Never Enough!!
Hook Herrera & the Backbones: 29 december Bikes 'n Blues Amstelveen.
Het laatste concert dit jaar in Bikes 'n Blues. Op het Amstelveense podium  Hook Herrera & the Backbones. De uit California afkomstige Herrera heeft inmiddels een flinke "live" reputatie opgebouwd in Europa. Ik had hem nog nooit aan het werk gezien en was dan ook zeer nieuwsgierig wat deze avond brengen zou. Verrassend voor mij was de opening van de avond. Big Pete nam niet zijn mondharmonica ter hand maar plugde zijn gitaar in. Zijn stijl van spelen deed mij denken aan die van Albert Collins. Na twee nummers was het de beurt aan Herrera om het podium te betreden. Het geluid werd flink opgeschroefd en al snel was het mij duidelijk dat hier een geweldige mondharmonica speler stond. Jammer is wel dat er rondom hem geen eigen band stond. Niets ten nadele van de  The Backbones hoor, maar Herrera en zij hadden nog nooit samen gespeeld. Het leek dan ook meer op een jamsessie dan op een goed voorbereid optreden. De finesse ontbrak en wat er over bleef waren nummers rondom simpele bluesthema's uitgevoerd door goede muzikanten. Gelukkig bleef er, dankzij de inzet en de klasse van deze muzikanten ,nog genoeg te genieten over. Al met al toch weer een leuk optreden in het altijd gezellige Galjoen.
Scuttle Buttin': 24 december Bikes 'n Blues Amstelveen.
Blues op kerstavond! Het Galjoen was voor deze gelegenheid dan ook geheel in kerstsfeer aangekleed. Dan waren er ook nog eens drie jarigen, Rian, Johan en John, alsnog van harte gefeliciteerd. Genoeg reden dus voor een feestje! En dat werd het. Op het podium stonden de mannen van, de deels Rotterdamse formatie, Scuttle Buttin' en zij gingen er vanaf de aftrap stevig tegenaan.
De band draait om de fantastische gitarist Mike Schuurman maar heeft met zanger Joost van Veen nog een stevige persoonlijkheid in de gelederen. Het was jammer dat in de eerste set de gitaar wat zacht stond afgesteld waardoor de kwaliteiten van Mike niet echt uit de verf kwamen. Gelukkig werd dit euvel in de pauze hersteld en was het knallen geblazen in de tweede en derde set. De stelling "beter goed gejat dan zelf slecht geschreven" was ook bij deze band van toepassing. Veel werk van Stevie Ray Vaughan, waaronder een prachtige uitvoering van "Tin Pan Alley", passeerde de revue. Al met al een geslaagde avond met een band die er zin in had en een publiek dat met de voetjes van de vloer ging. Volgende week(29/12) wordt het jaar afgesloten met een optreden van Hook Herrera & The Backbones dus iedereen op naar Amstelveen.
 
Chicago Blues Festival 2007:
6 december Bimhuis Amsterdam.
Sinds 1970 toert er jaarlijks een groep muzikanten uit Chicago rond onder de noemer "Chicago Blues Festival". In de jaren '70 en '80 heb ik diverse malen in Paradiso edities bezocht. Na vele jaren stond er eindelijk weer eens een Chicago Bluesfestival op het programma en wel in het Bimhuis.
De meeste grondleggers van dit genre zijn inmiddels overleden maar de tweede generatie neemt het stokje over. In deze editie waren dat Eddie Taylor jr.(gtr.) en Lurrie Bell(gtr.). Andere muzikanten deze avond waren: Tail Dragger(zang), Russel Jackson(bas), Willie Hayes(drums) en Martin Lang(harmonica). De avond verliep in 2 sets als volgt ; de opening werd verzorgd door Eddie Taylor en Martin Lang met een viertal nummers. Eddie is geen geweldige zanger maar zijn authentieke gitaarspel tesamen met het typische Chicago mondharmonica geluid van Martin zorgden voor een prima opening van beide sets. Daarna was het  aan Russel, die naast een uitstekende bassist ook een prima zanger bleek te zijn, om het publiek op te warmen. Na Russel was 't de beurt aan Tail Dragger(tesamen met de gehele band) om een aantal nummers te doen. Tail Dragger(James Yancy Jones) is de "old timer" van deze editie. Geboren in 1940 en in zijn leven heeft hij waarschijnlijk veel geluisterd naar Howlin'Wolf. Een echte performer die het publiek goed wist te bespelen. Als laatste act stond Lurrie Bell in de schijnwerpers. Ooit zag ik hem samen met zijn vader Carey Bell in de Meervaart. Toen een slanke jongen die lekker tekeer ging op zijn Fender. Nu wat kilo's zwaarder en spelend op een Gibson. Kenmerkend voor zowel Eddie Taylor jr. en Lurrie Bell is dat zij spelen zonder plectrum. De uitvoering van het nummer "Cold cold feeling" was heerlijk. Het waren echter niet deze laatste mannen waar ik het meest van heb genoten deze avond; deze eer was weggelegd voor de drummer(Willie Hayes) en de bassist en tevens ceremoniemeester(Russel Jackson). Ik heb zelden zo genoten van een drummer! Heerlijk om iemand zo op te zien gaan in zijn spel en op de juiste momenten de nodige accenten zien aan te brengen. Ook Russell ging geheel op in zijn baspartijen. Het moet een genot zijn geweest voor de rest van de band om te mogen spelen met zo'n rhythm sectie. Al met al een uitstekende avond zonder enige vernieuwing maar waar nummers werden gespeeld uit de rijke historie van de Chicago Blues.
The Coalhouse Walker Bluesband:
1 december Bikes 'n Blues Amstelveen.
Engeland is natuurlijk een groot muziekland en heeft zeker ook wat betreft bluesmuziek een rijk verleden. Maar ook de Britse bands die ik de afgelopen jaren heb gezien waren van grote klasse. Mijn verwachtingen waren dan ook hoog gespannen wat betreft de Britse Coalhouse Walker Bluesband. Helaas voldeed deze band hier totaal niet aan. Het was echt een afknapper. Lange nummers zonder enig venijn, een slechte gitarist en weinig originaliteit in de nummerkeuzes. Het was voor mij dan ook de eerste keer dat ik het na de eerste set voor gezien hield in Amstelveen.




The Boyd Small Band: 17 november Bikes 'n Blues Amstelveen.
Wat een verwennerij twee weken achter elkaar een optreden in Bikes 'n Blues! En wat een geluk dat Boyd Small, na een tournee met Monti Admundson door Europa, besloot om naar Amsterdam te verhuizen. Sindsdien heeft Nederland er een uitstekende bluesband bij, namelijk "The Boyd Small Bluesband". Vanavond stond deze band, aangevuld met de Amerikaanse gitarist Josh Fulero, op het podium in Amstelveen. Boyd is een drummer die ook nog de solo zang voor zijn rekening neemt en dat zie je niet vaak. In het begin was het nog even zoeken  naar de juiste toonhoogte en het mooiste geluid maar daarna ging het ook helemaal los. Heerlijk weer eens een echte bluesband met een uitstekend repertoire: veel afwisseling in tempo, eigen werk en covers. De twee gitaristen, met ieder een eigen geluid en een eigen stijl, zorgden ervoor dat ik de hele avond geboeid bleef luisteren. Josh Fulero kreeg ook nog de ruimte voor een eigen set waarin Josh zich ontpopte als een waardig zanger en mondharmonica bespeler. Al met al weer een uitstekende avond met een band die, volgens mij, behoort tot de blues top in Nederland.
 
PS. Ik kreeg per mail van iemand een vraag of het wel veilig uitgaan was in Amstelveen met al die Bikers. Ik hoop dat onderstaande foto een duidelijk beeld weergeeft over de sfeer in Bikes 'n Blues.
The Jimmy Bowskill Band: 10 november Bikes 'n Blues Amstelveen.
Het leuke van een internet-site is dat je in contact kan komen met mensen die je anders niet zo gauw zou spreken. Zo kwam Dick, een echte blues liefhebber uit Tiel, via mijn site in Bikes 'n Blues terecht en deelden wij blues ervaringen uit. Er stond vanavond weer eens een internationale act op het podium en zeker niet de eerste de beste; Jimmy Bowskill. Een pas 17 jarig talent afkomstig uit Canada. Jimmy stal al op 11 jarige leeftijd in Toronto de show toen hij samen met Jeff Healey op het podium stond. Het is jammer dat wij hier zo weinig weten over de bluesscene in Canada. Mijn ervaring is dat zelfs het amateur niveau daar erg hoog is. Vanaf het begin van het optreden was het duidelijk dat Jimmy zijn eigen weg heeft gekozen. Veel eigen werk en helaas, voor mij althans, wat weinig blues. De bluesjes die hij speelde, onder andere een cover van BB King's "3 O' Clock in the morning", waren van hoge kwaliteit. Het overige werk was van alles wat; reggae, rock, pop allemaal vol overtuiging gebracht. Heerlijk om weer eens iemand op een Gibson te horen spelen. Opvallend was ook het uitstekende spel van de drummer. Al met al weer een vermakelijke avond, jammer dat er weer te weinig publiek was. Volgende week zaterdag staat Boyd Small met zijn band op het programma, altijd goed! Bij deze een oproep om ook eens te komen kijken in Amstelveen!!
Dr. Lonnie Smith: 2 november Bimhuis Amsterdam.
Mijn favoriete instrument is het Hammond B3 orgel. Het heerlijke slepende geluid wat uit een Lesley box komt is niet te versmaden. Groepen als Booker T & the MG's, the Peddlers, James Taylor Quartet, Georgie Fame & the Blue Flames, Billy Larkin and the Delegates, ik kan er geen genoeg van krijgen. Ook de Jazz kent zo zijn grootheden op Hammond; mannen als Jimmy Smith, Bill Doggett, Jimmy McGriff, Milt Buckner en vele anderen; zij zijn allemaal terug te vinden in mijn LP-collectie. Vanavond stond Dr. Lonnie Smith, niet de meest bekende, in het Bimhuis. De man is afkomstig uit Buffalo(New York) en draait al mee sinds de jaren vijftig. De Dr. liet zich begeleiden door drie Nederlanders: Martin Oster op gitaar, Miquel Martinez op alt-sax en Gijs Dijkhuizen op de drums. Tja wat moet ik vertellen over dit optreden? Er zaten te weinig hoogtepunten in. De Dr. liet het Hammond orgel wel regelmatig gillen maar hij is meer een begeleider dan iemand die de meest prachtige solo's weet te spelen. Toch was het zeker geen slecht optreden. Er viel genoeg te genieten; zo was er een prachtige uitvoering van "Harlem nocture" en was het spel van drummer Gijs Dijkhuizen echt van wereldklasse. De mensen van het geluid verdienen wederom een groot compliment! Al met al toch een leuke avond met muziek die je nauwelijks meer hoort.
 
Ps. click op een foto om naar de aparte site van Dr. Lonnie Smith te gaan.
Peter Wolf & Sheepskin: 27 oktober Bikes 'n Blues Amstelveen.
Vanavond stond het drietal Peter Wolf & Sheepskin op het podium van Bikes 'n Blues. Dit trio, afkomstig uit de Maasstad, bleek zich helemaal thuis te voelen in Amstelveen. Met het grootste gemak en met de nodige humor zocht men steeds het contact op met het publiek. Vooral zanger en bassist Henk Robers was leuk en had zo een broer kunnen zijn van Gerard Cox. Alle drie de heren beheersen  hun instrumenten goed en vooral gitarist Peter "Wolf" van Heyningen weet de noten te raken. De band speelt alleen maar covers en dat is jammer. Volgens mij kan deze band veel meer en zullen zij, als de ambitie daar is, op zoek moeten gaan naar een eigen stijl met zelf geschreven nummers. Voorlopig zal deze band het zeker goed doen in het kroegen circuit.
Mose Allison: 24 oktober Bimhuis Amsterdam.
Al heel lang ben ik fan van Mose Allison, zijn albums behoren tot mijn favorieten. Artiesten als Georgie Fame, Herman Brood en vele anderen lieten zich door deze man inspireren. Eindelijk had ik nu de kans om hem live te mogen aanschouwen in de prachtige nieuwe zaal van het Bimhuis. Vooraf had ik wel wat twijfels, zou hij het allemaal nog wel waar kunnen maken(Mose is namelijk al 80 jaar)? Ik kan jullie vertellen dat ik heb genoten. Zelden iemand gezien die nog zo vitaal is op die leeftijd. Mose speelde, ruim twee uur, hoogtepunten uit zijn brede repertoire, eigen nummers en covers van vooral bluesnummers en dat allemaal in zijn eigen kenmerkende jazzy stijl. Heerlijk ook om weer eens een echte Jazz drummer(William Goodwin)te horen en een bassist(Roy Babbington) die meer dan alleen maar schema's speelt. Voeg daarbij het perfecte geluid dat men weet te creëren in het Bimhuis...nee mijn avond kon niet meer stuk!
The Bad News Bluesband & Mr. Boogie Woogie: 12 oktober Bikes 'n Blues Amstelveen.
Doppinda's, bier, gezellige mensen en een heerlijke band uit Arizona met op de piano Europa's beste Boogie Woogie pianist, wat wil je nog meer om het weekend in te luiden? En toch was het niet druk in Amstelveen. Jammer voor de thuisblijvers. Oke, The Bad New Bluesband is niet bekend hier maar als je meer in Bikes 'n Blues bent geweest dan weet je dat het met het niveau wel goed zal zitten. Dus liet ik mij maar weer eens aangenaam verrassen. Het openingsnummer knalde meteen al, daarna was het even zoeken naar de juiste vorm. Vooral na de pauze stond het allemaal als een huis. Maar liefst vijf zangers zorgden voor veel afwisseling, ondersteund door een fantastische gitarist, twee saxen en uiteraard Mr. Boogie Woogie die weer als vanouds tekeer ging op de toetsen. De keuze van de nummers was uitstekend; jump bluesjes en af toe ging het tempo terug voor een slow bluesje, covers maar wel vaak met een eigen aanpak (vooral de uitvoering van James Brown's "Sexmachine"had ik zelden beter gehoord) en ook eigen materiaal. Ik ben benieuwd wat de organisatoren van Bikes 'n Blues ( Rian en Berry) dit jaar nog meer voor ons in petto hebben. Bij deze wil ik alle muziekliefhebbers oproepen om ook eens naar Amstelveen te komen want dit soort initiatieven moeten worden beloond met veel bezoekers!!
 
Dale watson: 9 oktober Paradiso Amsterdam.
Dale is inmiddels geen onbekende meer in Nederland en zelf noemt hij ons land al zijn 2e vaderland. Sinds 1995 bezoek ik ieder jaar wel een optreden van hem(zie voor verslagen hiervan de diverse "Gezien" pagina's). Vanavond stond hij in een uitverkocht Paradiso(weliswaar de bovenzaal maar toch..). Dale staat altijd garant voor een avondje onvervalste Honky Tonk en tja daar ontbrak het vanavond een beetje aan. In wederom een nieuwe bezetting namelijk  een trio met op de contra-bas Nate Rowe, Red Volkaert op gitaar en Dale zelf op een Spaanse gitaar, speelden zij voornamelijk nummers van Dale's laatste cd "from the cradle to the grave". Zeker Dale zong weer prachtig en Volkaert is een prima gitarist maar het ontbreken van een drummer en een steelgitaar maakte het allemaal wat minder swingend. In mijn ogen dan ook een matig optreden wat niet echt op gang kwam. Volgende keer maar weer met een complete band op pad!
 
P.S. foto afkomstig van site Dale Watson.
Big Blind & The Lester Butler Tribute Band: 21 september Bikes 'n Blues Amstelveen.
Na een iets te lange zomerstop ging vanavond het nieuwe seizoen concerten in Bikes 'n Blues weer van start. Wat een opkomst op deze eerste avond, het bordje uitverkocht kon bijna op de deur! De oorzaak van deze drukte was vooral te danken aan het voorprogramma "Big Blind" uit Noordwijk. De fans van deze band zorgden voor wederom een gezellige sfeer in Amstelveen. Het komt niet vaak voor dat ik het voorprogramma beter vind dan de hoofdact, maar dit was deze avond echter wel het geval. Big Blind teert niet op uitgekauwde bluesthema's maar spelen de blues anno 2007. Fris en zeker niet saai. Heerlijk om wederom in Bikes 'n Blues een jonge, voor mij onbekende, Nederlandse bluesband te zien. De hoofdact op deze avond was echter de Lester Butler Tribute band met niemand minder dan "Monster Mike Welch"op gitaar. Mike is een echte gitaar beul afkomstig uit Boston . De laatste keer dat ik hem zag was in Paradiso samen met Brian Templeton. Maar het liefst zie ik hem optreden als frontman van zijn eigen band. De hoofdrol was  deze avond echter niet voor Mike maar voor Big Pete op mondharmonica. Pete zag ik dit jaar al eerder in Amstelveen optreden maar toen met de Kingsnakes. Uiteraad stond de muziek van Lester Butler centraal bij dit optreden en daar zat voor mij ook de kneep, ik ben namelijk niet zo'n Butler fan. Natuurlijk kwam de klasse van Mike Welch naar voren en blies Big Pete de longen uit zijn lijf maar toch...
12 oktober staat de volgende act "The Bad News Bluesband" uit Arizona op het programma. Voor mij een onbekende band maar ik laat mij graag verrassen.
 
PS. Rian nog bedankt voor de biertjes!
Willy DeVille: 19 juli Patronaat te Haarlem.
Het was voor mij even schrikken toen Willy het podium opstapte van het bomvolle Patronaat in Haarlem. Zo mager als een lat en zijn prachtige haardos was aan beide kanten van zijn hoofd verdwenen. Eigenlijk had ik na zijn laatste, zeer tegenvallende, optreden in Paradiso besloten niet nogmaals naar een optreden van Willy te gaan maar twee vrijkaartjes van KindaMusic(alsnog bedankt) deden mij terugkomen op mijn besluit. Spijt? Nee zeker niet. Willy is, na ruim twintig jaar verslaafd te zijn geweest, afgekickt van de heroine en alcohol en klonk weer als vanouds. Wel moest hij af en toe een blik werpen op zijn tekstboek omdat zijn geheugen niet meer optimaal is. De show ging voortvarend van start en zeker ook gewaagd daar er weinig artiesten zijn die als tweede nummer meteen hun allergrootste hit(Spanish Stroll) spelen. Willy was goed bij stem en ook goed gemutst. Hij volgde zijn eigen programma("I'm no fucking Jukebox") en speelde al zijn bekende songs. Het leuke aan een show van Willy is de afwisseling in zijn repertoire; Latin, Blues, R&R, Jazz, Pop het komt allemaal langs. Zoals altijd in een show van Willy was er weer een hoofdrol voor zijn geweldige gitarist Mark Newman maar ook het pianospel van Darin Brown was deze avond prachtig. Enkele hoogtepunten voor mij waren een stampende uitvoering van Trouble in mind, Italian Shoes, White trash girl, Muddy Waters Rose en de prachtig gezongen toegift "Let it be me"
Cuby and the Blizzards: 6 juli P60 te Amstelveen.
Mijn vriend Paul had 2 vrijkaartjes voor Cuby en vroeg of ik mee wilde gaan. En als echte Nederlander(gratis) en bluesliefhebber kon ik natuurlijk geen nee zeggen. Dus op naar P60. De zaal liep lekker vol en om half tien betraden de Blizzards het podium. Daarna werd het moeilijk voor mij. Zeker, ik heb respect voor de man die voor Nederland de blues op de kaart heeft gezet, de man die samen met Herman Brood de prachtige LP "Groeten uit Grollo" maakte en mij hierdoor kennis liet maken met de blues!
Helaas stonden de Blizzards inspiratieloos te spelen. Enig hoogtepunt was het prachtige spel van pianist en Hammond B3 bespeler "Helmig van de Vegt ("God Herman ik hoor dat Helmig bij Henk Elsink is gaan spelen is dat ook niet iets voor jou" sprak moeder Brood ooit) Technisch gezien was er allemaal niets mis mee maar zelden heb ik bij een concert gedacht, dit is niets meer dan je werk doen! Zelfs de in mijn ogen geweldige gitarist Edwin Java wist mij niet te boeien. Slechts een enkele keer liet hij horen waar hij allemaal toe in staat is.
Het einde van dit optreden heb ik dan ook niet gehaald.




Kingsnakes: 9 juni Bikes 'n Blues Amstelveen
Dat Bikes 'n Blues mijn favoriete club aan het worden is moge duidelijk zijn gezien het aantal bezoekjes dit jaar. Waarom? Je voelt je hier welkom, de aanwezigheid van liefhebbers maar bovenal de juiste sfeer voor een lekker avondje blues! (deze reclame gaat jullie overigens wel een biertje kosten)
Deze avond stonden de Kingsnakes uit Zaltbommel op het programma, een band momenteel zonder frontman. Deze plek werd vanavond ingevuld door Big Pete, zanger en mondharmonica speler (bekend van o.a. The Strikes, The lost Souls en The Lester Butler tribute band). 
De Kingsnakes spelen voornamelijk Westcoastblues in de stijl van James Harman met zo nu en dan een uitstapje naar Chicago. Voor mij was voornamelijk het mondharmonica spel van Big Pete verrassend. Waar hoor je nog iemand de blues spelen op de chromatische mondharmonica in Nederland? Ik hoor ze zelden. Pete wisselde zijn bluesharpjes geregeld in voor een nummertje op de chromatische variant.  De Kingsnakes zorgden voor een stevige begeleiding met veelal eigen nummers. De variatie in nummers zou iets beter kunnen maar het publiek vond het allemaal prachtig en het optreden eindigde dan ook met allemaal dansende "oudere jongeren"
 
PS. de foto's zijn afkomstig vanaf de site van Bikes 'n Blues.
Solomon Burke: 20 mei Patronaat Haarlem
Mr. Solomon "Everybody needs somebody to love" Burke "stond" deze avond op het podium van het veel te volle Patronaat te Haarlem. Het was de eerste keer dat ik deze zwaargewicht van de Soul aan het werk zag. Wat een happening zeg. Op zijn minst 500 pounds of heavenly joy! Een entertainer pur sang. Zittend als een koning op zijn troon deelde hij rozen en kettingen uit aan de dames op de eerste rijen. Met maar liefst een 14 koppige band achter zich(waar zie je dat nog?) zong hij de ene na de andere soulkraker, allemaal keurig in elkaar overlopend. Geen moment klonk de band "overdone" nee juist alles op het goede moment en met gevoel. Hoogtepunten wat mij betreft de ballads zoals "Don't give up on me" en "That's how I got to Memphis" Ook zijn dochter, hij heeft er maar liefst 14 en dan ook nog 8 zoons die gezamenlijk weer goed zijn voor 86 kinderen, mocht, terwijl pa zijn rust nam, nog een nummertje zingen. Gelukkig is zij niet erfelijk belast met zijn omvang maar ook niet met pa's zang kwaliteiten. Zij diende dan ook de rest van de avond om kettingen en rozen aan te reiken en om pa's hoofd af te vegen met een handdoek. Solomon moet wel over een ijzersterk gestel beschikken om op 67 jarige leeftijd zo rond de wereld te reizen en overal zulke mooie shows te geven. Graag zou ik hem in zijn eigen kerk in Philadelphia eens als voorganger aan het werk willen zien, wie weet komt het er nog eens van. Deze avond gaat in ieder geval weer in het hokje "onvergetelijke concerten".
 
Rhythm Chiefs: 19 mei Bikes 'n Blues Amstelveen
Eigenlijk stond het niet in de planning om deze avond weg te gaan. Maar niets op tv, dochter op stap en de rest druk bezig. Dus even in mijn concert agenda gekeken en op naar Amstelveen waar de "Rhythm Chiefs" op het podium van Bikes 'n Blues stonden. Een trio wat ik afgelopen jaar ook al in Wageningen aan het werk had gezien(zie voor een verslag op pagina "gezien 2006" d.d. 12/03/06) Door het vele optreden is de band zeker beter geworden. Dusty is duidelijk gegroeid als guitarist, maar heeft nog steeds moeite met de zang. Al met al een zeer goed optreden van deze jonge honden! Voeg snel Dirk-Jan, die 2 nummers meezong, maar toe aan jullie bandje en dan op naar de top!
Roots of Heaven: 12 mei Patronaat Haarlem
Het schrijven over concerten heeft soms ook voordelen. Zo stelde het Patronaat een vrijkaartje beschikbaar voor "Roots of Heaven" een eigenzinnig festival dat dit jaar al weer voor de achtste keer op het programma van het Patronaat stond. Ook nu weer met een programmering waar de gemiddelde muziekliefhebber niet direct warm voor loopt. Voor liefhebbers, zoals ik, echter een kans om ook eens acts aan het werk te zien die niet vaak op de Nederlandse podia te vinden zijn.
In de kleine zaal opende Duane Jarvis het festival. Zichzelf begeleidend op de gitaar(later kwam er een drummer bij) bracht Duane een aardige set niet groots maar zeker wel vermakelijk. De tweede act stond in de grote zaal "the Sadies" voor mij een onbekende band afkomstig uit Toronto. Deze band, gevormd rondom de twee broers Dallas & Travis, is niet in een bepaald hoekje te plaatsen. Wat een geweldig optreden was dit! Surf, country, rock etc. alles kwam langs. Lekker hard maar perfect afgesteld(complimentje voor de geluidsmensen) jaagden zij het ene na het andere nummer de zaal in. Perfecte muzikanten met soms ultra korte nummers. Ik ga zeker op zoek naar cd'tjes van deze band. Wat mij betreft de ontdekking van dit jaar!
Na de Sadies de volgende verrassing "Whip" qua geluid het tegenovergestelde van de Sadies. Drie mannen die prachtig, en zeer ingetogen, hun liedjes speelden. Na wat gegeten te hebben op naar "Rosie Thomas" Deze zangeres liet de kleine zaal vol lopen. Haar spreekstem(erg lullig) voorspelde niet veel goeds; gelukkig was hier in haar prachtige zang niets van te horen. Daar ik niet lekker was hield ik het verder voor gezien. Jammer want ik had graag nog even willen kijken bij Jason Molina met zijn band "Magnolia Electric Co" en bij Elliot Brood maar helaas...
 
James Harman & Gene Taylor: 4 mei Bikes 'n Blues Amstelveen
Een avondje onvervalste "Westcoast Blues" in Amstelveen. Niemand minder dan James Harman  stond deze avond in het gezellige cluppie "Bikes 'n Blues". Samen met zijn begeleidings band, onder leiding van zijn oude makker Gene Taylor, zorgde hij voor een prachtig optreden. Ik moet zeggen ik heb erg genoten. Een paar jaartjes ouder, een "paar" pondjes meer en een baard waar menig kabouter jaloers op zou zijn, blies James zijn longen uit zijn lijf. En wat een voortreffelijk begeleider is die Gene Taylor zeg! Bloedfanatiek en zeer gevarieerd; wat mij betreft de beste in zijn vak. Jammer dat er geen bassist in de band aanwezig was, die had het toch allemaal wat meer body kunnen geven, maar goed een kniesoor.. 
Ik had het nog niet eerder zo druk meegemaakt in Amstelveen en dat bewijst toch maar weer dat bij een goede programmering men bereid is om achter de TV weg te kruipen. Nu maar wachten op de volgende kanjers die naar Amstelveen willen komen.
The Good Fellows: 21 april Bikes'n Blues Amstelveen

Blues uit de Bollenstreek: The Good Fellows. Vijf uitstekende muzikanten die allen hun instrument goed beheersen. Nummers van o.a. Little Walter, The Fabulous Thunderbirds, Stevie Ray Vaughan en The Paladins staan op hun repertoire en daar wringt ook een beetje de schoen. Zeker ik had een vermakelijke avond maar het is toch te horen dat het geen eigen werk is. Oké het is knap als je erg goed een nummer na kan spelen, maar juist bij het spelen van de blues moet je kunnen horen dat het uit het hart komt en niet vanaf papier. Maar goed “the Fellows” zorgden voor een lekkere sfeer en beter een goed gespeelde cover dan een slecht eigen nummer. De complimenten gaan ook nu weer uit naar de eigenaren van Bikes’n Blues, echte liefhebbers die ook aan onbekende bands een podium willen bieden. Voor 4 mei wil ik iedereen oproepen om ook eens in Amstelveen te komen kijken want dan staan er weer een paar echte kanjers op het podium namelijk: "Gene Taylor" en "James Harman".

 

PS. foto's afkomstig van site Bikes 'n Blues.

 
C.J.Chenier & Red Hot Louisiana  Band: 26 maart Melkweg Amsterdam
Eindelijk weer eens een avondje onvervalste zydeco in Amsterdam en ja hoor het dak ging eraf in de Melkweg. C.J. is de zoon van Clifton Chenier 'The King of Zydeco'. Begin twintigste eeuw kwam deze vorm van Amerikaanse volksmuziek op, een Creoolse adaptie van de Franstalige Cajun. Clifton Chenier was vanaf de jaren '60 de onomstreden koning van het genre en mengde de muziek met blues, (big band) jazz en R&B. Toen Clifton ouder werd schoof hij zijn buitengewoon getalenteerde zoon C.J. naar voren als zijn gedoodverfde opvolger en nieuwe bandleider van zijn Red Hot Louisiana Band. Deze taak heeft de jonge Chenier met verve vervuld C.J. moderniseerde de muziek verder en maakte een aantal zeer succesvolle albums op het "Alligator" label.
Prachtig accordeon spel, een prima gitarist en uiteraard een wasbord bespeler in de begeleidingsband zorgden voor een prima mix van traditionele zydeco afgewisseld met blues en rock & roll. Al met al een prima feestband die zorgde voor een heerlijk begin van de werkweek!
Rock around the Werft: 24 maart Kaatsheuvel.
Verleden jaar was ons tripje naar Kaatsheuvel goed bevallen dus besloten wij om dit jaar opnieuw af te reizen naar het Brabantse land. Als hoofd act stond dit jaar "Carl Mann"op het programma. De laatste keer dat Carl in Nederland had opgetreden was in 1978 en gezien zijn leeftijd (64) zou dit weleens zijn laatste optreden in Nederland kunnen zijn. Uiteraard stond Carl als laatste op het programma en alle voorgaande acts waren nou niet om over naar huis te schrijven. Oke een kleine opsomming dan maar: als eerste was daar "Big Caz" uit het Noord Brabantse land. Zij zagen er leuk uit en zullen het zeker prima doen tijdens de carnaval. Daarna de Rotterdamse formatie "Magic Dave & the Wheelers". Zij stonden aangekondigd als de Nederlandse Jerry Lee Lewis show. Zeker Dave is een net zo'n irritant mannetje als Jerry Lee in zijn jonge jaren. Het klonk in het begin veel belovend, krachtig piano spel en een pittige begeleidings band, maar na het eerste nummer viel vooral zijn matige stemgeluid en de aanstellerige act op. Vervolgens was het de beurt aan de elk jaar terug kerende band "The Shakin"Arrows"; net als verleden jaar ook dit jaar weer niet echt geweldig. De Zweedse formatie "The Slaptones" brachten enige verlichting. Drie zusters met normaal gesproken hun vader achter het drumstel. Pa was er echter niet bij maar zijn vervanger drumde uitstekend. Deze band tourde de afgelopen 2 jaar de wereld over als openings act voor niemand minder dan "Brian Setzer" Ik moet zeggen als voorprogramma een prima keus maar of deze meiden al in staat zijn om een avondvullend programma als hoofd act te blijven boeien dat vraag ik mij sterk af. Opvallend aan deze band was het gebruik van een zogenaamde "Gitaar banjo" die met een slide bespeeld werd. Al met al een aardig optreden. Daarna was het wachten op Carl Mann en zijn voortreffelijke engelse begeleidingsband "The Dave Travis band" Carl is nog prima bij stem en had zijn zoon meegenomen die ook nog 2 nummertjes mee mocht zingen. Al zijn oude "Sun" successen passeerden de revue. Met als afsluiter zijn grootste hit de Nat King Cole klassieker "Mona lisa" was het een prima afsluiting op een toch wat tegenvallend festival!
Big Joe Louis & His Blues Kings:
23 februari Maloe Melo Amsterdam.
Nee, nee op de foto's niet Mr.Max M. maar Big Joe Louis, hij trad deze avond samen met zijn band "the Blues Kings"op in Maloe. Jammer weer dat het pas over twaalven begon, dit moet echt eerder, maar het was top.
Onvervalste Chicago blues uit de jaren 50/60. Geen ellenlange solo's maar net als verleden jaar bij James Hunter(ook al uit Engeland) alles zeer functioneel maar zeker met gevoel! Big Joe beschikt over een ijzersterk (zwart) stemgeluid en een prima begeleidingsband waarin de mondharmonica speler opvalt door zijn prachtige spel. Wat ook opviel was dat er weer een stel oude bekenden de weg naar Maloe hadden gevonden. Al met al was het weer laat, gezellig en boordevol prachtige Blues!!
Stinky Lou and the Goon Mat: 16 februari Maloe Melo Amsterdam.
Bluesmuziek heb je in velerlei stijlen. Vanavond stond Stinky Lou and the Goon Mat in Maloe, een Frans/Belgisch bandje, die hun inspiratie duidelijk hebben opgedaan binnen de Delta Blues en wel die vorm waar het platenlabel "Fat Possum" patent op heeft(T-Model, R.L. Burnside etc.). Ik moet eerlijk zeggen niet geheel mijn stijl. Wel leuk om zo'n twintig minuten naar te luisteren maar daarna gaat het mij snel vervelen. Gelukkig heeft Maloe ook nog een voorgedeelte waar Patrick de scepter zwaait. Hier is het altijd gezellig om met wat liefhebbers te borrelen. Resultaat om een uurtje of half drie was ik pas weer thuis! Je ziet ook al is de band niet helemaal jouw ding, gezellig is het in Maloe altijd!!!
Gene Taylor met als speciale gast Duke Danger: 24 januari Maloe Melo Amsterdam.
Minder dan 20 mensen kwamen slechts opdagen op deze woensdagavond in het enige echte Bluescafe van Amsterdam: "Maloe Melo". Hoe is dit toch in godsnaam mogelijk? Zeker als je dan bedenkt dat toch niet de eerste de beste deze avond zou optreden, niemand minder dan Gene Taylor! Sinds 1993 is Taylor de vaste pianist van "The Fabulous Thunderbirds"maar daarvoor al spelend met bands als Canned Heat en de Blasters. Ondanks de weinige bezoekers was het een topavond! Onder de bezoekers bevonden zich namelijk een stel muzikanten die regelmatig met de band mee mochten spelen. Onder hen bevond zich ook ene "Duke Danger" de man die maar liefst 11 jaar de vaste gitarist is geweest van the killer himself ": Jerry Lee Lewis".
Gene toverde alle klassiekers uit zijn hoge hoed. Heerlijk zo'n wandeling langs memory lane! Ook Jur trok nog even zijn accordeon uit de kast en speelde een aantal nummers mee. Heb ik dan alweer het hoogtepunt gehad voor 2007? Vast niet, maar deze avond was er weer eentje om in te lijsten! Bij deze nog even een oproep om Maloe weer massaal te gaan bezoeken. Jur en Patrick verdienen echt beter!!!



The Blues Brothers 2007





Jee Bee Bluesband: 20 januari Bikes 'n Blues Amstelveen.
Bier, Blues en doppinda's de perfecte combinatie voor de zaterdagavond! Dus op naar de Juke Joint van "Bikes 'n Blues" te Amstelveen. Het leuke aan deze club is dat hier de juiste sfeer heerst voor een lekker avondje Blues muziek. Het pand oogt ietwat aftands en ligt lekker achteraf. Uit het hoge noorden van Nederland trad vanavond het jonge trio de "Jee Bee Bluesband" op. Nadat ik mij afgelopen jaar al had laten verrassen door de "Rhytmn Chiefs" (ook jong en energiek) gebeurde dat vanavond ook weer. Leuk hoor dat deze twintigers zich ook weer vol overgave storten op de Blues! Het was duidelijk dat "Stevie Ray Vaughan"tot de favorieten behoorde van gitarist Joris Bos. Veel van zijn werk passeerde  de revue. Maar ook het eigen werk ontbrak niet. Joris staat ontspannen te spelen en heeft de blues in zijn vingers. Jammer dat hij niet af en toe wisselt van gitaar om zo wat meer variatie aan te brengen in het geluid. Heel veel optreden zal deze band, waarin genoeg talent aanwezig is, beter en beter maken. Ook de komende maanden staan er weer enkele, voor mij onbekende, bands op het programma van "Bikes 'n Blues"(check de agenda op mijn homepage!) Zie jullie daar!
 
Ps. Wim bedankt voor de kiekjes!
Vanaf 01-04-'09