De line-up voor deze avond beloofde veel goeds! Diverse bands die hun helden uit de rockscene zouden coveren. Met als hoogtepunt een tribute aan “Herman Brood”, uitgevoerd door “Pointblack”  (deze avond echter omgedoopt tot “De Broodroosters”) en later op de avond een optreden van de originele “Wild Romance” (C. Meerman, F. Cavalli en D. Lademacher) gevolgd door de laatste bezetting (G. Gesner, D. Hollestelle en I. Severijns) aangevuld met Ellen ten Damme en Daniel de Boissevain. Een avond dus om naar uit te kijken. Om half zeven zat ik al in de tram gezien de te verwachten drukte aan de kassa. Gelukkig viel dit mee(alhoewel het uitverkocht was!) en was ik ruim op tijd om “De Broodroosters”aan het werk te zien. Ik had al veel lovende recensies gelezen over deze band maar had ze nog niet live aan het werk gezien. Ik moet zeggen het was verbijsterend! Oke de zanger was niet helemaal “Brood”, maar de gitarist was “Lademacher” waardig. Al met al een prima opening van dit festival. Van de grote zaal op naar de kleine zaal waar ik nog net het staartje van de eerste set van “Silver” meemaakte. “Silver”was voor mij het hoogtepunt van deze avond! Drie jonge jongens die ons landje binnenkort gaan vertegenwoordigen in een Europese versie van “Clash of the Coverbands” te Londen. Zij speelden in hun eerste set voornamelijk nummers van “CCR” Later op de avond heb ik hun gehele tweede set gezien in de grote zaal. Vooral de tribute aan “Jimi Hendrix” maakte diepe indruk! Wat een toppertjes! Tussendoor nog de band “Physical Graffity” meegepakt in de kleine zaal. Deze uit Venray afkomstige band gaf een “Led Zeppelin” tribute weg, die ook niet te versmaden was.

Als klapstuk was het wachten op de “Wild Romance” Ons egotrippertje “Koos” mocht ze aankondigen. Helaas had “Cees Meerman”weer te veel gedronken en was hij weer niet te volgen. Wat mij betreft blijft hij voortaan maar lekker thuis. Ik snap niet dat men hem nog uitnodigt. Daarna was het de beurt aan de laatste setting van de “Wild Romance”, met als gast Ellen ten Damme. Haar opkomst was hoopgevend( lopend op haar handen)  en aan haar enthousiasme ontbrak ook niets, maar de in het Nederlands vertaalde Brood covers konden mij niet bekoren. Het gastoptreden van “Daniel Boissevain” moest ik helaas laten lopen. Moe maar voldaan stapte ik weer in de laatste tram!

Johnny Winter: 31 augustus Paradiso Amsterdam Met een verpletterende uitvoering van “Highway 61” liet Johnny Winter  het verbijsterde publiek achter in Paradiso. Werd er vooraf nog al wat lacherig gedaan met opmerkingen als “ze zijn hem nu aan het ontdooien” of “ze graven hem nu op” achteraf sprak iedereen vol lof over zijn optreden.  Ik moet eerlijk zeggen toen ik de stoel zag staan, het openingsnummer van zijn band hoorde en hem daarna het podium op zag strompelen hield ik ook mijn hart vast. Voeg daarbij het laatste optreden in Paradiso van zo’n 6 jaar geleden wat werkelijk een drama was dan waren er redenen genoeg om sceptisch te zijn. Maar na vanavond zijn alle scepsis weg. Oké zijn stem is niet meer groots maar zijn gitaar spel klonk weer als in zijn topdagen. Nog steeds doet Johnny geen concessies. Pure blues! Lekker zonder gekke effectpedaaltjes maar gewoon het lekkere felle geluid uit zijn “Fender Twin” versterker. Het openingsnummer “Hideaway” klonk nog wat houterig maar daarna ging de beuk erin. Johnny stond in 1969 als 25-jarige al op Woodstock en behoorde eind jaren zeventig begin jaren tachtig tot de top van de Amerikaanse blues. Hij was het die Muddy Waters naar ongekende hoogte bracht op diens LP “Hard again” en nu op 62 jarige leeftijd verbaasde hij iedereen in Paradiso! Dit was blues in zijn meest elementaire vorm. Blues zoals je nog zelden hoort. Zijn uitvoering van “Black Jack” deed het meest denken aan zijn optredens die ik eind jaren zeventig begin jaren tachtig zag in Paradiso. Maar het beste gedeelte van zijn optreden was de toegift waarin hij ouderwets tekeer ging met zijn Slide. Ik denk helaas niet dat we hem nog een keertje zullen zien. Hij zag er toch wel erg broos uit. Maar dit klasse optreden schrijven we weer bij in het vakje “onvergetelijk” Normaal gesproken laten we het voorprogramma voor wat het is maar dit keer was ook dit optreden een lichtpunt voor de blues. De 16 jarige Eric Steckel mag toch echt wel een toptalent worden genoemd. Waar de meeste boys hun hele jeugd achter de Playstation en de computer doorbrengen moet Eric zijn jeugd met zijn gitaar hebben doorgebracht. Let maar op van hem gaan we zeker meer horen!