de Rozengracht en toen naar de Meervaart in Amsterdam- Osdorp. Nu had ik het geluk, dat ik op vijf minuten fietsen van deze Meervaart woonde en werkelijk alles heb bezocht wat Martin hier organiseerde. En dat was heel veel. Martin was vooral een liefhebber van de Piano Blues en Boogie Woogie. Zo begon hij dan ook, concerten te organiseren op de zondagmiddag in de Meervaart, vol met piano Blues en Boogie Woogie. Toen ik van de week in de uitverkoop een cd’tje kocht van Champion Jack Dupree, moest ik weer terug denken aan deze reeks. Het was namelijk het optreden van Dupree, wat mij het meest is bijgebleven van deze zondagmiddag optredens. Het was niet zijn piano spel of de zang, maar het waren de oeverloze lange verhalen tussen de nummers door. Hij doorspekte ze vol met humor, maar het meeste was zeer slecht te verstaan. Wat het ook wel weer amusant maakte. Hieronder kort nog wat info over deze laatste grote barrelhouse pianist.</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold" tag="span"></SPAN><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">William Thomas Dupree werd op 4 juli 1910 geboren te New Orleans. Tot 1940 was Dupree een verdienstelijke bokser. Na zijn boksperiode, legde hij zich geheel toe op zijn andere grote passie, de piano. In 1940 maakte hij zijn eerste opname voor ‘Okeh’en het was voor ditzelfde label dat hij ‘Junker’s Blues’opnam. Later bekend geworden als ‘The Fat Man’van Fats Domino en ‘Lawdy Miss Clawdy’van Lloyd Price. In 1955 had hij zelfs een hit met ‘The Walkin’Blues’ een nummer wat maar liefst elf weken op de hitlijsten bleef staan. Hierdoor kon hij de overstap maken naar het grotere RCA label. In 1959 vertrok Dupree naar Europa waar hij in diverse landen verbleef. Hier maakte hij nog tientallen lp’s op allerlei labels. Na zijn dood in 1992 kreeg hij nog postuum twee WC Handy awards<SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>voor zijn albums ‘Forever And Ever’ en ‘Blues For The Cutter’.</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/qTvyRP2iQ7k?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/qTvyRP2iQ7k?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-STYLE: italic; COLOR: #ff6600; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <P></P> <P></P></o:p><br>The Blues Follows Me / Flávio Guimarães <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb314.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-STYLE: italic; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-STYLE: normal">Met veel belangstelling las ik het interview met Rick Esrtin op <A href="http://www.rootstime.be" target=_blank>www.rootstime.be</A>. Hij deed hierin een aantal uitspraken die mij zeer aanspraken. Een voorbeeld hiervan is zijn antwoord op de volgende vraag:</SPAN> </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-STYLE: italic; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">“De jeugdige harpspelers van nu, zoals bijvoorbeeld Jason Ricci of John Popper, kunnen die je nog op een of andere wijze aanspreken of inspireren?”<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">“Mij aanspreken? Neen, voor mij hebben de Jason Ricci's en consorten niks, maar dan ook niks met blues te maken. Het zijn goede rocksterren....punt uit. Dat is GEEN blues. Hij is een goede muzikant, ik hou van zijn act, de mensen zijn er gek van, maar ik herhaal het nog eens, het is geen blues. En als hij dan toch wat blues speelt, mis ik de kleine subtiele dingetjes, die er echt blues van maken.”<o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Toevallig viel tegelijkertijd de laatste cd van </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Flávio Guimarães</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"> in mijn brievenbus. Het opvallende ‘vintage’ hoesje viel bij mij meteen al in goede smaak. Na het beluisteren van deze cd kan ik zeggen dat alles wat Jason Ricci niet heeft dat heeft F<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">lávio Guimarães</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"> </SPAN>duidelijk wel in huis. Ik heb de laatste jaren zelden zo’n voortreffelijke Blues mondharmonicaspeler gehoord!<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Flávio is afkomstig uit Brazilië. In 1986 start hij de band </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Blues Etílicos op. Deze band wordt tot op heden gezien als het beste wat Brazilië op Blues gebied ooit heeft voortgebracht. In 1988 reist hij naar Chicago waar hij onder andere samen speelt met ‘Sugar Blue’. Terug in Brazilië speelt hij hier op alle grote festivals en opent hij vaak voor de echte grootheden van de blues.<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Zijn eerste solo album ‘Little Blues’ neemt hij op in 1995. Inmiddels is ‘The Blues Follows Me’ alweer zijn zesde solo album. Een album gemaakt als tribute aan de Blueshelden uit de jaren vijftig. De cd telt elf nummers waarvan alleen het nummer ‘Bill And Jeanette’ van eigen hand is. De overige nummers zijn prima covers van onder andere Walter Jacobs, Willie Dixon, Jimmy Rodgers. W.C. Handy en Rice Miller. De prima band waar hij mee speelt bestaat uit Igor Prodo op gitaar, Yuri Prodo op drums en Rodrigo Montovani op de staande bas. Deze cd voert je helemaal terug naar die, muzikaal gezien, geweldige jaren vijftig! Ik kan iedere Bluesliefhebber deze cd van harte aanbevelen.<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br> <br><DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 18pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Nog Steeds niet hersteld! Dus geen concertbezoekjes.</SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 18pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <P align=center><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 18pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><IMG alt="" src="/images/monde/afb341.jpg" align=middle border=0></SPAN></P><br>Blue Homework / Francesco Greggio & Sucker Punch <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb336.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd ‘Blue Homework’ van de Italiaanse gitarist Francesco Greggio is zijn eerste solo album. Greggio werd in <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:metricconverter w:st="on" ProductID="1982 in">1982 in</st1:metricconverter> Padua geboren. Op zijn tiende begon hij klarinet te spelen, maar al snel voelde hij zich toch meer aangetrokken tot de gitaar. De klarinet werd in de wilgen gehangen en hij begon aan een intensieve gitaaropleiding welke hem ook in aanraking bracht met de Blues. Al snel begon hij met live optredens en speelde hij met diverse muzikanten samen. In het jaar 2003 formeerde hij zijn eerste band ‘The Zydeco Hogs’, een band die zich toelegde op de typische Cajun, Zydeco en Blues muziek die de staat Louisiana had voortgebracht. In datzelfde jaar begon Greggio een studie die zich voornamelijk richtte op de ontwikkeling van de bluesgitaar in de moderne muziek. Hierdoor groeide zijn belangstelling voor andere genres zoals Jazz, Rock, Funk, Pop en Country. In 2006 studeerde hij, zelfs twee jaar eerder dan de gemiddelde student, af. In 2007 besloot hij een andere kant op te gaan en voegde hij zich bij de Reggae band ‘Arise’. Met deze band nam hij de promotie cd ‘People’ op. In 2008 richtte hij de band ‘The Black Cat Bones’ op, waarmee hij voornamelijk Bluesrock en Southern Rock speelde. </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">‘Blue Homework’ is, logisch gezien de eerder vermelde achtergrond van Greggio, een zeer afwisselende cd geworden. In de meeste stukken is echter wel te horen dat de Blues als uitgangspunt is genomen. Gezien zijn opleiding beschikt Greggio over een geweldige techniek op de gitaar, maar verdrinkt hij hier zeker niet in. </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De medemuzikanten, Chris Boulet/ (zang), Giorgio Bradaschia/(bas) en Gianmatteo/(drums),<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>zijn zorgvuldig uitgekozen en hebben alle drie geen Blues achtergrond, wat Greggio de mogelijkheid bood om vaak af te wijken van de vaste patronen binnen de Blues. Vanaf het Funky klinkende openingsnummer ‘Time For Me’ is dit goed te horen. </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd herbergt maar liefst vijf instrumentale nummers waarin het mooie gitaarspel van Greggio volledig tot zijn recht komt. Twee van deze nummers zijn geen onbekende;<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>zo krijgen wij van ‘Rude Mood’ van Stevie Ray Vaughan en de klassieker ‘The Stumble’ van Freddie King een mooie uitvoering te horen. </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Nummers als ‘Only Lover’ en het akoestisch gespeelde ‘Out Of The Nest’ zouden niet misstaan op een Popalbum. Het nummer ‘Sucker Punch’ klinkt weer lekker Jazzy en ‘Old Dog’ daarentegen is weer een fraai gespeelde Slow-Blues. </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">‘Blue Homework’ is een mooi en afwisselend eerste album geworden. Ik ben benieuwd welke weg Greggio de volgende keer in zal slaan.</SPAN></P></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV><br>Different Views / David Gogo <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb172.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De nieuwste cd (zijn tiende alweer) van David Gogo is alweer zo’n twee maanden geleden verschenen en heeft de nodige positieve recensies gekregen. En ja, David is een begenadigd gitarist en heeft ook nog een prettig stemgeluid, maar helaas kan ik mij niet helemaal aansluiten bij mijn mede recensisten. De titel van deze cd ‘Different Views’ geeft misschien al aan dat David iets anders wilt en dat is hem ook gelukt. Het is op alle nummers te horen dat David’s roots liggen in de Blues, maar eigenlijk is er op deze cd geen enkel mooi bluesnummer te horen. Wel is er voldoende variatie qua stijlen te horen. <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Het is voor mij hetzelfde als bij de laatste cd van Ansley Lister;; deze bluesgitaristen zijn duidelijk op zoek naar een breder publiek. Dit kan ik mij overigens goed voorstellen, gezien de matige bezoekersaantallen bij bluesconcerten. De cd opent met het lekkere bluesrock nummer ‘Too Late To Stop Now’. Daarna hoor je een mooie<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>cover van The Animals, ‘Don’t Bring Me Down’, een aantal rocknummers, het gospelachtige nummer ‘Earase Any Trace’ en pas bij nummer zeven van deze cd is er weer een bluesrock nummer ‘Where The Devil Don’t Go’ te horen, <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>wat <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>gevolgd wordt door het lekker funky gespeelde ‘Gunslinger’. Bij het nummer ‘Over And Over’ krijgen we nog even het bekende shuffle geluid van Stevie Ray te horen en dit nummer spreekt mij eigenlijk het meest aan. Al met al is deze cd is zeker niet slecht gespeeld, <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>maar niet echt aan mij besteed. Waarschijnlijk zijn er vast en zeker genoeg liefhebbers voor te vinden.</SPAN></DIV> <DIV align=left> </DIV><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb87.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb88.jpg" align=left border=0></DIV></TD> <TD> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">Black Top: 14 maart, Bikes ’n Blues Amstelveen. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het was weer een (Black) top avond in Amstelveen. Op het podium stond het Arnhemse trio ‘Black Top’. Deze drie mannen, Theo Outhuijse(drums) Anne Maarten Hills van Heuvelen(bas en zang) en Mick Hup(gitaar en zang), hebben hun sporen al dik verdiend in het muziekwereldje en dat is te zien en te horen. Het repertoire van dit trio is het makkelijkst te omschrijven als Bluesrock. De lezers van mijn site zullen ondertussen wel weten dat dit niet mijn favoriete stijl is, maar op het niveau waarop deze drie heren dit genre neerzetten ben ook ik snel om. Vanaf het begin ging de beuk er goed in. Zo erg zelfs dat Anne een snaar brak van zijn basgitaar en dat zie je toch maar zelden. Professioneel werd de snaar vervangen zonder dat het optreden werd stil gelegd. <o:p> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Het lastige met het spelen met een trio is dat het snel kan gaan vervelen. Alleen als de kwaliteit van de muzikanten hoog is, en dat is bij Black Top zeker het geval, blijft het boeien. Drummer Theo speelt lekker strak, maar gebruikt daarbij wel zijn hele drumkit. Bassist Anne is gewoon een goede bassist die zeer gevarieerd speelt en Mick is een geweldige gitarist. Tel daarbij op dat zowel Anne en Mick kunnen zingen zodat er van eentonigheid geen moment sprake was. Eigen nummers afkomstig van hun eerste cd ‘Rough ’n Gritty’ (uitgekomen op ‘Aunt Ricky Records’ dec. 2008) werden afgewisseld met covers waarbij de medley van ZZ Top nummers wel erg lekker klonk. Al met al een prima optreden van een prima band. Donderdag nog naar Booker T & The MG’s mijn week kan al niet meer stuk!</SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN> Filmpje: Marga Moester</DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT height=385 width=480><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/2uIqBZpxJpE?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/2uIqBZpxJpE?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P></TD></TR></TBODY></TABLE></o:p></o:p><br>Mojo Zone: The Blues Guitar Of Enrico Crivellaro <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb161.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Houd je van Ronnie Earl, dan is deze cd zeker een ‘must have’ voor jou! </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De oorspronkelijk uit Italië ( Padova ) afkomstige Enrico Crivellaro opereert tegenwoordig vanuit Los Angeles en kreeg van zijn platenmaatschappij<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Electro-Fi’ de mogelijkheid om zijn wens, het maken van een instrumentale cd, in vervulling te laten gaan. Enrico is net als Earl een geweldige gitarist, die net zo makkelijk Jazz, Blues als Funk speelt. In het openingsnummer ‘Say No More’ laat Enrico in een heerlijke shuffle meteen horen wat hij in zijn mars heeft. Met zijn oude jeugdvriend Pietro Toucher op het Hammond orgel gaan ze van het begin af aan er lekker tegen aan. ‘Last Night in Atlanta’ ( opgedragen aan zijn helaas veel te jong overleden vriend Sean Costello ) klinkt in de opening als een nummer van George Benson, maar krijgt daarna een lekker funky vervolg. In het nummer ‘Hubert’ gaat het er vervolgens weer lekker stevig aan toe. ‘Casa Babylon’ is een nummer waarin lekker wordt geïmproviseerd rondom een Jazzy thema. Voor mij is het hoogtepunt van deze cd, het prachtig gespeelde ‘Blues for Larry Johnson’, een heerlijke slowblues. Deze cd telt elf nummers waarvan er acht van de hand van Enrico zijn. De overige drie nummers zijn ‘Midnight Blue’ van Kenny Burrell, ‘Guitar Rumba’van Earl Hooker en ‘Come on in this house’ van Mel London. Zeker ook geen uitgekauwde nummers dacht ik zo. Enrico is echt een fantastische gitarist en weet, ondanks het feit dat er geen zanger aanwezig is, toch een uiterst gevarieerde en kwalitatief zeer goede cd af te leveren. Dus op naar je platenboer en kopen die hap; hij zal je zeker niet teleurstellen!<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb179.jpg" align=left border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb180.jpg" border=0></DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG alt="" src="/images/monde/afb181.jpg" align=left border=0></DIV></TD> <TD> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Bas Paardekooper & The Blew Crue, 10 oktober Bikes 'n Blues Amstelveen</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De kracht van een podium als Bikes ‘n’ Blues is de diversiteit van de programmering binnen het aanbod van de vele stijlen van de Blues. Zo staat er elke keer weer een ander type band te spelen. Vanavond was de Powerblues aan de beurt. Eerlijk is eerlijk, het is niet mijn stijl, maar het is altijd gezellig in Amstelveen waar inmiddels heel wat bekenden van mij rondlopen.<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Bas Paardekooper<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>& The Blew Crew toeren alweer een jaartje of twee door Nederland en hebben al de nodige lovende kritieken gehad. En na vanavond begrijp ik ook wel waarom. Bas doet zijn gitaar gewoon pijn! Zijn snelheid kent geen grenzen en geen noot op zijn gitaar wordt overgeslagen. De band (Roel van Leeuwen op drums en René Mijnten op bas) staat als een huis en er is voldoende afwisseling in de songs. Het openingsnummer van vanavond was ‘Dust My Broom’ in een wel heel krachtige uitvoering. Daarna ging het<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>richting Rock, waarna ze met een mooie versie van ‘Red House’ terugkeerden bij de Blues. Uiteraard kwam ook Stevie nog even voorbij met ‘Pride & Joy'. Voor mij was het na de eerste set wel weer genoeg, daar ik nog steeds geen hele avond vol kan maken. Ik denk dat het tot in de late uurtjes is doorgegaan en dat de echte liefhebbers van dit genre er weer een gitaarheld bij hebben.</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Foto's & Filmpje: Marga Moester</SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE> <P align=center> <OBJECT height=385 width=480><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/q8gEcl-iIlQ?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/q8gEcl-iIlQ?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P><br>Closet Hippie /Lisa Biales <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb335.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De ouders van Lisa Biales hebben de liefde die zij zelf voelden voor theater en muziek duidelijk overgebracht op hun dochter. Vader Biales speelde contra bas en moeder was actief in het theater als toneelspeelster en zangeres. Op haar elfde leerde Lisa de eerste akkoorden op de gitaar van haar broer en vanaf die tijd begon haar leven als muzikant en songwriter. Ook het theater trok haar aan. De garage werd omgebouwd als toneelschuur en Lisa begon hier als kind <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>haar acteercarrière. Het leverde haar later een ‘Master Degree’ op van het Theater aan de universiteit van Ohio. Op haar dertiende mocht Lisa voor het eerst tien minuten optreden tijdens een concert van haar vaders dixielandorkest. De eerste professionele klussen waren het inspreken en zingen van commercials en demo’s voor grote bedrijven. Daarna volgden vele opdrachten zowel in het theater als op muzikaal gebied. In 1999 kwam een grote wens uit en verscheen haar eerste eigen album ‘Music Box’. ‘Closet Hippie’ is inmiddels alweer de zesde cd die Lisa in eigen beheer heeft uitgebracht. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Lisa werkt op deze cd voornamelijk met twee medemuzikanten namelijk Doug Hamilton (zang en viool) en<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Michael G. Ronstadt (zang en cello). Deze combinatie van instrumenten, samen met het mooie gitaarspel van Lisa zelf, pakt werkelijk prachtig uit. De cd telt twaalf nummers waarvan er acht door Lisa zelf zijn geschreven. In Amerika noemt men Lisa ook wel het kleine zusje van Allsion Kraus en Rory Block. Zelf zou ik liever zien dat het woord ‘kleine’ zou worden weggelaten, want dit klinkt te denigrerend voor Lisa’s eigen klasse. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p></o:p></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Vanaf het openingsnummer (tevens het titelnummer) ‘Closet Hippie’ word <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>je meteen gegrepen door het aangrijpende en overtuigende stemgeluid van Lisa. ‘Cow Cow Boogie’ is al door heel wat artiesten gebracht, maar van de uitvoering op deze cd word je zeker vrolijk. Dat Lisa daadwerkelijk ook een goed songwriter is, is te horen in haar zelfgeschreven nummers. Luister maar eens naar de teksten van bijvoorbeeld ‘Rainbow Jesus’ en ‘Docter Order’s. De keuze om het nummer<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Little Wing’ van Jimi Hendrix in een akoestische versie te brengen is dapper te noemen. Mede door de<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>bijdrage van gastmuzikanten als Michael J. Ronstadt (mandoline), Ted Ramirez (ukelele) en Petie Ronstadt (bas) slaagt lisa hiervoor met vlag en wimpel. Het hoogtepunt van deze cd is echter het prachtig gezongen ‘Missing You’, een zelf geschreven blues die Lisa werkelijk uit haar tenen perst.</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p></o:p></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Ik mag concluderen dat Lisa met ‘Closet Hippie’ werkelijk een pareltje heeft afgeleverd. Voor nog geen tien euro heb je dit album al in bezit. Surf hiervoor bijvoorbeeld naar<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN></SPAN><A href="http://www.cdbaby.com/"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">www.cdbaby.com</SPAN></A><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">.</SPAN></SPAN><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"> </SPAN></DIV><br> <br><DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=center><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"><IMG alt="" src="/images/monde/afb83.jpg" align=middle border=0></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=center><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Dog Tracks/The Fabulous Horndogs</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="COLOR: #ee0022">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com/"><SPAN style="COLOR: #ee0022">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></SPAN></DIV></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">The Fabulous Horndogs, op hun eigen website aangeduid als ‘Michigan’s premier dance and partyband’. Een omschrijving waar ik mij wel in kan vinden na het beluisteren van hun eerste cd ‘Dog Tracks’. Deze cd is in 2008 opgenomen en uitgebracht op het ‘World Records’label. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De band bestaat uit zes leden die allen hun sporen al hebben verdiend in het muziekwereldje.</SPAN></DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Zo toerde de pianist en tevens producer van deze cd Tim Wire twee zomers mee met de befaamde bluesgitarist ‘Son Seals’ en speelde trombonist Hank Lawler onder andere in de blazerssectie van Albert Collins. De andere leden van de band zijn: Mike Marois op gitaar, Jack Connes op de basgitaar, Al Anderson op sax en Jim Murphy op drums. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd bevat tien tracks, jammer genoeg allemaal covers. Maar beter goed gecoverd dan zelf slecht geschreven zullen wij maar denken. Overigens zijn de meeste nummers voorzien van een eigen opsmuk en niet klakkeloos nagespeeld. <SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">De cd opent met ‘For You My Love’van Jimmy Reed. </SPAN>Een lekker vrolijk klinkend R&B nummer dat meteen gevolgd wordt door het eveneens opwindend klinkende nummer ‘Redbeans’van Professor Longhair. Daarna volgt, wat mij betreft, het hoogtepunt van deze cd ‘Blues As Blues Can Get’geschreven door Delbert McClinton; een door gitarist Marois geweldig gespeelde slow blues, waarbij je de neiging krijgt het volumeknopje eens flink open te draaien. Als nummer vier treffen we het in ‘Funky Kid’omgedoopte ‘Messin’with the kid”van Junior Wells aan. De lange intro doet vermoeden dat het hier om een instrumentale versie gaat. Beurtelings soleren Lawler, Marlois en Wire er lustig op los voordat de zanger inzet. ‘Drinkin’ Tangueray’van Johnny Johnson, ‘Must ‘ve been the devil’ en ‘Moon Blues’ beide van Otis Spann, het ietwat uitgekauwde ‘Pretty Women’ van Albert King en ‘Oh Why’ van James Cotton maken de cd compleet. Al met al een lekker cd’tje om in de zomer op uw tuinfeest te draaien.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P><br>That's All I Need / Andre Williams <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb294.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Andre Williams begon zijn carrière in 1952 als songwriter, producer en soms ook als uitvoerend artiest. Hij werkte aan hits als ‘Shake A Tailfeather’ en ‘Funky Judge’.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>In de jaren zestig werkte hij veelvuldig voor het label ‘Motown’ van Barry Gordon. Na een behoorlijke verslaving vond Williams de weg terug door het geloof. In de daarop volgende jaren werkte hij hoofdzakelijk achter de schermen, maar in 1996 kwam hij opeens met het nieuwe album ‘Silky’ op de markt. Met deze plaat, een soort ranzige punk opgenomen met leden van The Dirtbombs en The Demolition Doll Rods,<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>kreeg Williams opeens een hele nieuwe schare fans. In 2003 nam Williams de cd ‘Holland Shuffle’ op met de Groningse band ‘Green Hornet’, waardoor hij in Nederland een aardige bekendheid kreeg binnen het clubcircuit. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: Arial">Williams is inmiddels teruggekeerd naar Detroit en heeft met behulp van een aantal muzikanten (o.a. van bands als Dirtbombs, The Witches, The Sights en de Electric Six) uit deze stad een nieuwe cd ‘That’s All I Need’ opgenomen. De meest opvallende muzikant die op een aantal tracks meespeelt is echter de legendarische gitarist Dennis Coffey (o.a. Motown Houseband en The Funk Brothers). Zelf heb ik deze cd nu een aantal malen beluisterd en ik mag denk ik wel concluderen dat deze cd misschien wel de beste is die Williams tot nu toe heeft opgenomen. Zoals altijd praat Williams meer dan dat hij echt zingt, maar zijn prachtige diepe stemgeluid trekt je bijna naar je speakers toe. De nummers ‘Tricks’ en ‘There Ain’t no Such Thing As Good Dope’ vormen voor mij de hoogtepunten van deze cd. De begeleiding is overal sober gehouden, maar vlamt daar waar dat nodig is. De cd is prima geproduceerd door Matthew Smith, iets wat ook wel eens vermeld mag worden. </SPAN></DIV><br>Lucky Room / Rick Taylor <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb293.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Van de uit Canada afkomstige gitarist Rick Taylor is een nieuwe cd verschenen met de titel ‘Lucky Room’. Rick had onlangs nog de eer<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>op te mogen treden op het ‘Internationale Blues Challenge’ in Memphis en staat bekend als </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">éé</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">n van de beste ‘finger picking style’ gitaristen van Canada. Op deze cd gaat Rick, samen met Hensall “Washboard” Fats, terug naar de roots van de Blues.</SPAN></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Waren op zijn vorige cd ‘Wonkey Years’ de meeste nummers nog door Rick zelf geschreven, op deze cd speelt hij vooral covers. Slechts voor de medley ‘Ratlesnake – Going Away Baby’ schreef hij zelf het arrangement. Om zo dicht mogelijk bij het originele geluid te komen bedient Rick zich op deze cd van zogenaamde ‘vintage’ gitaren en versterkers. <o:p></o:p></SPAN></P> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd opent sterk met het nummer ‘By Myself’ van Big Bill Broonzy. Prachtig gitaarwerk, maar ook de zang klinkt overtuigend. Een nummer van Elmore James mag natuurlijk niet ontbreken op deze ode aan de klassiekers. Rick heeft niet gekozen voor ‘Dust my Broom’, maar voor het minder bekende ‘I See My Baby’. Ook ‘Mississippi’ John Hurt wordt geëerd met een uitvoering van zijn ‘Monday Morning Blues’. ‘You Can’t Live Long’ van ‘Sleepy’ John Estes vertelt het verhaal hoe het kan aflopen als er teveel alcohol wordt verorberd.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>En als afsluiter van deze cd heeft Rick gekozen voor ‘Baby Please Don’t Go’, geschreven door Joe Williams. </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het is goed dat er nog muzikanten zijn die de oude meesters op deze manier eren. Mijns inziens is er veel te weinig aandacht voor de Blues muzikanten die er echt toe deden!<o:p></o:p></SPAN></P><br>Love Still Remains / Sherry Austin <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb333.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">Het derde album van Sherry Austin is een eerbetoon geworden aan een wel heel bijzondere folkzangeres, namelijk Kate Wolf. Kate Wolf was als zangeres actief vanaf het midden van de jaren zeventig en overleed op een veel te jonge leeftijd in 1986. Haar biografie is te vinden op </SPAN><A href="http://www.katewolf.com/"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">www.katewolf.com</SPAN></A><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">. Nog elk jaar organiseren haar vrienden en nabestaanden het ‘Kate Wolf Memorial Music Festival’. Het was in het jaar 2000 dat Sherry met een vriend het festival bezocht . Tijdens het festival sloeg de liefdesvonk tussen haar en de vriend over. Sherry was al jaren lang een bewonderaarster van de muziek van Kate, maar deze gebeurtenis maakte haar helemaal speciaal. </SPAN></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd bevat naast een aantal bekende nummers van Kate ook een aantal minder bekende nummers uit haar repertoire. Er staan zelfs twee nummers op, ‘November Moon’ en Tonight You Loved The Memories out Of Me’, waarvan alleen de teksten door Kate waren geschreven, maar nooit<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>door haar waren voorzien van muziek. In de geest van Kate besloot Sherry hier zelf de muziek voor te schrijven. Ook staat het nummer ‘Winter Comes on Slow’ op de cd waarvan Sherry zelf de tekst en de muziek schreef. Dit nummer zou zeker niet hebben misstaan op Kate’s repertoire. Twee nummers ‘Red Tail Hawk’ en ‘Telluride’ zijn niet van Kate’s hand, maar stonden wel altijd op haar setlijst.</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p></o:p></SPAN> </DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De liefde die Sherry voelt voor de muziek van Kate is op deze cd goed te horen. De pareltjes van Kate zijn ook in de handen van Sherry pareltjes gebleven. Zelfs de prachtige bewerking van ‘Red Tail Hawk’ die Kate opnam heeft zeker door de bijdrage van gitarist Rick Shea niets in schoonheid ingeboet. Dit nummer opent deze cd, maar is tevens ook in een instrumentale versie de afsluiter van de cd. Ook op ‘Telluride’ levert Rick Shea een prachtige bijdrage, <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>maar nu op Pedal Steel gitaar en mandoline. Op sommige van Kate’s nummers verlaat zij het pad van de Folk en gaat het over naar Country of naar wat nu onder de naam Americana te boek zou staan. <o:p></o:p></SPAN></P> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Slechte nummers kent deze cd niet, wel heel veel hoogtepunten. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Al met al een cd die bij mij hoog komt te staan in mijn eindlijstje van verschenen cd’s in 2010.</SPAN></SPAN></DIV><br>Dare To Stand Out / Mariëlla Tirotto & The Blues Federation <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb552.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ee0022; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ee0022; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: 'Verdana','sans-serif'; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold; mso-bidi-font-family: Tahoma">Net zo als bij veel andere muzikanten viel ook bij Mariëlla Tirotto de appel niet ver van de boom; haar vader speelde in de drumband van de plaatselijke fanfare en haar moeder zong eigenlijk de hele dag door. Mariëlla was dan ook voorbestemd om naar het conservatorium te gaan om zich verder te bekwamen op de viool, maar zoals met opstandige pubers wel vaker gebeurt zag ze hier op het laatste moment vanaf en dit betekende het einde van haar carrière als violiste. Haar interesse in muziek bleef gelukkig bestaan en het zingen, wat zij ook al die jaren had gedaan in verschillende koor gezelschappen, bleef zij doen maar dan wel alleen voor zich zelf. Pas op haar drieëntwintigste trad zij hiermee naar buiten toen haar echtgenoot Heins Greten haar bij toeval hoorde zingen en haar meteen vroeg om te komen zingen in zijn rockband ‘Anonymous’. Een aantal bandjes later verschenen haar eerste opnames met de band ‘Italian Smoke Party’ op de gevoelige plaat waarin de jazz invloeden al duidelijk hoorbaar waren. In het jaar 2000 hakte Mariëlla de knoop door en koos zij voor een carrière binnen de muziek. Het gevolg van deze stap waren de opnames voor haar eerste solo cd ‘Stranger’. Een tweede solo cd is er echter nooit gekomen, want er kwamen plannen voor een nieuwe band. Deze plannen zijn uiteindelijk uitgemond in de band ‘Mariëlla Tirotto & The Blues Federation’. In 2008 verscheen hun debuut cd ‘Somewhere Down The Road’ en nu is de opvolger ‘Dare To Stand Out’ uit. Ik moet bekennen dat deze nieuwe cd<SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>eigenlijk mijn eerste kennismaking is met de muziek van deze band. Eigenlijk ken ik de band alleen maar door de vele activiteiten van Mariëlla op het internet en heb ik hier en daar weleens flarden gehoord die zeker niet verkeerd klonken. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: 'Verdana','sans-serif'; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold; mso-bidi-font-family: Tahoma"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: 'Verdana','sans-serif'; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold; mso-bidi-font-family: Tahoma">De cd bevat twaalf nummers waarvan er maar liefst elf van de hand van de diverse bandleden zelf zijn! De cd opent stevig met prachtig gitaarwerk van Harold Koll wat wordt voortgezet in het middenstuk van het nummer. Met prima drum en percussie ondersteuning mag mondharmonicaspeler Michel de Kok laten horen dat hij een uitstekend partijtje kan blazen op zijn instrument. Met dit eerste nummer ‘Drifting’ lijkt de toon gezet voor deze cd, stevig en bluesy, want ook in het volgende nummer ‘Marked For Life’ wordt deze stijl doorgezet, maar met het spannend klinkende ‘Lover’s Dance’ gaat het tempo beduidend naar beneden en belandt de band midden in de ‘swamps’ van Louisiana. Erg mooi in dit nummer is de zang van Mariëlla. Wat mij betreft het eerste hoogtepunt op deze cd. In ‘Dare To Stand’ wordt de draad van de eerste twee nummers weer opgepakt, stevige gitaarklanken, snerpende mondharmonicaklanken en wederom prima drum en percussie werk van respertievelijk John Kakiay en Onny Tuhumena. Met een lekker uptempo klinkend bluesje ‘Night Owl” gaat de band verder om vervolgens te komen tot de enige cover op deze cd<SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Black Coffee’. De mooiste versie van dit nummer staat nog steeds op naam van ‘The Pointer Sisters’ op hun geweldige dubbel lp ‘live At The Opera House’, maar ook de versie van Mariëlla en haar mannen mag er zijn; mooi ingetogen pianospel van Mariëlla’s echtgenoot Heins Greten en een hoofdrol voor Michel de Kok op zijn mondharmonica. Het mooie jazzy zanggeluid van Mariëlla maakt dat dit nummer zeker ook behoort tot de hoogtepunten van deze cd. Maar goed hiermee zijn wij pas halverwege de cd en zeker nog niet door de beste nummers heen, want ook ‘You Don’t Call The Shots’ is een prachtig nummer. Een mooi terugkerende baspartij van Heins legt de basis voor dit mooie nummer. Opzwepende drums zijn vervolgens de basis voor ‘Why Are You Running From Yourself’. De wederom mooie gitaarsolo van Harold en de indringende zang van Mariëlla maken ook van dit nummer een lust om naar te luisteren. De veelzijdigheid van de band kent blijkbaar geen grenzen, want ook een pop ballade als ‘Lover’, een liefdesverklaring die recht uit het hart komt, vormt geen enkel probleem. ‘Didn’t Your Mama Tell You?’ is blijkbaar geschreven in een wat mindere periode in het leven van Mariëlla, want veel vrolijks is er niet in te horen. De cd eindigt met de nummers ‘Embrace I & II'. Door zowel het ritme en het gitaarwerk lijkt het op een ode aan het werk van Carlos Santana, de mondharmonica is een wat vreemde eend in deze afsluiters. <o:p></o:p></SPAN></P> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: 'Verdana','sans-serif'; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold; mso-bidi-font-family: Tahoma"><o:p> </o:p></SPAN></P><SPAN style="FONT-FAMILY: 'Verdana','sans-serif'; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold; mso-bidi-font-family: Tahoma; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-fareast-language: EN-US; mso-ansi-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Met ‘Dare To Stand Out’ laat deze band zich duidelijk niet in een bepaald hokje plaatsen. De veelzijdigheid druipt er vanaf en wat dat betreft is de naam van de ‘Blues Federation’ een beetje misleidend. Maar voor de ware muziekliefhebber is deze cd met allemaal topmuzikanten zeker het aanschaffen waard!</SPAN></DIV><br>Back To Nothing / Louisiana Men <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb276.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Met heel veel plezier heb ik de afgelopen dagen geluisterd naar ‘Back To Nothing’ van het Nederlandse trio ‘Louisiana Men’ (plus enkele bevriende muzikanten). Deze cd is een muzikale ‘Gumbo’ geworden van alle muzikale ingrediënten die je in Louisiana aan kunt treffen. De Blues is het hoofdingrediënt, maar hier en daar zijn aan deze Gumbo Zydeco, Cajun en wat snufjes Soul toegevoegd. Met maar liefst vierentwintig nummers verdeeld over twee cd’s is er genoeg te genieten voor iedereen. Maar over wie heb ik het hier eigenlijk? Laat ik de drie mannen even voorstellen; Hans de Vries (a.k.a.Homesick), geen onbekende toch? Even het geheugen opfrissen; zijn vorige bands waren ‘Homesick & The Backstabbers en Louisiana Radio’ mondharmonica/ gitaar/zang, Alex Siegers <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>percussie/ zang en Toon Ekkers gitaar/ banjo/ sexto/ zang.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De rode draad op deze cd is het titelnummer ‘(From A Broken Heart) Back To Nothing’ wat in drie verschillende uitvoeringen voorkomt. De oudste versie werd al in 1988 opgenomen als een demo met niemand minder dan de inmiddels overleden John Lagrand op mondharmonica. De tweede versie is een niet eerder verschenen uitvoering door de vorige band van Hans de Vries ‘Louisiana Radio’. En dan is er nog de huidige versie welke mooi ingetogen wordt gespeeld. Tja en wat is er zoal nog meer te horen? Laat ik eens een aantal pareltjes noemen; ‘Back Home To Me’ geschreven door Art Neville mooi vanwege de eenvoud. ‘Going Down To The River’ van Ray Charles in een bloedstollende versie ‘live’ opgenomen in café De Amer. ‘Feed Don’t Fail Me Now’, een traditional die als een soort Rap je kamer binnen stormt. ‘Bit By Bit’, een niet eerder verschenen eigen nummer uit 1990 waar je onmiddellijk vrolijk van wordt. ‘Ti Zydeco’, Zydeco zoals Zydeco behoort te klinken! En eigenlijk kan ik zo wel door gaan. Ik heb geen nummer gehoord waar ik niet van heb genoten. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het zal duidelijk zijn, ik kan deze cd aan iedere bezoeker van deze site van harte aanbevelen! Hij is te bestellen op:</SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p><A href="http://www.homesick.nl" target=_blank>htttp://www.homesick.nl </A></o:p></SPAN></DIV><br>No More Promises / Jimmy Warren Band <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb296.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Als je pas op je vijfenveertigste je eerste studioalbum opneemt dan mag je best stellen dat wij hier te maken hebben met een laatbloeier. Jimmy Warren, geboren op 25 oktober <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:metricconverter w:st="on" ProductID="1964 in">1964 in</st1:metricconverter> Kankakee (Illinois), leerde zichzelf pas op zijn vijfentwintigste binnen </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Arial">éé</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">n jaar gitaar spelen en in dat jaar begon hij ook meteen maar een professionele carrière. Hij speelde al snel samen met veel grote muzikanten zoals onder andere Junior Wells, Sugar Blue en Koko Taylor. Van 1998 tot 2008 nam hij gas terug om tijd te besteden aan zijn gezin, maar in 2009 kwam hij terug met zijn eigen band de Jimmy Warren Band. De band bestaat naast Jimmy op gitaar en zang uit de volgende leden: John Digregorio - rhythm gitaar, Mike Boyle – bas en Charles Price op de drums. Binnen het eerste jaar verscheen ook meteen hun eerste cd ‘Live At Last’.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Jimmy Warren is niet alleen een fantastische gitarist, maar hij is ook de schrijver van alle twaalf nummers op deze cd. Maar dit zijn niet de enige twee wapenfeiten; er staan namelijk een tweetal nummers op deze cd waarin Jimmy alle instrumenten (bas, drums, Hammond B3 en de gitaren) voor zijn rekening neemt. Tevens is hij ook nog de eigenaar van het platenlabel ‘Electro Glide Records’ waarop deze zelf geproduceerde cd uiteraard is verschenen. Een talentvol baasje dus!<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd opent met ‘Watermelon Money’, een lekker funky klinkend bluesnummer waarin meteen blijkt dat de leden van deze band elkaar prima aanvoelen en zich geheel in dienst stellen van de helder klinkende gitaar van Jimmy. In het volgende nummer ‘Mean Mistreater’ neemt Jimmy’s zoon Jimmy Dill in het laatste gedeelte op niet onverdienstelijke wijze de gitaarsolo voor zijn rekening. Het is niet alleen blues wat de klok slaat op deze cd; ‘I’m Gonna Love You’ en ‘No More Promises’ klinken mij, mede door de prima achtergrondzang van zangeres Anna Ulrich, eerder wat popachtig in de oren. In ‘It Ain’t Fair’ komt niemand minder dan Bob Margolin (o.a. ex bandlid van The Muddy Waters Band) langs om de slide partij in te spelen. Het instrumentaal gespeelde ‘Darker Shade Of Grey’ laat goed horen hoe goed Jimmy zijn instrument onder de knie heeft (prachtig!). <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Enig minpuntje van deze cd is de zang van Jimmy Warren die mij niet in alle nummers kan bekoren, maar met zijn mooie gitaarspel maakt hij dit meer dan goed!<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>To The Mountain / Big Daddy Love <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb292.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">De vijf-mans formatie ‘Big Daddy Love’, afkomstig uit Noord Carolina, komt twee jaar na hun eerste cd ‘Circle Around The Sun’ met een opvolger. De band heeft in de afgelopen twee jaar echter een bijna compleet nieuwe bezetting gekregen. Zanger, gitarist Daniel Justin Smith is het enige overgebleven originele lid. De overige leden van de band hebben allemaal hun eigen weg gekozen . Zij zijn vervangen door: Matteo (Joey) Recchio - gitaar en zang, Brian Swenk- akoestische- en electrische banjo, Ashley Suttton / Bas en Kelly Linville op de drums. Allemaal muzikanten met veel ervaring binnen diverse genres. Tezamen creëren zij een stijl die het beste te typeren is als een mix van Bluegrass en Southern Rock. Zelf noemt de band het ‘Appalachian Rock’, uiteraard vernoemd naar de bergpartijen Appalachian Mountains vanwaar de bandleden afkomstig zijn. De cd telt elf eigen nummers die allemaal geschreven zijn door Daniel Justin Smith (bij twee nummers kreeg hij hulp van bandlid Matteo Recchio).<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">De cd begint origineel met het zoeken naar het juiste kanaal op de radio. Aangekomen bij de plaatselijk zender ‘WCOK’ krijgen wij een aankondiging te horen van deze nieuwe cd. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Prachtig samenzang dat overgaat in het heerlijke, swingende nummer ‘Peace Of Mind’, wat een prima opener van deze cd is. Prachtig gitaar spel van Matteo Rechio, het swingende geluid van de banjo van Brian Swenk en om de swing er nog meer in te brengen is daar gastspeler Brent Buckner op zijn mondharmonica. De band gaat swingend verder met ‘Good Morning Sunshine’ welk een hoog Bluegrass gehalte heeft. Met ‘Spirit Is A Window’ neemt de band dan gas terug. Mooi gezongen en ook in dit nummer een gast namelijk David McCracken op het orgel. Mateo Recchio laat op dit nummer horen dat hij ook met een ‘Bottleneck’ goed uit de voeten kan. In het midden van de cd staat het nummer ‘River Runs’, een werkelijk prachtige ballade en mijn favoriet op dit mooie album. Ook de overige nummers van deze cd zijn de moeite van het beluisteren meer dan waard. Was je al fan van The Allman Brothers Band of Drive-By-Truckers, maar sta je ook open voor Bluegrass elementen dan is deze cd echt een aanrader.<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Smokin'Tracks Live At Muddy Waters / Andy Just <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb291.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank>www.rootstime.be</A></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het gebeurt steeds vaker dat Amerikaanse Blues artiesten (was Chuck Berry niet de eerste die dit al deed?) alleen naar Europa trekken en daar optreden met locale bands. Zo ook Andy Just. Op zijn nieuwe cd ‘Smokin’ Tracks’, opgenomen in de ‘Muddy Waters Club’ in de italiaanse stad Calvari, wordt hij begeleid door drie Italiaanse muzikanten namelijk Donnie Romano op gitaar (hij neemt ook op vijf nummers de zang voor zijn rekening), Charles Romangoli op de bas en John Lee’ Emanual Zamperini op de drums.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Andy Just is inmiddels een veteraan binnen de blues scene; hij draait immers al meer dan vijf en dertig jaar mee. Andy is met zijn mondharmonica te horen op zo ongeveer dertig cd’s en speelde met mensen als BB King, John Lee Hooker, Buddy Guy, Albert King en vele anderen. Ook is Andy nog steeds de mondharmonicaspeler van de ‘Ford Blues Band’ (hij was in 1989 de vervanger van Mark Ford) waar hij nog regelmatig mee toert.<o:p></o:p></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Op deze dubbel cd laat Andy in achttien nummers horen dat hij nog steeds bij de beste Blues harmonicaspelers binnen de scene behoort. Maar ook zijn begeleiders zijn uitstekend gekozen. In het eerste nummer ‘Screamin’ geeft gitarist Donnie Romana meteen maar even zijn visitekaartje af door te laten horen dat hij naast een prima slaggitarist ook een voortreffelijke solo uit zijn gitaar weet te persen. Ook het zangwerk van Donnie Romana (voor het eerst te horen op ‘I Can’t Hold Out) is prima. In ‘Lovin’ Cup’ laat Andy voor het eerst zijn echte virtuositeit op de <SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>mondharmonica horen. En dit komt vervolgens in vele nummers weer terug. Helaas ben ik niet erg onder de indruk van de zangkwaliteiten van Andy, maar zijn Harmonica werk maakt dit meer dan goed. <o:p></o:p></SPAN></P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'">Ben je een liefhebber van het betere mondharmonica werk in de stijl van bijvoorbeeld James Cotton dan valt er genoeg te genieten op deze twee cd’s.</SPAN></DIV><br> <br><TABLE style="WIDTH: 100%; BORDER-COLLAPSE: collapse"> <TBODY> <TR> <TD> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb310.jpg"></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb343.jpg"></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb342.jpg"></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb344.jpg"></DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG border=0 alt="" src="/images/monde/afb347.jpg"></DIV> <DIV> </DIV> <DIV><IMG border=0 alt="" align=left src="/images/monde/afb348.jpg"></DIV></TD> <TD> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ee0022; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">The Romance: 11 juli, Melkweg Amsterdam.</SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Het zal bij niemand onopgemerkt zijn gebleven, maar deze week was het alweer tien jaar geleden dat de enige echte Rock ‘n’ Roll legende die Nederland rijk is geweest met een sprong vanaf het Amsterdamse Hilton hotel een einde aan zijn slopend bestaan maakte. Lola, Herman’s dochter, was de afgelopen weken al te zien op de televisie met het programma ‘Lola zoekt Brood’ waarin zij bij veel mensen sympathie opwekte voor zowel haar vader als voor haar zelf. Herman was dan ook een wel heel bijzonder mens met een aaneenschakeling van talenten. Naast dat hij een paar prachtige platen afleverde als zanger en pianist met zijn eigen band ‘The Wild Romance’ was Herman ook nog als kunstenaar actief en verantwoordelijk voor een ongekend aantal schilderijen en tekeningen. Maar ook als dichter en televisiepersoonlijkheid blonk hij uit. </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold"> </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Velen kennen mij als een groot liefhebber van alles wat Herman heeft voortgebracht. Mijn eerste blog op deze site is dan ook aan hem gewijd. Hierin vertel ik over mijn eerste ontmoeting met hem. In de daarop volgende jaren tot aan zijn dood heb ik Herman denk ik zo’n veertig keer zien optreden in zowel kleine kroegen als in de wat grotere zalen als Paradiso en de Jaap Edenhal. Muzikaal gezien waren lang niet al zijn optredens geweldig en sommige waren zelfs zeer slordig, maar alleen de aanwezigheid van het fenomeen Brood was voor mij al voldoende om altijd met een glimlach op mijn gezicht na afloop weer in de tram te stappen. </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Nu tien jaar na zijn overlijden was er gelukkig weer heel wat media aandacht en stonden er op de dag zelf een aantal dingen op het programma om Herman in stijl te gedenken. Nu ben ik er niet de persoon naar om bij plechtigheden aanwezig te zijn die mij emotioneel aangrijpen, dus liet ik de bijeenkomst bij het Hilton maar voor wat die was. Wat overbleef voor mij was een optreden van ‘The Romance’ in de Melkweg. </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Een aantal ex-leden, waaronder gitarist van het eerste uur Dany Lademacher, van Herman’s band ‘The Wild Romance’ aangevuld met een aantal muzikanten van naam, drie echte ‘Bombita’s’, en als gast niemand minder dan Boris van der Lek op sax moesten er deze avond voor zorgen dat deze dag toch nog een feestelijk randje zou mee krijgen. Ik moet zeggen dat is ze gelukt. </SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Even na achten denderde 'The ‘Romance’ het podium op met het openingsnummer ‘(No More) Dancin’ In The Street' om er even na tienen weer af te knallen met de toegiften ‘Saturday Night’ en ‘Doin’It’. Het grote voordeel voor deze band is dat men kan kiezen uit de beste nummers van Brood en dat deze ook nog eens zijn gemaakt zijn toen top gitarist Dany Lademacher nog deel uit maakte van ‘The Wild Romance’ is dan natuurlijk weer mooi meegenomen! De band staat als een huis en het enthousiasme waarmee werd gespeeld sloeg duidelijk over naar het publiek. Natuurlijk mis je Herman op zo’n avond, maar zanger ‘Stick’ bleef gelukkig zichzelf. Ik kreeg nergens het gevoel dat hij Herman stond te imiteren. Herman heeft ‘Stick’ zelf zien optreden en na afloop zei hij hier het volgende over: “..You can't fake the real thing, but your damn close...”.</SPAN></DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12px; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold">Jammer dat er geen pianist op het podium stond, want dan had het allemaal nog wat dichter bij de waarheid gelegen, maar ik ben er zeker van dat deze band nog veel ‘Brood’ liefhebbers zal plezieren! </SPAN></DIV> <DIV> </DIV> <DIV><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 16px; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="COLOR: #ee0022">Filmpje op YouTube Kanaal van Wim Boelman: </SPAN> <A href="http://www.youtube.com/watch?v=wWVxsnHfgqg" target=_blank>http://www.youtube.com/watch?v=wWVxsnHfgqg</A></SPAN></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE><br>Lonestar Girl / Texas Renegade <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb332.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">‘Lonestar Girl’ is de lang verwachte opvolger van de in 2005 uitgekomen live cd ‘That’s Life’ van de Nederlandse Country formatie ‘Texas Renegade’. Deze in 1997 opgerichte band heeft over belangstelling niets te klagen. Zo stonden zij al op vele podia in verschillende Europese landen. Zelf beschrijven zij hun muziek als echte Amerikaanse Country. Op hun live repertoire staan naast uiteraard hun zelf geschreven stukken covers van onder andere<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Merle Haggard, Johnny Cash, Dale Watson, Gart Brooks, George Strait, George Jones en James Intveld. De band telt maar liefst zes leden en op deze cd worden zij ook nog eens bijgestaan door een aantal goede gastmuzikanten. Veertien nummers telt dit schijfje en het merendeel hiervan is zelf geschreven. Een leuk detail hierbij is dat de teksten van maar liefst vijf nummers geschreven zijn door Miranda (geen lid van de band), de vrouw van gitarist Henk Heikamp. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">De cd opent met het titelnummer ‘Lonestar Girl’, een nummer waarin twee mannen strijden om de gunsten van deze dame. Na dit rustig voort kabbelende openingsnummer krijgt de muziek meer vaart als het nummer met de naam van de band zelf ‘Texas Renegade’ wordt ingezet. Met de lekker rollende pianoklanken van gastmuzikant Ton van Leeuwen en de heerlijke Pedal Steel geluiden van Bert Vreuls krijgt dit nummer precies waarom het vraagt. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">‘I’m A Man Of Constant Sorrow’ is de eerste cover die langs komt. Dit nummer zou in 1913 geschreven zijn door ene Dick Burnett, een bijna blinde violist uit Kentucky, maar helemaal zeker is dit echter niet. Het nummer kreeg bekendheid door de uitvoering in de film ‘O Brother Where Art Thou?’. Ik moet zeggen dat de uitvoering van Texas Renegade zeer geloofwaardig en authentiek klinkt.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Uiteraard bevat het album ook een aantal mooie ballads. Goede voorbeelden hiervan zijn ‘Speed Of Life’, ‘Remember When’ van Allan Jackson en ‘Close Your Eyes’. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Voor mij als recensist is het natuurlijk altijd een pluspunt wanneer er op een cd die ik moet beschrijven ook nog één van mijn eigen favoriete Country nummers staat namelijk ‘Luckenbach Texas’. Ook dit nummer blijft hier zijn kracht behouden mede door het warme stemgeluid van zanger Jeroen van Welie.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">Als je graag luistert naar eerlijke country muziek dan zal deze cd je zeker gaan bevallen.<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Key To Your Heart / Twelve Bar Blues Band <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb277.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">‘The blues is my life I just can’t live without it’ is de openings zin van het nummer ‘Marian’ op alweer de derde cd van het Nederlandse gezelschap ‘The Twelve Bar Blues Band’. En dat is te horen op deze cd. Tien nummers pure blues. Geen concessies en dat doet mij als bluesliefhebber pur sang veel genoegen. De band dreigde een beetje qua publiciteit onder gesneeuwd te raken door het succes van andere Nederlandse formatie’s als bijboorbeeld <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>KingMo en The Veldman Brothers, maar met deze cd bewijzen zij dat dit onterecht is.</SPAN> <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De band, opgericht in 2005, heeft in de afgelopen jaren wat personeelswisselingen gehad. Zo is de opvallende bassiste ‘Ivy’ vervangen door Patrick Obrist en is er een tweede gitarist toegevoegd in de persoon van Randy Pears. Dit tweetal zorgt tesamen met drummer Marcel Bakker voor een perfecte ritme sectie waardoor de frontmannen Jan Scherpenzeel (zang, harmonica en piano) en Kees Dusink (gitaar) beide kunnen excellereren. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd telt tien nummers, waarvan er zeven geschreven zijn door het duo Scherpenzeel/Dusink, eentje door alleen Scherpenzeel en slechts twee covers ( Love that Burns van Peter Green en de klassieker Big Legged Woman). Opvallend is het hoge gehalte, vijf stuks, ‘Slow Blues’ nummers, maar de kwaliteit en de afwisseling van deze nummers zorgt er toch voor dat deze cd nergens verveelt. Het mooiste nummer op deze cd is in mijn ogen toch een cover geworden namelijk ‘Love That Burns’. Nu ben ik als fan van Peter Green misschien wat bevooroordeeld maar het prachtige gitaarspel van Kees Dusink in dit nummer doet de meester bijna vergeten. Dit nummer is natuurlijk niet het enige hoogtepunt op deze cd; neem ‘I’m Losing You’ ook een slow blues, maar dan eentje met een hoog BB King gehalte of het titelnummer ‘Key To Your Heart’ waarin Jan Scherpenzeel (aka J.J. Sharp) laat horen dat hij met zijn stem op indringende wijze zijn gevoel goed weet over te brengen. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Eigenlijk kent deze cd geen slechte nummers. Het gitaar- en mondharmonicaspel zijn op alle nummers gedoseerd en dus zeer functioneel. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Complimenten moet ik ook nog even kwijt over de productie (Scherpenzeel & Dusink) en de opnametechniek (Han Zwagerman van de Beafort Studio te Bovenkarspel).<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Al met al een prima<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>blues cd! </SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">Te bestellen op </SPAN><A href="http://www.twelvebarbluesband.nl/" target=_blank><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">http://www.twelvebarbluesband.nl/</SPAN></A><o:p></o:p></SPAN></DIV><br>Diary Of A Soul Fiend / Saint Jude <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb283.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Engeland heeft als </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-bidi-font-family: Arial">éé</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">n van de weinige landen in Europa een echte Rock traditie. En dat deze traditie nog niet is gebroken bewijst de nieuwe cd <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Diary Of A Soul Fiend’ van Saint Jude, een band die sinds 2005 bestaat. Als niemand minder dan Ron Wood als gast meespeelt op je debuutalbum en mensen als Jimmy Page en Kate Moss al zijn gesignaleerd bij optredens van deze band dan belooft dat veel goeds. De band draait om zangeres Lynne Jackaman die een lekker ruig stemgeluid produceert. Samen met gitarist Adam Greene schreven zij samen de tien nummers die op deze cd voorkomen. In de biografie van deze band staat te lezen dat de bandleden zijn opgegroeid op een dieet van Aretha Franklin, Janis Joplin, Led Zeppelin en The Faces en dat is terug te horen op deze cd! <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></SPAN></DIV> <DIV align=left> <P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd opent stevig met ‘Soul On Fire’, een Southern Rock nummer, welk halverwege een vreemde ‘break’ krijgt door middel van een solo stukje blues piano. Vervolgens rockt de band lekker door met nummers als ‘Garden Of Eden’ (de single die van dit album is verschenen) waarop Ron Wood de Slide gitaar bespeelt en ‘Little Queen'.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Pas bij het vierde nummer ‘Down This Road’ gaat het gas van de plank en laat zangeres Lynne Jackaman horen dat zij van meerdere markten thuis is. Wat mij betreft is het hoogtepunt van deze cd <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Angel’, een prachtig gezongen ballade waaraan door gitarist Adam Greene <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>een verassende draai gegeven wordt in het middenstuk van dit nummer, waarna het vervolgens weer in al zijn schoonheid terug komt. De cd sluit af met het wederom pittige ‘Southern Belles’.<o:p></o:p></SPAN></P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Al met al een prima debuutalbum met daarop veel verschillende stijlen zoals Southern Rock, Blues Rock, Soul en een vleugje popmuziek. Dit alles is prachtig geproduceerd door niemand minder <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>producer Chris Kimsey (o.a. Rolling Stones).</SPAN></DIV><br>Houston Stackhouse, een vergeten Blues man (28/09/1910 – 23/09/1980) <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb284.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="COLOR: #eeff00">De afgelopen maand zag ik in diverse media Guido van Rijn (zie ook </SPAN><A href="http://home.tiscali.nl/guido/index.htm" target=_blank><SPAN style="COLOR: #eeff00">http://home.tiscali.nl/guido/index.htm</SPAN></A><SPAN style="COLOR: #eeff00">) langskomen. Dit was naar aanleiding van het verschijnen van Guido’s nieuwste boek ‘President Johnson’s Blues’. Guido is </SPAN></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-FAMILY: Arial; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">éé</SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">n van de grootste blueskenners ter wereld zeker op het gebied van de pre-war Blues. Ik weet nog goed dat ik als jongetje van dertien samen met mijn buurjongen op de fiets naar Haarlem vertrok om een bezoekje te brengen aan Guido. Het contact was gelegd via een oudere zus van mijn buurjongen die Guido kende via school. Guido vond het erg leuk dat wij op zo’n jonge leeftijd al interesse hadden in de Blues. Wij keken inmiddels ons de ogen uit het hoofd, zoveel platen zag je immers alleen maar in een platenwinkel. Guido moest ook toen al niets hebben van de blanke Blues en liet ons kennismaken met o.a. Memphis Minnie van wie wij toen nog nooit hadden gehoord. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Guido was ook altijd aanwezig bij de concerten die werden gehouden in het M.O.C. te Amstelveen; hij was immers nauw verbonden met de N.B.B.O.(Nederlandse Booogie Woogie Organisatie). </SPAN></o:p></SPAN></SPAN></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Veel van de echte bluesmuzikanten zijn inmiddels vergeten, de tijd gaat door en de meeste aandacht gaat tegenwoordig uit naar hedendaagse Bluesrock gitaristen. Een genre wat mijlen ver afstaat van de blues die Guido zo bewondert. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Door deze media aandacht voor Guido moest ik weer terug denken aan een concert dat ik midden jaren zeventig bijwoonde in Amstelveen. Er trad die avond een gitarist op genaamd Houston Stackhouse, een naam die de hedendaagse bluesliefhebber weinig meer zal zeggen. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Houston Stackhouse werd geboren op 28 september 1910 onder de naam Houston Garth op de ‘Randall Ford Plantation’ in Wesson/ Mississippi. Als tiener nam hij de naam Stackhouse van zijn stiefvader over. Op de plantage kwam Houston al op jonge leeftijd in aanraking met muziek. Hij luisterde hier vaak naar Lace Powell, een violist die ook op de plantage woonde. Houston leerde hier zichzelf mondharmonica spelen en later kreeg hij van een oom een viool. Op dit instrument kreeg hij les van Lonnie Chatmon van de ‘Mississippi Sheiks’. Later leerde hij ook nog de mandoline en gitaar te bespelen. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Midden jaren twintig verhuisde zijn familie naar Chrystal Springs, waar hij kennis maakte met Tommy Johnson. Tommy maakte in 1928 zijn eerste opname voor het Victor label en door dit succes besloot Houston zich volledig op de muziek te storten. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Begin jaren dertig verhuisde Houston naar Hollandale om daar samen met zijn neef, Robert lee McCullum (aka Robert Nighthawk) te gaan spelen. Leuk detail hierbij is nog dat Houston zijn neef bottleneck gitaar leerde spelen. In 1936 ontmoette Houston Robert Johnson met wie hij goed bevriend raakte. Robert moedigde Houston aan om nieuwe nummers te schrijven die zij dan later samen konden opnemen. Helaas kwam het door het overlijden van Robert nooit zo ver. Samen met de gitaristen Gary ‘Dirty’ Mason en Coochie Thomas besloot hij zijn eigen string band op te richten, ‘The Mississippi Sheiks No.2’. Ook dit was geen lang leven beschoren, want na de tweede wereldoorlog verdween de interesse voor deze string bands. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">In 1946 verliet Houston Mississippi om zijn heil te gaan zoeken in Helena (Arkansas). Hier kreeg hij van zijn neef Nighthawk zijn eerste elektrische gitaar. Samen met zijn neef begonnen zij optredens te doen voor KFFA Radio tezamen met mensen als Pinetop Perkins en Sam Carr. Zo belandde Houston tezamen met Sonny Boy Williamson in de legendarische show ‘The King Biscuit Time’. Door zijn medewerking aan deze show kwam Houston in contact met mensen als Elmore James, Muddy Waters, Little Walter, Jimmy Rogers, Roosevelt Sykes en Earl Hooker met wie hij ook allemaal samen speelde. Overdag werkte hij als fabrieksarbeider bij de ‘Chrysler Corporation’. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Pas in 1967 maakte Houston zijn eerste opnames voor het Flyright label. De naam van de groep waarmee hij deze opnames maakte was ‘The Blues Rhythm Boys’. Naast Houston bestond deze groep uit Robert Nighthawk en ‘Peck’ Curtis. Deze opnames waren tevens de laatste van Nighthawk; hij overleed een paar maanden later. Een week later maakte Houston een opname met zijn oude partner Carey ‘Ditty’ Mason. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Zijn muzikale vriend Mason overleed in 1969 en een jaar later overleed ook zijn andere buddy ‘Peck’ Curtis. Houston besloot toen maar te verhuizen naar Memphis, waar hij het huis deelde met Joe Willie Wilkens. Tezamen met Wilkins begon hij te profiteren van de zogenaamde ‘Bluesrevival’ die in de jaren zeventig plaats vond. Onder de naam ‘The King Biscuit Boys’ maakten zij deel uit van de Memphis Blues Caravan en speelden zij op vele festivals en ook voor het eerst in Europa. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Na zijn carrière keerde Houston terug naar Helena waar hij in het Helena Hospital op 23 september 1980 overleed. </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-GB" lang=EN-GB><SPAN style="COLOR: #eeff00">* Bron: The Encyclopedia Of </SPAN><?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:place w:st="on"><st1:state w:st="on"><SPAN style="COLOR: #eeff00">Arkansas History & Culture </SPAN> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-GB" lang=EN-GB></SPAN></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=center><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-GB" lang=EN-GB></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: EN-GB" lang=EN-GB><o:p> <P> </P> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/dXjg9wlIT8A?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/dXjg9wlIT8A?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT> <P></P></SPAN></SPAN></DIV></STATE></PLACE></SPAN></SPAN></DIV> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN></SPAN> <P></P></o:p></st1:state></st1:place></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p><br>Positively 17Th Street / 17Th Street Band <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb285.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="COLOR: #ee0022">Geschreven voor <A href="http://www.rootstime.be"><A href="http://www.rootstime.be" target=_blank>http://www.rootstime.be</A></A></SPAN></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">'17Th Street Band’ is een band geformeerd rondom de legendarische bassist Harvey Brooks. Harvey speelde als studiomuzikant op honderden sessies mee. Zijn bekendste opnames zijn onder andere die met Bob Dylan (Higway 61 Revisted), Miles Davis (Bitches Brew) en Al Kooper & Mike Bloomfield (Super Session). Harvey weet zich omringd door een aantal topmuzikanten op deze cd; Arthur Migliazza, een pianist die de Boogie Woogie en New Orleans R & B beheerst sinds zijn tienerjaren. Dustin Busch, die zijn Blues en Country licks laat horen op pedal-steel gitaar. Tom Kusian, een gitarist groot gebracht op een dieet van Jazz en Blues. Tom Walbank, een zanger die ook nog eens de slide gitaar en mondharmonica bespeelt.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>En op drums Darryl Roles die op een perfecte manier de juiste beat onder elk nummer legt.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd telt dertien nummers waarvan er drie covers zijn;’ Subterranean homesick Blues’ / Bob dylan, ‘Look Over Yonders Wall’ / Elmore James en’ 5 Long Years’/ Eddie Boyd. De overige nummers zijn allemaal geschreven door de band zelf, maar de meeste inbreng hierbij is van Harvey Brooks zelf.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 12pt 0cm" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd opent met ‘Brooklyn’, een matig nummer waar ik nou niet meteen warm voor loop. Gelukkig volgt dan ‘Sad Love’, een nummer dat zomaar uit de koker van de Stax studio gekomen zou kunnen zijn met het geluid van een orgel en ArnaChip Dabney die als gast met zijn sax de juiste accenten toevoegt. De volgende gast die zijn bijdrage levert is Jose Luis Puerta op klassieke gitaar op het nummer ‘Right Track’. Een nummer wat mij nou ook weer niet echt in vervoering brengt.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>‘Sing Sing Cramps’ is gelukkig weer een heerlijk swingend nummer waarin uitgelegd wordt hoe je als grootouders je kleinkinderen kunt beïnvloeden.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Het middengedeelte van deze cd is gevuld met de drie covers die alle drie een prima uitvoering krijgen.<SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>De cd sluit af met de titelsong ‘Positively 17Th Street’ een ‘train’ blues waarop Tom Walbank het ritme mag bepalen op zijn mondharmonica!<o:p></o:p></SPAN></P> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Deze cd is een veelzijdig product geworden. Prima muzikanten, maar zelf ben ik niet onder de indruk van alle nummers.</SPAN></DIV><br>Across America / GT and the Sidewinders <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb289.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.rootstime.be"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.rootstime.be</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Rockabilly, Honky Tonk en Country dat zijn de drie belangrijkste ingrediënten van het album ‘Across America’ van de uit Denver afkomstige band ‘Gt and the Sidewinders’. Dus houd je van de muziek van Wayne Hancock of bijvoorbeeld Hank III dan zal deze cd, gezien het stemgeluid van zanger G.T. Scragg, jou zeker bevallen. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Vanaf het openingsnummer ‘Coming Home’ gaat de band er meteen volop tegen aan. Uiteraard een staande bas, bespeeld door Chris Chew, waaruit die heerlijke slaande bas geluiden komen. Zonder dit specifieke geluid is het al eigenlijk onmogelijk om een goed Rockabilly nummer ten gehore te brengen. Vervolgens ‘Lonesome Cowboy’, een ouderwets Country & Western deuntje met prima steelgitaar werk van gastspeler Jeremy Lawton en ook zangeres Kerry Pastine van ‘The Informants’ zingt een deuntje mee. Het titelnummer ‘Across America’ vertelt het verhaal van een trucker die met zijn truck dwars door Amerika rijdt. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Aangekomen bij het nummer ‘Dixie’ weet ik zeker dat de beentjes van de vloer komen. Het tempo gaat omhoog en gitarist Noah Gietka laat horen dat hij beschikt over de juiste licks. </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">In ‘White Trash Girlfriend’ komt gast Lawton terug, maar dit keer op de piano wat dit nummer lekker doet ‘rollen’. Met het enige langzame nummer ‘Be my Baby v.2’ eindigt dit feestje van GT and <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>The Sitewinders. Als je niets moet hebben van Rockabilly dan is deze cd zeker niet geschikt voor jou, maar wil je eens lekker uit je dak gaan op de dansvloer dan is deze cd de juiste keus!<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P></DIV><br>Screaming Jay Hawkins (1/07/1929 – 12/02/2000) <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb259.jpg"></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Afgelopen weken stonden er wekelijks stukjes in de krant over de sex verslaving van ’s werelds beste golfspeler Tiger Woods. In de blueswereld hadden wij ook zo’n liefhebber rondlopen namelijk Screaming Jay Hawkins. Op zijn sterfbed uitte hij zijn laatste wens namelijk dat al zijn kinderen nog eens bij elkaar zouden moeten komen. Officieel had Hawkins drie kinderen, maar er bestaat een interview met hem waarop hij aangeeft wel 75 onwettige kinderen te hebben. Na zijn dood verscheen er zelfs een website waarop door zijn biograaf Maral Nigolian een oproep werd gedaan aan al deze nakomelingen om zich te melden. Er kwamen wel 2500 aanmeldingen binnen waarvan er, na DNA onderzoek, van 57 kon worden aangetoond dat zij een echte Hawkins waren. Volgens Nigolian zou het werkelijke aantal wel eens in de buurt van die 75 kunnen komen.</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Het was altijd leuk om een concert van Screaming Jay Hawkins bij te wonen. Niet alleen vanwege de muziek, maar het was vooral vanwege zijn fantastische performance. Zo herinner ik mij nog een optreden in Paradiso waarbij hij als het ware lag opgebaard in een doodskist en hij hier ,bij de eerste akkoorden, uitstapte gehuld in een zwarte cape zwaaiend met zijn stok waarop een doodshoofd stond die hij liefkozend ‘Henry’noemde. Henry was een zware roker zodat hij regelmatig een sigaretje kreeg van Hawkins. Standaard was altijd de hand aan een stukje onderarm die altijd op zijn piano lag en die zo af en toe tot leven kwam. Het was al met al een bizarre Voodoo/Horror show vol met rook, vuur, rubberen slangen en zwartgallige humor. Maar laten wij niet vergeten dat Hawkins ook nog eens een geweldige zanger was. Zeker in een zaal als Paradiso kwam dit mooi tot uiting als hij weer eens zonder microfoon een aan de opera grenzende ballade zong. Ook als songwriter is Hawkins van betekenis geweest al was het alleen maar vanwege het nummer ‘I Put A Spell On You’ wat hij in 1956 opnam voor het Okeh-label. Mijn eigen favoriete nummer is echter ‘Constipation Blues’ wat hij opnam in 1967 en aankondigde tijdens zijn concerten als een nummer dat ging over “real pain”.</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Hawkins, zijn echte naam is Jalacy Hawkins, werd geboren in Cleveland(Ohio) waar hij als kind een klassieke piano opleiding volgde. Later leerde hij ook nog gitaar en saxofoon te spelen. Zijn droom om operazanger te worden mislukte, dus besloot hij zich als bluespianist en zanger verder te ontwikkelen. Maar Hawkins was ook nog een groot bokstalent, zo werd hij in 1949 kampioen in het middel zwaargewicht van de staat Alaska. In 1951 sloot hij zich aan bij de band van Tiny Grimes als gitarist, waar hij al opviel door zijn excentrieke kledingkeuze. Na deze periode besloot hij verder te gaan met zijn eigen band. De rest is inmiddels history!</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/Z0axX1etZJA?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/Z0axX1etZJA?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P></P> <P></P></o:p><br>Trail Of Tears / Wayne Lavallee <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb171.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De uit Vancouver (Canada) afkomstige Wayne Lavallee is een nazaat van de indianen die leefden ten oosten van de Mississippi. Deze indianen werden, al ver voor de Afro-Amerikanen, gebruikt als slaven van de blanke landeigenaren. Hierin schuilt dan ook de link met de blues. De muziek die Lavallee op deze cd laat horen heeft verder niets te doen met de blues die wij kennen, maar heeft wel dezelfde intensiteit. Songs over onrecht en pijn, maar vooral over boosheid. Hij werd door zijn ouders in een pleeggezin geplaatst. Jarenlang dacht hij dat zijn ouders niet van hem hielden, maar uiteindelijk besefte hij dat zijn ouders hiertoe werden gedwongen door de Canadese overheid. De Canadese indianen moesten, net als die in Amerika ,‘Amerikaans’ onderwijs genieten. Door het maken van kunst, kan de huidige generatie over politiek spreken en de verhalen vertellen die tot nu toe vaak verborgen zijn gebleven. Deze cd bevat elf nummers die veelal gaan over het leven in de reservaten en hoe het is om een tweederangs burger te zijn. De stem van Lavallee is vol van emotie. De muziek klinkt vaak als popmuziek met wat rockachtige invloeden, doorweekt met trommels en<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>hier en daar de typische indianenkreten. De cd is uitgekomen op het Dixiefrog label; een label dat al eerder een dubbel cd heeft uitgebracht (Rezervation Blues) met muziek gemaakt door indianen. Houd je van wereldmuziek, dan is het zeker de moeite waard om eens naar deze cd te luisteren. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Money lover/Blueskings <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb115.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Uit het hoge noorden van Nederland (Groningen/Drenthe) komen de Blueskings. Een vier mans formatie bestaande uit: Gerrit Bruinink (drums), J.J.Sportel (bas), Erik Zuidema (gitaar) en Herbie Grezel (zang en mondharmonica). Mannen die hun sporen al ruimschoots hebben verdiend in het blueswereldje. Zo maakte Zuidema al in de jaren tachtig deel uit van de legendarische band van BJ Hegen. Herbie Grezel kwamen wij al tegen in de bands ‘Herbie & The Boogiemasters’ en ‘High Temperature’. In 2006 verscheen hun eerste cd ‘Big Road Blues’ die een prima recensie kreeg op de site van Bert Reinders. Hun nieuwste album ‘Money Lover’, verschenen op het Nederlandse label DRC Entertainment is dus hun tweede cd en laten we maar meteen duidelijk zijn, ook dit album klinkt echt goed. Wat mij opvalt is dat deze anders klinkt dan andere blues cd’s. Pas na twee keer luisteren was ik er achter naar het waarom. Gerrit speelt namelijk anders dan de meeste bluesdrummers, hij maakt namelijk veelvuldig gebruik van roffels. En dat is nu precies wat het geluid van de Blueskings uniek maakt. Eigenlijk is het verschil al te horen in het titelnummer ‘Money Lover’. Een song die namelijk doorspekt is met deze kenmerkende roffel. Maar ook de andere muzikanten zijn niet de minste. Herbie is een geweldige mondharmonicaspeler met een goede techniek en met een lekker ‘vet’ geluid. Gitarist Zuidema doet niets teveel, maar wat hij doet is prima (lekker fel!). Tenslotte is er bassist J.J. Sportel die zorgt voor een prima begeleiding. De cd bevat twaalf nummers waarvan tien zelf geschreven. Alle nummers, ook de twee covers ‘Big Road Blues’ en ‘Going Up The Country’, krijgen die typische Blueskings sound mee. In ‘One day’, doen de Blueskings mij denken aan ‘Little Charlie & The Nightcats’ en dat zegt veel over de kwaliteit van deze band. Ik ben dan ook heel enthousiast over dit viertal en hoop ze snel eens ‘live’ aan het werk te kunnen zien!</SPAN></DIV><br>Camino De Sanlucar/ Richard Ray Farrell and The Spanish Band <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb122.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Richard Ray Farrell is in 1956 geboren in het plaatsje Niagara Falls in de staat New York. Na zijn studietijd besluit hij de oversteek te maken naar Europa en zo belandt hij als straatmuzikant in Parijs. Na een jaartje of drie vertrekt hij naar Spanje, waar hij zich aansluit als gitarist van een Blues/Rock band. Met zijn vrouw en kind vertrekt hij hier ook weer, om de komende zes jaar door te brengen in Duitsland. Hier vormt hij zijn eerste eigen band ’The Rich Band’. Met deze band begeleidt hij diverse Amerikaanse bluesartiesten, waaronder R.L.Burnside, Lazy Lester, Frank Frost en anderen die op tournee gaan in Europa. In 1992 verschijnt zijn eerste cd ‘Live in Germany’. In 2001 besluit Richard terug te keren naar de Verenigde Staten. Nu, zo’n acht cd’s later, verschijnt zijn nieuwste cd ‘Camino de Sanlucar’ geheel opgenomen in Sevilla/Spanje met alleen maar Spaanse muzikanten. En dat ze in Spanje ook het juiste bluesgevoel op de plaat vast kunnen leggen, bewijst deze cd wel. De cd bevat in totaal twaalf nummers, waarvan er vier van de hand van Farrell zelf zijn. De acht covers zijn goed gekozen op het ietwat uitgekauwde ‘The Thrill Is Gone’ na. De band, Pepe Bao(bas) en Quique Parrass(drums), klinkt de gehele cd door uitstekend. Een speciale vermelding verdient de pianospeler Alvaro Gandul. Zijn spel is werkelijk subliem te noemen. Op drie nummers speelt de Spaanse meestergitarist ‘Raimund Amador”als gast nog mee.</SPAN></P><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">De stem, maar ook de stijl van Farrell doet denken aan die van Duke Robillard. Zoals het hoort is ook op deze cd het titelnummer het hoogtepunt van deze cd. In dit instrumentale nummer, ‘Camini De Sanlucar’laten Farrell en Amador horen dat zij prima gitaristen zijn. Al met al een prima cd uit weer een verrassend land!</SPAN></DIV><br>Vanaf 20 april even geen Concerten! <br><P align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb158.jpg" border=0></P><br>Blues As Blues Can Get / Oberg <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb125.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="COLOR: #ee0022">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="COLOR: #ee0022">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Opvallend is het aantal blues cd’s die de afgelopen periode zijn verschenen in Nederland. Nog opvallender is de hoge kwaliteit van deze cd’s. De afgelopen dagen heb ik geluisterd naar de nieuwe cd ‘Blues As Blues Can Get’ van ‘Oberg’. Natuurlijk heeft Ted Oberg zijn naam allang gevestigd in de internationale blues scene. In de jaren zestig/zeventig was hij het immers die als gitarist van de legendarische band ‘Living Blues’ het vette geluid van deze band bepaalde. Maar nu, ruim dertig jaar later, neemt hij voor het eerst weer eens een cd op. Ted heeft inmiddels zijn conservatorium opleiding afgerond en heeft een aantal prima muzikanten om zich heen verzameld. Zo is op gitaar en orgel zijn oude ‘Living Blues’ makker Will Sophie aanwezig. Op drums Paul Damen en op de bas Marco Oonincx. De meest opvallende rol is echter weggelegd voor zangeres Liane Hoogeveen. Liane kennen wij in Nederland voornamelijk uit het commerciële circuit. Zij was ooit de zangeres van de band Patty & Shift uit de tv serie ‘Spijkerhoek’ die ooit 10 weken in de top 40 stonden met het hitje ‘Wonderful’ en hiermee zelfs de tweede plaats behaalde. De laatste jaren zong zij diverse commercials in en trad zij met het trio ‘Femme Vocaal’ voornamelijk op bij presentaties en bedrijfsfeesten. De cd van Oberg bevat elf nummers en is opgenomen in de Dureco Studio’s in Weesp. Deze studio is in handen van het label E-Sound waar deze cd dan ook op is verschenen. De cd opent met het titelnummer ‘Blues As Blues Can Get’; een lekkere slow blues die drijft op de Hammond geluiden van Sophie en prima gezongen wordt door Liane en meteen al dat heerlijke gitaarwerk van Oberg. Het tweede nummer is van de hand van Paul Rodgers van ‘The Free’, maar krijgt hier een geheel eigen bewerking. Nummer drie ‘What You Got’ is lekker uptempo en swingt als een ‘tiet’ . Het vierde nummer ‘Head Up High’ is wat mij betreft het hoogtepunt van deze cd. Wederom een lekker slepend blues nummer in de stijl van ‘Nobody Knows You When You’re Down And Out’. Wat een stemgeluid zeg! Na dit nummer gaat de cd iets verder van de blues af met nummers als ‘Wanna Run, Black Spider en Six Strings On A Wing’. Maar de kwaliteit blijft hoog. Al met al een geweldige cd, voeg daar nog aan toe dat het laatste nieuws is dat Mick Hup(de geweldige gitarist van de formatie ‘Black Top’) voor de live optredens is toegevoegd aan Oberg, dan kan ik niet wachten om deze band aan het werk te zien.</SPAN></DIV><br>The Best Of / Slowman <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb126.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De meeste platenmaatschappijen sturen vaak wat achtergrond informatie mee over de artiest met wie zij een cd hebben opgenomen. Helaas tref ik bij de cd ‘The Best Of’ van ‘Slowman’ geen enkele informatie aan. Ook de website is, voor mensen zoals ik die geen woord Zweeds kunnen lezen, niet echt een informatiebron. Gelukkig biedt Google uitkomst en kom ik erachter dat achter de naam ‘Slowman’ de Zweed Svante Torngren schuil gaat. Een zanger/gitarist die al furore maakte in het begin van de jaren tachtig in zijn thuisland Zweden. Hij maakte toen als gitarist onder andere deel uit van de band ‘2001’en sloot zich later aan bij een Afro-Funk band met de naam ‘Sababas’. In 1985 gooit hij het stokje erbij neer en stopt met zijn muzikanten leven. Nu vierentwintig jaar later zit zijn nieuwe cd in mijn speler. Het getuigt wel van humor om deze cd uit te brengen met de titel ‘The ‘Best Of’.</SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">De cd bevat vijftien tracks die tesamen niet onder één muziekstijl zijn samen te vatten. Zo zijn daar nummers als ‘Take it down’ een lekker bluesrocknummer, ‘Lover in the rain’een mooie ballad, de openingstrack ‘Take The Long Way Home’een popachtig nummer en rocknummers als het titelnummer ‘Slowman’. Al met al genoeg afwisseling in de nummerkeuze met allemaal een hoog muzikaal niveau. Veel samenzang, pittig gitaarwerk en een lekker rauw stemgeluid. Zelf denk ik dat deze band het prima zal doen op menig festival dus wie durft en haalt deze band naar de lage landen?</SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> </SPAN></o:p></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Voor de volledigheid(al zal niemand ze kennen) nog even de medemuzikanten van de band;</SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Michael Bergman – zang, gitaar en mondharmonica</SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">Katarina Seger – zang<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN lang=EN-US style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-US">Lars Lundell – keyboard<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Hendrik Nordgren – bas<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Stefan Rosén - drums<o:p></o:p></SPAN></P></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV><br>Booker's Guitar / Eric Bibb <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb260.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bluesrockpagina.nl"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bluesrockpagina.nl</SPAN></A></DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">‘Booker’s Guitar’ is al weer het zestiende album van de in 1951 in New York geboren Eric Bibb. Wat mij meteen aan deze cd bevalt is de aandacht die er is besteed aan de lay-out. In deze tijd van downloaden is het immers goed om hier wat extra aandacht aan te besteden zodat de koper toch wat extra’s krijgt. Het kartonnen doosje is driedelig met middenin de cd (die eruit ziet als een lp). Er is uitleg (zowel in het Engels als in het Frans) over de totstandkoming van de cd. Tevens zit er een boekje bij van maar liefst veertig pagina’s met een biografie van zowel Bibb als Bukka. Ook is er over elk nummer een stukje achtergrond informatie te vinden plus alle songteksten. Verder is op de cd ook nog eens een videoclip toegevoegd van het openingsnummer ‘Booker’s Guitar’. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het verhaal achter de cd is inmiddels al vele malen in allerlei recensies verteld; tijdens een tournee in Engeland vraagt een fan na afloop van een optreden of Bibb de gitaar van Bukka White wilt zien. De afspraak is snel gemaakt en de volgende dag treffen de twee elkaar in een hotel. Het zien en bespelen van deze gitaar gaf Bibb inspiratie voor het maken van deze cd.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Bibb is </SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Arial">éé</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">n van de weinige Afro-Amerikanen die nog in stijl speelt van de grote blues artiesten die de Delta blues heeft voortgebracht. <o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Bibb heeft een aangename stem die het midden houdt tussen spreken en zingen. De teksten zijn dan ook overal goed te verstaan. Op de cd staan maar liefst achttien nummers waarvan er zestien door Bibb zelf zijn geschreven. De nummers liggen vaak tegen Folk muziek aan. Het tempo blijft erg rustig maar de nummers zijn stuk voor stuk pareltjes. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">‘Booker’s Guitar’ is gewoon een hele mooie luister cd geworden in een stijl die je niet vaak meer hoort.<o:p></o:p></SPAN></P></DIV><br>Een dagje Guy Forsyth in Austin Texas. <br><P style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal align=center><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></P> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal align=center><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb128.jpg"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal align=center><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal align=center><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Mijn grootste wens was ooit een keer naar Austin te gaan. Ik moest een keer naar 'Antone’s', de bluesclub waar al mijn helden live te zien waren. Ik koesterde mijn cd’s en platen die in deze club waren opgenomen. In 1996 was het zover! Via vrienden kreeg ik diverse tips over clubs waar ik zeker naar toe moest gaan. Ga naar de Broken Spoke, de Continental Club, Jovita’s, Ginny’s little Longhorn Saloon en natuurlijk naar 'Threadgill’s', de club waar ooit Janis Joplin haar turbulente carrière startte. Er zat ook een tip bij, om op zondag naar een Gospel Show te gaan in een club met de naam ‘La Zona Rosa’. Met al deze tips op zak vertok ik, samen met mijn maat Wim, naar Austin. De eerste zondag meteen maar op zoek naar deze club. De club ligt wat afgelegen in een soort bedrijvenwijk van Austin, niet ver van het park waar het standbeeld van Stevie Ray Vaughn staat. In de 'Austin Chronicle' lazen wij dat het optreden gepaard zou gaan met een brunch en dat de aanvangstijd 12.00 uur zou zijn.<SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>Bij aankomst stond er al een rij mensen in de brandende zon(45 graden)voor de deur. </SPAN></DIV> <P style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Snel ook maar aansluiten in rij om niet voor een dichte deur komen te staan. Wij wisten totaal niet wat ons te wachten stond, maar de visoenen van een echt Amerikaans Gospel koor spraken voor zich. In de club stonden keurig allemaal tafels en stoelen en recht voor het podium was nog een tafeltje voor ons vrij. Op het podium stond een vreemd aantal muziekinstrumenten voor een Gospel koor; Dobro’s, een contra-bas, een wasbord, een viool, diverse gitaren en een piano. Op een groot spandoek stond ‘The Asylum Street Spankers, God’s favorite band’. Een bont gezelschap, zeker een mannetje of tien, betrad het podium. Wij keken ons ogen uit en ja, het was Guy Forsyth die zich samen met een dame(Christina Marss) recht voor onze bordjes poseerde. Eén van de bandleden, 'Mysterious John’, stak een bord omhoog met de tekst 'Silence' en kondigde de band aan. Dit was een band die geen gebruik maakte van 'God’s demon electricity'. Na de aankondiging werd het bord ‘Silence’ vervangen door ‘Clapp’en begon de leukste show die ik ooit zag. Gospel, Blues, jaren twintig muziek. Eigenlijk alle stijlen die je kan bedenken kwamen langs. Gebracht in diverse bezettingen en met heel veel humor doorspekt. Ook het Mexicaanse eten smaakte prima. Na afloop kochten wij bij Guy Forsyth nog een cassettebandje dat net was uitgekomen. Guy nodigde ons meteen uit om ’s avonds naar 'Antone’s' te komen voor een optreden met zijn eigen band. Ook dit optreden was geweldig.en zo hadden wij een echt dagje ‘Guy Fosyth’ in Austin. </SPAN></P> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">De band 'The Asylum Street Spankers' bestaat al sinds 1994 en treedt nog steeds met heel veel succes op. Guy Forsyth heeft na vijf jaar de band verlaten en is te horen op de eerste vijf cd’s van de band. Uiteraard toert Guy nog steeds met zijn eigen band en is veelvuldig te beluisteren in de lage landen.</SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN> </DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0in 0in 0pt; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" class=MsoNormal align=center><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/KaVJPQ4_08k?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/KaVJPQ4_08k?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P><br>Free Your Mind / Too Slim And The Taildraggers <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb129.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 5pt 0in; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022"><SPAN style="COLOR: #ee0022">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="COLOR: #ee0022">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></SPAN></DIV> <DIV class=MsoNormal style="MARGIN: 5pt 0in; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">Een goede naam verzinnen voor een band is belangrijk. Bij het horen van de naam ‘Too Slim And The Taildraggers’ is mijn belangstelling meteen al gewekt. Het betreft hier een trio afkomstig uit Seatle, dat al sinds 1986 bestaat en nu hun tiende officiële album op de markt brengen. Voorman van dit trio is de zanger/gitarist Tim Langford. Tim startte zijn muzikale carrière na het zien van een optreden van ZZ Top en had op zijn achttiende al zijn eerste bandje met de naam 'The King Biscuits'. Het repertoire bestond toen voornamelijk uit Rolling Stones en Lynnard Skynnard covers. Het vorige album van Too Slim And The Taildraggers, ‘The Fortune Teller’, oogstte veel succes in Amerika en was te vinden op hoge posities in allerlei hitlijsten en verdiende zelfs een nominatie voor ‘The best contempory blues album 2008 at the Blues Blast Music Awards in Chicago’. </SPAN></DIV> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 5pt 0in; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">Het nieuwe album ‘Free Your Mind’ bevat elf nummers en is net als het vorige album geproduceerd door Todd Smallwood, die tevens een bijdrage levert op Hammond en twaalf snarige gitaar. De band bestaat verder uit Dave Nordstrom op bas en Rudy Simone op de drums. De zusjes Paula en Pamela Mattioli verzorgen de backing vocals. </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 5pt 0in; mso-pagination: none; mso-layout-grid-align: none" align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00">Het album opent met het ZZ Top achtige nummer ‘When You love Somebody’ en eindigt met het prachtige ‘The Light’; een slow blues fantastisch gezongen door gastzangeres Lauren Evans. Tussendoor gaat het een beetje alle kanten op; Bluesrock met het nummer ‘Devil In A Doublewide', een nummer als ‘Testament’ onder het kopje ‘Pop’ en een mooie ballad als ‘Peace With The Maker’. Langford beschikt over een lekker rauwe stem en laat zijn gitaar lekker fel klinken. Oké het album is niet zo sterk als zijn voorganger, maar is voor iedereen die van een stevig stukkie muziek houdt het aanschaffen waard.</SPAN></P><br>Finger In Your Eye / Big Pete Pearson <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb130.jpg" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">.</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0in 0in 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Krijg ik een cd’tje van Bobtje toegezonden, waarop de band van onze nieuwe medewerker Bob Corritore de begeleiding verzorgt. Vooraf bedenk ik mij dan, dat ik voorzichtig moet zijn in mijn commentaar om hem niet teleur te stellen. Maar na het beluisteren van de cd blijkt mijn angst totaal ongegrond te zijn. Dit is misschien wel het beste wat er is uitgekomen dit jaar op het gebied van authentieke Chicago blues. In een eerder verschenen artikel op deze site is te lezen dat Corritore bandleider en harmonicaspeler is van ‘The Rhythm Room All Stars’, de huisband van de in Phoenix/Arizona gelegen bluesclub ‘The Rhythm Room’. Op deze cd begeleiden zij, samen met diverse gasten, de zanger ‘Big Pete Pearson’(72 jr.) die al sinds de jaren vijftig zijn kunsten vertoont in diverse bands. Big Pete is een echte ‘Blues Shouter’ en met zijn indrukwekkende stemgeluid weet hij het juiste Chicago bluesgevoel vorm te geven. ‘Finger In Your Eye’ bevat tien nummers allemaal van de hand van Big Pete zelf. De cd opent lekker rauw en uptempo met niemand minder dan ‘Pinetop Perkins’ op de piano en al snel is mij duidelijk dat Corritore, die tevens de productie van dit schijfje voor zijn rekening neemt, een uiterst bekwame mondharmonica speler is. In het nummer ‘The Time Has Come’ maakt de band plaats voor die van Duke Robillard. De prachtige opening van Bruce Bears op het Hammond orgel gevolgd door het bariton sax geluid van Doug James, <SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-spacerun: yes"> </SPAN>geven dit prachtige nummer een gevoel dat ik kreeg bij de eerste lp van ‘Roomful Of Blues’. Daarna gaat men weer snel over naar de ‘Southside’. Met Eddy Taylor jr. op gitaar volgt het nummer ‘Back Off’. In het rustige nummer ‘Heartaches’ keren Duke Robillard en Bruce Bears weer terug en laat Corritore horen dat hij ook thuis is op chromatische mondharmonica. In de daaropvolgende nummers nemen de pianisten Henry Gray en daarna Matt Bishop het voortouw in de Chicago kraker ‘Mastermind’ en de Boogie ‘That’s That’. De shuffle ‘Gambling With My Heart’ behoort zeker tot de vele hoogtepunten van deze cd. De afsluiter ‘Slippery When Wet’ mag er ten slotte ook zijn. Een slow blues die zo van de hand van good old Muddy Waters zou kunnen zijn. Al met al een prima cd van een geweldige zanger die de echte bluesliefhebber in huis moet hebben!<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></P></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN> </DIV><br>Rufus Thomas (26/03/1917 - 15/12/2001) <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb133.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Paradiso 1996, de grote zaal is niet helemaal uitverkocht(onbegrijpelijk overigens) maar is toch goed gevuld. De zaallichten doven en de band begint een medley te spelen van zijn grootste hits. Een luid Amsterdams welkom applaus weerklinkt, want daar komt hij: gekleed in een roze glimmend pak, bijpassende cape, roze laklaarzen en een broek tot net boven de knie, Rufus Thomas. Wat volgt is een optreden dat ik niet snel zal vergeten. Aan niets is te merken dat Rufus bijna tachtig jaar is. Hij danst nog steeds de ‘Funky Chicken’ en zijn stem klinkt nog geweldig. Rufus blijkt een echte entertainer te zijn die het publiek massaal laat meezingen en dansen. Werelds oudste teenager laat bij mij een onuitwisbare indruk achter! </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'">Rufus werd op 26 maart 1917 geboren in Cayce(Mississippi) een plaatsje niet te ver van Memphis. Toen hij twee jaar oud was vertrok het gezin naar Memphis,waar hij zijn hele verdere leven woonde. Geld om te gaan studeren was er natuurlijk niet en zo belandde de achttienjarige Rufus in het artiestenleven als komiek en tapdanser. Na een tour met de ‘Rabbit Foot Minstrels’ door de zuidelijke staten keerde Rufus terug in Memphis, waar hij zich begon toe te leggen op het presenteren van talentenjachten in nachtclubs. Hier ontmoette hij onder andere B.B. King, die toen enige bekendheid had als diskjockey bij het Afro-Amerikaanse radiostation WDIA. Doordat BB steeds meer optredens kreeg, nam Rufus in 1947 zijn positie als diskjockey over en dit werk bleef hij doen tot 1974. In 1949 begon Rufus zelf met het opnemen van platen. In 1953 scoorde hij op het Sun label zijn eerste hit met ‘Bear Cat’, het antwoord op ‘Hound Dog’ van Big Mama Thornton. In 1959 begon Rufus opnames te maken voor het Satellite label(het latere Stax label). Zijn grootste hit had Rufus in 1963 met het nummer ‘Walking The Dog’ dat zelfs in de top tien belandde van de Billboard Top 100. Rufus bleef, zolang het Stax label heeft bestaan(1975), als adviseur en liedjesschrijver verbonden aan dit legendarische label. Zelf scoorde hij hier nog enkele bescheiden hitjes en nam hij hier voor het eerst op met zijn dochter Carla, die zelf later ook een mooie carrière opbouwde. Pas in 1970 had Rufus zijn tweede grote hit te pakken ‘Do The Funky Chicken’. In 1972 maakte hij zijn opwachting tijdens het ‘Wattstax’ festival. In al de tussen liggende jaren bleef Rufus platen uitbrengen. In de jaren tachtig keerde hij terug naar de blues en nam hij voor het Alligator label het prachtige album ‘That Woman Is Poison” op. In 1998 onderging Rufus een open hartoperatie. In 2001 kreeg hij eindelijk de erkenning die hij verdiende; hij werd opgenomen in de ‘Blues Hall Of Fame’. Enige maanden later overleed de oudste teenager van de wereld op 15 december aan hartfalen. Na zijn dood heeft de stad Memphis een plaquette in Bealestreet aangebracht als eerbetoon aan haar beroemde inwoner. Tevens is er een zijstraat van Beale Street vernoemd naar Rufus. </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN></DIV> <DIV align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/QBNECvrTyj4?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/QBNECvrTyj4?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P align=left></P></SPAN></o:p><br>Everyday Is A Fight / Ernie Southern & The Deltaholics <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb132.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ee0022; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ee0022; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA">Ernie Southern begon zijn muzikale carrière bij de a capella groep ‘Nick & The Nacks’ in New York. De groep liep een opname contract bij het befaamde Chess label mis, daar de leden van de band werden opgeroepen om hun bijdrage te leveren aan de Vietnam oorlog. Tijdens zijn diensttijd leerde Southern zichzelf gitaar spelen, door te luisteren naar bekende bluesgitaristen en specialiseerde zichzelf in de Delta Blues. In de daarop volgende jaren speelde hij bas in verschillende Jazz-Rock en Fusion bandjes. In 1979 streek hij neer in Florida en ook hier speelde hij in diverse formaties. Pas in 1992 begon hij zich weer toe te leggen op het spelen van de Delta Blues en formeerde zijn begeleidingsband ‘The Deltaholis’. Zijn nieuwste cd bevat elf door Southern zelf geschreven nummers. Het meest opvallende aan deze cd is dat Southern werkt met een achtergrondkoortje(Tara & Kiley Howe); iets wat ikzelf nog niet eerder heb gehoord binnen dit genre van de blues. Mede hierdoor klinkt deze cd verfrissend. De cd opent met het titelnummer ‘Everyday Is A Fight’, gevolgd door ‘I Wanna Kill Somebody’: nummers die, ondanks de tekst, van een vrolijk jasje zijn voorzien. Verder kenmerkt deze cd zich door voldoende afwisseling en opmerkelijke arrangementen van de nummers. Al met al een cd die is gemaakt binnen een traditionele stijl maar wel met een verfrissende aanpak!<BR style="mso-special-character: line-break"><BR style="mso-special-character: line-break"></SPAN></DIV><br>Dumbflakes for breakfast / Mike Westhues <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb134.gif" align=middle border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #ee0022; FONT-FAMILY: Verdana">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><SPAN style="FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Op de hoesfoto van zijn nieuwe cd ‘Dumbflakes For Breakfast’ prijkt het doorleefde hoofd van Mike Westhues zelf. Duidelijk iemand die zijn leven niet achter de geraniums door brengt. Mike wilde als tiener al beroemd worden en begon tijdens zijn studie psychologie al met optreden waar ze hem maar wilde hebben. Na zijn studie begon hij te leven als een echte troubadour. Liftend langs de zuid en oostkust van Amerika, speelde hij als straatmuzikant en in bars. In 1971 besloot hij dat hij wat meer van de wereld wilde zien en stapte hij op een vliegtuig wat hem naar Helsinki bracht. Hier begon zijn professionele carrière als muzikant. Al snel had hij een platencontract en bracht hij zijn eerste lp ‘New Morning Train’ uit. Dit bracht hem optredens op door heel Finland. Even later besloot Mike weer zijn biezen te pakken en vertrok hij naar Zweden. Hier formeerde hij zijn ‘Yellow Dog Band’ waarmee hij twee jaar lang toerde door Zweden. Na zijn Zweedse avontuur vertrok Mike voor een korte periode naar Londen, waarna hij weer terug keerde naar Finland. Hier kreeg hij weer een platencontract en nam hij diverse lp’s op. Na tien jaar Scandinavië besloot hij weer terug te keren naar zijn geboorteland Amerika en vestigde zich in Indianapolis/Indiana met zijn Finse vrouw en zijn zoon. Zijn leven als muzikant ging hier weer gewoon door en al snel maakte hij weer diverse opnames die allemaal op cd werden uitgebracht. In 2003, na vijfentwintig jaar Amerika, besloot Mike dat het weer goed was om terug te keren naar Helsinki, alwaar hij nu nog steeds woont. Inmiddels is Mike toe aan zijn elfde cd, waarop dertien door hem zelf geschreven nummers staan. De cd is opgenomen met allemaal Finse muzikanten. Het klinkt allemaal lekker doorleefd en als je het voorgaande niet zou hebben gelezen, dan zou je direct geloven dat deze cd is opgenomen door een Texaanse band. Het is net als bij zoveel bands uit Texas niet gebonden aan een stijl. Country, Blues of Jazz het komt allemaal langs op dit schijfje en dat maakt hem voor mij als liefhebber leuk. Geen wereld top, maar gewoon een lekkere cd!</SPAN></DIV></SPAN><br>Albert King (25 april 1923 – 21 december 1992) <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb142.jpg"></DIV> <DIV align=center> </DIV> <P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="COLOR: #eeff00">Het is opmerkelijk dat ik de laatste jaren eigenlijk steeds meer terug grijp naar de Bluesmuziek uit de jaren 50/60/70. En dan ook nog eens naar de Blues die gemaakt is door Afro-Amerikanen. Mensen als T-Bone Walker, Menphis Slim, Muddy Waters en vele anderen. De Blues-Rock kan mij vaak niet echt boeien, alhoewel er ook in dit genre uiteraard uitzonderingen zijn. Het zal wel te maken hebben met het ouder worden. Zo besloot ik gisteravond mijn Albert King cd’s maar weer eens te draaien en dit deed mij weer denken aan een bijzonder optreden. Zoals ik eerder schreef, was het eerste Bluesoptreden wat ik mee maakte dat van mijn grote held Freddie King in het Amsterdamse Paradiso. Daarna struinde ik wekelijks de platenzaken af, op zoek naar al die prachtige lp’s en zo bouwde ik al snel een aardige verzameling op. In die tijd bezocht ik ook wekelijks Bluesconcerten en zag ik al mijn helden live aan het werk. Zo zag ik al snel na Freddie de tweede ‘King’ aan het werk, namelijk<SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>BB. BB keerde bijna jaarlijks terug in Nederland, dus deze ‘King’ zag ik zelfs meerdere malen. Het streven was natuurlijk ook die derde ‘King’ live te mogen aanschouwen. Het jaar is mij ontschoten, maar na lang wachten stond hij, Albert King, uiteindelijk geprogrammeerd in Paradiso. Geen twijfel mogelijk, hier moest ik bij zijn! De kaarten waren snel geregeld en ik kon haast niet wachten tot dit optreden plaats zou vinden. </SPAN><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold">Het was nog in de tijd, dat Paradiso altijd tot de nok toe gevuld was bij Bluesconcerten en ook deze avond was dat het geval. Op het podium stonden de instrumenten al opgesteld en was er een spotlight gericht op een barkruk, waar bovenop de openstaande gitaarkist van Albert lag. De band opende met een strak Bluesschema en na enige maten kronkelde de rook uit zijn pijp al het podium op, gevolgd door uiteraard Albert zelf. Wat een reus van een kerel zeg! Zowel Freddie als BB mogen er wezen, maar bij deze man vergeleken waren dat maar kleintjes. De <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:metricconverter productid="1 meter" w:st="on">1 meter 98 lange en <st1:metricconverter productid="118 kilo" w:st="on">118 kilo wegende Albert viste zijn Gibson Flying V uit de kist alsof het een veertje was en direct klonken de zo kenmerkende geknepen gitaar geluiden door de zaal. Prachtige nummers als ‘Pretty Woman, Cadillac Assembly Line, Born Under A Bad Sign’ en nog vele andere nummers<SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-spacerun: yes"> </SPAN>volgden. Met kippenvel op mijn lijf stond ik te luisteren. Helaas is het bij dit optreden gebleven, al had ik hem graag nog een keertje willen zien! Vele jaren later zag ik ook nog Little Jimmy King, zodat het King-kwartet compleet was. </st1:metricconverter></st1:metricconverter></SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><st1:metricconverter productid="1 meter" w:st="on"><st1:metricconverter productid="118 kilo" w:st="on"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'">Mocht je ooit in Memphis komen, bezoek dan het Stax museum. Hier is als eerbetoon nog een speciale vitrine ingericht voor Albert, waarin onder andere zijn Gibson Flying V tentoon gesteld staat. </SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN> </DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN></DIV> <DIV align=center><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: NL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'"></SPAN></DIV> <P align=center> <OBJECT width=480 height=385><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/VzSHIE5la1g?fs=1&amp;hl=nl_NL"><PARAM NAME="allowFullScreen" VALUE="true"><PARAM NAME="allowscriptaccess" VALUE="always"> <embed src="http://www.youtube.com/v/VzSHIE5la1g?fs=1&amp;hl=nl_NL" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></OBJECT></P> <P></P></METRICCONVERTER></METRICCONVERTER></SPAN> <P></P> <P></P></SPAN> <P></P></o:p></st1:metricconverter></st1:metricconverter></o:p><br>My Blues Is My Castle / Netzer & Scheytt <br><DIV align=center><IMG alt="" src="/images/monde/afb154.jpg" border=0></DIV> <DIV align=center> </DIV> <DIV align=left> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Het internet is toch een prachtig medium. Het brengt mensen met dezelfde hobby makkelijk met elkaar in contact. Zo kreeg ik via mijn site een mailtje vanuit Duitsland van ene Ignaz Netzer. Hij vroeg mij of ik iets wilde schrijven over zijn dvd, die hij samen met Thomas Scheytt op 10 augustus 2008 had opgenomen in de tuin van het prachtige kasteel ‘Burg Stettenfels’, gelegen in de plaats Untergruppenbach te Duitsland. Thomas Scheytt is geboren in het jaar <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:metricconverter w:st="on" ProductID="1960 in">1960 in</st1:metricconverter> het Duitse plaatsje Murrhardt en Ignaz Netzer zag vier jaar eerder het levenslicht in Wangen/Allg</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Arial">ä</SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">u. Hun huidige thuisbasis is Freiburg. Sinds 1986 treden deze twee heren al samen op als Blues & Boogie duo. Ignaz zingt, speelt gitaar en mondharmonica en Thomas speelt piano. Een mooie combinatie die je eigenlijk weinig tegenkomt binnen dit genre. De dvd bevat maar liefst twintig nummers waaronder klassiekers, maar ook een aantal nummers geschreven door het duo zelf. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Al tijdens het openingsnummer ’Key To the Highway’ is het mij duidelijk dat ik hier te maken heb met twee heren die gelouterd zijn op hun instrument. Daarnaast beschikt Ignaz over een zeer warm stemgeluid en aan niets (op de intermezzo’s na) is te horen dat deze heren uit Duitsland komen. Het klinkt allemaal zeer overtuigend en internationaal. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Ignaz speelt zowel akoestische- als de elektrische gitaar. Slag,solo, fingerpickin’ en bottleneck, het maakt niet uit. al deze stijlen heeft hij dik onder controle. Ook pianist Thomas Scheytt bespeelt zijn instrument met verve; makkelijk switchend van een slow blues naar een lekkere Boogie Woogie. In het door Otis Spann geschreven ‘It Must Have Been The Devil’<SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-spacerun: yes"> </SPAN>legt Ignaz zijn gitaar terzijde en haalt hij voor het eerst zijn mondharmonica tevoorschijn. Ook op dit instrument voelt hij zich duidelijk thuis en doet hij niet onder voor de gerenommeerde bespelers. Al met al een zeer goed optreden waar het speelplezier vanaf straalt. De beelden voegen echter weinig toe, maar lieten mij wel kennis maken met deze voor mij onbekende maar uitstekende muzikanten uit ons buurland. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Voor meer informatie:<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><A href="http://www.bluesandboogie.de/"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">www.bluesandboogie.de</SPAN></A><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><A href="http://www.ignaznetzer.de/"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">www.ignaznetzer.de</SPAN></A><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><A href="http://www.thomas-scheytt.de/"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">www.thomas-scheytt.de</SPAN></A><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana"><o:p> </o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Tracklist:<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">1.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Key To The Highway (Big Bill Broonzy)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">2.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Big Bill Blues (Big Bill Broonzy)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">3.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Neros Boogie (Netzer/Scheytt)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">4.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Rambling On My Mind (R.Johnson)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">5.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> I</SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">t Must Have Been The Devil (O.Spann) <o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">6.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Keep On Gwine (M.Lastie)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">7.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Let The Good Times Roll (S.Moore/S.Theard)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">8.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Highway Blues (C.Musselwhite)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">9.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><st1:place w:st="on"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Ticino</SPAN></st1:place><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB"> Boogie (Netzer/Scheyt)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">10.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Take A Walk With Me (R.J. Lockwood)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">11.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">H.J. Spechts Blues (Netzer/Scheyt)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">12.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Corinna, Corinna (Trad.)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">13.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana">Boogie-Woogie Stomp (A.Ammons)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">14.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Drowning In The Blues (Netzer/Scheytt)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">15.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Tricky Chick (Netzer/Roggors)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">16.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">The Devil Is A Woman (Netzer)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">17.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Bessie Please Come Home (Netzer)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">18.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Shorty (Netzer/Scheytt)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">19.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Blues is Allright (Netzer/Scheytt)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt 53.25pt; TEXT-INDENT: -35.25pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 53.25pt"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00"><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB; mso-fareast-font-family: Verdana; mso-bidi-font-family: Verdana"><SPAN style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; mso-list: Ignore">20.<SPAN style="FONT: bold 12pt 'Times New Roman'; COLOR: #eeff00"> </SPAN></SPAN></SPAN><SPAN lang=EN-GB style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 12pt; COLOR: #eeff00; FONT-FAMILY: Verdana; mso-ansi-language: EN-GB">Ain’t Nobodies Business (Grainger/Robbins)<o:p></o:p></SPAN></SPAN></P></DIV><br>KingMo <br><DIV align=center><IMG border=0 alt="" align=middle src="/images/monde/afb173.jpg"></DIV> <DIV align=center><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 8pt">Fotograaf: Janneke Michels</SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 8pt"></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #ee0022; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="COLOR: #ee0022">Geschreven voor </SPAN><A href="http://www.bobtjeblues.com"><SPAN style="COLOR: #ee0022">www.bobtjeblues.com</SPAN></A></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="COLOR: #eeff00"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00">Het wordt de hoogste tijd, om op mijn site eens aandacht te schenken aan een relatief nieuwe Nederlandse Bluesband, KingMo. In een korte periode is de ster van deze band rijzende. De afgelopen maanden waren de kritieken op vele websites zeer lovend over de optredens van dit vijftal. En terecht. Deze band behoort, in mijn ogen, nu al tot de best klinkende bands op het gebied van de blues die Nederland de laatste jaren heeft voortgebracht. Het ontstaan van deze band is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Op 28 september 2008 zou de band Phil Bee & The Buzztones hun opwachting maken op het Guitar Greats festival in Maastricht. Beslist geen misselijk optreden gezien de andere namen, Tony Spinner en Jan Akkerman, op het affiche. Helaas waren de drummer en de gitarist niet in staat om zich voor deze avond vrij te maken. Zanger Phil Bee, die tevens organisator van dit festival was, besloot toen maar een andere naam op het affiche te zetten namelijk KingMo <SPAN style="COLOR: #eeff00">( KingMo is een straatnaam in China, die een bevriende gitarist was bijgebleven nadat hij hier op reis was geweest). Nu moesten er alleen op zeer korte termijn nog even twee nieuwe leden worden gevonden! Gelukkig waren gitarist Sjors Nederlof (ex Strikes) en drummer Marcus Weymaere bereid de openstaande plaatsen in te vullen. Zonder ook maar </SPAN></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Arial; COLOR: #eeff00">éé</SPAN></SPAN><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00"><SPAN style="COLOR: #eeff00">n keer te oefenen (een ieder kreeg de MP 3 tjes van de setlist toegezonden en moest het thuis instuderen) stond de band op het festival. Na het terug beluisteren van de opnames van het festival, besloot Phil het optreden op cd te zetten en zo was daar zomaar uit het niets de eerste cd ‘Live At </SPAN><?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:personname productid="La Bonbonni￨re" w:st="on"><SPAN style="COLOR: #eeff00">La Bonbonni<SPAN style="COLOR: #eeff00; mso-bidi-font-family: Arial">ère</SPAN><SPAN style="COLOR: #eeff00; mso-bidi-font-family: Arial">’. Inmiddels heeft de band al op een aantal grote festivals gestaan waaronder Moulin Blues, Grolsch Bluesfestival (Enschede), Drijf-in Bluesfestiva l(Giethoorn) en onlangs nog op het Bluesfestival in Culemborg. Naast de drie reeds genoemde leden bestaat deze band verder uit Colly Fransen(Hammond), Jules van Bussel(Bas) en is drummer Marcus Weymaere inmiddels vervangen door de Amsterdammer Henk Punter. De blues die de band speelt is het best te omschrijven als vette Texas en Chicago Blues. Ik zou zeggen, ga voor meer snel kijken op hun website <A href="http://www.kingmo99.com/"><SPAN style="COLOR: #eeff00">www.kingmo99.com</SPAN></A> Hierop zijn onder andere diverse nummers te beluisteren, of typ de naam van deze band in op YouTube en bekijk de diverse filmpjes van optredens die hier te vinden zijn. </SPAN>Vrijdag 4 september staat voorlopig het laatste optreden gepland, omdat gitarist Sjors Nederlof tot 24 oktober op tour gaat in Japan met '7 days wonder'. Daarna zullen er nieuwe nummers worden geschreven en zal er druk gerepeteerd worden voor vast weer heel veel mooie optredens. <BR><BR>Wie dus zin heeft om een feestje te bouwen, a.s. vrijdag Café Staccato Tegelen, aanvang 22.00 uur entree gratis, avondvullend. </SPAN></st1:personname></SPAN></SPAN></DIV> <DIV align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00; FONT-SIZE: 12pt; FONT-WEIGHT: bold"><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00"><st1:personname productid="La Bonbonni￨re" w:st="on"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00"><o:p><SPAN style="COLOR: #eeff00"> </SPAN></DIV> <DIV style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class=MsoNormal align=left><SPAN style="FONT-FAMILY: Verdana; COLOR: #eeff00"><SPAN style="COLOR: #eeff00">(de informatie over KingMo is deels afkomstig van de bijdrage van Phil Bee zelf aan de site </SPAN><A href="http://www.bluesforum.nl"><SPAN style="COLOR: #eeff00">www.bluesfo
]]>