| 
| | | | Good Charlotte, 13 december in 013 te Tilburg. Ja, ja een eindje uit de buurt he en dat allemaal vanwege het prachtige rapport van mijn dochter Ruby (12) Dus als beloning een optreden van haar favoriete bandje "Good Charlotte" Al om 16.30 uur reden we weg richting Tilburg. Een lange rij fans stond ons voor de deur reeds op te wachten. Ruby wilde niets liever dan achteraan aansluiten en 2 uur wachten in de gietende regen. Helaas voor haar; pa is de baas en dus gingen we eerst maar even een lekker hapje Indies eten. Om half acht gingen de deuren pas open en konden wij dus achteraan (goede voorbeeld geven he) in de lange rij aansluiten. Na zo'n twintig minuten in de kou en in de regen te hebben gestaan waren we eindelijk bij de deur. 013 is een mooie concertzaal die deze avond helemaal was uitverkocht met jeugdige fans (12 tot 18 jaar). Oordopjes waren te koop bij de garderobe (oh had ik dit nou maar gedaan) Het voorprogramma "Janez Dedt"uit Belgie begon om een uurtje of negen. Prima optreden van deze jonge jongens, geluid knalhard, nummers: kort en krachtig. Na een half uurtje was het de beurt aan "Good Charlotte" De zaal barstte zowat uit haar voegen bij de opkomst, wat een enthousiast publiek zeg, Springen, meebrullen etc. het kon niet op. Jammer dat het geluid slecht was afgesteld, maar ja ook daar wen je aan. Om half een waren we weer thuis en Ruby heeft de avond van haar leven gehad en daar ging het toch om. | | | |
| | | | Omar & The Howlers, 16 oktober in het Patronaat te Haarlem. Daar was ie weer, altijd goed voor een stevig avondje muziek, Omar en zijn Howlers. Geboren in McComb (Mississippi) maar de laatste 27 jaar wonend in Austin (Texas) Omar is sinds de jaren tachtig een regelmatig terugkerende artiest op de diverse Nederlandse podia. Begin jaren negentig nog goed voor een uitpuilend Paradiso nu steeds meer te vinden in de kleinere zalen. Niet vreemd want het repertoire is sinds die tijd ook niet meer veranderd. Vanmiddag nog even de prachtige live cd (opgenomen in 1992 in Paradiso) geluisterd. Een groot gedeelte van de nummers van deze cd waren ook in het Patronaat weer te horen. Maar goed de spoeling is dun tegenwoordig en ook al weet je van te voren wat er komen gaat Omar staat nog steeds zijn mannetje. De nummers staan als een huis. Hoogtepunten zijn nog altijd zijn ode aan CCR (Born on the Bayou) het prachtige "Rattle Snake Shake" zijn Monkey imitatie tijdens "Monkey man" , de ode aan de eveneens in McComb geboren Bo Diddley en het prachtige "Lee Anne" Hij blijft met zijn prachtige stemgeluid (Wolveman Jack) imponeren. Voor degene die Omar niet kennen koop dan de CD "Live at Paradiso" op Provogue Music uit 1992 dan heb je meteen de Omar in huis zoals hij gisteravond klonk in het Patronaat. | | | |
| | | | De BLUES B.V., 13 september in een kroegie op de admiraal de Ruyterweg. "Authentieke Blues uit de omgeving van Rotterdam" Ja,ja deze zaterdagavond, op uitnodiging van mijn oude buurjongen Ton Kouwets naar de BLUES B.V. Ton is eigenlijk mede verantwoordelijk voor deze site want het was bij de familie Kouwets waar ik (toen nog heel jong) al die prachtige muziek aantrof. Net allemaal effe ouder Ton, Arnaud & Marion en helemaal into the Blues. Ton en Arnaud waren altijd bezig met het bespelen van de gitaar in allerlei bandjes. dank zij hun beheers ik nu ook drie accorden gitaar(bedank nog) Hopkins,Cuby, Gallagher, de drie Kings, Winter en vele anderen hadden zij al in de kast staan. Ton is de laatste jaren weer erg actief op muzikaal gebied. Dit heeft geleid tot het ontstaan van de "BLUES B.V." een viertal met de volgende bezetting: Bas, National Steel body guitar, akoestische gitaar en een prachtige stem. Veel standards maar ook voldoende niet uitgekauwde nummers. "Continental breakfast"en "Goin'to my home town"waren prachtig. Wil je deze band ook eens zien of boeken kijk dan vooral af en toe op deze site | | | |
| | | | Dale Watson & his Lone Stars, 17 augustus in de Hollandsche Manege. Het was denk ik in 1995 dat in Paradiso Dale Watson stond aangekondigd voor zijn eerste optreden in Nederland. Gezien het feit dat hij uit Austin Texas kwam (volgens de vermelding op het affiche) besloten wij maar eens te gaan kijken, immers de meeste bandjes uit Austin zijn meestal top. Nu nog steeds staat dat allereerste optreden mij goed bij, een levende Jukebox, die net zo makkelijk Country, Rock 'n' Roll, Blues en Jazz door elkaar speelt. Het woord Americana bestond nog niet, maar Dale speelde het al. Een prachtige stem, gecombineerd met een toomloze inzet. Dale heeft sindsdien een enorme status opgebouwd en speelt overal voor volle zalen. Op deze zondagavond stond Dale weer eens geprogrammeerd in een klein zaaltje namelijk de Hollandsche Manege aan de Overtoom. De organisatie van dit optreden was in handen van een klein aantal muziekliefhebbers pur sang (hulde Ton, Marga, Jacob e.a.). Zij zijn het die de laatste 1 1/2 jaar een reeks optredens verzorgden in buurthuis de Tichel in de Jordaan (let op mijn concert agenda!!) Ook deze keer speelde Dale weer een grote greep nummers uit zijn immense repertoire, nog steeds vol enthousiasme, en snel reagerend op verzoekjes vanuit het publiek. Als eerbetoon aan Elvis ( | | | |
| | | | Barrelhouse, 10 augustus in het Vondelpark. De zomer op zijn best: "een zondagmiddag in het Vondelpark" Deze zondag stond Barrelhouse op het programma. Het prachtige weer maakte het Vondelpark weer tot het beste openlucht theater van Nederland. En Tineke en haar bandje hadden er duidelijk zin in. Het was echter te warm om stil te blijven staan zodat ik niet het hele optreden gezien heb. Maar het Vondelpark openluchttheater | | | |
| | | | Tony Joe White, 6 juli Paradiso-Amsterdam Paradiso was op deze zondagavond tot aan de nok toe gevuld voor deze legende van de zogenaamde "Swamp" muziek. Iemand met klassiekers op zijn naam. Het concert begon om negen uur en wij kwamen net iets te laat binnen. Gezeten op een stoel en zichzelf begeleidend op zijn Fender Stratocaster klonk zijn prachtige stem door de speakers. Na twee nummers volgde de rest van de band(1 drummer). Tja en dan moet je toch wel van goede huize komen om met deze bezetting te blijven boeien. Na een wat saai begin sloeg de vonk wat mij betreft pas over bij "Rainy night in Georgia"gevolgd door klassiekers als "Polk Salad Annie" en Undercover agent for the blues" Daarna zakte het allemaal weer wat in door de beperking van alleen een stem, guitar en een drumstel. Om 10 uur was de koek op, gelukkig volgde er nog wel een toegift van een klein half uur. Hoogtepunt tijdens de toegift was "Steamy Windows" Toch jammer dat er geen goede band meegaat op tournee. Want ondanks het zeer herkenbare stemgeluid en de vele prachtige nummers is het toch wel snel saai. | | | |
| | | | Good Charlotte 29 juni 2003 Paradiso-Amsterdam Een goede traditie moet worden doorgegeven. Paradiso is zo'n traditie. Dus ging ik samen met mijn dochter Ruby naar haar eerste concert alhier. ik moet eerlijk toegeven een enthousiaster publiek heb ik zelden meegemaakt . Hier volgt het verslag door Ruby zelf geschreven: "wij kwamen al om ongeveer 7 uur aan, terwijl het pas om half negen begon, er stond echter al een rij van hier tot tokyo maar mijn vader had het lef om voor te dringen, het was wel nodig want anders hadden we nooit zo een goed plekje gehad.We stonden op het balkon en konden alles zien het was super druk en bijna iedereen zat al om half 8 binnen. Je zag echt allemaal verschillende tiepjes van gothics tot hanenkammen. Eerst kwamen er nog wat mannen de instrumenten testen en steeds als een van die mannen het podium op kwam begonnen sommige meiden al te gillen en toen het echt begon was het nog erger. Het was echt heeeeel hard maar daar moet je wel tegenkunnen als je van tevoren weet dat je naar een hardrock concert gaat. het was echt super% | | | |
| | | | Ten Years After 19 juni 2003
Patronaat - Haarlem
Een druk weekje; afgelopen zaterdag D-Day in de Cruise-Inn, daarna op zondagavond Canned Heat in het Patronaat en op donderdag
wederom terug naar de sixties met Ten Years After in het Patronaat. Vooraf een gevoel van "wij worden belazerd" want wat is
Ten Years After zonder Albert Lee als leader.
Achteraf alleen maar lof voor de 19 jarige Joe Gooch (alleen volgende keer liever een rode Gibson) als een zeer bekwame vervanger. Hij gaf het gevoel alsof alle nummers gisteren geschreven waren.
Goin'home klonk als een klok. Gooch zorgde ervoor dat de oude bandleden speelden alsof de band vorige week was opgericht.
Het publiek liet de band zelfs tweemaal terugkeren voor een toegift. Als het Patronaat zo | | | |
| | | | CANNED HEAT 15 juni 2003
Patronaat - Haarlem
"Boogie with Canned Heat" stond er groot op het spandoek achter op het toneel.
En dit was ook wat wij die avond grotendeels gehoord hebben.
Het enig overgebleven lid van de legandarische formatie Canned Heat is de drummer Fito de la Parra. Hij maakt al 36 jaar lang
deel uit van Canned Heat en was er dus ook bij tijdens het Woodstock festival in 1969. Een aantal jaren geleden had ik al
eens een geweldig concert meegemaakt in de Melkweg. Toen speelde onder andere junior Watson mee op gitaar.
Nu was een er weer een nieuwe line-up, en wat vooreen. Dallas Hodge neemt de meeste vocals voor zijn rekening met zijn indrukwekkende
verschijning lijkt zijn Gibson les paul meer op een mandoline dan op een guitar. Hij heeft een prachtig diep zanggeluid en
speelt af en toe een lekkere vette solo.
Stan Behrens is de tweede zanger hij neemt de honeurs waar in de wat hoger gezongen nummer zolas Going up the country. Verder
bespeelt hij de mondharmonica,sax en dwarsfluit. de bassist Greg kagespeelt alweer voor het negende jaar mee. een hoofdrol
was er voor de leadguitarist John Paulus
| | | |
| The Weary Boys, Guy Forsyth, The Paladins & Charlie Musselwhite 2 mei 2003 in Paradiso |
Het wordt steeds vroeger in Paradiso voor ons oude mannen. om 0.00 uur moet de zaal namelijk weer leeg zijn voor de disco.
Dus stonden wij dit keer al om 20.00 uur in een redelijk gevulde benedenzaal. Op het podium The Weary Boys. Onvervalste Country,
met een erg overheersende viool. Ik heb betere country bandjes gezien. Een vreemde keuze van de organisatie op deze bluesavond.
Guy Forsyth lijkt de weg kwijt (of heeft hij hem in de here Jezus juist gevonden) Hij die vroeger een prima bluesset bracht,
speelt nu een allergaartje aan nummers. Alleen Fortunate Sun van CCR boeide.
The Paladins lijken Amsterdam uitgekozen te hebben als hun tweede huis. Persoonlijk heb ik ze de afgelopen jaren veel te veel
gezien. Maar eerlijk is eerlijk de heren waren in vorm deze avond. Met de komst van Charlie Musselwhite was het feest compleet.
Met een lekkere bluesset besloten zij deze avond | | | |
| | Paul McCartney, Back in the world tour 2003, 25 april 2003 in het Gelredome 2003 Het viel niet mee om er te komen, de drukte op de weg was ongekend. Maar net na het eerste nummer konden wij toch nog de mensen wegjagen die reeds bezit hadden genomen van onze plaatsen. Al snel klonken alle Beatles klassiekers door het stadion. Leuk om te horen dat iedereen meezong. Toch jammer dat deze levende legende in die ongezellige stadions moet optreden, Paradiso had tien keer leuker geweest, nietwaar? Ondanks de gigantische prijzen, 75 euro entree en 3,50 euro voor een biertje, een leuke avond. Met als hoogtepunten: Band on the run and the tribute's to John & George. | | | | | | | |
