El Rio Trio: 28 November, Bikes ’n Blues Amstelveen
Na$lim, $lip and the $liders (zie verslag van 11 april) stond er vanavond voor de tweede keer dit jaar een Rock ‘n’ Roll/Rockabilly band op het programma, namelijk het viertal (Hans, Richard, Wouter en Bopper) van het El Rio Trio uit Amsterdam. Dit ‘trio’ deed zeker niet onder voor de uit Engeland afkomstige $liders. Dus het gezegde ‘wat van ver komt is lekker’ ging in dit geval niet op.‘Rock ‘n’ Roll is een muziekstijl die deze jongens in het bloed zit’, is de openingszin van hun website. Een stelling waarin ik mij, na vanavond, helemaal in kan vinden. Hans op drums en Bopper op de contrabas vormen samen een solide ritme sectie. Ik heb zelden een bassist gezien bij wie de term ‘Slappin’ Bass’zo goed van toepassing is. Zijn contrabas ligt vast nog na te smeulen in zijn kist. Wouter, de sologitarist, moet wel een groot liefhebber van Brian Setzer zijn, want zijn stijl van spelen deed mij veel aan hem denken (erg goed dus). En dan is er nog Richard op slaggitaar; zijn snaren waren vanavond helaas niet opgewassen tegen zijn fanatisme. De nadruk bij dit ‘trio’ ligt muzikaal gezien op het gebied van de Rockabilly, maar ook de Country en uiteraard de Rock ‘n’ Roll stonden op het programma. Zowel eigen nummers als covers passeerden de revue. Het feit dat er drie leden (Hans, Richard en Bopper) kunnen zingen, geeft deze band een extra dimensie. Bopper heeft een hoger stemgeluid dan Richard, wat vaak tot een mooie samenzang leidde. Het was gewoon weer een lekker avondje uit en het geluid was weer top!
Voor wie het heeft gemist: het El Rio Trio speelt op 6 december in Syl’s Place te Purmerend.
Foto's: Wim Boelman, filmpje: Marga Moester
08-11-2009
Tony Vega: 7 november, Bikes ’n Blues Amstelveen
Ik had nog niet eerder gehoord van Tony Vega, maar iemand die afkomstig is uit Texas heeft bij mij altijd een streepje voor. De site van Vega geeft weinig info over de man zelf en ook op de rest van het Net is weinig over zijn carrière te vinden. Als begeleiders voor deze tour was de ritme sectie van Black Top (Anne-Maarten ‘Hills’ van Heuvelen op bas en Theo ‘Thumper’ Outhuijse op de drums) aangetrokken. Een tweetal die ik dit jaar al eerder zag in Bikes’n’Blues ( zie verslag van Black Top d.d. 14/03/’09) en dat toen stond als een huis. Ik nestelde mijzelf op de bank in afwachting van wat er zou gaan komen. Om ongeveer half elf was de aftrap (waar was je Berry?) en van het begin af aan was het mij duidelijk, dat dit wel eens een mooie avond zou kunnen gaan worden. Wat een geweldig duo, Hills en Thumper, is dat toch zeg. Het leek wel of zij al jaren met Vega speelden. Elke Amerikaanse gitarist zou zo op het vliegtuig kunnen stappen om met dit duo op tournee te kunnen gaan. Hills wisselde vanavond zijn elektrische bas af met zo’n mooie staande contra bas en Thumper sloeg weer op zijn pannen alsof zijn leven er van af hing. Er kwamen voor mij heel veel onbekende eigen nummers langs en een aantal covers zoals ‘Sugar Coated Love, Too Many Drivers, Jet Airliner en I’m Going Down’. Vega heeft weinig uitstraling en lijkt meer op een kantoorbediende dan op een doorgewinterde bluesgitarist, maar wat kan die man heerlijk spelen zeg op zijn ietwat versleten Fender. Voor mij(ik heb helaas niet alles gezien) was dit, tot nu toe, het beste optreden van dit jaar in Amstelveen.
Foto's: Wim Boelman, filmpje: Marga Moester
11-10-2009
Bas Paardekooper & The Blew Crue, 10 oktober Bikes 'n Blues Amstelveen
De kracht van een podium als Bikes ‘n’ Blues is de diversiteit van de programmering binnen het aanbod van de vele stijlen van de Blues. Zo staat er elke keer weer een ander type band te spelen. Vanavond was de Powerblues aan de beurt. Eerlijk is eerlijk, het is niet mijn stijl, maar het is altijd gezellig in Amstelveen waar inmiddels heel wat bekenden van mij rondlopen.Bas Paardekooper& The Blew Crew toeren alweer een jaartje of twee door Nederland en hebben al de nodige lovende kritieken gehad. En na vanavond begrijp ik ook wel waarom. Bas doet zijn gitaar gewoon pijn! Zijn snelheid kent geen grenzen en geen noot op zijn gitaar wordt overgeslagen. De band (Roel van Leeuwen op drums en René Mijnten op bas) staat als een huis en er is voldoende afwisseling in de songs. Het openingsnummer van vanavond was ‘Dust My Broom’ in een wel heel krachtige uitvoering. Daarna ging hetrichting Rock, waarna ze met een mooie versie van ‘Red House’ terugkeerden bij de Blues. Uiteraard kwam ook Stevie nog even voorbij met ‘Pride & Joy'. Voor mij was het na de eerste set wel weer genoeg, daar ik nog steeds geen hele avond vol kan maken. Ik denk dat het tot in de late uurtjes is doorgegaan en dat de echte liefhebbers van dit genre er weer een gitaarheld bij hebben.
Foto's & Filmpje: Marga Moester
14-09-2009
Big Blind: 12 September, Bikes ’n Blues Amstelveen
Het was heerlijk om vijf maanden na mijn mislukte knieoperatie weer eens een avondje weg te kunnen gaan. Ik was verzekerd van een zitplaats, met dank aan Berry en Rian, en ook het vervoer was geregeld. De band die het seizoen mocht openen was ‘Big Blind’. Zij deden dit ook al in 2007, maar toen waren zij echter nog het bandje in het voorprogramma van ‘The Lester Butler Tribute Band’. In mijn verslagje van deze avond schreef ik:
“Het komt niet vaak voor dat ik het voorprogramma beter vind dan de hoofdact, maar dit was deze avond echter wel het geval. Big Blind teert niet op uitgekauwde bluesthema's, maar spelen de blues anno 2007. Fris en zeker niet saai. Heerlijk om wederom in Bikes 'n Blues een jonge, voor mij onbekende, Nederlandse bluesband te zien.”
En wat is het nadien hard gegaan met deze band! Inmiddels is alweer de 2e cd‘Circus Left Town’ op het Cool Buzz Label uit (een cd die overal zeer lovende kritiek mocht ontvangen) en hebben zij op allerlei grote podia en festivals in Nederland gestaan. Ook in het buitenland bleven zij niet onopgemerkt; zo stonden zij in Engeland, Duitsland en België al op gerenommeerde festivals. En als je het dan ook nog, zeker als een bluesband, flikt om op tv (Raymann Is Laat) te komen, dan heb je het toch wel gemaakt, dacht ik zo!
En ook vanavond maakten zij hun reputatie waar. In een behoorlijk gevulde zaal, met weer bekende maar gelukkig ook weer vele onbekende gezichten, gaan ze er volop tegen aan. Waren het in 2007 nog jonge honden, nu staat er een volwassen band met een geheel eigen stijl. Natuurlijk zijn er nog invloeden van Lester Butler te horen, maar het zijn voornamelijk de eigen geschreven nummers die deze band uniek maken. Het is jammer dat deze band niet op een festival als Lowlands staat. Dit zou voor de blues namelijk de weg kunnen openen naar een nieuwe generatie. Een generatie die niet meer zit te wachten op ellenlange solo’s, maar waar de muziek van Big Blind zeker een kans van slagen heeft.
Helaas hield ik het gezien mijn conditie nog niet vol om de hele avond uit te zitten en heb ik waarschijnlijk het beste gemist. Maar wat ik heb gezien was weer helemaal top!
Foto’s & Film: Marga Moester.
Vanaf 20 april even geen Concerten!
21-05-2009
12-04-2009
$lim $lip and the $liders: 11 april, Bikes ‘n Blues Amstelveen.
Uiteraard heeft een goede bluesclub ook oog voor de aanverwante stijlen van de blues. Was het niet Muddy die met zijn nummer ‘The Blues Had A Baby And They Named It Rock ‘n Roll’ hier al op wees? Vanavond was het dan ook tijd voor een onvervalst avondje Rock ’n Roll in Amstelveen. Geen Nederlandse act, maar het uit Londen afkomstig viertal ‘$lim $lip and the $liders’ stond bij Berry & Rian op het podium en dat was knallen zeg! Vanaf de eerste minuut ging de beuk er in. Onvervalste Rock ’n Roll en Rockabilly. Zelden een band gezien die zo hard werkte. Deze band ontstond in 2003 en brak definitief door in 2004. Speelde al op menig internationaal podium en uiteraard ook op ‘Hemsby’, het grootste Rock ’n Roll festival van Engeland. Veel eigen werk (terug te vinden op hun eerste cd ‘Go Wild’) en covers van uiteraard Elvis en Jerry Lee Lewis, waaronder een prachtige uitvoering van ‘Highschool Confidential’. Een bassist (The Dazzler) die fraaie staaltjes uithaalde met zijn contrabas, een zanger/gitarist (Papa Gee) die blijkbaar geen reserve snaren bij zich had, een geweldige Rock ’n Roll gitarist (Randy Wrench) en een drummer (The Griff) die lekker strak speelde. Minpuntje voor mij was, dat er weinig gas werd terug genomen door bijvoorbeeld een mooie ballad te spelen, waardoor het te vaak een beetje op hetzelfde neer kwam.
Filmpje: Marga Moester
30-03-2009
Kenny Neal: 29 maart, Bluesclub XXL Wageningen.
Het was alweer enige tijd geleden dat ik op de zondagmiddag een bezoek had gebracht aan Bluesclub XXL te Wageningen. Het optreden van Kenny Neal was weer een goede aanleiding om naar Wageningen te rijden. Zonder Tom-Tom en met wat moeite om een parkeerplaats te vinden waren wij toch nog ruim op tijd. De in New Orleans geboren maar in Baton Rouge opgegroeide Neal opende de show met het nummer ‘Down in Louisiana’, wat naadloos overliep in een medley. Jammer dat de geluidsman het geluid nog niet helemaal in orde had tijdens de eerste paar nummers, waardoor de toch al wat schor klinkende Neal bijna niet boven de band uit kwam. Gelukkig werd dit euvel snel hersteld en was ik getuige van een wervelende show. Eigen nummers, afgewisseld met covers in allerlei stijlen gespeeld, vormen het repertoire. Kenny Neal heeft, net als de rest van de Neal familie, de blues met de paplepel ingegoten gekregen. Op dertienjarige leeftijd maakte hij immers al deel uit van de bluesband van zijn vader Raful Neal. In de band van Kenny bevonden zich vanmiddag dan ook meerdere leden van de ‘Neal’ familie. De piano werd bespeeld door broer Frederick, broer Darneel bespeelde de basgitaar en neef Tyree Neal haalde allerlei blaasinstrumenten en strijkers tevoorschijn uit zijn synthesizer. Tenslotte het enige lid van de band die niet de naam ‘Neal’ droeg, drummer Bryan Morris. Stuk voor stuk klasse muzikanten. Kenny komt na een aantal nummers lekker op dreef en ook zijn stemgeluid trekt weer lekker bij. Altijd vrolijk en ‘pluk de dag’ lijkt zijn motto te zijn, zeker nadat hij een geruime tijd ziek is geweest. Af en toe legt hij zijn gitaar weg om over te schakelen naar de mondharmonica of zijn lapsteelgitaar. Ook deze instrumenten beheerst hij tot in de finesse. Verrassend voor mij was het moment waarop Kenny na twee uur even wat rust kreeg en hij zijn gitaar overhandigde aan zijn neef Tyree. Deze linkshandig spelende Tyree sloeg bij mij in als een bom. Wat mij betreft, komt hij volgende keer eens op bezoek met een eigen band waarin hij de hoofdrol vertolkt.Lekker fel klinkend en met een uitstekend stemgeluid mocht hij helaas maar twee nummers doen. Na meer dan twee uur is het pauze. Wij besluiten terug te rijden naar Amsterdam. Ons uitstapje naar Wageningen was weer de moeite waard geweest en wij zullen hier zeker terug komen.
20-03-2009
Booker T. & The MG’s: 19 maart 2009, Melkweg Amsterdam
Na twintig jaar afwezig te zijn geweest op de Nederlandse podia, stond de beste begeleidingsband ter wereld ‘Booker T. & The MG’s’ vanavond op het podium van de Melkweg. Als groot liefhebber van deze band had ik al lang van te voren kaartjes gekocht en kon ik er dus bij zijn. Er zullen weinig mensen zijn die nog nooit muziek hebben gehoord van deze band. Vanaf 1962 waren zij immers de huisband van het befaamde Stax label in Memphis Tennessee en zijn ze te horen op meer dan 500 albums. Voor artiesten als Otis Redding, Rufus Thomas, Eddie Floyd, Albert King etc. verzorgden zij met een heel eigen geluid voor de backing. Echte bekendheid kreeg de band pas met hun grootste hit ‘Green Onions’, een nummer dat eigenlijk per ongeluk ontstond tijdens een sessie. Later doken gitarist Steve Cropper en bassist Donald ‘Duck’ Dunn ook nog op in de band van de Bluesbrothers. Uiteraard kreeg de band een echt warm Amsterdams onthaal. Ja ja, men weet hier altijd goed om te gaan met legendarische muzikanten. Met Steve Potts ( neef van de in 1975 vermoorde Al Jackson) op de drums, speelde men in nog net geen anderhalf uur alle hits die de band ooit heeft gehad. Steve Cropper bewees weer eens te beschikken over fantastische licks op zijn gitaar, messcherp en altijd op het juiste moment. Booker T. zat als een bandleider achter zijn hammond en Donald ‘Duck’ Dunn liet zien dat goed bassen een vak is. Jammer dat de Memphis Horns er niet bij waren of een zanger als gast. Maar goed ik heb genoten en ben blij dat ik er bij ben geweest.
15-03-2009
Black Top: 14 maart, Bikes ’n Blues Amstelveen.
Het was weer een (Black) top avond in Amstelveen. Op het podium stond het Arnhemse trio ‘Black Top’. Deze drie mannen, Theo Outhuijse(drums) Anne Maarten Hills van Heuvelen(bas en zang) en Mick Hup(gitaar en zang), hebben hun sporen al dik verdiend in het muziekwereldje en dat is te zien en te horen. Het repertoire van dit trio is het makkelijkst te omschrijven als Bluesrock. De lezers van mijn site zullen ondertussen wel weten dat dit niet mijn favoriete stijl is, maar op het niveau waarop deze drie heren dit genre neerzetten ben ook ik snel om. Vanaf het begin ging de beuk er goed in. Zo erg zelfs dat Anne een snaar brak van zijn basgitaar en dat zie je toch maar zelden. Professioneel werd de snaar vervangen zonder dat het optreden werd stil gelegd.
Het lastige met het spelen met een trio is dat het snel kan gaan vervelen. Alleen als de kwaliteit van de muzikanten hoog is, en dat is bij Black Top zeker het geval, blijft het boeien. Drummer Theo speelt lekker strak, maar gebruikt daarbij wel zijn hele drumkit. Bassist Anne is gewoon een goede bassist die zeer gevarieerd speelt en Mick is een geweldige gitarist. Tel daarbij op dat zowel Anne en Mick kunnen zingen zodat er van eentonigheid geen moment sprake was. Eigen nummers afkomstig van hun eerste cd ‘Rough ’n Gritty’ (uitgekomen op ‘Aunt Ricky Records’ dec. 2008) werden afgewisseld met covers waarbij de medley van ZZ Top nummers wel erg lekker klonk. Al met al een prima optreden van een prima band. Donderdag nog naar Booker T & The MG’s mijn week kan al niet meer stuk!
Filmpje: Marga Moester
07-02-2009
JeeBee: 7 februari, Bikes 'n Blues Amstelveen
Het is voor zaaleigenaren altijd een eer, als een band jouw club uitkiest voor hun CD-Release. Vanavond had de band ‘JeeBee’ de ‘Bikes’n Blues’ uitgekozen voor de CD-Release van hun eerste schijfje. Opmerkelijk, daar deze band afkomstig is uit het hoge noorden van ons land, namelijk uit Groningen. Dit geeft toch wel aan, dat bands het erg leuk vinden om naar Amstelveen te komen, om te spelen in de bluesbunker van Rian en Berry. Het was voor de vaste gasten wel jammer, dat de aanvangstijd niet helemaal overeen kwam met de tijd dat de meeste concerten tot nu toe waren begonnen, namelijk rond half elf. Door de vroege aanvangstijd misten wij helaas het voorprogramma en een deel van het hoofdprogramma. Maar volgens horen zeggen was er niets mis met het optreden van de ‘Low Budget Bluesband’. De klanken van Joris Bos en zijn mannen kwamen ons bij binnenkomst al tegemoet. Het was binnen lekker druk, mede door alle mee gereisde vrienden en familieleden van de band die uiteraard niets wilden missen van deze cd presentatie. Voor deze gelegenheid was het trio uitgebreid met Bas Mulder op het keyboard en Roeland Werring op gitaar. Als speciale gast was daar ook nog eens Ruben Hoeke (ja ja, de zoon van) op gitaar. Net als hun optreden in 2007(zie verslag van 20 januari 2007 op deze site) was het enthousiasme aanstekelijk. Joris nam de tijd om tussen de nummers door toelichting te geven over de tot stand koming van de cd en zijn relatie tot de gastmuzikanten. Het optreden was zeer afwisselend qua stijlen. Rock ’n Roll, funky-en slowbluesjes vormden het repertoire deze avond. Heerlijk om te zien dat deze youngsters de blues in Nederland een nieuwe impuls geven. Uiteraard waren er veel nummers die ook op de nieuwe cd te vinden zijn. Persoonlijk vond ik het jammer dat het geluid wat vlak stond afgesteld, waardoor er weinig dynamiek was. Pas met de komst van Ruben Hoeke kwam, wat mij betreft, de vlam in de pan. Om twaalf uur stonden wij helaas alweer buiten, wat ons wel de gelegenheid gaf om thuis nog een flesje open te trekken.
Fimpje: Marga Moester
17-01-2009
Scuttle Buttin: 17 januari, Bikes ‘n Blues Amstelveen.
‘This is 6th Street, Austinthe place where Stevie played every single week”. Dit is de openingszin van de prachtige documentaire die Kinky Friedman ooit maakte over Austin/Texas. De geest van Stevie spookte vanavond rond in het Amstelveense Bikes ’n Blues. Net als twee jaar geleden stond namelijk het gedeeltelijk uit Rotterdam afkomstige viertal ‘Scuttle Buttin’op het podium. Gitarist Mike Schuurman tovert de ene na de andere Vaughan kraker uit zijn Telecaster, met af en toe een uitstapje naar wat andere grootheden, zoals bijvoorbeeld Rick Derringer, Fabulous Thunderbirds of John Mayall. Het was het één na laatste optreden van deze band. Na tien jaar covers spelen is het genoeg geweest. Wil je ze nog een keer zien, dan moet je in Delft zijn. Daar spelen ze op 13 februari in café‘de Engel’ hun laatste gig. Zie verder mijn verslag van 24 december 2007.
