Never Enough!!
Peter Wolf & Sheepskin: 14 december Bikes 'n Blues Amstelveen.

Het was alweer de derde keer dat Peter Wolf & Sheepskin hun opwachting maakten op het podium van Bikes ’n Blues (zie ook mijn verslagje van 27/10/’07 ). Waarschijnlijk was dat ook de reden, dat het niet echt druk was vanavond. Toch jammer, want het was het laatste optreden en dus het einde van deze band en dan verdien je toch een volle zaal. Ten opzichte van afgelopen jaar was er weinig nieuws onder de zon, maar wat zij speelden (covers) doen ze vol overgave. Ik hoop dat gitarist Peter ‘Wolf’ van Heijningen snel terug is met een nieuwe band en met eigen werk. Of is het een goed idee om een Fleetwood Mac coverband te beginnen? Dan wel met werk uit hun legendarische bluesjaren. Voor mij waren de covers van deze band weer de hoogtepunten van de avond. Voor 2009 staan er gelukkig weer wat bands op het programma die nog niet eerder in Bikes ’n Blues hebben gespeeld. Dus houd de agenda in de gaten!
Chicago Bluesfestival 2008:
16 november Bimhuis Amsterdam.

Net als afgelopen jaar ( zie verslag 06/12/07) vond het Chicago Bluesfestival plaats in het Bim Huis te Amsterdam. De Rhythm sectie was hetzelfde: de geweldige Willie Hayes op de drums en Russell Jackson op de basgitaar. Als aanvulling op de band, was de pianist Ken Saydak mee gekomen. De band opende met ‘Have Mercy For The Blues’. Daarna was het de beurt aan Ken Saydak, die duidelijk nog wat moest warm draaien ( gelukkig herstelde hij zich later prima ). Als gasten waren er dit jaar: D.C. Bellamy, Andrew ‘Jr. Boy’ Jones en Shakura S’Aida. Die laatste zag ik dit jaar al eens schitteren in Paradiso. ( zie verslag 28/04/08).  Andrew Jones was de eerste gast die aanschoof. Deze uit Texas afkomstige zanger/gitarist, speelde al op zestienjarige leeftijd in de band van Freddie King. Andrew is een degelijke bluesgitarist met een ietwat afgeknepen gitaargeluid en beschikt over een prettige stem. De tweede gast, Shakura S’Aida, is een echte entertainer. Zij doet haar best om het publiek te vermaken, beschikt over een prachtige stem en geeft zichzelf helemaal. Al met al, een lust om naar te kijken en te luisteren. Als derde gast was daar D.C. Bellamy ( de halfbroer van Curtis Mayfield ). Ook hij trakteerde het publiek op een vermakelijke act, waarin hij imitaties bracht van o.a. Howlin Wolf. Na de pauze kwam een ieder in dezelfde volgorde weer terug. Helemaal tot het eind heb ik het echter niet uitgezeten. Ik weet niet wat het was, maar ik had het idee dat ik was beland in een verkeerde ambiance. Publiek met een te hoog Jazz gehalte, een te nette zaal ( allemaal keurig zitten ) of misschien was ikzelf niet helemaal in the mood? Volgend jaar maar weer eens in Paradiso!
James Harman & Gene Taylor: 20 September Bikes 'n Blues Amstelveen.

De eerste avond in Bikes ’n Blues na de zomervakantie was weer een hele leuke! De twee Amerikaanse Cavia’s ‘Gene Taylor & James Harman’ stonden voor de tweede keer(zie mijn verslag van 4 mei 2007) op het podium in Amstelveen. En ja, heb je deze twee grootheden in huis, dan weet je dat het allemaal goed gaat komen. Deze twee stralen de blues werkelijk uit. Na veertig jaar de hele wereld over te zijn geweest, hebben ze er nog flink zin in. Niets geen routineus optreden. Plezier, dat is wat ik zag. Rest mij nog te noemen en te complimenteren, de ritmesectie ‘Peter Kempe (Juke Joints) en Lord Julius’ en ik mag ook zeker niet Çlay Windham vergeten op gitaar. Geweldig om te zien, hoe deze drie top muzikanten in dienst van Gene & James speelden, zonder zelf al te nadrukkelijk aanwezig te zijn. Berry en Rian weer bedankt en ik zie jullie op 15 oktober in Memphis!!
Melvin Taylor: 26 augustus Maloe Melo Amsterdam.
Jarenlang heeft Amsterdam een eigen bluesfestival gehad in de Meervaart. Onder bezielende leiding van Martin van Olderen werden er  bekende maar ook onbekende bluesartiesten naar Nederland gehaald. Begin jaren 80 stond er, een toen nog onbekende, Melvin Taylor(net 21 jaar) op het programma. Hij speelde met een groep jonge aanstormende bluestalenten uit Chicago, waaronder ook het multitalent Lucky Peterson.
Sensationeel was het. Ik had nog nooit zo'n geweldige gitarist gezien. De zaal ging helemaal plat, vooral op de prachtige Jimi Hendrix covers. Nu, zo'n 25 jaar later, stond diezelfde Melvin Taylor in Maloe Melo voor pakweg een mannetje of 40 zijn kunsten te vertonen. In de jaren tussendoor bleef ik hem volgen en zag hem nog enkele keren optreden. Melvin is gewoon te goed! Heer en meester over zijn instrument. Zo verschrikkelijk veel techniek. Speelt alle stijlen even makkelijk. Alleen het is vaak helemaal over de top. Hetzelfde heb ik ook als ik Jan Akkerman hoor spelen. Het zijn van die gitaristen die zichzelf voorbij lopen, steeds alles en iedereen willen laten zien(horen) wat ze allemaal niet kunnen. Jammer hoor want ze kunnen zo prachtig spelen. Ook in Maloe waren enkele juweeltjes te horen(o.a. Snoopy & Ain't no sunshine) zeker in het eerste gedeelte van het optreden. Na de pauze had ik het snel gezien, gewoon teveel!! Jammer hoor van zoveel talent.
The Neville Brothers: 18 juli Paradiso Amsterdam.
Allemaal brave burgers in een bijna uitverkocht Paradiso. Geen aanstekers in de lucht maar mobieltjes en niemand die stiekem een peukie opstak. Mijn eerste rook vrije concert! Gelukkig waren de Nevilles weer uitstekend. Het was alweer drie jaar geleden dat zij in Paradiso stonden(zie verslag van 05/03/05). Het blijft een heerlijke band om te zien en te horen. Geweldig slagwerk, een echt Hammond orgel en uiteraard de prachtige stem van Aaron. Waar zie je het nog een band met maar liefst acht leden? Na afloop was het nog gezellig met alle rokers op de tramhalte!
Matthew Lee & de William Smulders band: 29 juni Caddy's Purmerend.
De laatste kans om te genieten van een optreden in een sfeer van rook en verschraald bier. Helaas heeft ons  kabinet besloten om in de horeca een rookverbod af te kondigen(betutteling ten top). Wat mij betreft liever een bord aan de deur met de volgende tekst: "betreden op eigen risico hier wordt namelijk gerookt". Of laat de mensen zelf kiezen of ze naar een rook of een rookvrij gelegenheid toe gaan. Maar goed... Vanmiddag had de Jerry Lee Lewis fanclub de Caddy's in Purmerend gekozen voor hun jaarlijkse fanclubdag Als speciale gast was de uit Italie afkomstige Matthew Lee uitgenodigd als heuse Jerry Lee Lewis kloon. Geen irritante persiflage maar een man die een heerlijk optreden verzorgde. Lekker rammend op de piano en een prima stem, voeg daarbij de prima begeleiding van de Nederlandse R & R band van gitarist William Smulders dan kan het niet meer stuk. Jerry Lee is wat mij betreft de belichaming van de Rock 'n Roll en behoort dan ook tot mijn favorieten. Vanmiddag kwamen al zijn hits voorbij. Daarnaast is er in Caddy's altijd een prima sfeer, veel rockers met hun mooie auto's en prachtige  motoren buiten, dat is zeker weten genieten. Niets te doen op de zondagmiddag ga dan eens langs in Purmerend. Elke week een Rock 'n Roll band en je kan er ook nog prima eten!!
James Hunter: 27 mei Melkweg Amsterdam.
Foutje van de Melkweg! James Hunter is namelijk populair en is te groot geworden voor de oude zaal. Stampvol was het en daardoor erg warm. Gelukkig stonden wij tegen de bar aangedrukt zodat wij af en toe een biertje konden bestellen. Het concert week niet veel af van het concert dat ik heb beschreven op pagina "Gezien 2006" d.d. 8 oktober. Dus wil je weten wat je allemaal hebt gemist neem dan daar even een kijkje! Volgende keer hopelijk in The Max of Paradiso.
Johnny Winter: 10 mei Paradiso Amsterdam.
Bij binnenkomst stonden de jonge honden van Big Blind uit Noordwijk al op het podium. Een mooie promotie voor de boys; van het Amstelveense Bikes 'n Blues( zie mijn verslag d.d 21/09/"07)  naar het voorprogramma van niemand minder dan Johnny Winter. Het plezier spatte er vanaf en het publiek, in de steeds voller lopende zaal, deelde al snel in het enthousiasme. Rond half negen was het de beurt aan mijn held Johnny Winter. Na zijn laatste optreden(zie mijn verslag 31/08'06) had ik het sterke vermoeden, gezien zijn fysieke gesteldheid, hem nooit meer live aan het werk te zien. Gelukkig gaat het zo te zien weer wat beter met hem en leek hij in een iets betere conditie. De samenstelling van de band is gelijk aan die van twee jaar geleden en ook de nummers die hij speelde waren, op twee uitzonderingen na, precies hetzelfde.
Nieuw waren een prachtig gespeelde versie van de Jimi Hendrix song "Red House" en de cover van de Rolling Stones hit "It's All Over Now". (jammer dat bij dit laatste nummer de geluidsman even de weg kwijt was).  Verder verwijs ik jullie naar mijn verslag van zijn optreden uit 2006, wat daar staat geldt namelijk ook voor dit optreden.  Leuk om nog te vermelden is het feit dat Paradiso bijna was uitverkocht!
 
Ps. De foto's zijn dit keer gestolen.




Johnny Mastro & Mama's Boys: 3 mei Bikes 'n Blues Amstelveen.
Een avondje onvervalste "Power Blues" in Amstelveen. De geluidsman had het goed begrepen want de volumeknop stond aardig open. De uit Los Angeles afkomstige Johnny Mastro timmert inmiddels aardig aan de weg in de lage landen gezien het aantal optredens hier in de laatste paar jaren. Ik zag hem voor het eerst in 2006 in de, bijna lege, kleine zaal van Paradiso. Zijn toenmalige gitarist is inmiddels vervangen door twee nieuwelingen die beide het klappen van de zweep kennen. Het geluid is hierdoor nog heftiger geworden. De twee spelen zowel slide-, solo- als slag gitaar en doen dit allebei voortreffelijk. Voeg hierbij een strakke rhythm sectie met een sterk spelende bassist en je hebt "The Mama's Boys". Snoeihard maar toch erg goed spelend. Alhoewel dit soort blues niet mijn favoriete stijl is heb ik toch weer genoten. Johnny en zijn band gaan er helemaal voor en zijn pas tevreden als het publiek uit zijn dak gaat. Johnny zelf is een voortreffelijke mondharmonica speler(zowel op de bluesharp als op de chromatische harmonica) en is zeker  geen onverdienstelijke zanger. De nummers zijn eigen gemaakt en dat is tegenwoordig al een complimentje waard in het bluescircuit. Al met al een prima optreden! Volgende keer, 17 mei, is het jammer genoeg alweer het laatste optreden in Bikes 'n Blues voor de zomervakantie. Pas in september staan de volgende optredens op de agenda.
Bluescaravan 2008: 28 april Paradiso Amsterdam.
Gelukkig behoorde ik vanavond tot de plus minus 50 bezoekers van dit geweldige optreden in de kleine zaal van Paradiso. In 2005 was ik ook aanwezig bij de eerste editie van de Bluescaravan in de grote zaal van de Melkweg, die toen bommetje vol was.
Kwam het door de afwezigheid van Candey Kane, die door een zeer ernstige ziekte vanavond niet aanwezig was? Mocht dit zo zijn dan was dit onterecht. Zelden zag ik drie zangeressen, elk met een eigen stijl, die zo goed waren. Daarnaast een uitstekend spelende band, wat wil je nog meer!. Het optreden begon met een lekker funky nummer door de drie dames tesamen. Vervolgens bleef Dani Wilde(UK) staan. Dani beschikt over een prachtig stem geluid en bracht een afwisselende set van eigen nummers en wat covers. Haar gitaar spel hield niet over, maar goed een kniesoor...... Daarna was het de beurt aan Deborah Coleman(USA). Zij vertegenwoordigde wat meer de traditionele kant van de blues. Langere nummers met prachtg gitaar spel. Het hoogtepunt van de avond was echter de laatste set van Shakura S'Aida uit Canada.
Wat een stem en wat een performer. Van gospel, blues tot funk elke stijl heeft zij onder controle. Haar optreden deed mij denken aan de Pointer Sisters in hun begin jaren (lp "Live at the Opera House"). Ook nog even een speciaal compliment voor Govert van der Kolm de Nederlander die het Hammondorgel bespeelde. Hij liet horen hoe heerlijk een Hammond kan klinken. Ook het spel van de voortreffelijke gitariste Laura Chavez van de band verdient een compliment. De afsluiter van de avond was de Led Zeppelin hit "whole Lotta Love" door de drie dames tesamen. Al met al een prima optreden!!
Les Wilson & The Mighty Houserockers: 12 april Bikes 'n Blues Amstelveen.
Vanavond weer eens een buitenlandse act op het podium in Amstelveen. Zelf had ik nog nooit van Les Wilson gehoord maar toch heeft hij al zeven cd's uitgebracht. Dus iets om naar uit te kijken. Naast de veelal vaste bezoekers waren er vanavond toch weer een heel aantal nieuwe gezichten in Bikes 'n Blues. Een prima ontwikkeling! Les opende vlijmscherp, iets waar de meeste bands toch moeite mee hebben. Pittig gitaarspel afgewisseld met het prettige geluid van Fred Skidmore op het keyboard. Zeker geen wereldband maar een prima band voor in de pub. Het repertoire bestond voornamelijk uit covers van de grote namen zoals BB King, Albert King, George Thorogood, The Thunderbirds etc. Veel afwisseling in de diverse tempo's en door het gebruik van de slide ook in het geluid.  Al met al een prima avondje Engelse pub blues.
Bettye LaVette: 9 april Paradiso Amsterdam.
Zesenveertig jaar geleden kwam, op zestien jarige leeftijd, haar eerste plaatje uit! Nu, na heel veel labels te hebben versleten, heeft zij eindelijk wat succes met haar laatste cd. Het was dan ook bommetje vol in Paradiso. Haar band, onder leiding van Alon Hill, opende sterk met twee krachtig gespeelde bluesnummers. Daarna was het weer kippenveltijd vanwege het warme amsterdamse onthaal dat elke grote naam steevast krijgt in Paradiso. Voor mij viel het optreden zelf echter tegen. Bettye heeft het net niet. Grote hits heeft zij nooit gehad(dus weinig herkenning) en haar repertoire keuze is vis nog vlees. Oke er zaten een paar mooie ballads bij en haar enthousiasme was aanstekelijk maar haar stem is hard, scherp en gewoon niet mijn ding. Gelukkig was de band top en dat maakte toch wel weer het nodige goed.



JzzzzzP met als gast Big Jay McNeely: 22 maart Patronaat Haarlem.
Er was voldoende aanbod vanavond; in de Melkweg stond "Letz Zep" de beste coverband(Led Zeppelin) die ik ooit gezien heb. In Bikes 'n Blues "Wolfpin" en in Breda een heuse Bluesnacht. Wij kozen echter voor "JzzzzzP" die als speciale gast "Big Jay McNeely" had meegenomen. En ja het was feest in het Patronaat met JzzzzzP, zeker na de opkomst van Big Jay gingen de voetjes van de vloer. Wat een vitaliteit straalde, de inmiddels 81 jarige, McNeely uit. Zijn eerste grote hit "Deacon's hop" scoorde hij al in 1949 en nu 59 jaar later blies hij het dak eraf in Haarlem! Het optreden begon echter met JzzzzzP zelf, een JumpJazz formatie uit Haarlem. Lekkere muziek uit lang vervlogen tijden. De band kreeg tijdens het optreden hun tweede cd uitgereikt door niemand minder dan de oud burgemeester van Loosdrecht.  De meest opvallende muzikant van JzzzzzP is ongetwijfeld saxofonist Thomas Streutgers. Hij voelt precies aan waarom het draait in deze stijl van muziek. Onvermoeibaar blies hij zijn longen uit zijn lijf. Jammer vond ik dat gitarist Arnold Smits zich weinig liet horen en zich beperkte tot het spelen van accoorden. Gelukkig liet hij later op de avond nog wel wat meer van zich horen. Ook de drummer, Daniel Casey, mag zich wat mij betreft iets meer uitleven. In mijn ogen is de band hierdoor iets te netjes voor het spelen van de echte Jump 'n' Jive.  Gelukkig bracht Big Jay McNeely hier verandering in en ging de tent alsnog op zijn kop!!
Bugaboo Tang: 1 maart Bikes 'n Blues Amstelveen.
Het was weer eens ouderwets knallen en genieten in Amstelveen met dit keer "Bugaboo Tang", een band uit het zuiden van ons kikkerlandje. Bugaboo Tang staat voor een mix van jump-blues, Rock 'n' Roll, Surf en wat er zoal meer te horen was in de jaren vijftig. Een band die terecht voor de derde keer op het podium van Bikes 'n Blues stond. Voor mij was dit echter het eerste optreden van deze band en dus liet ik mij, pinda pellend op mijn kruk, maar weer eens aangenaam verrassen. Bugaboo Tang beschikt over een zeer solide rhythm sectie met Jaako "the showman" op contra bas en Jeroen op zijn drumkit. De twee uitstekend spelende gitaristen Roger en Pleun maken het geheel compleet(het blijft toch verbazingwekkend hoeveel goede muzikanten er in Nederland rondlopen). Eerst maar even wat kritiek op de organisatie voor ik de loftrompet ga afsteken over dit optreden; net als in Maloe Melo schuift helaas ook in Amstelveen het tijdstip van beginnen steeds iets verder op. Daarnaast was de pauze tussen de eerste en de tweede set veel te lang(optreden Berry). Dan het optreden zelf; voor de pauze was het allemaal nog wat ingetogen maar daarna ging het dak eraf. Veel afwisseling in de nummers, uitstekende gitaar solo's, allemaal lekker bondig en geen moment van verveling. Het geluid stond erg goed afgesteld, iets wat ook wel eens vermeld mag worden. Jammer dat het niet echt druk was(Idols?). Maar het publiek dat er was(en daar gaat het tenslotte toch om) heeft volgens mij zeer genoten. Wat mij betreft mag Bugaboo Tang volgend jaar weer afreizen naar Bikes 'n Blues voor wederom een spetterend optreden!



Little Boogie Boy Bluesband: 9 februari Bikes 'n Blues Amstelveen.
Vol goede moed reden wij weer naar Amstelveen dit keer om de Little Boogie Boy Bluesband aan het werk te zien. Hein Meijer(Little Boogie Boy) is voor mij allang geen onbekende meer. Jaren geleden zag ik hem al eens aan het werk. Opvallend was toen al zijn gevarieerde gitaarspel en het plezier wat hij beleeft om op het podium te staan. Ook vanavond had Hein er weer zin in. Helaas heb ik door onvoorziene omstandigheden niet eens de eerste set uit kunnen zien. Was je er bij en wil je er wat over schrijven mail  het dan naar mij( monde40@zonnet.nl ), ik zal het dan hier toevoegen.



Robbert Fossen Bluesband: 19 januari Bikes 'n Blues Amstelveen.
Het was even lastig kiezen deze zaterdagavond ga ik nog weg of blijf ik lekker thuis. Ik had me immers al lekker lui op de bank genesteld en zat te kijken naar de dvd van Eric Clapton's Crossroads 2007. Mijn maat Wim moest vroeg naar zijn bedje vanwege zijn wintersport vakantie en het weer nodigde ook niet echt uit om nog weg te gaan. Aan de andere kant is het in Amstelveen ook altijd wel weer gezellig. De stoute schoenen dus maar aangetrokken en een half uurtje later zat ik lekker achter in de zaal aan een pilsje. Vanavond de Haarlemse formatie "Robbert Fossen Bluesband" op het podium. Ik had deze band nog niet eerder aan het werk gezien, maar had wel al positieve geluiden gehoord, afwachten dus maar. Wat ben ik blij dat ik toch gegaan ben. Een top band! Traditionele Chicago Blues perfect uitgevoerd. Vooral na de pauze was het gitarist Harold Dorth die de band tot grote hoogte bracht. Geen uitgekauwde maar juist zorgvuldig gekozen nummers. Robbert Fossen beschikt over een aangenaam stemgeluid die een bepaalde rust brengt en zeer geschikt is voor deze vorm van de blues. Het duo Bart Kamp(bas) en Ronald Oor(drums) zijn de backbone van de band en de aanwezigheid van saxofonist Robert Tulnhof geeft de band een extra dimensie. Chicago blues zoals die hoort te klinken! Wat mij betreft een band die vaker terug mag komen in Bikes 'n Blues.
Vanaf 01-04-'09