| 
| | | Southside Johnny & the Asbury Jukes: 9 november in Paradiso te Amsterdam In een veel te vol Paradiso stond sinds jaren Southside Johnny weer eens op het programma. Wie deze geweldige band ooit live aan het werk heeft gezien blijft terug komen. Ook dit jaar was Paradiso dan ook weer dik uitverkocht. Johnny en zijn guitarist opende met "Let it be me" Daarna ging als van ouds het dak eraf, dampende Rock'n'Roll, Blues, Pop etc. en al dit fraais in een moordend tempo. Pas 2 1/2 uur later stonden we weer buiten. Als speciale gast speelde Soozie Tyrell nog een aantal nummers mee. Al met al weer een bewijs dat deze band "live"een top act is. | | | |
| | | | Night of the Blues: 7 november in de Meervaart te Amsterdam. Niet in een rokerige naar bier stinkende jukejoint, maar in een veel te cleane omgeving stond vanavond voor de vijfde keer de "night of the blues"op het programma. Iets te laat kwamen wij binnen, maar wel op tijd om nog net de laatste paar songs van Shirley Johnson mee te pikken. Een prima zangeres uit Chicago in de stijl van Etta James, Ruth Brown etc. Daarna was het tijd voor een jonge guitariste met de naam Joanne Shaw Taylor uit Engeland. Het heavy guitaar spel stond wat in contrast met het liefelijke zanggeluid, maar toch.... Na de pauze Terry Evans, bekend van zijn samenwerking met o.a. Bobby King en Ry Cooder, gaf deze iets te gladde zanger een soulvolle show weg. Hoogtepunt was voor mij zijn vertolking van het door Dan Penn geschreven nummer "dead end of the street" De laatste in het rijtje optredens werd verzorgd door Long John Hunter. Deze uit louisiana afkomstige zanger guitarist had een wel hele vreemde manier van opkomen. Zonder een woord te zeggen stond hij een minuut of vijf "leuk"te doen, waarna hij pas begon aan zijn optreden. Een matige guitarist maar wel met een goede stem en nummerkeuze.Na een aantal nummers begon zijn meezing festival met het publiek en hielden wij het voor gezien. Conclusie: een prima bluesorkest onder leiding van Roel Spanjers, een leuke mix van solisten maar een verkeerde lokatie met een verkeerd publiek!!! | | | |
| | | | Magic Frankie and the Bluesdisease: 6 november in Paviljoen de Nieuwe Anna's Hoeve te Hilversum. Deze avond op naar Hilversum waar ter gelegenheid van het feit dat Arnaud Kouwets 50 jaar was geworden en alweer 25 jaar actief als advocaat een feest werd gegeven. Speciaal voor deze gelegenheid had Arnaud "Magic Frankie & his Bluesdisease"geboekt, een act die in de jaren tachtig furore maakte als een soort huisband van het bluescafe Meloe Melo in Amsterdam. Magic Frankie ook wel bekend onder de naam "de Gangster of the Blues"heeft een moeilijke periode achter de rug eind 2002 heeft hij namelijk een herseninfarct gehad. In 2003 heeft hij dan ook niet op kunnen treden en het was zelfs de vraag of hij hier ooit weer toe in staat zou zijn. Nu in 2004 staat hij weer regelmatig op de diverse podia. Zelf geeft hij toe niet meer het niveau te halen van voor de ziekte maar in mijn ogen behoort hij nog steeds tot de top van Nederland. Dat bewees hij ook zeker deze avond. Het publiek was zeer enthousiast zeker toen Arnaud ook nog een paar nummertjes mocht meespelen. Arnaud hartelijk bedankt voor deze heerlijke avond en leuk om te horen dat je dit voortaan elk jaar gaat doen. | | | |
| | | | Michael de Jong: 7 oktober in het Patronaat te Haarlem. Na veel omzwervingen, een ruig bestaan, een leven vol van drank & drugs en ook nog eens belast met een ongeneeslijke ziekte stond Michael de Jong vanavond toch weer eens op het podium. Een plaatselijke blueszanger (ook de Jong geheten) opende niet onverdienstelijk maar de fans waren uiteraard gekomen voor Michael de Jong. Michael opende de avond met maar liefst 10 nieuwe songs die hij pas 1 maal eerder op een podium had gespeeld. Prachtige teksten met mooi gitaar spel. De stijl is de afgelopen jaren veranderd,waren de songs in de begin jaren vooral bluessongs nu is Michael uitgegroeid tot een echte vertolker van wat met noemt Americana. Michael zijn zang en spel zijn breekbaar, vol emotie en zeer doorleefd. Tussen de songs door kreeg de muziekindustrie nog even een flinke duw "18 euro is veel te veel voor 1 cd, mijn advies; iemand koopt en de rest maakt een kopietje vervolgens de kosten delen. Het liefst zet ik het allemaal gratis op het net" aldus de Jong. Na de pauze volgde nog een mooi overzicht van de afgelopen jaren. Michael is top ga hem zien voordat het te laat is. Wat hij in ieder geval voor ons achter zal laten, zijn prachtige cd's. | | | |
| | | | Robert Gordon: 3 oktober in Paradiso te Amsterdam. Met in gedachten een uitstekend concert dat we misschien alweer zo'n tien jaar geleden in Paradiso gezien hadden togen wij vol goede moed naar Paradiso. Robert Gordon, al veertig jaar in het vak, prachtige platen heeft de man op zijn naam staan. Vooral doorgebroken toen hij samen met guitarist Link Wray aan de weg timmerde. Paradiso was matig gevuld (idols op tv?) en dat is toch erg jammer. Juist tijdens dit optreden zouden er namelijk opname gemaakt worden voor een "live"dvd vanuit Paradiso. Helaas, helaas het optreden was zeer matig. Gordon was slecht bij stem(verkouden?) en overtuigde nauwelijks. Slappe aftrekkels van grote hits (Suzie Q, Fire etc.) maar het echte knallende Rock 'n'Roll werk vuurwerk bleef uit. Jammer maar volgende keer beter zullen we maar zeggen. | | | |
| | | | Bart Chabot: 3 oktober in de bibliotheek aan de Prinsengracht. De schrijver Bart Chabot gaf deze zondag een lezing over de boeken die hij schreef over Herman Brood. Bart zorgde voor een geweldig leuke middag waaruit wederom bleek dat Herman Brood uniek is geweest!!! | | | |
| | | | Letz Zep: 11 september in de Melkweg te Amsterdam. Een klein stukje in de weekendbijlage van het Parool wekte mijn belangstelling; een Led Zeppelin coverband "Better than a Led Zeppelin re-union"kopte de krant in. En ik moet zeggen hier was geen woord van gelogen...het was werkelijk waar fantastisch. De jaren zeventig herleefde maar dan met de apparatuur en dus het geluid van 2004. De nummers stonden als een huis, ongelooflijk hoe een band zo goed een andere kan coveren. Letz Zep bracht voornamelijk nummers van de eerste 4 lp's van led zeppelin. De zanger leek als twee druppels water op Robert Plant de overige leden waren met behulp van pruiken omgetoverd tot de overige Zeppelin leden. Nummers als 'Stairway to heaven en Whole lotta love "deden vervolgens de rest. Al met al een heerlijke jaren zeventig avond in de Melkweg. | | | |
| | | | Yellowcard,New Found Glory: 7 september in de Melkweg te Amsterdam. Ja, ja op verzoek van mijn dochter Ruby gaan we vanavond samen op stap: doel het bijwonen van een pret-punk optreden in de Melkweg. Ruby doet zelf eventjes verslag: " Om kwart over 8 kwamen we aan bij de Melkweg. Het was er best wel druk en na een tijdje wachten hing een meneer een briefje op met daarop: New Found Glory concert uitverkocht. Wat een ellende. Maar na flink slijmen bij de portier mochten we geheel gratis naar binnen!! Het concert was vet hard en iedereen ging stagediven en crowdsurfen. Wij hadden een goed plaatsje op het balkon en het was echt superleuk New Found Glory en Yellowcard waren top. Het was een hele leuke avond." Ook pa heeft genoten hoor!! | | | |
| | | | Bo Diddley: 2 augustus in Paradiso te Amsterdam. In een bijna uitverkocht Paradiso stond vanavond niemand anders dan de uitvinder van de Jungle Beat "Mr. Bo Diddley"op het programma. Deze legende van de Rock & Roll hadden wij nog nooit gezien dus op naar ons clubhuis. De verwachttingen waren twijfelachtig. Echt goed guitaar hadden we Bo nog nooit horen spelen, en zijn live reputatie was matig. Zoals het hoort was de opkomst van Bo op zijn Amsterdams "veel herrie & veel respect" Zittend op een stoel en gekleed in een simpele outfit (onze nationale Franse trots KLM had 7 koffers laten verdwijnen) schalde direct "Hey Bo Diddley" door Paradiso zodat de sfeer er direct goed inzat. Daarna werd het allemaal snel minder: een rap, een blues, een hit "Roadrunner", wederom "Hey Bo Diddley" en nog wat onbeduidend werk. Het eind was weer Amsterdams: "veel herrie & veel respect" Spijt? Niet echt, na Chuck Berry, Jerry Lee Lewis konden wij nu ook Bo Diddley toevoegen en dat staat toch prachtig op onze concert CV niet waar!!! | | | |
| | | | Billie Joe Shaver: 28 juli in het Patronaat te Haarlem. Het was even wennen om deze avond te starten met de vertoning van de DVD over het leven van de Texaanse legende Billie Joe Shaver. De DVD gaf wel een goed beeld over het leven van deze man. Drie keer getrouwd met dezelfde vrouw die uiteindelijk overleed aan kanker, het verlies van zijn zoon(38) aan een overdosis en uiteindelijk zijn bekering na een leven vol drugs, drank, overspel en diverse zelfmoordneigingen aan het geloof. Om half elf dan eindelijk het optreden waar voor wij toch uiteindelijk gekomen waren, en wat voor optreden!!! Bilie joe Shaver op zijn allerbest, wat een passie. Een optreden wat stond als een huis, alle hits kwamen voorbij. De show opende meteen al sterk met "I been to Georgia on a fast train" In de stijl zoals ik die alleen nog kende van Doug Sahm volgde een mengeling van stijlen elkaar op, van country naar blues en alles met een hartverscheurende emotie. Na afloop bedankte Billie Joe alle bandleden met een hug. Na twee uur zat de show erop. Er zullen dit jaar nog weinig optredens volgen die deze avond kunnen benaderen qua passie. Dit was genieten zoals je alleen kan genieten van een echte Texaanse held, helaas 1 van de laatste Honky Tonk Heroes. | | | |
| | | | John Mayall & the Bluesbreakers: 12 juli in de Melkweg te Amsterdam. Dit jaar bereikte John Mayall de leeftijd van 70 jaar, en nog steeds is hij volop aan het touren. Vanavond stond hij, na vele jaren achter elkaar in Paradiso te hebben gespeeld, in de Max oftewel de grote zaal van de Melkweg. De veel belovende opening was voor de Bluesbreakers, met de uitstekend spelende Buddy Whittington op de guitaar. Na drie nummers was het tijd voor "the father of the British Blues" Mr. John Mayall. John had er zin in, en voor de echte Mayall fans was dit waarschijnlijk een prima optreden. Voor mij is de liefde echter een beetje gestopt nadat Eric Clapton de Bluesbreakers heeft verlaten. Mayall wisselt goede bluesjes af met een wirwar van stijlen. Als ik de laatste 10 cd's beluister dan staan er op elke cd 1 of 2 prima nummers en de rest kan me niet boeien. Zo ook dit optreden. Mayal bespeelt liefst drie instrumenten; guitaar, mondharmonica en piano maar is geen echte uitblinker, zijn stem is matig en zijn repertoire warrig. Al bij al beter dan een avondje voor de buis maar.... geen topavond. | | | |
| | | | Flavium, Kaz Lux en Brainbox: 3 juni in het Patronaat te Haarlem. Flavium, ooit stonden ze in het voorprogramma van Rory Gallagher in de Jaap Edenhal, waren sinds vele jaren weer eens bij elkaar. Samen met de legendarische band Brainbox zorgden zij ervoor dat het Patronaat deze avond was uitverkocht. En terecht. Beide bands stonden in het verleden garant voor prachtige muziek. Flavium vooral bekend door twee prachtige covers: "Nightlife & Nobody loves you when you"re down and out" en Brainbox met een schat aan hits zoals "Cruel Train, Dark Rose, Downman en het prachtig gecoverde Summertime" Flavium deed de aftrap, guitarist Anne -Geert Bonkers liet zijn Gibson klinken als vanouds en de zanger van de band had er echt zin in. De nummers waren helaas net effe te lang allemaal waardoor ervoor een toegift geen plek meer was.Zodoende ontbraken hun twee beste nummers, maar de uitvoering van "How blue can you get"maakte veel goed. Na een korte pauze was het de beurt aan Kaz Lux om solo een aantal nummers te vertolken. Zijn stem is nog prachtig, maar de zaal was net even te groot om de aandacht vast te houden. De sfeer steeg weer snel nadat Brainbox op het podium verscheen; een feest der herkenning. Alle oudjes zongen weer mee. Het Patronaat blijkt uitstekend in staat om ons oudere jongeren een avond uit onze luie stoel te laten komen. Ga zo door!!! | | | |
| | | | Byther Smith & The Jimmy Johnson Band, 16 mei in Vredenburg te Utrecht. Twee nog in leven zijnde veteranen stonden deze avond in de kleine zaal van Vredenburg. Byther Smith stond in de hal met het Nederlandse bluestrio "The Nightriders" Keurig in het pak met bijpassende lakschoenen speelde hij een uitstekende set Chicago blues. Bij de eerste nummers moest hij even op gang komen maar de voortreffelijk spelende Nightriders zorgden ervoor dat hij snel de smaak te pakken kreeg. Na een lekkere set verplaatsten wij ons naar de kleine zaal voor een optreden van de Jimmy Johnson Band. Jimmy had zijn band vervangen door een drietal jonge muzikanten, waarvan vooral de gitarist een hoofdrol op zich nam, blues anno 2004; zij ondersteunden Jimmy in een tweetal sets. De nummerkeuze was niet erg verassend maar het stond als een huis. Jimmy's stemgeluid is nog steeds kenmerkend voor de man, zijn hoge stem en zijn scherpe gitaar partijen klinken nog net als 20 jaar geleden. Het was te lang geleden dat dit soort bluesmuzikanten op de Nederlandse podia stonden. Compliment voor Vredenburg. "keepin'the blues alive" | | | |
| | | | Lee Sankey Group & The Asylum Street Spankers, 2 mei in het Patronaat te Haarlem. Zelf had ik nog nooit van de Lee Sankey Group gehoord en liet me daarom op deze zondagavond aangenaam verassen door deze band. Lee Sankey zelf speelt verdienstelijk slag-guitar (mooie accoorden) en blaast een aardig partijtje mondharmonica met als voorbeeld Kim Wilson. Uitblinker deze avond was eigenlijk de zanger "David Midge" een ietsje van zichzelf en een ietsje van Tom Waits. Lekkere bluesjes, funky songs en enkele jazzy nummers maakten er een afwisselend optreden van. De act waavoor ik eigenlijk naar Haarlem was gekomen was de " Asylum Street Spankers" een bont gezelschap uit Austin Texas. Tijdens mijn eerste bezoek aan Austin (1996) stond deze band al op mijn "te doe" lijstje. Toen nog speelde men met een zeer uitgebreide bezetting en zette men in de "La Zona Rosa"een prachtige "Gospel show"neer. Geheel ackoustisch met in de gelederen niemand minder dan de geweldige mondharmonica speler Guy Forsyth. Nu bestaat de band nog maar uit 6 personen met nog wel zangeres Christina Marrs en zanger/komiek/leider Wammo uit de oorspronkelijke bezetting in de gelederen. de show is inmiddels uitgebreid met songs uit vele genres. Zeer apart en nog steeds geheel zonder gebruik van "demon electricity" Wammo doet Guy vergeten en is uitgegroeid tot een top-act. Nog nooit gehoord van deze band click dan op de foto en bezoek hun website. | | | |
| | | |
| | | | J.W. Roy, 4 april Paradiso te Amsterdam Wederom een optreden op de zondagmiddag in Paradiso(ga zo door) en wel van Neerlands beste singersong writer J.W.Roy. Niet zomaar een optreden,maar de cd-presentatie van alweer het vierde album "Kitchen Table Blues"van deze slagerszoon uit het Brabantse Knegsel. De verwachtingen waren hoog bij mij, zou Jan Willem terug komen op het niveau van zijn eerste twee cd's of zou hij de weg volgen van zijn beduidend mindere derde cd. Gelukkig hij klonk weer als vanouds, zelfs Roel Spanjers keerde voor sommige nummers weer even terug in zijn band. De nieuwe cd is dan ook weer een echte aanrader klik op bijgaande foto en lees de persuitingen. Nog nooit een optreden gezien, kijk dan meteen even in zijn lijstje met optredens en ga kijken naar deze kanjer. Al met al een zeer prettige middag. | | | |
| | | | The Animals, 25 maart in het Patronaat te Haarlem Na Canned Heat & Ten Years After was het nu opnieuw de beurt aan een legendarische band uit de jaren zestig namelijk: The Animals. De dummer John Steel was nog orgineel, keyboardspeler Mick Gallagher was alweer van een latere versie en de twee overige leden, Johnnie "Guitar" Williamson en Pete Barton waren toegevoegd om het quartet compleet te maken. Het werd een "trip down memory lane" nummers als: It's my life, Boom Boom, House of the rising sun en heel veel andere passeerden de revue. Kortom een feest der herkenning, enthousiast publiek, lekker bier en een prima versie van The Animals bezorgden ons een plezierige avond. | | | |
| | | | Jimmy Lafave & band, Flaco Jiminez & band, 7 maart 2004, Paradiso Amsterdam. Weggestopt op deze zondagmiddag,om 16.00 uur in de middag, een dubbelconcert met twee bands uit Texas. Ondanks het tijdstip was Paradiso goed gevuld. Jammer voor degene die er niet waren, zij miste waarschijnlijk het misschien wel leukste concert (Flaco Jiminez) van 2004. Het begon ingetogen met het optreden van Jimmy Lafave. Een solide optreden met weinig hoogte- en dieptepunten. Uptempo bluesjes afgewisseld met langzame nummers. Covers afgewisseld met eigen nummers, al met al straalde er weinig beleving vanaf. Voor degene die Jimmy niet kennen de man heeft prachtige opnames gemaakt verspreid over verschillende cd's. Ga luisteren en oordeel zelf. Om even over 17.30 was het de beurt aan de meester van de Tex-Mex, vijfmalig Grammy award winnaar "Flaco Jiminez" Een prachtige opening door zijn band beloofde al veel goeds, en toen Flaco zelf het podium beklom ging het dak eraf. Nummers als: Oh lonesome me, Marina, Crying time, hey baby que paso en vele anderen passeerden de revue. Zelf heb ik Flaco verschillende keren gezien, maar buiten zijn optredens met de Texas Tornados om, zag ik hem nooit met zo'n sterke eigen band, zeven man, allemaal verschrikkelijk enthousiast en zeer bekwaam op hun instrumenten. Ik hoop dat Paradiso meer van dit soort optredens programmeerd op de veelal saaie zondagmiddagen. | | | |
| | | | Dale Watson and his Lone Stars, 22 januari in Ginny's little long horn saloon te Austin Texas. De eerste keer dat ik Dale Watson aan het werk zag was denk ik in 1995 in Paradiso. Een nog onbekende zanger/guitarist. Inmiddels is Dale uitgegroeid tot een echte ster, bekend in heel veel landen. Afgelopen zomer zag ik hem nog met zijn band in de Hollandsche manege en nu had ik de kans om hem voor het eerst live te zien in zijn stamkroeg Ginny's Little Long Horn Saloon. Dale woont hier om de hoek en treedt hier (als hij niet op tournee is) elke donderdag- en zondagavond op. De tent was afgeladen vol. Leuk om te zien dat jong en oud dansen en veel van hen wel heel erg goed. Dale was duidelijk in vorm, uitgerust en goed bij stem. Alle bekende nummers kwamen weer langs, en iedere muzikant die binnen kwam mocht even een nummertje meespelen. De vreugde was bij iedereen van de gezichten af te lezen (wat worden wij dan toch een chagerijnig volkje zeg) en dit alles op een gewone donderdagavond. Ook Hein had de avond van zijn leven zoals je ziet op bijgaande foto. Tussen de van Dale bekende nummers klonk zo nu en dan ook een nieuw nummer van de binnenkort te verschijnen nieuwe cd. Ik kan nu al iedereen adviseren deze snel aan te schaffen, want alle nieuwe nummers klonken weer top. Ook hier was na afloop weer voor iedereen aandacht. Dale wilde dan ook graag even op de foto en liet iedereen in Amsterdam de groeten doen. Om een uurtje of 2.00 lagen wij moe maar zeer voldaan weer op onze bedjes. | | | |
| | | | The Cornell Hurd Band, 22 januari in Jovita's te Austin Texas. De volgende dag weer vroeg op, even langs alle cd's en dvd's winkels in Austin. De buit bleef beperkt want ook in Amerika klimmen de prijzen. 's Avonds op naar Jovita's waar, zoals elke donderdagavond, de Cornell Hurd band op zou treden. Eerst in het donker even de menukaart doorgelopen waarna tijdens het optreden ons een Mexiaans maaltje werd voorgeschoteld. Het eten was erg hot maar na veel water en een Coronaatje kreeg ik toch weer wat smaak in mijn mond. De band was goed op dreef, lekkere Texas Swing uitgevoerd door een op dreef zijnde Cornell met zijn steeds beter wordende tienmans band. Ook tussen de nummers door bleek Cornell een vermakelijk entertainer. Nummers als "High in the Texas sky(over de mislukte lancering van de Space Shuttle, Rubboard playing man (met uiteraard een hoofdrol voor Danny op zijn Rubboard) en I cry, then I drink, then I cry passeerden de revue. De band heeft inmiddels een lijst van zo'n 700 songs waar uit men kan kiezen. Na afloop was het erg gezellig met de leden van de band en hopelijk komen ze een keer naar Paradiso, maar wie oh wie kan dit financieren. Om half elf verlieten we Jovita's om nog twee uur te kunnen gaan genieten van Dale Watson and his Lonestars. | | | |
| | | | Justin Trivino, 21 januari in Ginny's little Long Horn saloon te Austin Texas Het is altijd leuk om iets te winnen zeker als het vliegtickets zijn naar Orlando Florida. Aangekomen in Orlando de auto opgepikt bij Alamo's en via Alabama, Mississippi, Louisiana op naar Austin Texas. Na twee dagen rijden zaten we 's avonds heerlijk te genieten van een optreden verzorgd door de blinde zanger/guitarist Justin Trivino. Het was zeker niet druk in het kleine cafe van Ginny. Hein telde maar liefst 20 man publiek, dus zeker geen vetpot voor Justin die betaald moest worden uit de opbrengst van de fooienpot. Het optreden was er echter niet minder om. Onvervalste country van weer een levende jukebox uit Texas. Justin leerde guitar spelen op het blinde instituut en het is prachtig te zien hoe hij zelf zijn eigen geluid inregelde op de mengtafel die op een onhandige plek aan de muur hing. Om een uur of twaalf dropen wij weer af naar ons bedje in Motel 6 | | | | | | | | | |
