Een wel heel lekker klinkend cd’tje,'Factory Second'van Neil Getz, kreeg ik toegezonden van Rootstime. Wel eentje die moeilijk te plaatsen is binnen een bepaalde muziek stijl. Zelf zou ik hem in mijn verzameling opbergen onder de categorie  popmuziek. Neil is geboren en getogen in Florida, maar woont tegenwoordig in Berkeley/ Californie. De cd ‘Factory Second’ is zijn debuut cd en is verschenen bij een echt label, namelijk ‘Agillator Music’, iets wat tegenwoordig, zeker voor een debuut cd, opmerkelijk is te noemen. Op het internet wordt Neil al vergeleken met Richard Thompson, een vergelijking waarin ik mij ook wel kan vinden, want zeker in de eerste twee nummers, 'Bad Case Of Passion' en 'Factory Second' zijn overeenkomsten in zowel de stem als in het gitaarspel te ontdekken. Voor mij als Nederlander doet hij mij in bepaalde nummers erg denken aan de popmuziek die Jan Rot ooit maakte. De cd bevat elf door Neil zelf geschreven nummers die gewoon alle elf lekker klinken.

 

De verliefdheid op zijn buurmeisje is het thema van het eerste nummer, ‘Bad Case Of Passion’. Het klinkt fris en helder en het maakt mij vrolijk. Het titelnummer ‘Factory Second’  is met maar liefst negen coupletten een verhaal op zich. Het klinkt veel serieuzer dan het eerste nummer, mede door de inbreng van Chris Carmichael op viool en cello. ‘Come On, Ely’ vertelt het verhaal van Ely die op zijn motor al vier dagen op weg is naar zijn nieuwe huis gelegen aan een meer. Net als het eerste nummer ook weer een prima liedje. ‘Not In Love, Just Falling’ gaat meer richting de countrymuziek, vooral de gitaarlicks van Neil geven je dit gevoel. Het nummer ‘Jenny Lee’ zou zomaar geschreven en gezongen kunnen zijn door Elvis Costello, maar komt toch echt uit de pen van Neil zelf. ‘Oh, Deliah’ is iets steviger aangezet dan de rest van de nummers op de cd; pittig gitaarspel en mooi drumwerk van Jeff Allen. ‘Flock Of Demons’ is een nummer dat door het gebruik van instrumenten als viool, banjo en de akoestische gitaar bespeeld met een bottleneck het dichtst in de buurt komt van echte Rootsmuziek. 'Nelly Blye', het laatste nummer van deze cd, is een echt folknummer met prima vioolspel van Chris Carmichael.

 

Met zijn debuut cd levert Neil Getz een prima product af. Veel afwisseling tussen de nummers, prima teksten en dit is dan ook een cd die ik iedereen van harte kan aanbevelen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘Pearl’ is alweer het vierde album van de uit San Francisco afkomstige band Gaucho. Voor mij is deze cd echter de eerste prettige kennismaking met hun muziek. De band is in 2002 door de huidige bandleider en gitarist Dave Ricketts als een Gipsy- Jazz trio opgericht en groeide de afgelopen jaren uit tot een sextet. Afgelopen jaar maakte de band tijdens hun tournee kennis met de in New York wonende zangeres Tamar Korn. Deze kennismaking resulteerde in een samenwerking die haar beslag heeft gekregen met het uitkomen van deze cd waarop Korn op vijf nummers de zang verzorgt. Naast Ricketts bestaat de band uit Ari Munkress/bas, Rob Reich/accordeon, Michael Groh/rhythm gitaar, Pete Devine/drums en Ralph Carney/sax-clarinet. De laatste is misschien wel de meest bekende van dit stel, daar hij sinds 1985 de vaste hoornspeler is van Tom Waits.

 

Je zou bij het beluisteren van deze cd denken dat men voor de keuze van de nummers geput heeft uit vergeten nummers uit de rijke traditie van de jazz. Echter niets is minder waar. Maar liefst tien van de twaalf nummers zijn geschreven door Dave Ricketts zelf en natuurlijk is dit dan als een compliment bedoeld. Slechts de nummers ’Avalon’, geschreven door het trio Al Jolson, Vincent Rose en Buddy Desylva en de jazz standard ‘Lover Come Back To Me’ van Oscar Hammerstein zijn op deze cd de aanwezige covers. De stijl van de band is in al de jaren niet gewijzigd en de Gypsy-Jazz dient dan ook nog steeds als uitgangspunt. 

 

Met de vrolijke klanken van de accordeon van Rob Reich opent de cd met het nummer ‘Sing On’. Als Tamar Korn vervolgens gaat zingen waan je je in de jaren dertig in New Orleans waar een paar deuren verder Louis Armstrong met zijn band ook staat te spelen. Houd deze scene vast en je krijgt een goed idee hoe de muziek van Gaucho klinkt. De muzikanten verstaan allemaal prima hun vak en slechte nummers zijn er niet te vinden op deze uitstekende cd. De hoogtepunten zijn vooral de nummers waarin Tamar Korn met haar prachtig passende zanggeluid mee doet. Maar ook de hoogstandjes van gitarist Dave Ricketts, de blaaspartijen van Ralph Carney en de gastbijdrage van kornettist Leon Oakley zijn niet te versmaden.

 

Maar liefst drie jaar heeft Kacey Johansing gewerkt aan het schrijven van de nummers voor haar debuut cd ‘Many Seasons’. Kacey is afkomstig uit een klein dorpje in Colorada en via Boston is zij beland in San Francisco waar zij de benodigde inspiratie opdeed voor het schrijven van de nummers. Zelf bespeelt zij de piano en zingt zij met een aparte hoog klinkende stem die mij nog het meest doet denken aan die van Kate Bush, maar dan zonder al die uithalen. De cd verscheen al in 2010 en is nu ook hier in Europa te verkrijgen.

 

Het korte instrumentale (piano, harp en cello) openingsnummer ‘Good Morning’ opent als het frisse begin van een nieuw jaargetijde, naadloos gevolgd door het titelnummer van deze cd  ‘May Seasons’. En ja, dan willen de lezers natuurlijk weten met wat voor muziek wij hier te maken hebben, maar dat is moeilijk te omschrijven. In een echt vakje is het niet te stoppen. In het bijgeleverde schrijven omschrijft zij haar muziek zelf als moderne folk-pop. Mij doet het voornamelijk denken aan de muziek uit begin jaren zeventig zoals die toen werd gespeeld door vrouwen als Joni Mitchell, Kate Bush en Carole King en kan mij dus prima vinden in deze omschrijving. Ik heb de cd nu meerdere keren beluisterd en begin de cd steeds aangenamer te vinden. Klaaglijk gezongen, maar oh zo mooi is ‘Leave Your Sweater’, gevolgd door ‘Oh, Brother’ wat een heel anders klinkend nummer is. Vooral het gefluit in dit nummer geeft het een tekenfilmachtige sfeer mee. Dat Kacey zich ook heeft laten beïnvloeden door de Jazz is terug te horen in een aantal nummers op de cd. ‘Photographs And Letters’, ‘Same Old, Same Old’en Spider Song’ zijn hier goede voorbeelden van. Met het a-capella gezongen ‘Sleepwalk’ eindigt de cd die over het algemeen best heel leuk klinkt.

 

 

Het uit het zuiden van Zweden afkomstige Blues trio ‘Armadillo Blues’, opgericht in 2004, levert hun derde cd ‘Swamp Music’ af in een slap verpakt hoesje waar nou niet echt veel aandacht aan besteed is. Een gemiste kans in deze tijd waarin het downloaden toch al steeds meer de overhand krijgt. 

 

Het trio is opgericht door de uit Denemarken afkomstige bassist Jesper Hedegaart en de Zweedse gitarist Stefan Bergstrand en na wat wisselingen is Kenth Johansson sedert 2007 de vaste drummer van de band. Deze drie mannen zijn al vanaf begin jaren tachtig bezig met het maken van muziek en hebben hun roots liggen binnen verschillende muziekstijlen, iets dat terug te horen is op deze cd, maar de basis is altijd de blues. Het meeste materiaal wordt door de bandleden zelf geschreven, maar ook covers behoren tot het repertoire. Opvallend is dat niet de gitarist maar bassist Jesper Hedegaard de zangpartijen voor zijn rekening neemt, iets wat je niet vaak tegenkomt.

 

Tien nummers telt de cd waarvan er zeven door de band zelf zijn vervaardigd en drie covers namelijk het door Skip James geschreven ‘Crow Jane’, ‘Shake Your Hips' van Slim Harpo en ‘Grandmas Hands’ van Bill Withers. De gehele cd is voornamelijk degelijk en veilig te noemen. De stem van Hedegaart is niet erg overtuigend en klinkt wat dunnetjes. Het gitaarspel van Bergstrand is overal prima verzorgd, maar stijgt niet echt boven de gemiddelde bluesgitarist uit. De drummer en de bassist doen overal keurig wat zij moeten doen en dat is wat mij betreft net even iets te weinig. Echt uitstekende nummers zijn er helaas niet te vinden, maar slecht is het zeker niet. Ik denk dat deze band je zeker een leuke avond kan bezorgen als je toevallig in Zweden bent, maar een doorbraak in het buitenland zit er voor wat mij betreft niet in.

 

Als tiener reisde de uit Sherwood/Arkansas afkomstige David Adam Byrnes eens naar Nashville en werd daar gegrepen door de countryklanken die klonken uit de kroegen op Broadway. Bij thuiskomst wist hij het zeker, muziek maken daar moest hij zich mee bezig gaan houden. Hij kreeg wat muzikanten bij elkaar en formeerde zijn eerste band. Terwijl zijn leeftijdsgenootjes druk bezig waren met daten en feesten wierp David zich op het schrijven van teksten en het regelen van optredens. Het eerste succes voor David kwam toen hij met zijn band als openingsact mocht fungeren voor niemand minder dan Hank Williams Jr. Na dit optreden, hij was toen pas negentien, wist David het zeker; hij zou vertrekken naar Nashville om daar zijn geluk te gaan beproeven.

Al snel viel het talent van David op en stond hij te spelen op Broadway waar op een avond platenbaas Rob Rappaport van ‘Better Angels Music’ binnenliep en hem direct een contract aanbood. De eerste single, tevens het openingsnummer van deze cd, ‘Sweet Distraction’ werd als voorloper van de cd uitgebracht om alvast de aandacht te vestigen op David en bereikte al snel een notering in de diverse lokale country hitlijsten. 

 

Veertien nummers bevat de cd die samen met een aantal ‘co-writers’ tot stand is gekomen. Zoals op de meeste producties uit Nashville zijn de muzikanten op deze cd allemaal professionele studiomuzikanten die garant staan voor een gelikte begeleiding.

 

De cd opent lekker rockend met het eerder genoemde nummer ‘Sweet Distraction’. Alleen de typische country stem van David verraadt dat wij hier te maken hebben met een country cd. De volgende drie nummers zijn duidelijk nummers zoals ik ze vaak tegenkom op cd’s die zijn opgenomen in Nashville. Prima gespeeld en gezongen, maar het ontbreekt aan gevoel en  ze zijn een mix van pop en magere country. ‘If You Didn’t Have A Woman’ is dan weer hoopvol; 't klinkt lekker rollend  en ook de tekst die handelt over wat je zou doen als je geen vriendin hebt is vermakelijk. Het volgende nummer dat weer de moeite waard is volgt pas weer enkele nummers later en heet ‘Down Homegrown’. Een prima klinkende slide gitaar en een venijnig klinkende gitaar maken dat dit nummer het zoete Nashville geneuzel ontstijgt. Verder staan er nog wat mierzoete nummers als ‘More Afraid Of living’ op deze cd en vooral heel veel Nashville country-pop. De cd is voor het genre wat het vertegenwoordigt zeker niet slecht hoor, maar zo komen er jaarlijks tientallen uit Nashville.

 

Met het album ‘Built For Comfort’ uit 2010 maakte de Nederlandse formatie Bluesmotel bij mij al direct een prima indruk. Dit album was voornamelijk gevuld met covers uit de rijke historie van de Chicago blues, maar liet al duidelijk horen dat deze band potentie heeft. Nu is er een nieuw album uit ‘Bound To Drive You Crazy’ en hiermee maken deze mannen het wat mij betreft helemaal waar. Dertien nummers waarvan er maar liefst twaalf door de band zelf zijn geschreven, maar die klinken alsof ze van de hand zijn van de Godfathers van de blues zelf. Net als bij de oude meesters gaan de teksten voornamelijk over drank, vrouwen, hoop en wanhoop. Het door Elmore James geschreven nummer ‘Bleedin’ Heart’ maakt de cd compleet. De samenstelling van de band is hetzelfde gebleven namelijk Kevin de Harde met zang en mondharmonica, op gitaar Micha Sprenger en Tim Benninks en de twee gelouterde leden van de band Hans Wielaert en Frank Van Tijn respectievelijk op bas en drums. De cd is voorzien van een fraai boekje waarin bassist Hans Wielaert met zijn schilderijen laat zien over nog meer talenten te beschikken. Tevens zijn hierin alle songteksten opgenomen. De nummers zijn in slechts twee avonden opgenomen onder de bezielende leiding van Erwin Palper die het voor elkaar heeft gekregen om alles met een helder geluid en een prima mix op de cd te zetten.

 

‘Hard Lovin’’ is de naam van het eigenwijs klinkende openingsnummer en hiermee is de toon gezet. Pima gitaarwerk, een uitstekende ritmesectie en een zanger die werkelijk de duivel in zich heeft. Heerlijk zo’n band die geen concessies doet en gewoon lekkere traditionele Chicago blues speelt. Ook in de daarop volgende nummers als ‘Can’t You Take It’ en ‘Insomminiac Blues’ gaat de band onder leiding van de uitstekend zingende Kevin de Harde lekker los. Het speelplezier spat er werkelijk vanaf. De rust volgt in de mooi uitgevoerde slow blues ‘Who’s Been Loving You?’. Het mondharmonicaspel in ‘Woman On My Mind’ klinkt lekker smerig, maar de stevige begeleiding zorgt ervoor dat hij nergens uit de bocht kan vliegen. De geest van Muddy Waters hangt duidelijk boven het geleende thema van  ‘The Geddup Man’. Een funky klinkend nummer past natuurlijk prima in dit repertoire; het titelnummer ‘Bound To Drive You Crazy’ is hier het bewijs van. De band komt weer tot rust in ‘The Blues I’ve Seen’ om vervolgens een prachtige uitvoering van Elmore James’ ‘Bleeding Heart’ uit de tenen te persen. Het akoestisch gespeelde ‘Eschattology’ voorspelt ons het einde van de wereld, maar laat u dit niet gebeuren zonder Bluesmotel eens live aan het werk te hebben gezien!

 

Een cd’tje met eigenlijk maar vijf nummers plus een intro bedoeld als promotiemiddel voor de Rotterdamse band ‘Woody & The Bluepackers' viel op mijn deurmat met het verzoek hier eens aandacht aan te besteden. Als promotor van de blues in het algemeen, maar zeker van die in Nederland, ben ik hier natuurlijk altijd toe bereid. Eerst maar even de illustere leden van de band voorstellen; Kinky Pete/ gitaar en zang, Wooz /mondharmonica, sax en zang, Tommy/bas en zang en Maks A./drum en zang. De demo is opgenomen in de Excess Studios in Rotterdam en is geproduceerd door Hans Pieters, die uitstekend werk heeft verricht. Het geluid klinkt fris en helder en dat is bij demo’s niet altijd het geval. 

 

De spannende intro, die slechts een minuutje duurt, brengt je met de geluiden van krekels, donderslagen en een mooi klinkende slide gitaar direct in de juiste blues stemming. Naadloos gaat deze intro over in ‘If My Baby Quit Me’, een nummer van de hand van Mike Morgan. Prima mondharmonica en gitaarspel zijn de ingrediënten die direct opvallen. ‘Give Me Back My Wig’ van Hound Dog Taylor is natuurlijk van zichzelf al een heerlijk nummer en zal bij optredens zeker de beentjes van de grond krijgen. Dat Woody niet alleen uitstekend overweg kan op de harmonica, maar ook op de saxofoon laat hij horen in ‘A Fool For Your Stockings’ van ZZ Top. Lekker hoor als je zo iemand in je band hebt. De twee laatste nummers, ‘Twenty Yards Behind’ en ‘Back In The Night’ zijn afkomstig van mijn favoriete Engelse pubrock formatie  Dr. Feelgood. Beide versies blijven recht overeind en zeker een nummer als ‘Back In The Night’ is een nummer wat ik zelf graag hoor.

 

Het wachten is nu natuurlijk op een volledige cd met mogelijk ook eigen nummers. De band geeft met dit voorproefje in ieder geval een prima visitekaartje af.

 

'Sweet Claudette', oftewel Claudette Harrell-Manning is afkomstig uit Detroit/Alabama. Zij is voornamelijk bekend in het clubcircuit van deze staat waar zij onlangs nog werd genomineerd voor een ‘Detroit Black Music Award’. ‘Shaking Up The Bucket’ is alweer haar zesde cd, maar voor mij is deze cd toch de eerste kennismaking met haar.

 

De stijlen op deze cd zijn zeer divers. Zo opent de cd met ‘Shaking up The Bucket’, een met wah-wah gitaar doordrenkt instrumentaal funk nummer waarbij je moeilijk stil kan blijven zitten. Saxofonist Marty Montgomery en trompetist Mark A. Croft blazen hun longen uit hun lijf op dit nummer. ‘Sending You To ‘Man School’ is het onverwachte tweede nummer; ‘smooth jazz’ is de beste omschrijving voor de stijl van dit nummer. Deblon Jackson blaast een mooie fluitsolo in dit nummer en samen met de bijna vertellende zangstem van Claudette brengen zij mij in een dromerige sfeer. Brian Smith opent met zijn mondharmonica ‘Dance & Party’. Erg onder de indruk ben ik helaas niet van zijn spel. Een goede bekende van mij zou zeggen:“zuigen en blazen”. Het hele nummer klinkt mij nogal amateuristisch in de oren. Zeker het irritante getik van drummer Greg Manning op zijn bekkens ergert mij mateloos. Snel over naar ‘Been There Done That’ wat helaas ook geen hoogvlieger is. Claudette’s stemgeluid klinkt net even te laag in dit simpel gespeelde nummer. Beter wordt het in de blues ‘Ain’t Gonna Wash Your Dirty Clothes. Prima gitaarlicks afgewisseld met het orgelwerk van Mickey Atkins. In het bijna negen minuten durende ‘Movin’On’ haal ik mijn gelijk wat betreft de mondharmonicaspeler; jammer, want Claudette’s zang sleept je juist wel mee in deze slow blues. Het beste op deze cd is duidelijk bewaard tot het einde. In het slotnummer ‘the Chicken’ laat de band horen wel degelijk goed te kunnen spelen. Mooie partijen door de blazers geven dit nummer een heerlijke funky sound mee.

 

Over het geheel genomen, in mijn ogen, een niet al te sterke cd met maar een enkel hoogtepunt.

 

Soms zijn er van die dingen die je doet of die je zegt die vele jaren later nog tegen je gebruikt worden. In Amerika heeft men hier een benaming voor namelijk een ‘craw sticker’. De uit Washington D.C. afkomstige zanger en saxofonist Scott Ramminger gebruikte deze benaming voor zijn band ‘The Crawstickers’ en ook zijn cd nieuwe cd draagt deze naam. ‘The Crawstickers’ is een negenkoppig collectief van muzikanten die hun sporen dik hebben verdiend binnen de muziek en dat is te horen op deze uitstekende cd. Muzikaal gaat het alle kanten op, maar op alle nummers is te horen dat de blues een sterke invloed heeft gehad op de muziek van Ramminger.

 

Zo opent de cd met de titeltrack ‘Crawstickers’, waarin Ramminger ons even fijntjes vertelt hoe zijn vrouw omgaat met dit verschijnsel. Een heerlijke shuffle met een hoofdrol voor Brian Simms op piano en orgel, maar ook de achtergrondzang van Mary Ann Redmond mag er zeker zijn. Gitarist Dave Chappell speelde met legendes als Jerry Lee Lewis, Sam Moore en Percy Sledge en is samen met drummer Pete Ragusa, die dertig jaar doorbracht in ‘The Nighthawks’, sterk aanwezig in het traag, maar zeker niet vervelend klinkende nummer ‘Magic Eightball Never Lies'. Ramminger,die verantwoordelijk is voor de teksten en muziek van alle elf nummers op deze cd, laat met de tekst van het nummer ‘Give A Pencil To A Fish’ zien veel gevoel voor humor te hebben. Dat zangeres Mary Ann Redmond meer kan dan het zingen van background vocals laat zij horen in het duet ‘There Must Be Something With You’. Een lekker klinkende blues waarin de sax van Ramminger en de trompet van Vince McCool voor de nodige afwisseling zorgen. In ‘Real Fine Gumbo’ staat de muziek die wij kennen vanuit New Orleans hoog in het vaandel. Je krijgt gewoon zin om de keuken in te gaan om zo’n overheerlijke Gumbo te gaan bereiden.Texmex en country zijn de ingrediënten voor ‘Three Dollar Beer’, met Brian Simms op zijn accordeon in een hoofdrol. Vervolgens het stevig rockende nummer ‘Fast And ‘Loud’ met wederom een glansrol voor zangeres Mary Ann Redmond die precies op de juiste momenten van zich laat horen. “I dreamed I met Jesus in a bar late last night;he was having a sallad and a Amstel light” is de prachtige openingszin van ‘I Dreamed I Met Jesus’. In deze zeer sterke ballade vraagt Rammington zich af hoe het nu verder moet met onze wereld: zeer mooi! Diegene die graag een Rumba dansen slaan al het voorgaande maar over en skippen meteen maar door naar ‘That Rumba Beat’. Een heerlijk ritme met mooi gitaar-, piano- en trompetspel.

Terug naar een shuffle in ‘Amandale Girl’ en een lekker swingend einde van de cd met een duet, dit maal gezongen met zangeres Patty Reese.

 

Mijn conclusie zal duidelijk zijn; ik heb zeer genoten van deze cd. Bestellen dus maar!

 

 

 

 

Net zo als bij veel andere muzikanten viel ook bij Mariëlla Tirotto de appel niet ver van de boom; haar vader speelde in de drumband van de plaatselijke fanfare en haar moeder zong eigenlijk de hele dag door. Mariëlla was dan ook voorbestemd om naar het conservatorium te gaan om zich verder te bekwamen op de viool, maar zoals met opstandige pubers wel vaker gebeurt zag ze hier op het laatste moment vanaf en dit betekende het einde van haar carrière als violiste. Haar interesse in muziek bleef gelukkig bestaan en het zingen, wat zij ook al die jaren had gedaan in verschillende koor gezelschappen, bleef zij doen maar dan wel alleen voor zich zelf. Pas op haar drieëntwintigste trad zij hiermee naar buiten toen haar echtgenoot Heins Greten haar bij toeval hoorde zingen en haar meteen vroeg om te komen zingen in zijn rockband ‘Anonymous’. Een aantal bandjes later verschenen haar eerste opnames met de band ‘Italian Smoke Party’ op de gevoelige plaat waarin de jazz invloeden al duidelijk hoorbaar waren. In het jaar 2000 hakte Mariëlla de knoop door en koos zij voor een carrière binnen de muziek. Het gevolg van deze stap waren de opnames voor haar eerste solo cd ‘Stranger’. Een tweede solo cd is er echter nooit gekomen, want er kwamen plannen voor een nieuwe band. Deze plannen zijn uiteindelijk uitgemond in de band ‘Mariëlla Tirotto & The Blues Federation’. In 2008 verscheen hun debuut cd ‘Somewhere Down The Road’ en nu is de opvolger ‘Dare To Stand Out’ uit. Ik moet bekennen dat deze nieuwe cd  eigenlijk mijn eerste kennismaking is met de muziek van deze band. Eigenlijk ken ik de band alleen maar door de vele activiteiten van Mariëlla op het internet en heb ik hier en daar weleens flarden gehoord die zeker niet verkeerd klonken.

 

De cd bevat twaalf nummers waarvan er maar liefst elf van de hand van de diverse bandleden zelf zijn! De cd opent stevig met prachtig gitaarwerk van Harold Koll wat wordt voortgezet in het middenstuk van het nummer. Met prima drum en percussie ondersteuning mag mondharmonicaspeler Michel de Kok laten horen dat hij een uitstekend partijtje kan blazen op zijn instrument. Met dit eerste nummer ‘Drifting’ lijkt de toon gezet voor deze cd, stevig en bluesy, want ook in het volgende nummer ‘Marked For Life’ wordt deze stijl doorgezet, maar met het spannend klinkende ‘Lover’s Dance’ gaat het tempo beduidend naar beneden en belandt de band midden in de ‘swamps’ van Louisiana. Erg mooi in dit nummer is de zang van Mariëlla. Wat mij betreft het eerste hoogtepunt op deze cd. In ‘Dare To Stand’ wordt de draad van de eerste twee nummers weer opgepakt, stevige gitaarklanken, snerpende mondharmonicaklanken en wederom prima drum en percussie werk van respertievelijk John Kakiay en Onny Tuhumena. Met een lekker uptempo klinkend bluesje ‘Night Owl” gaat de band verder om vervolgens te komen tot de enige cover op deze cd  ‘Black Coffee’. De mooiste versie van dit nummer staat nog steeds op naam van ‘The Pointer Sisters’ op hun geweldige dubbel lp ‘live At The Opera House’, maar ook de versie van Mariëlla en haar mannen mag er zijn; mooi ingetogen pianospel van Mariëlla’s echtgenoot Heins Greten en een hoofdrol voor Michel de Kok op zijn mondharmonica. Het mooie jazzy zanggeluid van Mariëlla maakt dat dit nummer zeker ook behoort tot de hoogtepunten van deze cd. Maar goed hiermee zijn wij pas halverwege de cd en zeker nog niet door de beste nummers heen, want ook ‘You Don’t Call The Shots’ is een prachtig nummer. Een mooi terugkerende baspartij van Heins legt de basis voor dit mooie nummer. Opzwepende drums zijn vervolgens de basis voor ‘Why Are You Running From Yourself’. De wederom mooie gitaarsolo van Harold en de indringende zang van Mariëlla maken ook van dit nummer een lust om naar te luisteren. De veelzijdigheid van de band kent blijkbaar geen grenzen, want ook een pop ballade als ‘Lover’, een liefdesverklaring die recht uit het hart komt, vormt geen enkel probleem. ‘Didn’t Your Mama Tell You?’ is blijkbaar geschreven in een wat mindere periode in het leven van Mariëlla, want veel vrolijks is er niet in te horen. De cd eindigt met de nummers ‘Embrace I & II'. Door zowel het ritme en het gitaarwerk lijkt het op een ode aan het werk van Carlos Santana, de mondharmonica is een wat vreemde eend in deze afsluiters.

 

Met ‘Dare To Stand Out’ laat deze band zich duidelijk niet in een bepaald hokje plaatsen. De veelzijdigheid druipt er vanaf en wat dat betreft is de naam van de ‘Blues Federation’ een beetje misleidend. Maar voor de ware muziekliefhebber is deze cd met allemaal topmuzikanten zeker het aanschaffen waard!

 

Er zullen weinig lezers zijn die ooit een bezoek hebben gebracht aan het eiland ‘Mustique’ gelegen in de Caribische zee. Het eiland is namelijk een van de meest exclusieve eilanden die behoren tot de ongeveer dertig eilandjes van het land St. Vincent (onderdeel van het Britse Gemenebest). Het eiland is slechts zes vierkante kilometer groot en het domein van voornamelijk rijke en beroemde mensen. Mensen als David Bowie, Mick Jagger en Bryan Adams trekken zich graag terug op dit eiland voor een met luxe overgoten vakantie. In de jaren zeventig werd het eiland gekocht door de Schot ‘Lord Colin Tennant’ die het eiland exploiteerde als een party eiland voor de jet-set. Sinds 1989 is het eiland in handen van ‘The Mustique Company’ een vennootschap waarvan de eiland bewoners zelf de aandelen in handen hebben. Voor een logement op dit eiland liggen de goedkoopste kamers op zo’n 1500 dollar per nacht, dus zeker geen plekje voor de gewone man om hier eens een lekker weekje vakantie door te brengen.

 

In 1995 bracht de Engelse blueszangeres Dana Gillespie, op uitnodiging van haar dierbare vriend Basil Charles’ een vakantie door op Mustique. Basil bestiert op dit eiland ‘Basil’s Bar’ waar het in de weekenden volop genieten is van de tropische klanken van reggae muziek. Door de sfeer en entourage gegrepen besloot Dana ook een nummer ten gehore te brengen. De reggae band taaide af en Dana bracht a capella een bloedstollende blues ten gehore. Dit optreden viel zo in de smaak dat Dana samen met Basil besloot om hier jaarlijks een bluesfestival te gaan organiseren. De muzikanten die hier de afgelopen jaren hebben gespeeld doen dit belangeloos en de opbrengst van het festival gaat naar ‘The Basil Education Foundatian’, een stichting die kansloze kinderen de mogelijkheid biedt om een opleiding te volgen. Van al deze festivals is nu een verzamel cd verschenen waarvan de opbrengst ook naar deze stichting toe gaat.

 

De cd opent lekker swingend met ‘Nothing Left to Say’ van de in Chicago geboren gitarist Zach Prather. Het gebruik van het wah-wah pedaal geeft het gitaargeluid van Prather een typisch jaren zeventig geluid mee. Het eerste hoogtepunt op deze cd is het volgende nummer ‘Wish Someone Had Told Me’ van de uit Louisiana afkomstige gitarist ‘Eugene ‘Hideaway’ Bridges. Als zoon van de blues gitarist ‘Hideaway Slim’ kreeg Eugene de blues met de paplepel ingegoten en dat is te horen zeg in deze heerlijke slow blues. De uit Engeland afkomstige ‘Big Joe Louis’ laat in ‘I Cried Last Night’ horen dat hij, wat mij betreft, nog steeds behoort tot de top van de bluesmuzikanten afkomstig uit dit land. De zogenaamde ‘Jew Harp’ geeft dit nummer een apart geluid mee. Uiteraard ontbreekt de organisator van al dit moois, ‘Dana Gillespie’, niet op deze compilatie. Met het nummer ‘Down At The Bar’ laat zij horen over een bijzonder mooie stem voor de blues te beschikken. Dat de ‘Boogie Woogie’ het altijd goed doet op een festival moge een bekend gegeven zijn. Zowel Diz Watson met ‘Saturday Night Boogie Man’ en de pianisten Dino Baptiste en Julien Brunetaud met ‘Royale Street Boogie’ laten een heerlijk staaltje boogie horen op deze cd.‘Papa George’ laat op zijn dobro de akoestische kant van de blues horen met heerlijk slide werk in ‘Blues With A Feeling’ van Steve Simpson.De klasse van Joe Louis Walker is weer eens te horen in ‘Mile High Club’.De Nederlandse bijdrage aan het festival is van Hans Theesink, een man die bekend staat als een van de beste vertolkers van de blues in Nederland. In het nummer ‘Minnibelle’ laat hij wederom horen waarom dat zo is. Het volgende hoogtepunt op deze cd komt op naam van Larry Garner die met het prachtig gezongen ‘Dog House Blues’ laat horen hoe een bluesje moet klinken. Over Ian Siegal is hier in de lage landen de laatste jaren al genoeg geschreven. Met ‘Sugar Rush’ laat hij horen een graag geziene gast te zijn op welk festival dan ook. De cd sluit af met een bijdrage van ‘The Marques Brothers’ die met ‘Mean Old Eastern’ laten horen hoe de blues moet hebben geklonken in de jaren vijftig.

 

‘The Best Of The Mustique Blues’ is een mooie compilatie geworden en koop je deze cd dan steun je ook nog eens een goed doel!

 

 

 

 

 

De muzikale professionele carrière van Tommy Peltier beslaat al bijna vijftig jaar. Het was immers in 1963 toen Tommy van zich deed spreken met de oprichting van zijn eerste professionele band ‘The Jazz Corps’. Maar op veel jongere leeftijd speelde Tommy al in allerlei bandjes op zijn trompet en later op de Cornet. De muziek van ‘The Jazz Corps’ is het beste als volgt te omschrijven: “Jazz without borders ”. De debuut cd ‘The Jazz Corps Under The Direction Of Tommy Peltier featuring Roland Kirk’ verscheen in 1966 en stond in die tijd als zeer vooruitstrevend te boek. Eigenaar Howard Rumsey van de Californische jazz club ‘The Lighthouse’ huurde de band op regelmatige basis in (van deze optredens is inmiddels ook een cd verschenen), maar aan het eind van de jaren zestig sloeg het noodlot toe bij Tommy; door een blessure was hij genoodzaakt om te stoppen met het bespelen van de cornet. Gelukkig lieten zijn muzikale vrienden hem niet vallen, maar inspireerden hem om te gaan zingen en gitaar te gaan spelen. In de jaren zeventig resulteert dit in een samenwerking met, de inmiddels overleden folk zangeres, Judee Sill. Ook van deze samenwerking is in 2005 een cd verschenen (Chariots Of Astral Light). In de jaren tachtig werkt Tommy samen met onder andere Don Preston (ex lid van The Mothers Of Invention) en Robby Krieger(ex lid van the Doors). In de negentiger jaren formeert Tommy de excentrieke band ‘The Plastic Theatre Art Band’ waarmee hij zogenaamde avant-garde pop muziek maakt. Ook van deze band zijn inmiddels cd’s in omloop. En nu is dan de cd ‘Love Woman and Song’, oftewel de drie meest aantrekkelijk zaken in het leven van Tommy, verschenen.

 

Het kost mij wat moeite om deze cd te waarderen. Ten eerste komen al de instrumenten op deze cd uit een synthesizer, keyboard en drumcomputer, niet bepaald favorieten van mij. Daarnaast is het stemgeluid van Tommy vreemd. Toch ga je naar meerdere luisterbeurten deze cd best aardig vinden. Er staat een aparte versie op van ‘Old Man River’ die zeker goed te noemen is. Ook het openingsnummer ‘The One And Only’ zou in de jaren tachtig best eens hoge ogen gegooid kunnen hebben. De liefde is in de meeste nummers het centrale thema. Het eerste gedeelte van de cd is het meest aansprekelijk vanwege de zang. Het tweede gedeelte bestaat voornamelijk uit instrumentale stukken. De liefhebbers van experimentele muziek zullen deze cd best waarderen.

 

 

 

 

Een cd die al heel wat jaartjes geleden, namelijk in 2005, is gemaakt en al te koop is sinds 2006 ligt nu pas ter beoordeling op de burelen van Rootstime.be. Het betreft hier de cd ‘Right Down There On Lee Street’ van de uit St. Louis afkomstige bluesgitarist Tom Hall.'

 

Tom heeft al een lange loopbaan van ruim twintig jaar in de muziek achter de rug. Zo speelde hij in bands als 'Geyer Street Sheiks', 'River City Rhythm', 'The Illusions' en 'The Fighting Molly McGuires'. In al die jaren toerde hij regelmatig over het Amerikaanse continent maar ook in Europa was hij regelmatig te bewonderen. Tom is voornamelijk beïnvloed door de bluesgitaristen afkomstig uit de Mississippi Delta en dat is op dit eerste solo album goed terug te horen. De cd bevat veertien covers van zijn helden, waarvan sommige reeds zeer vaak zijn gecoverd, maar ook staan er een aantal obscure stukken op. Tom bespeelt een ‘National Steel Body’ gitaar en maakt geregeld gebruik van zijn ‘Bottleneck’ voor een lekker stukje slide gitaar. Naast dat Tom een prima gitarist is beschikt hij ook nog eens over een donker stemgeluid wat weer prima past binnen de blues.

 

‘Sweet Home Chicago’ van Robert Johnson is het openingsnummer. Een nummer dat door iedereen zo’n beetje wel is gespeeld en juist hierdoor neemt niemand het meer op in zijn repertoire met als resultaat dat je het eigenlijk niet meer zo vaak hoort. De versie die Tom hier speelt klinkt prima, lekker stampend zo als het hoort. Tom krijgt op dit nummer wat bijstand van Blake Travis op conga’s die ook vocaal zijn steentje bijdraagt.

 

Dat Tom goed thuis is in de zogenaamde 'fingerpickin’ stijl is goed te horen in nummers als ‘Worn Out Engine’ van Blind Boy Fuller en de traditonal ‘Buck Dancers Choice’. Het betere slide werk is te horen in ‘God Moves On The Water’ van Blind Willie Johnson. De cd sluit af met het nummer ‘Lonesome Am I’ van Mississippi John Hurt waarin de gitaar is vervangen door de banjo, een instrument wat Tom ook prima beheerst.

 

Als conclusie kan ik stellen dat deze cd zeker behoort tot de betere akoestische blues die ik in jaren heb gehoord.

 

Een blue-grass cd afkomstig uit Zweden valt niet elke dag op mijn deurmat, maar toch is dit nu wel het geval bij ‘Dance Monster, To My Soft Song’ van zangeres Karla Therese Kjellvander. Karla is afkomstig uit de punkscene van Zweden waar zij in de jaren negentig de zangeres was van de formatie ‘Sindy Kills Me’ (haar vol getatoeëerde armen zijn ongetwijfeld een aandenken aan deze wilde periode). Dit gegeven maakt het natuurlijk allemaal nog veel opmerkelijker.

 

Samen met de formatie ‘The Rockridge Brothers’, een band die in 2002 tot stand is gekomen toen een aantal muzikanten uit allerlei richtingen de opdracht aannamen om blue-grass muziek te schrijven voor een filmproject, is deze cd tot stand gekomen. Na het schrijven en inspelen van deze filmmuziek zijn deze muzikanten bij elkaar gebleven en zeer succesvol geworden. Zo speelden zij op alle grote blue-grass festivals in Europa, maar ook in die van Amerika. De band heeft een traditionele blue-grass bezetting met uiteraard de banjo, een viool, de contra-bas en een akoestische gitaar.

 

Elf nummers bevat de cd, zowel zelf geschreven stukken als een aantal covers en ik moet zeggen het klinkt allemaal prima. De stem van Karla past prima binnen dit genre en ook de muzikanten zijn van een zeer hoge kwaliteit. Zelf ben ik niet echt een groot liefhebber van dit genre en heb ik het meestal na een aantal nummers wel gehad. Toch heb ik deze cd met veel plezier inmiddels een aantal malen beluisterd. Dit is vooral te danken aan de tempowisselingen tussen de nummers. Uiteraard staan er veel uptempo gespeelde blue-grass nummers op de cd, maar ook prachtig ingetogen gespeelde nummers als ‘Where No One Stands Alone’ en ‘Home To You’. Ook het in duet met Ralf Fredblad gezongen ‘Rock Island Line’ zorgt voor de nodige afwisseling.

 

Voor de liefhebber van het betere blue-grass werk kan ik deze cd dan ook van harte aan bevelen!

 

Het oogt natuurlijk niet echt professioneel als je een kopietje toestuurt van een cd zonder een hoesje. Helaas is dit echter wel het geval bij de cd van de band ‘Gunther Brown’ die ik mocht ontvangen. Onduidelijk is het ook nog eens of het hier gaat om een echte cd of dat het gewoon een aantal liedjes zijn die gratis te downloaden zijn op de site www.guntherbrown.com. Na enig speurwerk blijkt dit laatste het geval te zijn en dat is toch ook wel weer een leuk gebaar van deze band.

 

De band is afkomstig uit de grote stad Portland van de Amerikaanse staat Oregon en bestaat uit vier muzikanten; Pete Dubuc/gitaar en zang, Eric Heitz/gitaar, Ethan Gamage/ bas, Chris Devlin/piano & orgel en Derek Mills/drums. Inmiddels heeft, volgens de gegevens op de site, ook Evan Chase/ mandoline zich aangesloten, maar deze levert slechts een bescheiden bijdrage aan de nummers op deze cd. Zanger Pete Dubuc is de man waar het voornamelijk om draait in deze band; hij is namelijk degene die verantwoordelijk is voor het schrijven van alle nummers voor de band. Pete had al op jonge leeftijd belangstelling in allerlei soorten muziek en besloot na zijn highschool periode professioneel aan de slag te gaan als discjockey bij een commercieel radiostation. Hier maakte hij kennis met de vele soorten muziek die hij voornamelijk vond op oude LP’s en deze dan ook draaide in zijn radioshow. Deze vele invloeden zijn nu terug te horen in de muziek van ‘Gunther Brown’ en kan dan ook samengevat worden onder het kopje ‘Americana’.

 

De cd opent met het droevig klinkende nummer ‘Madison’. Het mooie pianospel van Chris Devlin geeft dit nummer net nog wat hoop mee voor betere tijden in het stadje ‘Madison’. Een verloren liefde komt aan bod in het nummer ‘Marryanne’. Ook al een thema waar je doorgaans niet echt vrolijk van wordt. Eigenlijk heerst deze droefgeestige sfeer over de meeste nummers heen. Zeker dus geen cd om op te zetten als je in een vrolijke bui wilt geraken. Gelukkig staan er ook een aantal nummers op de cd die in ieder geval wat vrolijker klinken zoals  ‘California’ en ‘Great Eusitis Jilbreak’ ,maar zelfs in deze nummers gaan de teksten over droevige zaken.

 

Ik ben niet overtuigd door de nummers op deze cd. Het klinkt voor mij allemaal wat te depressief. Maar check het zelf maar even op de site van deze band.

 

 

 

 

 

 

 

Als je net als ik houd van authentieke country, dan is de cd ‘Doggondest Feelin’’ van Jeremy Parsons een cd die zeker niet mag ontbreken in jouw collectie! Het gebeurt de laatste tien jaar niet echt veel meer dat ik heel enthousiast ben over een cd die uitkomt in het genre country. Vaak zijn het overgeproduceerde producten afkomstig uit Nashville. Voor mij veel te glad allemaal. Maar gelukkig zijn er nog mannen als bijvoorbeeld Dale Watson en nu, voor mij nieuw, de uit San Antonio/Texas afkomstige Jeremy Parsons. Als kind al groeit Jerremy op met countrymuziek. Vaak is hij te vinden in het country radiostation waar zijn vader werkt. Als zeventienjarige leert hij de eerste akkoorden op de gitaar. Terwijl zijn leeftijdgenoten genieten van de top 40 muziek, klinkt bij Jerremy de muziek van zijn helden Hank Williams, Faron Young, Joynny Horton en George Straight uit de speakers. Tot aan de dag van vandaag verzamelt hij de oude lp’s van zijn helden om deze vervolgens helemaal grijs te draaien. Hij leert de juiste fraseringen aan te brengen in zijn stem en de mooiste country licks op zijn gitaar. Het zijn de ouders van Jerremy die hem aansporen om zijn heil te gaan zoeken in Nashville ‘The Home Of Country Music’! in 2009 is het zover en verhuist hij naar de voor hem bijna heilige plaats. Al snel valt hij hier op en na amper zeven maanden krijgt hij een platencontract aangeboden bij PCG Nashville Records. En nu is er dan zijn debuut cd ‘Doggondest Feelin’.

 

Het album opent met een hommage aan zijn held Hank Williams, ‘The Night Hank Williams Died’. De steelgitaar van Smith Curry is hierop prominent aanwezig en zo hoort het ook bij echte country!.

 

De titelsong van de cd,‘Doggondest Feelin’, is een nummer over het einde van een relatie, met Randy Kohrs op banjo en dobro en de accenten in dit nummer worden gezet door het mondharmonicaspel van Mike Douchett. ‘Out Comes the Sun’ zou zo uit een western film kunnen komen; pure Country & Western over een relatie die je beter niet kunt hebben. In ‘Can’t  Recall the Fall’ krijgt achtergrondzangeres Molly Smith een belangrijke rol toebedeeld. Ook hier weer Country zoals die behoort te klinken. In ‘Since My Baby Left Me’ gaat het tempo omhoog zonder dat het countrygevoel weg ebt.

 

De melancholische tonen van de mondharmonica openen ‘I’m Scared’, een tranentrekker van de eerste orde. Het vrolijkste nummer,‘Passenger Seat’, staat bijna op het einde van de cd. Lekker tempo en weer mooie samenzang met Molly Smith. Het  laatste nummer ‘When My Old Man Was Young’ gaat zeker in de richting van de Bluegrassmuziek en is een mooie afsluiting van deze prima cd!

 

 

 

Inmiddels verscheen er in maart van dit jaar al weer een nieuwe cd, ‘Why Do I Never Win’ ,van de uit Florida afkomstige gitarist en bandleider Franc Robert, maar bij ons op de burelen van Rootstime ligt nog zijn vorige cd ’49x61’ te wachten op een recensie. Deze cd verscheen in 2010 en is nu pas in Europa verkrijgbaar.  

 

Franc kwam door de muziek van Eric Clapton in aanraking met de Blues en ging vanuit deze kennismaking op zoek naar de roots. In 1984 verhuisde hij met zijn vader mee vanuit Florida naar Montreal/Canada waar hij een vaste bezoeker werd van een kleine bluesclub met de naam ‘The Rising Sun’. Deze kleine club wist toch regelmatig grote namen op het podium te krijgen. Zo waren er hier optredens van onder andere Buddy Guy, Albert Collins en Willy Dixon te zien. Deze optredens inspireerde Franc om zich te bekwamen op gitaar. Al snel speelde hij mee op de vaste sessie avonden in de club en mocht hij soms deze sessies leiden. In 1990 keerde hij terug naar Florida waar hij snel aansluiting vond bij diverse bluesbands. Geld was er hier echter niet veel mee te verdienen, dus stortte hij zich op een maatschappelijke carrière om in zijn levensonderhoud te voorzien. Pas in 1996 keerde hij terug in de bluesscene en startte zijn eigen band ‘Back Alley Blues Band’. De band kreeg succes en mocht voor gerenommeerde bluesartiesten als Charlie Musselwhite, Tinsley Ellis, Pat Tavers en vele anderen het voorprogramma verzorgen. In 2006 verscheen er zelfs een cd ‘Boxcar Tourists’ ‘van de band die positieve recensies mocht ontvangen.

 

In 2010 besloot Franc dat de tijd aangekomen was om onder zijn eigen naam verder te gaan. Samen met bassist Trent Sholl en drummer Remi Sawyer dook hij de studio in om een cd op te nemen en het resultaat hiervan werd ‘49x61’. 

 

De cd opent met ‘Going Down South’, een lekker rauw klinkende blues zoals wij die kennen uit de ‘swamps’ die zo kenmerkend zijn voor de staat Louisiana. Franc bespeelt de slide gitaar en laat rondom een vast thema horen hier prima op thuis te zijn. ‘House Of The Rising Sun’ (eens een hit van ‘The Animals’) krijgt een aardige uitvoering, maar ook niet meer dan dat en is een nummer wat eigenlijk al teveel gespeeld is door iedereen die een beetje gitaar kan spelen en waar niemand meer op zit te wachten. De titelsong ’49 cross 61’ is helaas slecht geproduceerd; teveel bas wat jammer is, want verder is er niets mis met dit uptempo bluesnummer. Deze slechte productie houdt eigenlijk aan, want ook de overige nummers klinken niet goed uitgebalanceerd. ‘The Boxcar Tourist’, een uitstapje naar de Delta Blues waarop Franc zichzelf prima begeleidt op een Dobro, is hier een uitzondering op en klinkt helder. ‘Queen Of Hearts’ is eigenlijk een kopietje van ‘Willy And The Hand Jive’ van Johnny Otis, maar dan met een andere tekst. Het beste nummer van de cd vind ik ‘Monday Morning Blues’ waarin Franc klinkt als BB King met een lekker geknepen gitaargeluid. ‘Trouble Be On My Mind’ mag er ook zijn, al lijkt ook dit weer erg op een klassieker namelijk ‘It Hurts Me Too’ van Elmore James, maar dan in een instrumentale versie. Ook het laatste nummer ‘Back Alley Blues’ is instrumentaal en ja, Robert heeft zeker de potentie om een goede cd af te leveren, want ook in dit nummer laat hij horen dat hij zijn instrument prima beheerst. Helaas moet ik concluderen dat het op deze cd, zeker gezien de slechte productie, er nog niet allemaal uitkomt.

 

 

 

 

 

Katey Laurel won als student een beurs om zich te gaan bekwamen op haar instrument, een franse hoorn, aan de zeer exclusieve Huntington universiteit in Indiana. Na deze studie keerde zij terug naar haar geboorteplaats Denver/Colorado waar zij zichzelf muzikaal verder ontwikkelde als songwriter, gitarist en pianist. Het is dus duidelijk dat Katey beschikt over een zogenaamd multi-talent, want naast haar vaardigheden op al deze instrumenten beschikt Katey ook nog eens over een mooi stemgeluid.

 

In 2008 verscheen haar eerste cd ‘Upstairs,Downstairs’ en nu is de opvolger ‘From Here’ uit. Vreemd genoeg is het geen volledige cd, maar wordt er in het bijgaand schrijven gesproken over een EP. De cd bevat dan ook maar acht nummers en met een tijdsduur van slechts 31 minuten is dat inderdaad wat aan de lage kant voor een volwaardige cd.

 

De nummers op deze cd gaan voornamelijk over de liefde, zo ook het openingsnummer ‘Begin Again’. Het nummer begint mysterieus en onheilspellend (de liefde is duidelijk over), maar als het refrein begint (het herstel van de liefde) is dit weer over. ‘Everything I Love’ kent een vingerknippende opening. Een lekker ‘Pop’ nummer met mooie samenzang van Katey en Matthew Perryman Jones. ‘The Wheel’ is gekozen als de eerste single. Zelf vind ik dit lang niet het beste nummer van de cd en ik had zeker een ander nummer uitgekozen. Maar goed, smaken verschillen gelukkig. Het titelnummer ‘From Here’ is gewoon mooi. Rustig gezongen op een bedje van akoestische gitaar en de vraag ‘Is This Really All There Is?’ blijft hangen. ‘Piece Of The Moon’ zou zo maar een nummer kunnen zijn geweest van de Carpenters. Ook het stemgeluid van Katey doet mij in dit nummer aan Karen Carpenter denken. In het afsluitende nummer ‘My Funny Boy’ laat Katey horen ook prima thuis te zijn in de Jazz. Mooi en zwoel gezongen en zo komt er een romantisch einde aan deze cd. 

 

Katey Laurel is een prima zangeres die ook nog eens mooie nummers kan schrijven. Zelf vind ik haar het beste als zij Jazz zingt; misschien een tipje voor de volgende en hopelijk volledige cd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze week ontving ik een demo cd met het verzoek hier eens naar te luisteren en er zo mogelijk iets over te schrijven. De muziek op deze demo is een mix van Nederlandstalige hiphop en heavy metal, een muziekstijl die niet echt past binnen mijn favoriete genres. Na het beluisteren van de cd ben ik echter van mening dat de unieke stijl van deze band zeker aandacht verdient.

 

Jongerencentrum De Kern in Purmerend speelt een belangrijke rol in het ontstaan van de band. In dit centrum komen in 2005 een aantal jongens met het idee om een band te beginnen. Zoals vaak gebeurt bij beginnende bandjes starten ook zij met het naspelen van hun eigen favorieten. Al snel wordt duidelijk dat niet iedereen op dezelfde lijn zit en dus valt de band  uit elkaar. Twee leden, Yoran Zeilemaker (drums) en Pasquale de Klonia (gitaar), hebben de smaak echter goed te pakken en besluiten door te gaan. Toevallig loopt één van de vaste bezoekers van de Kern, Henk Blekemolen, op een avond de oefenruimte binnen. Henk (aka B3/Henk) is op dat moment redelijk succesvol als één van de vier MC's van de, eveneens uit Purmerend afkomstige, hiphop formatie ‘Roffe Rijmers’. Door de gedeelde interesses (Hiphop, Metal, Hardcore en Rock) ontstaat er een klik tussen de drie en besluiten zij, samen met bassist ‘Bakkie’, verder te gaan onder de naam ‘Kernkoppen’. Ook deze band is geen lang leven beschoren. Bassist ‘Bakkie’ wordt vervangen door Sander Spanjaardt en de naam wordt gewijzigd in ‘Undead  Rhythms’. Deze laatste wijziging pakt succesvol uit en eindelijk wordt de gewenste sound bereikt.

 

Na vele succesvolle optredens en talentenjachten is er nu een demo cd verschenen met als titel ‘Undead Rhythms’. Deze demo bevat vijf zelfgeschreven nummer en geeft zaaleigenaren een goed beeld van wat zij kunnen verwachten als zij deze band boeken.

 

De demo opent met het ruig klinkende nummer ‘Motorolie’, waarin MC B3/Henk een ritje maakt in zijn auto. Opvallend is het goede drumwerk van Yoran, maar ook Pasquale laat met prachtig gitaarwerk horen dat hij helemaal thuis is in de wereld van de heavy metal. De break in het nummer, ingeleid door bassist Sander, zorgt ervoor dat het nummer geen moment verveelt. In het nummer ‘Bloedzuiger’ wordt er op een duidelijke manier afstand genomen van de zogenaamde ‘upper class’. Ook in dit nummer weer de nodige tempo afwisselingen.

‘C’est La Vie!’ opent met een prachtige riff op gitaar en vertelt korte verhaaltjes waar het in het leven allemaal mis kan gaan en hoe snel de dood dan toe kan slaan. In het nummer ‘Wat de Fok!’ krijgt B3/Henk gezelschap van een andere MC met de illustere naam ‘Bekvechter’. Dit zorgt voor de nodige variatie.

Het laatste nummer ‘Moederneuker’ stoelt op een geleend stukje gitaarwerk van AC/DC. Dit nummer is niet echt geschikt voor moeders, maar zelf vermaak ik mij prima bij het horen van de tekst.

 

Zelden hoor ik nog bandjes die zo origineel zijn als de ‘Undead Rhytms’. Oké, de twee stijlen bestaan natuurlijk al, maar door ze samen te voegen ontstaat er toch iets unieks. Het moeilijke bij deze stijl is wel om de geweldige teksten verstaanbaar te houden.

Het zou mij niet verbazen als deze band een hit gaat worden in het clubcircuit waar bands als bijvoorbeeld ‘Osdorp Posse’ ook hun successen vierden.

 

Billy Walton is afkomstig uit de staat New Jersey en kreeg tot op heden voornamelijk bekendheid als site-man. Zo speelde hij als gitarist in bands als Boccigalupe & the Bad Boys en Southside Johnny & The Asbury Jukes. Inmiddels heeft Billy genoeg ervaring opgedaan om op eigen benen te staan en dit heeft geresulteerd in de eerste cd van de Billy Walton Band ‘Neon City’.

 

Tien nummers vullen dit debuut album waarvan er acht door de band, Billy Walton (gitaar, zang, en toetsen), Marcus Croon (drums, percussie en zang) en William Paris (bas, synthesizer, en zang), zelf zijn geschreven. De diversiteit in stijlen is behoorlijk groot op deze cd. Het grootste gedeelte van de nummers bestaat uit stevige rock, maar er is bijvoorbeeld ook plaats voor de soulkraker ‘Papa Was A Rollin Stone’. Zelf zegt Billy vooral beïnvloed te zijn door mensen als Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, Eric Clapton, Warren Hayes en Derek Trucks.

 

De cd opent met het zeer stevig gespeelde nummer ‘Radio’; flitsend gitaarspel en knallend drumwerk maken dit nummer tot een prima staaltje rockmuziek. In het nummer ‘Hypnotized’ zijn het voornamelijk de reggae accenten gemixt met het stevige gitaarwerk van Billy die opvallen.

Een mooie ballade op deze cd is ‘Soul Song’, een ode aan de oude soul muziek. Mooi gezongen en snerpend gitaarspel. De eerste cover is ‘Treat Her Right’ van Roy Head And The Traits. De bluesrock is terug te vinden in het nummer ‘Spreading The Blues’. De cd eindigt sterk met het onheilspellende klinkende ‘Jersey Devil’, gevolgd door een prima uitvoering van ‘Papa Was A Rollin Stone’.

 

‘Neon City’ is een prima debuut album geworden met opvallend veel afwisseling waarmee Billy zijn status als ‘site-man’ met een goed gevoel achter zich kan laten.

 

Miss Leslie, haar echte naam is Leslie Anne Sloan, zag het levenslicht in Charleston(SC). Haar beide ouders waren muzikaal. Vader Sloan was priester en kwam oorspronkelijk uit Tennessee. Zjn muzikale voorkeur ging uit naar bluegrass en traditionele country. Moeder Sloan groeide op in Florida en was gek op klassieke muziek en speelde zelf piano. Als kind van vijf begon Leslie met vioollessen en al snel bleek dat zij over een natuurlijk muzikaal talent beschikte. Op haar negende verhuisde de familie naar Texas. Leslie ontwikkelde hier haar vioolspel verder en kreeg les van lokaal bekende violisten. Ook broer Joel leerde een instrument te bespelen namelijk de banjo, en zuster Hilary speelde viool. Op haar veertiende verhuisde de familie naar Houston(Tx) en hier vormde de familie een eigen band. Vader speelde gitaar, moeder zong en ook de kinderen speelden uiteraard mee. Hun muziek was gestoeld op country en bluegrass. Leslie studeerde vervolgens klassiek viool en opera aan de universiteit van Florida. Na een vervelende situatie, een burn-out, verliet Leslie de universiteit en begon te werken. De muziek bleef echter trekken en Leslie besefte meer en meer dat haar hart binnen de muziek lag. In 2004 besloot zij dan ook haar eigen country band ‘Miss leslie & her Juke-Jointers’ te beginnen. Ook in deze zeven koppige band was weer familie aanwezig. Vader Sloan bespeelde de gitaar, net als Leslie’s echtgenoot Randy Lindley. Met deze band, die klonk als een ouderwetse honky-tonk big band uit de jaren zestig, speelden zij in elke Texaanse Honky-Tonk die hen wilde boeken. In 2005 verscheen de eerste cd ‘Honky Tonk Revival’ die al snel een vervolg kreeg met het live opgenomen album ‘Honky Tonk Happy Hour’. In 2006 onderging de band een behoorlijke wijziging. Mede door de scheiding van Leslie en de uiteenlopende meningen over de te volgen koers werd de band terug gebracht tot vier leden. Het was even wennen met de nieuwe bezetting, maar al snel was er weer succes en kwam het album ‘Between The Whiskey And The Wine’ uit, met hierop dertien door Leslie zelfgeschreven nummers. Haar nieuwste cd verscheen in 2009 ‘Wrong Is What I Do Best’.

 

Op deze cd staan veertien nummers waarvan er dertien door Lesie zelf zijn geschreven. Het nummer ‘Some Things They Can’t Take Away’ is van de hand van haar zuster Hilary Sloan. De muzikanten op deze cd zijn Ricky Davis (pedal steel gitaar), Timmy Campbell (drums), Rick Rameirez (bas). Dit zijn de vaste leden van Leslie’s band ‘The Juke-Jointers’ aangevuld met Bill Kirchen (solo gitaar), Dave Biller (gitaar) en Jason Allen (tweede stem). Uiteraard bespeelt Miss Leslie zelf de viool en zij neemt ook de zang voor haar rekening.

 

Ben je een fan van Dottie West, Patsy Cline, Tammy Wynette, Dale Watson, honky-tonk, traditionele country muziek en prachtige pedal steel gitaar partijen dan kan ik jou deze cd van harte aanbevelen.

 

Canada heeft een levendige Roots scene. De grote aantallen Canadese Roots cd’s die de afgelopen jaren zijn verschenen is dan ook niet vreemd te noemen. Ook ‘Miss Quincy’ (haar echte naam is Jody Peck) is zo’n Canadese Roots muzikante.  Samen met de crème de la crème van Canada’s beste roots muzikanten trok Miss Quincy zich in de winter van 2009/2010 terug in een hut in het noorden van Britisch Columbia om gedurende tien dagen haar debuut cd ‘Your Mama Don’t Like Me’ op te nemen. Buiten liepen de temperaturen op tot diep beneden het vriespunt, maar binnen hield de whiskey de muzikanten warm. Het leuke is, dat ook de whiskey in heel wat nummers op deze cd  een rol speelt. Zelf beschrijft Miss Quincy haar muziek als ‘back porch brothel blues’. Ik kan mij in deze omschrijving prima vinden. Miss Quincy grijpt namelijk terug naar de blues zoals die werd gezongen door de dames in de jaren dertig, maar mixt deze met elementen uit de bluegrass en de zigeuner jazz. Het resultaat is bijzonder te noemen. Muziek zoals je maar weinig hoort.

 

Tien nummers bevat de cd, waarvan er zeven zelf zijn geschreven door Miss Quincy. De enige cover op deze cd is het door Memphis Minnie geschreven nummer ‘Bad Luck Woman’. De instrumenten die zorgen voor de speciale bluegrass en zigeuner elementen zijn de banjo, bespeeld door Craig Korth, en de viool die bespeeld wordt door Josh Giesbrecht.  

 

Het vrolijk klinkende ‘Your Mama Don’t Like Me’ is de opener en tevens het titelnummer van de cd.  Zo vrolijk als het nummer klinkt zo vrolijk is de tekst echter niet. Een vrouw vertelt haar echtgenoot dat zij genoeg heeft van zijn leugens en zijn vreemdgaan. Zij komt wel tot de conclusie dat zijzelf door dit soort zaken steeds sterker wordt. “You take nobody with you when you die” is de boodschap in het nummer ‘Nobody With You’; een nummer met een mooi arrangement  met prima vioolspel van Josh Giesbrecht en een versnelling aan het eind. In het nummer ‘Record Store’ is het vooral het stemgeluid van Jody wat je bij de keel grijpt. De steelgitaar bespeeld door Lance Lorree in het nummer ‘Water & Whiskey’ lijkt zo uit Hawaii te komen. ‘Reno’s Song’ is geschreven door Reno Fith die, in dit enige instrumentale nummer, laat horen dat je ook op de mandoline prachtig kan spelen. Samen met de viool van Josh, Jody op gitaar en Peter Mynett op de bas klinkt ook dit nummer prima. De cd eindigt met twee bluesnummers ‘Dirty Boat’ en ‘Bad Luck Woman’  waarin Miss Quincy laat horen ook nog wat noten op de mondharmonica te kunnen spelen.

 

Al met al een cd met leuke nummers, prima muzikanten, maar vooral een goede zangeres.

 

Frontman Rick Mckay speelde al als gitarist tijdens zijn schoolperiode in de band ‘In Step’. Snel hierna formeerde hij zijn eerste trio ‘The Silhouettes’. In 1987 was hij een van de oprichters van de band ‘Dynamite’. De laatste vijfentwintig jaar speelde Rick in allerlei formaties en was hij te bewonderen in maar liefst drie theaterproducties, namelijk ‘Forever Elvis’, ‘Elvis and the Rock ‘n’ Roll Years’ en ‘The Thunder Rolls’. Gedurende de jaren negentig was hij enkele jaren in dienst als songwriter en studiomuzikant bij GMC Records in Nashville.

Bassist John Standen is ook al zo’n rasmuzikant. Ook hij startte al op jonge leeftijd en speelde na zijn schooltijd in de band ‘Chevy 57’. Later stapte hij over naar ‘The River Boys’, een band waarmee hij zo’n vijfentwintig jaar lang optredens verzorgde. Daarnaast was hij ook nog de oprichter van ‘Blues Shakeout’ en speelde hij met iedereen mee die hem inhuurde.

Drummer Ben Cooper maakte deel uit ‘Restless’, Engeland’s meest bekende Neo Rockabilly’s band ooit. In 2006 richtte hij het ‘Ben Cooper Trio’ op waarmee hij de rockabilly traditie voortzette. Ben staat ook nog eens bekend als een prima songwriter. Inmiddels heeft hij ‘Hot Doggin’’ al weer verlaten en is hij vervangen door Paul Richardson.

‘Back On The Road’ is de naam van de debuut cd van deze veteranen. Op dit prima album staan twaalf ‘fifties’ rockabilly nummers met hier en daar een snuifje country. De meeste nummers zijn geschreven door Rick McKay zelf, maar er staan ook een paar goed gekozen covers op zoals ‘All the Time’ (Harris/LaBeef/Patterson), ‘Maggie’s Farm’(Dylan) en ‘Born To Love One Woman‘(Johnston). Houd je van echte eerlijke rockabilly dan kan ik deze cd van harte aanbevelen.

 

Leah Seawright is geboren en getogen in Fort Payne/Alabama. Haar ouders waren beiden muzikant. Je mag dus wel stellen dat de muziek haar met de paplepel werd ingegoten. Als kind al genoot zij in de weekenden van al die muzikanten die over de vloer kwamen en samen met haar vader en moeder muziek maakten. In haar negende schooljaar las Leah een advertentie van een band die op zoek was naar achtergrondzangeressen. Samen met een vriendin meldde zij zich aan. Op de dag van de auditie durfden zij toch niet te gaan. Na een telefoontje deden zij de auditie alsnog en werden beiden aangenomen. Hiermee start haar zangcarrière. Later, tijdens een bezoek aan een club waar een band speelde, zorgen haar vrienden ervoor dat zij een nummertje mee mag zingen. Dit bevalt de band zo goed dat zij wordt aangenomen als zangeres. In haar vrije tijd begint Leah zelf nummers te schrijven en op te nemen in de studio van haar vriend. Dit resulteert in twee cd’s met gospelmuziek. Iedereen rondom Leah is zo enthousiast over haar stemgeluid dat zij haar aanraden om een cd met countrymuziek op te nemen. Uiteindelijk besluit zij dit pas te doen als de nummers die zij zelf schrijft goed genoeg zijn om op te nemen. Tijdens een talentenjacht, die zij overigens met glans wint, ontmoet Leah producer en songwriter Frank Green waarmee zij samen nummers gaat schrijven. Deze samenwerking resulteert uiteindelijk in de cd ‘Country Girl 101’.

 

Veertien nummers telt de cd waarvan er dertien door Leah en Frank zelf zijn geschreven. Maar liefst vierentwintig muzikanten, in verschillende samenstellingen, verlenen hun medewerking aan deze cd. 

 

Zoals vaker is het titelnummer ‘Country Girl 101’ ook het openingsnummer. In dit stevig klinkende nummer vertelt een echte ‘Country Girl’ aan een jongen hoe stoer zij wel niet is. Het volgende nummer ‘Southern Boy’ is niet echt country, maar gaat meer richting rock. Leah wil in dit nummer duidelijk af van het negatieve beeld wat bestaat rondom de zogenaamde ‘Rednecks’. Het eerste nummer waarin het pas een beetje richting Country gaat is het achtste nummer van de cd, ‘Soft Abs Hard Arteries’. In dit nummer hoor ik de kenmerkende geluiden van een steel gitaar en de viool. Het mooiste nummer van de cd is de cover ‘That Feelin’, geschreven door Brad Durham. Mooi en vooral gevoelig gezongen door Leah. In het nummer ‘Over The Storm’ betuigt Leah haar medeleven aan de vele slachtoffers die hurricane Katrina heeft veroorzaakt. In het afsluitende nummer ‘My Own Way’ vertelt zij over een meisje dat, ondanks al de goed adviezen die zij krijgt, toch haar eigen weg volgt.

 

Met de Country muziek waar ik van houd heeft de muziek op deze cd weinig te maken. Er is voor mij te veel ‘crossover’ naar de pop en rock muziek, maar dat is tegenwoordig helaas veel het geval.

 

Pianist Hans Chew kreeg tot nu toe slechts bekendheid in beperkte kring door zijn bijdrage aan cd’s van Jack Rose en zijn deelname aan de psychedelische americana band D. Charles Speer & The Helix. Hij leerde pas piano spelen op zijn achtentwintigste en verbleef in de jaren negentig voornamelijk in de muziekscenes van Atlanta en New Orleans waar hij zich verder ontwikkelde als songwriter en multi instrumentalist. Uiteindelijk belandt hij in New York waar hij in 2009 zijn eerste solo optreden geeft in  ‘The Cake Shop’,een club in Manhattan. Nu is zijn debuut cd ‘Tennessee & Other Stories’ uit. Het album is ook nog, echter wel in beperkte oplage van 500 stuks, te verkrijgen op vinyl. Het mooie hoesje van de cd is geschilderd door de vriendin van Hans, de New Yorkse kunstenares Melodie Provenzano. Het hoesje geeft het rustige en tevreden gevoel weer van de jeugd van Hans in Tennessee. Een gevoel waar hij zich ook op muzikaal gebied goed bij thuis voelt. Maar ook thema’s als zelfvernietiging en pijnvolle herinneringen komen op deze cd aan bod.

 

Tien nummers zijn er te vinden op de cd waarvan ‘Long Time Man’, geschreven door Tim Rose, de enige cover is. Bijzonder is dat de meeste instrumenten op deze cd door Hans zelf worden bespeeld.

De eerste drie nummers vormen samen het drieluik ‘Tennessee’; een echte lijn valt er voor mij in de teksten niet echt te ontdekken, behalve dat het gaat over gebeurtenissen in Tennessee. In het eerste nummer ‘Old Monteagle & Muscadine’ is de tradiotionele Countrymuziek vermengd met Bluegrass elementen. In het tweede nummer ‘Carry Me, Burry Me’ gaat het tempo omhoog en de stem van Hans klinkt hier helaas vrij schreeuwend. In het derde en laatste nummer van dit drieluik ‘I Would There Was A Train’ opent Hans op de piano, maar krijgt hij later bijval van Mark Orleans op de pedal steel gitaar waarna Matt McGhee het nummer afsluit met mooi gitaarwerk.

 

Dat Hans een meester is op de piano in de Boogie Woogie stijl laat hij horen in ‘New Cypress Grove Boogie’. Maar ook de New Orleans stijl, zoals te horen in het nummer als Forever Again’ beheerst hij tot in de puntjes.

 

De duistere kant van Hans is te horen in nummers als ‘Long Time Man’ en het mooiste nummer van de cd ‘Magnet Moon’. Het Gospelachtige ‘Only Son’ sluit deze veelzijdige cd af.

 

Het is jammer dat er nog steeds muzikanten en bands zijn die zo weinig informatie op hun website plaatsen. Zo is het ook bij, de voor mij, onbekende formatie ‘Steve Gerard And The National Debonaires’. Een biografie ontbreekt en ook elders op het internet is weinig te vinden over de achtergronden van de bandleden. Het enige wat ik u wel kan melden is dat de band afkomstig is uit de staat Kansas en dat de cd ‘Words Are Like Bullets’ de opvolger is van de uit 2007 stammende cd ‘New Sounds From Kansas City’. Gelukkig maakt de muziek op deze cd veel goed!

 

Vanaf het eerste nummer ‘Uh Oh’ is duidelijk dat wij hier te maken hebben met een echte ouderwetse Bluesband. De zanger Dave “Elmo” Baley heeft een prima passend, lekker donker, stemgeluid voor de Blues. Als gast zorgt saxofonist Mike Clark voor de juiste accenten in dit nummer. Het geluid van de ‘Hollow Body’ Jazz gitaar van frontman Steve Gerard is zoals ik het graag hoor; geen vervelende pedaaltjes, maar gewoon rechtstreeks op de versterker zodat het geluid natuurgetrouw klinkt. Pianist Mike ’Shinetop Jr.’ Sedovic geeft in het middenstuk precies de juiste hoeveelheid swing mee. In ‘Bullets In The Barrel’ ruilt Mike zijn piano in voor het Hammond B3. Dit nummer is een verwijzing naar de titel van de cd ‘Words Are Like Bullets’ en gaat uiteraard over het feit dat je iemand ook met woorden kapot kan maken. ‘Baby Get Your Skirt Up Now’ vertelt, in een rollende melodielijn, het verhaal over een avondje stappen op een zaterdagavond ergens in de jaren zestig. De mode bij de dames was in die jaren een strakke rok tot op de knie die bij het dansen omhoog moest worden opgetrokken. De ritmesectie, Patrick Recob op de basgitaar en drummer Dwight Ross, leveren, zoals trouwens op de hele cd, prima werk af. De mondharmonica party op ‘Silly Boy’ wordt verzorgd door opnieuw een gast namelijk Greg ‘Junior’ Demchuk. Het nummer draait om een herhalend gitaarrifje en is wederom prima gezongen door Elmo. Een traditionele Twelve Bar Blues met als titel ‘Find The Answer’ staat ook op dit album. In dit nummer zijn de hoofdrollen weggelegd voor gast Lee McBee op de mondharmonica en Mike Sedovic op de piano. Via de shuffle ‘Oscar’s Safe At Bing’s Place’ en het funky klinkende ‘One Handshake’ belanden wij bij het Jazzy klinkende ‘It Didn’t Happen That Way’. Ook in dit nummer zijn er gastmuzikanten te horen. Op sax keert Mike Clark terug en Preston Hubbard bespeelt de dubbele bas. Als bonus is het nummer ‘Ain’t My Problem’ toegevoegd. Dit nummer is speciaal, omdat het door Steve Gerard geschreven is voor het project ‘Blues For A Cure’ van Sean Carney. Dit project heeft als doel geld in te zamelen voor de behandeling van patiënten met de vreselijke ziekte kanker. Het nummer wordt gespeeld door de band ‘Trampled Under Foot’, maar met als gasten uiteraard Steve Gerard (gitaar), Sean Carney (gitaar) en Gene Walker (sax).

 

Als conclusie kan ik zeggen dat ik heb genoten van deze cd. Prima muzikanten en ook nog eens allemaal zelf geschreven nummers, wat wil een mens nog meer!

 

 

The Band ‘Hounds Tooth’ is afkomstig uit de Amerikaanse staat Wisconsin en is opgericht in 2005. Vier leden telt de band waarvan er twee, JD Optekar en Jared James, de gitaar bespelen. De basgitaar is in handen van Bob Noll en de drumpartijen worden verzorgd door Jeff Oscarson. Volgens de bijgeleverde biografie heeft de band zich laten beinvloeden door artiesten als Freddie King, Albert King en Tab Benoit. Vanaf 2005 heeft de band een aantal zangeressen versleten, maar op deze cd wordt de zang verzorgd door de twee gitaristen zelf en dat pakt helaas niet overal goed uit. Gelukkig zijn de vier muzikanten wel heer en meester over hun instrumenten en valt er dus nog genoeg te genieten.

 

Tien nummers, bij elkaar slechts 33 minuten, telt deze cd waarvan er zeven door JD zelf zijn geschreven. JD is ook verantwoordelijk voor de productie van deze cd.

 

Het album opent met het funky klinkende ‘Blues Is The Truth’, met prima gitaar werk van de beide heren. ‘Jumpin’ Rockin’ Rhythm’, geschreven door Duke Robbilard maar geheel in de stijl van Chuck Berry, is de eerste cover die wij tegenkomen op dit album. ‘Soul Rockin’ en het door Don Nix geschreven ‘Goin’Down’ vind ik zelf de mindere nummers op de cd. De zangkunsten schieten hier echt te kort. Het beste nummer van de cd vind ik ‘Black Coffee’; mooie tekst, prima gitaarlicks en goed gezongen door gast zanger Gabe Marchan.

 

De band heeft met JD Optekar een prima songwriter in huis. Er is voldoende afwisseling in stijl qua nummers en ook het geleverde gitaarwerk smaakt naar meer. Mijn advies is wel om een goede zanger aan te trekken waardoor de tweede cd zomaar eens een aangename verrassing zou kunnen worden!

 

De band is net teruggekeerd in Australië van een Europese tournee. Opvallend aan deze tournee is dat bijna alle optredens plaats hebben gevonden in Duitsland. De reden hiervoor zal zijn dat de band een platencontract heeft bij het Duitse label ‘Jazzhaus Records’.

Invloeden uit de jaren zeventig, Rock, Heavy Metal en de Blues Rock vormen de ingrediënten van de muziek. De band heeft inmiddels al heel wat cd’s op hun naam staan en onlangs verscheen het album ‘Take A Bite’.

Twaalf nummers waarvan er acht door de band zelf zijn geschreven. De meest opvallende cover op de cd is het door James Taylor geschreven nummer ‘Fire And Rain’; een nummer wat je niet zou verwachten op het repertoire van een Heavy Rockband, maar de uitvoering van Vdelli mag er zeker zijn.

De cd opent met het aan Punkmuziek grenzende openingsnummer ‘Into The Zone’. Wat direct opvalt is het prima rauwe stemgeluid van Michael Vdelli. In ‘Movin’On Situation’ gaat het met het geluid van een dubbele bass drum richting de Heavy Metal en via het jaren zeventig Hard Rock- achtige nummer ‘Green Light Girl’ schakelt de band in het zesde nummer ‘Catfish’ heerlijk stampend over naar de Blues Rock in de stijl van Status Quo. Ook de hierop volgende nummers ‘Soon As I  Get Paid’ en ‘Live Well, Play Hard’, waarop Michael Vdelli de mondharmonica partij speelt, zal de Blues Rock liefhebber zeker aanspreken.

De cd eindigt met het nummer ‘Into The Zone’, het nummer waar de cd ook mee opende, maar dan in een akoestische setting waardoor het een geheel nieuw nummer lijkt. Eigenlijk het enige rustpuntje van deze cd.

Met ‘Take A Bite’ leveren deze drie uitstekende muzikanten een prima  cd af.

 

De ‘Rubber Knife Gang’ bestaat uit drie bevriende muzikanten; Henry Becker/gitaar, John Oaks/contrabas en banjo en Todd Wilson/mandoline. Naast dat deze mannen hun instrumenten prima beheersen, kunnen zij ook nog eens alle drie zingen wat leidt tot mooie samenzang. De band is afkomstig uit het noordoosten van de staat Ohio en ‘Drivin’On’ is alweer hun tweede cd. De cd bevat veertien pakkende liedjes waarvan er slechts eentje ,‘Travelin Prayer’, geschreven door Billy Joel, een cover is. Hun muziek is het beste te omschrijven als een mengeling van Country, Folk en Bluegrass. De teksten zitten vol met humor, iets wat natuurlijk ook al terug te vinden is in de naam van de band.

Mijn vrolijkheid neemt bij het horen van het tweede nummer ‘She’s My Only One’ zeker niet af en eigenlijk blijft deze de gehele cd aanwezig. Gitarist Henry Becker krijgt in het nummer ‘Tennessee Mountain Girl’ de gelegenheid om zijn vaardigheden op de gitaar te laten horen. In ‘Travelin’ Prayer’ is de hoofdrol weer weggelegd voor bassist John Oakes, die het nummer mag openen met de plukkende klanken van zijn contrabas. Naast deze opwindende Bluegrass nummers is er meer te genieten. ‘Whoa’ klinkt ingetogen en vertellend en ook ‘Oil Well’ heeft een mooie melodielijn. Wie de viool bespeelt in ‘Hole In Your Sole’ staat nergens vermeld, maar dit instrument past natuurlijk perfect in deze stijl. Het laatste nummer van de cd ‘Praise The Lord, Pass The Weed’ maakt nog eens duidelijk dat deze band de Rootsmuziek hoog in het vaandel heeft staan, maar dat de teksten toch echt uit 2010 zijn.

 

Het is dit jaar al de tweede cd van Blues veteraan Andy Just waar ik iets over mag schrijven. Net als op zijn laatste (dubbel live) cd ‘Smokin’ Tracks’, laat Andy zich ook op deze cd begeleiden door drie italiaanse muzikanten, namelijk Donnie Romana/gitaar, Charles Romagnoli/bas en Emanual Zamperini/drums. In tegenstelling tot ‘Smokin’ Tracks’ is deze cd opgenomen in de studio. Veertien nummers telt deze cd en op de eerste drie nummers treffen wij als gastgitarist niemand minder dan, de uit Austin/Texas afkomstige, Shawn Pittman aan.

 

Voor diegene die Andy Just nog niet kennen hier een quote uit mijn vorige recensie: “Andy Just is inmiddels een veteraan binnen de blues scene; hij draait immers al meer dan vijfendertig jaar mee. Andy is met zijn harmonica te horen op zo ongeveer dertig cd’s en speelde met mensen als BB King, John Lee Hooker, Buddy Guy, Albert King en vele anderen. Ook is Andy nog steeds de mondharmonicaspeler van de ‘Ford Blues Band’ (hij was in 1989 de vervanger van Mark Ford) waar hij nog regelmatig mee toert.”

 

De cd opent in een geheel akoestische setting met een mooie uitvoering van de Litte Walter klassieker ‘You’re So Fine’. Ook het tweede nummer ‘Wild Cat’, geheel instrumentaal, is in deze setting gespeeld. De ademhalingstechniek van Andy is in dit nummer van grote klasse. In ‘Driftin’ zingt Andy door zijn mondharmonica microfoon wat een smerig geluid oplevert.

 

Vanaf het vierde nummer neemt Donnie Romana de gitaar over van Shawn Pittman en gaat de cd elektrisch versterkt verder. Lekkere shuffles als ‘I Was Walkin’’, I’Am A Loner’ en ‘Love You Baby’ passeren de revue.

 

In het titelnummer ‘Preachin’ The Blues’ gaat Donnie Romana los op de slide en laat hij horen deze stijl, die ook te horen is in het nummer ‘Hey little Girl’, goed onder de knie te hebben. Vooral de tempowisselingen in dit nummer zijn goed gevonden. Het afsluitende nummer van deze cd is de boogie ‘Flyin’ High’.

 

Ook op deze cd bewijst Andy weer eens dat hij zeker tot de betere mondharmonicaspelers behoort. Voor alle liefhebbers van de ‘Mississippi Saxofoon’ is deze cd dus zeker een aanrader!

 

‘Bang’, zo heet de debuut cd van het uit Boston/Massachusetts afkomstige vijftal ‘The Charlie River Band’.

 

De band ontstaat in 2007 na een tripje van Jon (zang) en Kyle Janezic (bas) samen met muziekstudent Tom Barry(gitaar) naar het Bonnaroo Music Festival in Manchester/Tennessee. Onderweg bespreekt het drietal hun muzikale voorkeuren en door wie ze zoal zijn beïnvloed. Bij terugkomst besluit het drietal om zelf maar eens een bandje te beginnen. Gitarist Tom Barry trommelt zijn maatje Dan Schwartz op om te komen drummen en met zijn komst is de band voorlopig compleet. Al snel beschikt de band, vooral gedreven door bassist Kyle Janezic, over een aantal zelf geschreven nummers en kan er worden gestart met optredens. Na een aantal optredens voegt toetsenist Alric Carter zich bij de band en is de tijd rijp om de studio in te gaan voor het opnemen van een cd. Helaas besluit op dat moment drummer Dan Schwartz zijn geluk te gaan beproeven in Europa waardoor  hij de band verlaat. Tom Barry benadert zijn ex buurman en drummer Lonn Hayes om plaats te nemen achter het drumstel en na een weekje van repeteren gaat het vijftal de studio in om ‘Bang’ op te nemen.

 

Acht zelf geschreven nummers bevat deze cd en is helaas na een half uurtje alweer afgelopen. De band laat zich duidelijk niet in een hokje stoppen gezien de verscheidenheid aan muziekstijlen, Rock/Pop/Reaggae, die voorbijkomen.

 

Voor het openingsnummer ‘Southern Farmer’ haalt de band  hun inspiratie uit de rijke traditie van de ‘Southern Rock’. Lekker pittig gitaarspel van gitarist Tom Barry en de stootjes uit het orgel van Alric Carter geven dit nummer precies wat het nodig heeft. Prettig in het gehoor liggen de prima Reggae nummers ‘Don’t be Scared ’(dit nummer is inmiddels op single uitgebracht) en ‘Alone’ waarin duidelijk de invloed van Bob Marley te horen is. Funky klinkt de band in ‘I Can’t Take It Anymore’ met een prima solo (helaas iets te kort) op het Hammond orgel. ‘Heather’ is uptempo en klinkt alsof het geschreven is in de jaren tachtig door een band als bijvoorbeeld het Nederlandse Gruppo Sportivo. Het titelnummer ‘Bang’ sluit deze leuke cd af.

 

Na het verschijnen van deze cd besluit drummer Hayes de band vanwege te drukke werkzaamheden te verlaten en is hij vervangen door Steve Theer.

 

‘Outside Of Tupelo’ is alweer het zesde album van Steven, maar voor mij is het de eerste kennismaking met zijn muziek. De cd opent met een lekkere Honky-Tonk ‘Women On A Pole', een verhaal over een trucker die lekker dronken wordt in een striptent en hier al zijn centen uitgeeft. Mooie akoestische Country is te horen in nummers als ‘Big Sky’ en ‘Firm Believer’. ‘I Stole The Bible’, muzikaal gezien een lekker Bluesy klinkend nummer met een mooie solo van Glen Duncan op viool, zou zo het vervolg kunnen zijn op het eerste nummer; de trucker ontwaakt in zijn hotel en neemt in plaats van shampoo en zeep de bijbel mee naar huis. Het titelnummer ‘Outside Of Tupelo’ en ‘Cowboy Song’ zijn de meest commerciële nummers op deze cd en zouden niet misstaan tussen de nummers die jaarlijks de Country Awards in Nashville beheersen.

Slechts negen nummers telt de cd en is dan ook na 33 minuten alweer voorbij. Maar ik moet zeggen het zijn aangename minuten. Steven beschikt over het mooie traditionele Bariton stemgeluid, met een hier en daar een lekker ruig randje, en weet zich omringd door uitstekende muzikanten. Ook de afwisseling in de nummers is aangenaam waardoor deze cd veel Country liefhebbers zal aanspreken.

 

Eric-Jan Overbeek a.k.a. Mr. Boogie Woogie is zonder enige twijfel de meest succesvolle Blues en Boogie Woogie muzikant van Nederland. Eric-Jan toerde inmiddels door geheel Europa, maar is ook in Amerika geen onbekende meer. Op het moment dat ik deze recensie schrijf verblijft Eric-Jan weer eens in Tucson/Amerika waar hij bijna kind aan huis is en een graag geziene gast is op de verschillende podia aldaar.

 

Eric-Jan zag het levenslicht op 5 april 1967. Op achtjarige leeftijd start hij met pianoles. Al snel blijkt dat hij barst van het talent en op zijn twaalfde begeleidt hij dan ook al een dansclub. Op zijn veertiende hoort hij Fats Domino op de radio en is hij verkocht. Boogie Woogie en Blues, dat is waar hij zich op gaat richten. Op zijn zestiende acht hij de tijd rijp om zijn eerste band te starten, ‘The Mill Base Blues Band’. In 1988 komt het succes. De band wint een Bluesconcours in Friesland en staat hetzelfde jaar op het grootste Bluesfestival van Nederland ‘the Amsterdam Bluesfestival’ in de Meervaart. Als verassing voor zijn negentiende verjaardag regelen een aantal vrienden een optreden van de alom gerespecteerde Boogie Woogie pianist Andre Valkering. De daaruit volgende vriendschap tussen die twee en de kennismaking met die andere legende uit die tijd op de piano Rob Hoeke brengen het spel van Eric-Jan naar een hoger plan. In 1990 valt The Mill Base Blues Band uit elkaar en vanaf die tijd speelt Eric-Jan als Mr. Boogie Woogie & The Firesweep Bluesband, maar uiteraard ook veel solo. Het succes is ongekend groot en Eric-Jan toert zelfs met de geheel zelf opgezette show ‘Blues & Boogie Night’ langs de theaters in Nederland. Inmiddels heeft Eric-Jan op zo’n beetje elk groot festival in Europa gespeeld en werd hij door ‘Les Trophees France’ gekozen tot de beste Blues pianist van Europa.

 

‘Just like That’ is de naam van de nieuwe cd. Dertien nummers waaronder een flink aantal klassiekers. Eric-Jan wordt ook op deze cd weer bijgestaan door zijn ‘Firesweep Bluesband’ oftewel Raymond Nijenhuis (a.k.a. Guitar Ray) op gitaar, Jasper Mortier op de bas en achter de drums Robbie Andreas Carree. Muzikanten die allemaal hun sporen al ruimschoots hebben verdiend binnen de muziek.

 

Met ‘I Chose To Sing The Blues’ (J.Holiday/R.Charles) heeft de cd een onverwacht stevig openingsnummer wat naadloos overgaat naar het New Orleans getinte nummer ‘Big Chief (E.King), een stijl die Eric-Jan tot in de finesses beheerst. Het gitaarwerk van ‘Guitar Ray’ is in dit nummer, net als op alle andere nummers, van onvervalste klasse. In het middengedeelte van de cd laat Eric-Jan met het eigen nummer ‘Auw!’ nog eens even horen waarom hij terrecht is gekozen tot de beste Blues & Boogie Woogie pianist van Europa. Met de kale kop van Eric-Jan is het door Eddie  ‘Cleanhead’ Vinson geschreven nummer ‘Cleanhead Blues’ een passend gekozen cover. ‘Rocket 88 (I.Turner)’ is natuurlijk al heel wat gecoverd, maar de versie op deze cd swingt weer als een trein. Opvallend zijn de twee Delbert McClinton nummers ‘Read me My Rights’ en Livin’It Down’; dit zijn namelijk geen voor de hand liggende keuzes voor een pianist. Met ‘Sell My Monkey (R.B. King) krijgt deze swingvolle cd een gepast slotnummer.

 

De debuut cd ‘Don’t Ask….Don’t Tell’ bevat maar liefst achttien nummers (ruim 75 minuten) waarvan er een flink aantal favorieten Bluesnummers van Bobby zijn en een aantal eigen geschreven nummers. Het enige minpuntje van de cd is het openingsnummer ‘Are You Ready’. Dit nummer wordt, net als Bobby lekker op dreef komt, al na 1 minuut en 23 seconden weggedraaid en komt dan weer terug op het einde van de cd. De overige zeventien nummers zijn echter een genot om naar te luisteren. De stem van Bobby doet in sommige nummers denken aan die van de onlangs overleden Solomon Burke. Noemenswaardig zijn de prima arrangementen die voor de blazers zijn geschreven, maar ook het spel van de diverse muzikanten is van uitstekende kwaliteit. De beste nummers voor mij op deze cd zijn: ‘24 Hours Of The Day’, een nummer waarin de blazers zeer sterke partijen blazen en een uitstekende solo van Duan Blackburn op het Hammond B3. ‘Kitchen Blues’, prachtig gitaar spel van Joell Morelli op de dobro en de verleidelijk klinkende zangeres Liberty Silver heeft een gastrol in dit nummer. ‘Money Honey’, met samenzang van de gehele familie Blackburn. ‘Twilight Time’, een mooi klinkende slow blues met een uitstekende gitaar solo van Donna Grantis, maar zoals eerder aangehaald, klinkt de hele cd gewoon lekker! Prima Soulvolle Blues en Rhythm & Blues.

Muzikanten op deze cd:

Bobby Dean Blackburn /zang en piano, Duan Blackburn / Hammond B3 orgel. De blazers zijn Steve Kennedy/ tenor en barriton sax, Van Dixon/trompet en flugelhoorn, Neil Braithwaite/tTenor sax, Robert Blackburn/tenor sax), op gitaar Joel Morelli, Donna Grantis en Brooke Blackburn,  Jerome Godboo /harmonica, Cory Blackburn /drums, Howard Ayee /bas, Angela Blackburn / achtergrond zang

 

 

 

De in Boston geboren mondharmonicaspeler Rob Stone woonde op zijn achttiende een concert bij van Charlie Musselwhite en besloot de volgende dag om ook maar eens zo’n harpje aan te schaffen. Het vele oefenen deed hem uiteindelijk op diverse podia belanden. In 1993 krijgt Rob de kans om zich aan te sluiten bij de band van niemand minder dan Sam Lay, een drummer die ooit nog achter Muddy Waters, Little Walter en vele andere grootheden heeft plaats genomen. Rob grijpt deze kans met beide handen aan en verhuist naar Chicago. Na dit mooie avontuur besluit Rob samen met onder andere bassist Patrick Rynn en gitarist Chris James een eigen band ‘Rob Stone and the C-Notes’ te starten. In 1998 verschijnt hun eerste album ‘No Worries’. Platenmaatschappij Earwig biedt de band vervolgens een contract aan en in 2003 verschijnt op dit label het album ‘Just My Luck’. Nu, zeven jaar later, heeft de band zich opgesplitst en zijn er twee nieuwe cd’s uit. De eerste is van het duo Chris James & Patrick Rynn en heeft als titel ‘Gonna Boogie Anyhow’ meegekregen en de tweede is een soloproject van Rob Stone met de titel ‘Back Around Here’.

 

Op ‘Back Around Here’ spelen naast het duo Chris James & Patrick Rynn een aantal grote namen mee. Wat te denken van de drummers Willie ‘Big Eyes’ Smith, Sam Lay en Willy Hayes en op piano Aaron Moore. Het album telt twaalf nummers waarvan er acht zelf zijn geschreven; ‘Love You For Myself ‘/Sonny Boy Williamson, ‘Give Me Time’/Magic Sam, ‘It’s Hard But it’s Fair’/Lowman Pauling en ‘Sloppy Drunk Blues’/Leroy Carr zijn de covers.

 

De cd opent met de heerlijke shuffle ‘You’re No Good For Me’. Rob beschikt over een prettig stemgeluid en zijn harmonica klinkt heerlijk ‘vet’. En met Willie Hayes op de drums swingt het natuurlijk altijd net ietsje meer. In ‘Back Around Here’ duiken de ‘Horns’ (Rodney Brown op tenorsax en John Bowes op de baritonsax) voor de eerste keer op en laat gitarist Chris James zijn gitaar lekker scheuren.

Voor Sonny Boy’s ‘Love You For Myself’ gaat de mondharmonica microfoon eventjes de kast in en blaast Rob mooi akoestisch. Het prachtige pianospel van Aaron Moore maakt deze versie helemaal top. Rob’s nieuwe woonplaats Chicago krijgt een ode in ‘Chicago All Night’ met hierin een uitstekende sax solo van Rodney Brown. ‘Sloppy Drunk Blues’ van Leroy Carr is al heel wat keren gecoverd, maar de uitvoering hier is perfect te noemen; vooral het pianospel van dit keer David Maxwell is uitstekend. De Boogie-Woogie komt aan het einde van de cd aan bod in ‘Can’t Turn Back The Clock’, een nummer dat werkelijk de pan uit swingt.

 

Dit is nu weer eens een cd die elke bluesliefhebber in zijn hart zal sluiten. Prima Chicago – en Jump Blues!

 

In 1980 maakte David, die inmiddels was uitgeweken naar Europa, een onverwachte come-back op het podium van een jazz festival in Transylvania. Dit optreden verscheen in verschillende landen op de televisie en hierdoor kreeg David de mogelijkheid om een eigen lp op te nemen. Deze lp “Heart Full Of Rock and Roll’ werd opgenomen in Boekarest met Roemeense muzikanten die onder leiding stonden van Johnny Raducanu. David keerde hierna weer terug naar Amerika en vestigde zich in Texas. Al snel voelde hij zich hier prima thuis en toerde hij met mensen als Lavelle White, Floyd Dixon en Jimmy T99 Nelson. In 1999 verhuisde David andermaal en deze keer belandde hij in Portland, waar hij met zijn eigen band ‘The Cannonballs’ ging optreden. Na dit avontuur sloot hij zich aan bij de Paul deLay Band.

Nu is er, na vijf jaar geen opnames te hebben gemaakt, dan eindelijk weer eens een cd uit van deze veteraan met de titel ‘Rock a While’. De titel van deze cd is tevens de titel van het openingsnummer. Een heerlijk stampend Rock ‘n’ Roll nummer, geheel in de stijl van Jerry Lee Lewis, waarin David zijn levensverhaal vertelt. In het volgende nummer ‘Blind Mule’ keert David terug naar de Country Blues en vertelt hij een verhaal dat hij weer via zijn vader kreeg te horen over een blinde ezel met een soort hondsdolheid. ‘Monklite in Vermouth’ is een ode aan Thelonius Monk en is op dezelfde vreemde manier gespeeld zoals wij die kennen van Monk.

De stijl waarin David echter het best tot zijn recht komt, de Boogie-Woogie, is te horen in nummers als ‘Bad Little Boogie’, ‘Whiskey and Woman’ (John Lee Hooker),  ‘I Got A Baby (Gene Vincent) en ‘It Don’t Make Sense’(Willie Dixon).

Al met al levert David een zeer afwisselende cd af waarop hij begeleid wordt door prima muzikanten waaronder Peter Dammann, Jeff Minnick and Dave Kahl, allemaal ex-muzikanten van de Paul delay Band.

 

De appel valt meestal niet ver van de boom en dat is zeker het geval in het leven van Guy Penrod. Penrod werd geboren in Abilene/Texas alwaar zijn vader dominee was in de plaatselijke kerk. Als kind groeit hij dan ook op omringd door de christelijke gezangen in zijn vaders kerk. Al snel maakt hij zelf onderdeel uit van het zangkoor van de kerk. Later doet hij ervaring op als zanger in schoolmusicals en theaterproducties. Zijn zangkunsten vallen op en hierdoor krijgt hij de mogelijkheid tot het volgen van een zangstudie aan de Liberty Universiteit te Lynchburg/Virginia. Na deze opleiding krijgt Perdon een baan aangeboden als zangleraar op een privéschool in Georgia. Dit geeft hem echter weinig voldoening. Na één jaar besluit hij dit vak de rug toe te keren en zich te gaan richten op een eigen zangcarrière. Perdon verhuist naar Nashville alwaar hij snel werk vindt als achtergrondzanger in één van de vele aanwezige studio’s. Hij zingt backingvocals bij onder andere Garth Brooks, Amy Grant en Michael W. Smith. In 1994 sluit hij zich aan bij “The Gaither Vocal Band’ en het is bij deze band waarin hij terugkeert naar zijn roots namelijk Gospelmuziek. Maar liefst veertien jaar maakt hij onderdeel uit van deze band. In 2009 besluit Perdon dat het tijd is voor een solocarrière en dat brengt ons naar deze cd ‘Breathe Deep’.

 

Na het beluisteren van deze cd kan ik vaststellen dat deze muziek niet mijn muziek is. Het is een typisch Nashville product geworden. De teksten gaan voornamelijk over het gezin, de liefde en natuurlijk over ‘The Lord’. Oftewel geloof je in God dan komt het allemaal wel goed. Pernod zegt hierzelf over dat hij het positieve in de Countrymuziek wilde brengen.

 

Het is zeker allemaal goed bedoeld. Penrod heeft geen slecht stemgeluid en wordt begeleid door een aantal fantastische muziekanten, de producent Brent Rowan levert uitstekend werk af, maar mij raakt het gewoon niet. Gelukkig zullen er voldoende mensen zijn die wel zullen genieten van zijn teksten en zijn muziek!

 

Mark Ashak loopt alweer enige jaren mee in het Bluescircuit, maar tot een echte doorbraak is het nog niet gekomen. Mark werd geboren in Detroit en liet zijn eerste klanken op de gitaar al op achtjarige leeftijd horen. Op zijn veertiende verhuisde hij naar het noorden van de staat Michigan. In vergelijking met het leven in een stad als Detroit was het hier voor Mark maar een saaie boel. Gelukkig had Mark zijn gitaar om afleiding te zoeken. Op zijn zeventiende besloot Mark dat hij het wel had gezien in Michigan en begon hij al liftend aan een trektocht die hem naar Texas, California en uiteindelijk naar Greenville/Mississippi bracht. Onderweg leerde Mark veel muzikanten kennen en leerde zo meer over de Blues. Teruggekeerd in Michigan begon Mark dan ook zijn eerste eigen bandjes te formeren. In 1994 nam de Mark Arshak Band vaste vormen aan met Kevin Ball op bas en Mike Draffen op drums. De band kreeg prachtige kansen door te mogen spelen in het voorprogramma van grootheden als George Thorogood, Otis Rush en vele anderen.  In 1997 bracht de band haar eerste cd ‘Natural born Blueser’ uit. ‘Bamboo Voodoo’ is dan ook alweer de vijfde cd op rij.

‘Bamboo Voodoo’ bevat twaalf door Mark zelf geschreven nummers, wat natuurlijk al een compliment waardig is. De cd opent met het stevig klinkende ‘Love Sick’ waarin Mark zijn gitaar lekker laat scheuren. Vervolgens gaat het gas eraf in ‘Skippin’ Stones’, een nummer wat doet denken aan de muziek van de Rolling Stones in hun beginjaren. In ‘I Turned Wrong’ neemt Mark alle instrumenten, gitaar, bas, drums en percussie, voor zijn rekening. ‘I Found A Friend’ is een absolute tranentrekker, lekker slepend gespeeld met een gastrol voor Daniel Gall op de sax. In de titeltrack ‘Bamboo Voodoo’ neemt Mark met zijn Slide klanken ons mee naar de duistere kanten van de Blues. In ‘Cut It Loose’ kruipt Mark in de huid van de oude Bluesmeesters die zich ook alleen maar bedienden van de akoestische gitaar en een mondharmonica.

Mark levert met ‘Bamboo Voodoo’ een uiterst gevarieerd album af waarin diverse stijlen binnen de Blues aan de orde komen. 

 

Al snel kwam zij hier in contact met de vele muzikale talenten, waaronder Ryan Hadlock (Blonde Redhead, Regina Spektor), die de stad rijk was. Met Ryan nam zij hier haar eerste EP op, ‘Eros Turannos’. Dit experiment smaakte naar meer en Kate besloot dat de tijd rijp was om haar eerste eigen band ‘Kate Tucker and the Son’s of Sweden’ op te richten. Met deze band kwam al snel na het verschijnen van hun debuut album het succes. De band toerde regelmatig en verscheen op grote festivals en in verschillende televisieshows.

Kate wilde echter meer en besloot om samen met een aantal talentvolle muzikanten uit Seatle, Blake Wescot-gitaar /Ty Baillie –toetsen /Casey Foubert -drums en Ed O’Brien die ook al deel uit maakte van ‘The Sons Of Sweden’ op bas, te gaan werken aan haar eerste echte solo project. Het resultaat  hiervan ‘White Horses’ ligt nu in mijn cd speler.

Wat meteen opvalt is het prachtige hoesontwerp van deze cd. Tevens bevat dit uitklapbare hoesje een boekje met daarin alle songteksten ( iets wat ik bij andere cd’s nog al eens mis). De cd opent met het prachtig gezongen ‘Blue December’; vooral de openingszinnen lijken door een engel gezongen te zijn. Na het beluisteren van de gehele cd blijft het moeilijk voor mij om naar vergelijkingen te zoeken. Alle nummers klinken authentiek. Prachtige nummers als ‘How Long’, ‘Where Are You’, het zeer breekbaar gezongen ‘To Feel Alive’ en het titelnummer ‘White Horses’ maken dit album een waar genot om naar te luisteren.

 

Het eerste wat mij opvalt bij het beluisteren van deze cd is de uitstekende zang van zanger en mondharmonicaspeler Kevin de Harde. Kevin heeft echt begrepen waar het in de Blues omgaat namelijk hartstocht en emotie. Niet alleen Kevin draagt dit uit. Je hoort gewoon dat deze mannen allemaal het Bluesvirus met zich meedragen.

Zoals het hoort binnen de Chicago Blues beschikt deze band over een strakke ritmesectie. Drummer Frank van Tijn en bassist Hans Wielaert leggen een prima basis neer voor de zang en de twee gitaristen Micha Sprenger en Tim Benniks.

De uitvoeringen van bekende nummer als ‘Hootchie Coochie Man’, ‘Spoonful, Key To The Highway’ en ‘I  Just Want To Make Love To You’ zijn natuurlijk heel herkenbaar, maar worden wel met vakmanschap en vol enthousiasme gespeeld.

Het enige eigen nummer ‘I’m Free’ misstaat in zijn geheel niet tussen deze klassiekers en smaakt zeker naar meer.

De heren zijn er zeker in geslaagd om een prima debuut cd af te leveren.  Als ik een bandje moest boeken voor mijn Bluesclub dan zou ik het wel weten; doe mij maar een kamer in dit motel!

 

De cd ‘Blue Homework’ van de Italiaanse gitarist Francesco Greggio is zijn eerste solo album. Greggio werd in 1982 in Padua geboren. Op zijn tiende begon hij klarinet te spelen, maar al snel voelde hij zich toch meer aangetrokken tot de gitaar. De klarinet werd in de wilgen gehangen en hij begon aan een intensieve gitaaropleiding welke hem ook in aanraking bracht met de Blues. Al snel begon hij met live optredens en speelde hij met diverse muzikanten samen. In het jaar 2003 formeerde hij zijn eerste band ‘The Zydeco Hogs’, een band die zich toelegde op de typische Cajun, Zydeco en Blues muziek die de staat Louisiana had voortgebracht. In datzelfde jaar begon Greggio een studie die zich voornamelijk richtte op de ontwikkeling van de bluesgitaar in de moderne muziek. Hierdoor groeide zijn belangstelling voor andere genres zoals Jazz, Rock, Funk, Pop en Country. In 2006 studeerde hij, zelfs twee jaar eerder dan de gemiddelde student, af. In 2007 besloot hij een andere kant op te gaan en voegde hij zich bij de Reggae band ‘Arise’. Met deze band nam hij de promotie cd ‘People’ op. In 2008 richtte hij de band ‘The Black Cat Bones’ op, waarmee hij voornamelijk Bluesrock en Southern Rock speelde.

 

‘Blue Homework’ is, logisch gezien de eerder vermelde achtergrond van Greggio, een zeer afwisselende cd geworden. In de meeste stukken is echter wel te horen dat de Blues als uitgangspunt is genomen. Gezien zijn opleiding beschikt Greggio over een geweldige techniek op de gitaar, maar verdrinkt hij hier zeker niet in.

 

De medemuzikanten, Chris Boulet/ (zang), Giorgio Bradaschia/(bas) en Gianmatteo/(drums),  zijn zorgvuldig uitgekozen en hebben alle drie geen Blues achtergrond, wat Greggio de mogelijkheid bood om vaak af te wijken van de vaste patronen binnen de Blues. Vanaf het Funky klinkende openingsnummer ‘Time For Me’ is dit goed te horen.

De cd herbergt maar liefst vijf instrumentale nummers waarin het mooie gitaarspel van Greggio volledig tot zijn recht komt. Twee van deze nummers zijn geen onbekende;  zo krijgen wij van ‘Rude Mood’ van Stevie Ray Vaughan en de klassieker ‘The Stumble’ van Freddie King een mooie uitvoering te horen.

 

Nummers als ‘Only Lover’ en het akoestisch gespeelde ‘Out Of The Nest’ zouden niet misstaan op een Popalbum. Het nummer ‘Sucker Punch’ klinkt weer lekker Jazzy en ‘Old Dog’ daarentegen is weer een fraai gespeelde Slow-Blues.

 

‘Blue Homework’ is een mooi en afwisselend eerste album geworden. Ik ben benieuwd welke weg Greggio de volgende keer in zal slaan.

 

 

 

Acht jaar geleden begonnen een aantal ervaren Texaanse muzikanten met het uitwisselen en spelen van zelf geschreven nummers. Dit groeide al snel uit tot jamsessies die georganiseerd werden in een grote schuur waarin een podium was gebouwd. Iedereen die een instrument bespeelde was welkom. Deze sessies maakte het bandjesgevoel van deze muzikanten weer los en al snel werd besloten om toch maar weer een band te gaan formeren. Na een aantal personeelswisselingen door de jaren heen kwam men uiteindelijk tot een vaste bezetting en waren ‘The Cedarsqueezers’ geboren. De band bestaat uit maar liefst vier gitaristen, Tommy Bonecutter, Mark Sherrod, Scott Wilson en Martin Garza (bas), die ook allemaal de vaardigheid bezitten om nummers te schrijven. Naast deze vier is er uiteraard nog een drummer, Billy Bond, en bespeelt Blanca Rose de viool.

 

‘El Chupacabra’ (dit is de naam van een gevreesd beest wat voorkomt in Zuid Amerika, Mexico en in de zuidelijke staten van Amerika en ook wel bekend staat onder de Engelse naam ‘The Goat Sucker’) is alweer de tweede cd van de band. Naast de vaste leden van de band zijn er ook nog een aantal gastmuzikanten aanwezig waaronder niemand minder dan Grammy Award winnaar Lloyd Maines op Pedal Steel en Dobro gitaar. De cd bevat dertien nummers uiteraard allemaal door de vier gitaristen zelf geschreven.

 

Het swingende openingsnummer ‘Shelly Hopped That Train’ klinkt al meteen helemaal goed. Lekkere Rhythm & Blues met gasten Michael Ramos op piano en het B3 orgel en Richard Hardy op de saxofoon. Net als zoveel andere bands afkomstig uit Texas, beheerst ook deze band meerdere genres. Zo komen er nummers langs met een typische ‘Southern Rock’ sound. De Country muziek is uiteraard goed vertegenwoordigd, maar ook de Western Swing, Rock ‘n’ Roll en de Blues komen langs. Deze afwisseling en de prima kwaliteit van de muzikanten maken deze cd tot een waar genot om naar te luisteren.

 

 

 

‘Lonestar Girl’ is de lang verwachte opvolger van de in 2005 uitgekomen live cd ‘That’s Life’ van de Nederlandse Country formatie ‘Texas Renegade’. Deze in 1997 opgerichte band heeft over belangstelling niets te klagen. Zo stonden zij al op vele podia in verschillende Europese landen. Zelf beschrijven zij hun muziek als echte Amerikaanse Country. Op hun live repertoire staan naast uiteraard hun zelf geschreven stukken covers van onder andere  Merle Haggard, Johnny Cash, Dale Watson, Gart Brooks, George Strait, George Jones en James Intveld. De band telt maar liefst zes leden en op deze cd worden zij ook nog eens bijgestaan door een aantal goede gastmuzikanten. Veertien nummers telt dit schijfje en het merendeel hiervan is zelf geschreven. Een leuk detail hierbij is dat de teksten van maar liefst vijf nummers geschreven zijn door Miranda (geen lid van de band), de vrouw van gitarist Henk Heikamp.

 

De cd opent met het titelnummer ‘Lonestar Girl’, een nummer waarin twee mannen strijden om de gunsten van deze dame. Na dit rustig voort kabbelende openingsnummer krijgt de muziek meer vaart als het nummer met de naam van de band zelf ‘Texas Renegade’ wordt ingezet. Met de lekker rollende pianoklanken van gastmuzikant Ton van Leeuwen en de heerlijke Pedal Steel geluiden van Bert Vreuls krijgt dit nummer precies waarom het vraagt.

‘I’m A Man Of Constant Sorrow’ is de eerste cover die langs komt. Dit nummer zou in 1913 geschreven zijn door ene Dick Burnett, een bijna blinde violist uit Kentucky, maar helemaal zeker is dit echter niet. Het nummer kreeg bekendheid door de uitvoering in de film ‘O Brother Where Art Thou?’. Ik moet zeggen dat de uitvoering van Texas Renegade zeer geloofwaardig en authentiek klinkt.

Uiteraard bevat het album ook een aantal mooie ballads. Goede voorbeelden hiervan zijn ‘Speed Of Life’, ‘Remember When’ van Allan Jackson en ‘Close Your Eyes’.

 

Voor mij als recensist is het natuurlijk altijd een pluspunt wanneer er op een cd die ik moet beschrijven ook nog één van mijn eigen favoriete Country nummers staat namelijk ‘Luckenbach Texas’. Ook dit nummer blijft hier zijn kracht behouden mede door het warme stemgeluid van zanger Jeroen van Welie.

 

Als je graag luistert naar eerlijke country muziek dan zal deze cd je zeker gaan bevallen.

 

Als je het hebt over Rootsmuziek, dan is deze cd ‘Doggone’ van ‘The John Wesley Stone’ (een naam afkomstig van een grafsteen) wel een goed voorbeeld. De muziek is namelijk een combinatie van Rockabilly, Bluegrass, Skiffle, Country, Folk en Garage Rock, maar dan gespeeld met een intensiteit die je weer tegenkomt binnen de Punkmuziek. De band, afkomstig van het mooie eiland Guernsey, beleefde hun eerste optreden in 2007. Een optreden wat plaats vond, naar wat zij zelf zeggen, voor “bikers, ex bikers, bikerless bikers, skinheads, winos and folk who had been out since dinnertime”.

 

In eerste instantie bestond de band slechts uit drie man die opereerde onder bijnamen als Hillbill (zang, bas en harmonica), Lynchburg (zang en drums) en Tinshack (zang, gitaar, banjo, mandolien, harmonica en kazoo). In 2008 werd het kwartet compleet gemaakt door de komst van een dame met de ook al illustere bijnaam ‘Nashville’ (zang,viool, farfisa en gitaar).

Veel ervaring werd opgedaan door het spelen op straat en in elke pub waar zij maar terecht konden.

 

De cd rammelt aan alle kanten, maar dat past precies bij wat deze muzikanten willen uitstralen. Niets geen glitter en glamour, maar ongepolijste rauwe muziek. Vier zangstemmen die ook niet de schoonheidsprijs verdienen, maar ook hier weer het gegeven dat overtuiging je ook ver kan brengen. Verwacht geen strakke drum- of bas partijen, maar het is meer aftellen en gaan. Vijftien zelf geschreven nummers die in een vaak razend tempo aan je voorbij trekken.

 

De band heeft in Engeland al een behoorlijke ‘live’ reputatie opgebouwd. Technisch gezien moet de band, als zij dat tenminste willen, nog wat groeien, maar met deze niet onverdienstelijke eerste cd is in ieder geval de eerste stap naar ‘onvergetelijke’ roem gezet.

 

 

 

 

 

Soms heb je bepaalde associaties als je een cd hoesje ziet en denk je precies te weten wat voor muziek je kan verwachten Zo had ik dat ook bij het hoesje van de nieuwe cd ‘Thick’ van de, voor mij onbekende, band The Twin Cats. De verleidelijk ogende foto plus de naam van de band deden mij in eerste instantie denken dat ik hier te maken had met een Rock ‘n’ Roll band, maar bij de eerste klanken bleek ik er helemaal naast te zitten.

 

The Twin Cats is namelijk een Jazzy Funk band afkomstig uit Indianapolis/Indiana. Deze band is opgericht in 1998 door de tweeling Adam (drums) en Seth Catron (gitaar en zang). In 2002 kreeg de band na het toetreden van Cameron Reel (bas)  en Phil Geyer (keyboards) zo’n beetje haar vaste bezetting. Na twee jaar met deze bezetting gespeeld te hebben besloot de band nog een nieuw lid toe te voegen namelijk saxofonist en fluitist Nick Gerlach en hiermee was het huidige funky geluid van de band geboren.

 

De cd ‘Thick’ bevat tien echt vet klinkende funk nummers die allemaal door de band zelf zijn geschreven. Alle nummers hadden in de jaren zeventig zomaar een hit kunnen zijn in het disco circuit. Lekkere grooves, zware baspartijen, prima sax, funky gitaar akkoorden, hier en daar wat synthesizer werk en voldoende afwisseling van ritmes.

 

Ben je een fan van onder andere Maceo Parker, Bootsy Collins, George Clinton of Candy Dulfer dan is de kans groot dat ook deze cd een prima aanwinst is voor jouw collectie!

 

‘Where sunny Brazil meets sweet home Chicago’

 

Als wij aan Brazilië denken dan komen wij al snel uit op het voetbal en als wij aan de muziek denken dat uit dit land komt dan komen wij uit bij de samba. Toch heeft ook dit land een Bluesscene. Onlangs had ik al het genoegen om iets te mogen vertellen over de laatste cd van Flávio Guimarães en nu ligt er wederom een cd van een Braziliaanse band in mijn cd speler namelijk ‘Blues & Beer’. De naam van de band zet overigens twee zaken bij elkaar die in mijn ogen onlosmakelijk aan elkaar zijn verbonden, want is het niet heerlijk om te genieten van de Blues met een lekker koud biertje binnen handbereik.

 

De band ‘Blues & Beer’ is al sinds 1995 actief en heeft in de daaropvolgende jaren heel wat personele wisselingen ondergaan. De constante factor binnen deze band is zanger/gitarist Tavinho Rangel, die ook verantwoordelijk is voor de productie en daarnaast schrijver is van verschillende nummers. De band is vooral beïnvloed door de Rockmuziek uit de jaren zestig en de klassieke Blues. Bij optredens staan er zowel covers van onder andere B.B. King, Ray Charles en Freddie King als veel eigen nummers op de ‘setlist’. Op de twee cd’s die ik heb ontvangen staan echter vooral eigen nummers of nummers die zijn geschreven door andere Brazilianen. Opvallend is dat alle nummers worden gezongen in de taal van het land zelf namelijk het Portugees.

 

De twee cd’s zijn opgenomen met diverse bezettingen van Blues & Beer. In totaal spelen er naast frontman ‘Rangel’ maar liefst twaalf verschillende muzikanten mee. De eerste cd ‘Ressaca’ bevat voornamelijk Bluesnummers die stevig maar vakkundig worden gespeeld. Helaas springt de band nergens boven een gemiddeld niveau uit. De tweede cd ‘Até O Último Gole..’ gaat wat meer richting popmuziek en de composities zijn van een veel betere kwaliteit. Alhoewel ik een bluesliefhebber ben hoor ik deze tweede cd toch liever dan de eerste. Veel meer afwisseling in de nummers en hier klinkt het Portugees veel mooier dan bij de Blues op de eerste cd.

 

Helaas zal deze band, mijns inziens, de landsgrenzen van Brazilië niet breken. Daarvoor ontbreekt het gewoon aan echte klasse, maar mocht je eens in Rio zijn, dan is het zeker de moeite waard om eens een optreden bij te wonen.

 

“This cd is dedicated to all the people in New Orleans who in 2005 lost everything with the hurricane Katrina”

 

Het is toch mooi, dat de in 1982 te Padova/Italie geboren gitarist Mark Slim bovenstaande tekst als zogenaamde ‘liner notes’ vermeldt op het prachtige hoesje van zijn nieuwe cd ‘Katrina’ en op deze manier zijn medeleven toont. Een aantal foto’s op het hoesje geeft precies de wanhoop en vernietiging weer die deze tornado heeft aangericht. Mark heeft er het nummer ‘Katrina’ over geschreven dat uiteraard te vinden is op deze cd.

 

Mark leert als tienjarige jongen de eerste akkoorden te spelen op de gitaar. Via de platen van zijn oudere broer komt hij in aanraking met de Blues. Vooral de ‘Delta Blues’ spreekt hem erg aan. De fijne kneepjes van het gitaar spelen leert hij vooral in Austin/Texas waar hij in 2003 een tijdje gitaar studeert aan de ‘Austin Guitar School’. Na deze studie en terug in Italië sluit hij zich als gitarist aan bij ‘The South Side Blues Band’. Na het verlaten van deze band speelde hij mee in diverse formaties en heeft hij zelfs als siteman enige optredens in Amerika. In 2008 neemt hij samen met mondharmonicaspeler Fabrizio Soldà zijn eerste cd ‘North-East Blues’ op. Na al deze ervaringen besluit hij zijn eigen band onder zijn eigen naam op te richten. Naast Mark bestaat de band uit Luca Dell ‘Aquila op bas en Marco Manassero op de drums. Als gast speelt op deze cd Martino Repetto op slaggitaar mee.

 

De cd ‘Katrina’ bevat veertien nummers waarvan er acht door Mark zelf zijn geschreven. De overige nummers zijn allemaal geschreven door Mark’s helden binnen de Blues. Het openingsnummer ‘Back Door Friend’ van Lightnin’ Hopkins was één van de eerste bluesnummers dat Mark ooit leerde spelen. Na het titelnummer ‘Katrina’ volgt het instrumentale ‘Mark Slim Shuffle’, een ode aan gitarist T-Bone Walker waardoor Mark behoorlijk is beïnvloed. Uiteraard staat er dan ook een cover ‘Hard Way’ van de meester zelf op deze cd. Mooi gespeeld zijn de door Mark zelf geschreven instrumentale nummers  ‘Bop Hop’, een ode aan Pee Wee Crayton en ‘Jimmy Vaughan Shuffle’. Het lekker uptempo gespeelde ‘Blues For Sabrina’ sluit de cd af.

 

Mark speelt prima gitaar op deze cd. Het grote nadeel is wel dat hij helaas niet beschikt over een mooie zangstem.

 

William C. Hancock Jr.(a.k.a. Billy Hancock) ziet het levenslicht op 4 november 1946 in Alexandria/Virginia. De moeder van William neemt een belangrijke rol in wat betreft de muzikale opvoeding van William. Zij werkt namelijk in een platenwinkel (Waxie Maxie’s) en neemt geregeld R & B platen uit de late jaren veertig mee naar huis waar de kleine William graag naar luistert. Als teenager begint William in allerlei bandjes te spelen. In het begin van de jaren zeventig ontmoet hij de gitaarwizzard Danny Gatton en begint zijn carriere glans te krijgen. Onder de naam ‘Danny And The Fat Boys’ brengen zij in 1975 het album ‘American Music’ uit. Op dit album zingt en speelt Willam bas, Danny Gatton speelt gitaar en Dave Elliot drumt. In 1978 neemt William voor het eerst op onder de naam Billy Hancock (Billy Hancock And The Tennessee Rockets). Gedurende zijn verdere carrière speelt William in bands van veel bekende artiesten waaronder Gene Vincent, Roy Buchanan, Charlie Feathers en Amos Milburn. Ook blijft hij geregeld platen uitbrengen met eigen bands. In 2005 en 2006 krijgt hij van de ‘WAMA’ (Washington Area Music Association) belangrijke onderscheidingen voor zijn bijdrage als zanger, muzikant, songwriter, producer, platenbaas en promoter van Amerikaanse rootsmuziek.

Op deze cd tref je natuurlijk niet het beste werk van Billy Hancock aan, maar toch zijn er een aantal mooie tacks op terug te vinden. ‘Too Much Rock N Roll Music’ opgenomen in 1981 is de heerlijke Rock ‘n’ Roll opener van deze cd. Nummers als ‘Baby, Let’s Play House’ en ‘Suzie Q’, beide met Danny Gatton op gitaar, krijgen hier een prima uitvoering. De cd bevat ook nog twee nummers die door William zelf zijn geschreven namelijk ‘Heart Beatin’Woman’ en Not enough Rock ‘n’ Roll’.

Voor de fans van Billy Hancock is deze cd, overigens opgedragen aan Buddy Holly en Danny Gatton, een mooie toevoeging aan hun verzameling, maar ook voor iedereen die de Rock ’n Roll een warm hart toedraagt!

 

De cd opent met ‘Black Rose’, een nummer van één van mijn favoriete songwriters Billy Joe Shaver. Dit nummer is van zichzelf al zo’n beauty dat het moeilijk is om hier nog een slechte uitvoering van uit te brengen. Na het goed uitgevoerde ‘Whiskey Bent And Hell Bound’ van Hank Williams Jr. volgt er een prima versie van de klassieker ‘Only Daddy That’ll Walk The Line’ van Ivy J. Bryant Jr., een nummer dat ook al is vertolkt door mensen als Waylon Jennings, Roger Miller en Hank Williams Jr.

Het duet ‘A Couple More Years’ met de eveneens uit Texas afkomstige zangeres Amber Digby is van een onverstelbare Country schoonheid met op de achtergrond het huilende geluid van de Steel gitaar. De cd gaat verder met een prima uitvoering van ‘Need A Little Time Off For Bad Behavior’ (dit blijft natuurlijk een prachtige titel) een nummer wat ik zelf alleen ken in de uitvoering van David Allan Coe.

‘Sunday Morning Coming Down’, een nummer van een andere grote  songwriter namelijk Kris Kristofferson, is na de bewerking van Johnny Cash bijna voor niemand meer beter te doen. Hetzelfde geldt ook voor de door Guy Clark geschreven klassieker ‘Desperados Waiting For A Train’. De cover die David Allan Coe van dit nummer opnam is in mijn ogen ook niet meer te overtreffen. Uiteraard mag op deze cd een nummer van Willie Nelson, toch wel de grootste Outlaw, niet ontbreken. Op deze cd staat het nummer ‘Bloody Mary Morning’.

Conclusie: Mark beschikt over een mooi warm stemgeluid en ook de bandleden die hem op deze cd begeleiden zijn van een goede kwaliteit. Het leuke aan deze cd is dat al die prachtige nummers nu eens op één cd bij elkaar staan en dat er weer eens aandacht is, naast alle ‘Nashville Trash’, voor deze helden uit de Country muziek.

 

“Mij aanspreken? Neen, voor mij hebben de Jason Ricci's en consorten niks, maar dan ook niks met blues te maken. Het zijn goede rocksterren....punt uit. Dat is GEEN blues. Hij is een goede muzikant, ik hou van zijn act, de mensen zijn er gek van, maar ik herhaal het nog eens, het is geen blues. En als hij dan toch wat blues speelt, mis ik de kleine subtiele dingetjes, die er echt blues van maken.”

Toevallig viel tegelijkertijd de laatste cd van Flávio Guimarães in mijn brievenbus. Het opvallende ‘vintage’ hoesje viel bij mij meteen al in goede smaak. Na het beluisteren van deze cd kan ik zeggen dat alles wat Jason Ricci niet heeft dat heeft Flávio Guimarães duidelijk wel in huis. Ik heb de laatste jaren zelden zo’n voortreffelijke Blues mondharmonicaspeler gehoord!

Flávio is afkomstig uit Brazilië. In 1986 start hij de band Blues Etílicos op. Deze band wordt tot op heden gezien als het beste wat Brazilië op Blues gebied ooit heeft voortgebracht. In 1988 reist hij naar Chicago waar hij onder andere samen speelt met ‘Sugar Blue’. Terug in Brazilië speelt hij hier op alle grote festivals en opent hij vaak voor de echte grootheden van de blues.

Zijn eerste solo album ‘Little Blues’ neemt hij op in 1995. Inmiddels is ‘The Blues Follows Me’ alweer zijn zesde solo album. Een album gemaakt als tribute aan de Blueshelden uit de jaren vijftig. De cd telt elf nummers waarvan alleen het nummer ‘Bill And Jeanette’ van eigen hand is. De overige nummers zijn prima covers van onder andere Walter Jacobs, Willie Dixon, Jimmy Rodgers. W.C. Handy en Rice Miller. De prima band waar hij mee speelt bestaat uit Igor Prodo op gitaar, Yuri Prodo op drums en Rodrigo Montovani op de staande bas. Deze cd voert je helemaal terug naar die, muzikaal gezien, geweldige jaren vijftig! Ik kan iedere Bluesliefhebber deze cd van harte aanbevelen.

 

De titel van de cd geeft aan dat dit alweer de vijfde cd is van de Canadese Fusion gitarist Lou DeAdder. Acht zelf geschreven nummers waarvan de helft instrumentaal is. Het is niet makkelijk om deze cd in een bepaald genre te plaatsen. Zo opent de cd voor de Bluesliefhebber sterk met een heerlijk rollend Blues nummer ‘Low Down Feelin’ Blues’, prima gezongen door Lou zelf. Heerlijk pianospel van Martin Alex Aucoin en een prima stukje mondharmonicawerk van Carlos Del Junco. Maar dit eerste nummer zet je voor het vervolg van deze cd qua stijl wel op het verkeerde been. Het tweede nummer rockt met uitstekend Sax werk van Leo Sullivan en vlijmscherp gitaar spel van Lou. ‘Aftermatch’ is het eerste Jazzy instrumentale werkje met prachtige blazersarrangementen plus een mooie solo op de Flugelhoorn bespeeld door Steve McDade. In de volgende twee stukken ‘Crash And Burn’ en ‘Guitar Wank’ laat Lou horen dat hij ook makkelijk mee kan spelen in een stevige Rock band. In ‘Jazzy’  en ‘Tight…Eh?’ gaat het richting de Jazz-Rock met mooie maar zeker geen gemakkelijke arrangementen. Het donker klinkende ‘Curtains Calling’ sluit vervolgens deze cd af.

 

Lou bewijst ook op deze cd weer eens dat hij een prima allround gitarist is. Ben je een liefhebber van bijvoorbeeld Robben Ford dan zou het zomaar eens kunnen zijn dat jij deze cd ook prima kan verteren.

 

Lathan Moore verblijft al vier jaar in Nashville. In deze stad met een rijke ‘Country’ traditie verbleef hij om op te treden en hoopte uiteindelijk een platencontract te krijgen. En dat is gelukt! ‘Blue Steel Records’ erkende zijn talent en nu is daar zijn eerste cd ‘Love In Your Life’.

 

Lathan is afkomstig uit het mijnstadje Harrisburg in Illinois. Zijn vader werkte hier vijfendertig jaar in de mijnen. Van huis uit weet Lathan dus wat het is om te moeten afzien en hard te werken. Na zijn High School periode (2001) sloot Lathan zich aan bij een Country Gospel Quartet met de naam ‘Eastern Sky’. Met deze groep, waarin hij de barritonstem voor zijn rekening nam, toerde hij twee jaar rond.

 

Zijn talent bleef niet onopgemerkt, want hij kreeg een ‘Music Scholarship’ waarmee hij zijn opleiding aan het ‘South Eastern Illinois Junior College’ kon bekostigen. Tijdens deze opleiding speelde Lathan in heel wat musicals mee. Zijn volgende opleiding bracht hem naar Texas waar hij geschoold werd voor musical en theater. Tijdens deze opleiding trad hij veel op met de plaatselijke country muzikanten en steeg zijn interesse in deze muzieksoort. Hij besloot na één jaar studie terug te keren naar Harrisburg om een jaar lang te gaan werken in de mijnen zodat hij genoeg geld zou kunnen sparen om te kunnen verhuizen naar Nashville.

 

Latahn beschikt over een echt mooie Country stem, diep en warm.  De cd kent voldoende afwisseling in stijlen; Honky Tonk in ‘Beautiful Girl’ en ‘Shot Down’, prachtige ballads zoals ‘You Can’t Leave me Like This’ en ‘Cornfield Cadillac’ (voor mij het mooiste nummer van deze cd) en enkele snufjes Nashville Country. Met Lathan Moor heeft de Country er weer een jonge vertegenwoordiger van dit genre bij en dat is goed nieuws!

 

Paul Speidel mag dan in Boston een goede naam hebben opgebouwd in de lokale muziekscene hier in Europa is hij nog een onbekende. In Boston geeft hij al sinds 1983 gitaar- en baslessen en treedt hij regelmatig op. Vaak alleen, dan speelt hij voornamelijk Jazz, maar de meeste optredens doet hij met zijn eigen band The Paul Speidel Band. Van deze band is nu de  nieuwe cd ‘Playing Stages’ verschenen. Naast Paul zelf bestaat de band uit Brendan Byrnes op drums en Steve Skop op bas. Zoals de titel al doet vermoeden is deze cd geheel live opgenomen tijdens diverse optredens over de periode van één jaar. Dat Paul technisch perfect speelt is gezien zijn jarenlange studie logisch; Paul heeft een Master of  Degree in Music. De cd bevat negen nummers allemaal door Paul zelf geschreven en gecomponeerd. 

 

De nummers op deze cd houden het midden tussen Blues, Jazz en Jazz-Rock. Zo is het openingsnummer ‘Cranky’ een lekker stevig gespeeld uptempo Bluesnummer waarin Paul meteen van zich laat horen. Het volgende hoogstandje is de rag ‘Chicken Train’. Vervolgens stapt Paul over naar wat meer Jazz-Rock getinte nummers zoals ‘Silver Sax’en ‘Just For Kicks’. In het één na laatste nummer ‘School Band Breakout’ keert Paul pas weer terug richting de Blues en in het laatste nummer ‘Just in Time’ laat bassist Steve Skop, die overigens net als drummer Brendan Byrnes technisch zeer begaafd is, horen dat hij op de bas ook in staat is tot een aardige compositie.

 

De cd is geheel instrumentaal, maar de band speelt verschillende stijlen zodat er geen verveling optreedt. Het is technisch allemaal erg goed. Ben je een liefhebber van gitaristen zoals Jan Akkerman dan moet je beslist ook eens naar Paul Speidel gaan luisteren.

 

Er zijn heel wat cd’s op de markt die vol zijn gespeeld met covers van legendarische Bluessongs. Vaak zijn deze uitgebracht als ode aan al die inmiddels vaak overleden Blues helden. Mark Doyle en zijn band The Maniacs brengen echter hun tweede cd ‘Comin’Home’ uit met een ode aan de zogenaamde ‘Britisch Blues Boom’ van de jaren zestig. Mark maakte, net als zo velen, kennis met de Blues door bands als bijvoorbeeld The Rolling Stones, John Mayall And The Bluesbreakers en Fleetwood Mac en ging daarna pas op zoek naar de wortels van de Blues.

 

Mark Doyle begint zijn muzikale carrière in de jaren zeventig als hij met zijn band Jukin’Bone een platencontract in de wacht sleept bij RCA. Het talent van Mark als gitarist wordt al snel erkend door anderen die hem inhuren om mee te spelen op hun plaat en ook vragen zij hem vaak mee op tournee. Zo zijn er wel vijfenzestig platen op de markt waar Mark op mee speelt. De bekendste namen met wie Mark opnames heeft gemaakt zijn Meat Loaf, Bryan Adams, Leo Sayer en Hall & Oates.

 

Stonden er op de eerste cd ‘’Shake ‘Em On Down’ allemaal covers van bands als bijvoorbeeld  The Yardbirds, Them en John Mayall en slechts één eigen nummer, deze cd telt dertien nummers waarvan er maar liefst negen zijn geschreven door Mark zelf soms in combinatie met één van de andere bandleden. Mark zelf zegt hierover dat zij niet alleen maar ‘museumstukken’ wilde spelen, maar deze periode uit de muziek ook levend willen houden.

 

De hele cd staat vol met lekker pittig gespeelde nummers en ademt overal de sfeer uit van deze prachtige periode uit de Engelse muziekgeschiedenis!

 

 

Als je pas op je vijfenveertigste je eerste studioalbum opneemt dan mag je best stellen dat wij hier te maken hebben met een laatbloeier. Jimmy Warren, geboren op 25 oktober 1964 in Kankakee (Illinois), leerde zichzelf pas op zijn vijfentwintigste binnen één jaar gitaar spelen en in dat jaar begon hij ook meteen maar een professionele carrière. Hij speelde al snel samen met veel grote muzikanten zoals onder andere Junior Wells, Sugar Blue en Koko Taylor. Van 1998 tot 2008 nam hij gas terug om tijd te besteden aan zijn gezin, maar in 2009 kwam hij terug met zijn eigen band de Jimmy Warren Band. De band bestaat naast Jimmy op gitaar en zang uit de volgende leden: John Digregorio - rhythm gitaar, Mike Boyle – bas en Charles Price op de drums. Binnen het eerste jaar verscheen ook meteen hun eerste cd ‘Live At Last’.

 

Jimmy Warren is niet alleen een fantastische gitarist, maar hij is ook de schrijver van alle twaalf nummers op deze cd. Maar dit zijn niet de enige twee wapenfeiten; er staan namelijk een tweetal nummers op deze cd waarin Jimmy alle instrumenten (bas, drums, Hammond B3 en de gitaren) voor zijn rekening neemt. Tevens is hij ook nog de eigenaar van het platenlabel ‘Electro Glide Records’ waarop deze zelf geproduceerde cd uiteraard is verschenen. Een talentvol baasje dus!

 

De cd opent met ‘Watermelon Money’, een lekker funky klinkend bluesnummer waarin meteen blijkt dat de leden van deze band elkaar prima aanvoelen en zich geheel in dienst stellen van de helder klinkende gitaar van Jimmy. In het volgende nummer ‘Mean Mistreater’ neemt Jimmy’s zoon Jimmy Dill in het laatste gedeelte op niet onverdienstelijke wijze de gitaarsolo voor zijn rekening. Het is niet alleen blues wat de klok slaat op deze cd; ‘I’m Gonna Love You’ en ‘No More Promises’ klinken mij, mede door de prima achtergrondzang van zangeres Anna Ulrich, eerder wat popachtig in de oren. In ‘It Ain’t Fair’ komt niemand minder dan Bob Margolin (o.a. ex bandlid van The Muddy Waters Band) langs om de slide partij in te spelen. Het instrumentaal gespeelde ‘Darker Shade Of Grey’ laat goed horen hoe goed Jimmy zijn instrument onder de knie heeft (prachtig!).

 

Enig minpuntje van deze cd is de zang van Jimmy Warren die mij niet in alle nummers kan bekoren, maar met zijn mooie gitaarspel maakt hij dit meer dan goed!

 

 

Andre Williams begon zijn carrière in 1952 als songwriter, producer en soms ook als uitvoerend artiest. Hij werkte aan hits als ‘Shake A Tailfeather’ en ‘Funky Judge’.  In de jaren zestig werkte hij veelvuldig voor het label ‘Motown’ van Barry Gordon. Na een behoorlijke verslaving vond Williams de weg terug door het geloof. In de daarop volgende jaren werkte hij hoofdzakelijk achter de schermen, maar in 1996 kwam hij opeens met het nieuwe album ‘Silky’ op de markt. Met deze plaat, een soort ranzige punk opgenomen met leden van The Dirtbombs en The Demolition Doll Rods,  kreeg Williams opeens een hele nieuwe schare fans. In 2003 nam Williams de cd ‘Holland Shuffle’ op met de Groningse band ‘Green Hornet’, waardoor hij in Nederland een aardige bekendheid kreeg binnen het clubcircuit.

 

Williams is inmiddels teruggekeerd naar Detroit en heeft met behulp van een aantal muzikanten (o.a. van bands als Dirtbombs, The Witches, The Sights en de Electric Six) uit deze stad een nieuwe cd ‘That’s All I Need’ opgenomen. De meest opvallende muzikant die op een aantal tracks meespeelt is echter de legendarische gitarist Dennis Coffey (o.a. Motown Houseband en The Funk Brothers). Zelf heb ik deze cd nu een aantal malen beluisterd en ik mag denk ik wel concluderen dat deze cd misschien wel de beste is die Williams tot nu toe heeft opgenomen. Zoals altijd praat Williams meer dan dat hij echt zingt, maar zijn prachtige diepe stemgeluid trekt je bijna naar je speakers toe. De nummers ‘Tricks’ en ‘There Ain’t no Such Thing As Good Dope’ vormen voor mij de hoogtepunten van deze cd. De begeleiding is overal sober gehouden, maar vlamt daar waar dat nodig is. De cd is prima geproduceerd door Matthew Smith, iets wat ook wel eens vermeld mag worden.

 

 

De cd begint origineel met het zoeken naar het juiste kanaal op de radio. Aangekomen bij de plaatselijk zender ‘WCOK’ krijgen wij een aankondiging te horen van deze nieuwe cd.

Prachtig samenzang dat overgaat in het heerlijke, swingende nummer ‘Peace Of Mind’, wat een prima opener van deze cd is. Prachtig gitaar spel van Matteo Rechio, het swingende geluid van de banjo van Brian Swenk en om de swing er nog meer in te brengen is daar gastspeler Brent Buckner op zijn mondharmonica. De band gaat swingend verder met ‘Good Morning Sunshine’ welk een hoog Bluegrass gehalte heeft. Met ‘Spirit Is A Window’ neemt de band dan gas terug. Mooi gezongen en ook in dit nummer een gast namelijk David McCracken op het orgel. Mateo Recchio laat op dit nummer horen dat hij ook met een ‘Bottleneck’ goed uit de voeten kan. In het midden van de cd staat het nummer ‘River Runs’, een werkelijk prachtige ballade en mijn favoriet op dit mooie album. Ook de overige nummers van deze cd zijn de moeite van het beluisteren meer dan waard. Was je al fan van The Allman Brothers Band of Drive-By-Truckers, maar sta je ook open voor Bluegrass elementen dan is deze cd echt een aanrader.

 

Het gebeurt steeds vaker dat Amerikaanse Blues artiesten (was Chuck Berry niet de eerste die dit al deed?) alleen naar Europa trekken en daar optreden met locale bands. Zo ook Andy Just. Op zijn nieuwe cd ‘Smokin’ Tracks’, opgenomen in de ‘Muddy Waters Club’ in de italiaanse stad Calvari, wordt hij begeleid door drie Italiaanse muzikanten namelijk Donnie Romano op gitaar (hij neemt ook op vijf nummers de zang voor zijn rekening), Charles Romangoli op de bas en John Lee’ Emanual Zamperini op de drums.

Andy Just is inmiddels een veteraan binnen de blues scene; hij draait immers al meer dan vijf en dertig jaar mee. Andy is met zijn mondharmonica te horen op zo ongeveer dertig cd’s en speelde met mensen als BB King, John Lee Hooker, Buddy Guy, Albert King en vele anderen. Ook is Andy nog steeds de mondharmonicaspeler van de ‘Ford Blues Band’ (hij was in 1989 de vervanger van Mark Ford) waar hij nog regelmatig mee toert.

Op deze dubbel cd laat Andy in achttien nummers horen dat hij nog steeds bij de beste Blues harmonicaspelers binnen de scene behoort. Maar ook zijn begeleiders zijn uitstekend gekozen. In het eerste nummer ‘Screamin’ geeft gitarist Donnie Romana meteen maar even zijn visitekaartje af door te laten horen dat hij naast een prima slaggitarist ook een voortreffelijke solo uit zijn gitaar weet te persen. Ook het zangwerk van Donnie Romana (voor het eerst te horen op ‘I Can’t Hold Out) is prima. In ‘Lovin’ Cup’ laat Andy voor het eerst zijn echte virtuositeit op de  mondharmonica horen. En dit komt vervolgens in vele nummers weer terug. Helaas ben ik niet erg onder de indruk van de zangkwaliteiten van Andy, maar zijn Harmonica werk maakt dit meer dan goed.

Ben je een liefhebber van het betere mondharmonica werk in de stijl van bijvoorbeeld James Cotton dan valt er genoeg te genieten op deze twee cd’s.

 

In 1967 zijn er vijf teenagers (Tony Dancy, Craig Fairchild, Dennis Duchrow, Fred Euler en Dave Kuck) die samen een bandje ‘The Tygers’ oprichten. Zij schrijven zich in voor de talentenjacht  ‘The Wiscosin State Battle’ en winnen deze.  De prijs is de manager Jon Hall en meedoen aan de volgende stap ‘The National Battle Of The Bands’ in Boston. In de jury zit niemand minder dan Les Paul die onmiddellijk onder de indruk is van ‘The Tygers’. Hij wil een plaat met ze opnemen, maar door onenigheid met manager Jon Hall gaat deze prachtige kans niet door.

In 1968 belandt the band dan toch in de studio om een singletje, ‘Little By Little’,  op te nemen. Herb Albert, toentertijd aan het hoofd van ’A&M Records’, pikt hem op en brengt hem in heel Amerika uit. De single wordt een groot succes.

De band besluit het ijzer te smeden als het heet is en gaat, zonder voorman Tony Dancy die op dat moment ziek is, de studio in om het debuutalbum op te nemen. Dit is achteraf gezien niet slim geweest. Het album valt niet in de smaak en het platencontract vervalt. Het gevolg is dat de band uit elkaar valt en ieder zijn eigen weg gaat.

In de jaren tachtig en negentig komt de band voor revival festivals weer bij elkaar met zowel oude als nieuwe leden. Gestimuleerd door deze optredens duiken de orginele leden Tony Dancy en Craig Fairchild samen de studio in om te gaan werken aan het tweede album van de band. De bezetting van de huidige Tygers is nu als volgt: Tony Dancy (zang, gitaar en keyboards), Craig Fairchild (zang, piano & B3) en Lanny Hale (zang en gitaar). Op het album zijn ook nog een aantal gastmuzikanten aanwezig waaronder Kenny Knoll op de  pedal-steel gitaar en oud Tyger lid Joe Turano verzorgde de blazers arrangementen.

Het resultaat van dit alles is een zestiger jaren cd, maar dan opgenomen in 2010. Alle songs zijn geschreven door het duo Dancy/Hall op eentje na namelijk ‘You Know Where To Reach Me’;  deze is geschreven door het duo Dancy/Fairchild. Er zijn invloeden te horen van o.a. Simon and Garfunkel, CCR,  CSN&Y en Poco.

Houd je van jaren zestig muziek dan kan ik jullie deze cd van harte aanbevelen!

 

Rockabilly, Honky Tonk en Country dat zijn de drie belangrijkste ingrediënten van het album ‘Across America’ van de uit Denver afkomstige band ‘Gt and the Sidewinders’. Dus houd je van de muziek van Wayne Hancock of bijvoorbeeld Hank III dan zal deze cd, gezien het stemgeluid van zanger G.T. Scragg, jou zeker bevallen.

 

Vanaf het openingsnummer ‘Coming Home’ gaat de band er meteen volop tegen aan. Uiteraard een staande bas, bespeeld door Chris Chew, waaruit die heerlijke slaande bas geluiden komen. Zonder dit specifieke geluid is het al eigenlijk onmogelijk om een goed Rockabilly nummer ten gehore te brengen. Vervolgens ‘Lonesome Cowboy’, een ouderwets Country & Western deuntje met prima steelgitaar werk van gastspeler Jeremy Lawton en ook zangeres Kerry Pastine van ‘The Informants’ zingt een deuntje mee. Het titelnummer ‘Across America’ vertelt het verhaal van een trucker die met zijn truck dwars door Amerika rijdt. Aangekomen bij het nummer ‘Dixie’ weet ik zeker dat de beentjes van de vloer komen. Het tempo gaat omhoog en gitarist Noah Gietka laat horen dat hij beschikt over de juiste licks. In ‘White Trash Girlfriend’ komt gast Lawton terug, maar dit keer op de piano wat dit nummer lekker doet ‘rollen’. Met het enige langzame nummer ‘Be my Baby v.2’ eindigt dit feestje van GT and  The Sitewinders. Als je niets moet hebben van Rockabilly dan is deze cd zeker niet geschikt voor jou, maar wil je eens lekker uit je dak gaan op de dansvloer dan is deze cd de juiste keus!

 

 

De cd opent stevig met ‘Soul On Fire’, een Southern Rock nummer, welk halverwege een vreemde ‘break’ krijgt door middel van een solo stukje blues piano. Vervolgens rockt de band lekker door met nummers als ‘Garden Of Eden’ (de single die van dit album is verschenen) waarop Ron Wood de Slide gitaar bespeelt en ‘Little Queen'.  Pas bij het vierde nummer ‘Down This Road’ gaat het gas van de plank en laat zangeres Lynne Jackaman horen dat zij van meerdere markten thuis is. Wat mij betreft is het hoogtepunt van deze cd  ‘Angel’, een prachtig gezongen ballade waaraan door gitarist Adam Greene  een verassende draai gegeven wordt in het middenstuk van dit nummer, waarna het vervolgens weer in al zijn schoonheid terug komt. De cd sluit af met het wederom pittige ‘Southern Belles’.

Al met al een prima debuutalbum met daarop veel verschillende stijlen zoals Southern Rock, Blues Rock, Soul en een vleugje popmuziek. Dit alles is prachtig geproduceerd door niemand minder  producer Chris Kimsey (o.a. Rolling Stones).

 

 

 

Afgelopen jaar maakte ik al kennis met de ‘BluesKings’, een band uit het noorden van Nederland en nu schalt ‘Do That Tonky Thing!’ de nieuwe cd van de ‘Bluesblasters’, een band uit dezelfde regionen, uit mijn speakers.

Dat de blues hier dus leeft moge duidelijk zijn. De Bluesblasters bestaan al sinds 2000 en spelen voornamelijk Chicago blues. In 2006 brachten zij hun eerste cd uit ‘Fattening Frogs’. Voor mij is dit echter de eerste kennismaking met deze band.

 

‘Do That Tonky Thing’ bevat dertien nummers waarvan er drie zelf geschreven zijn door zanger/gitarist Ronald Schoonveld en de overige nummers zijn niet alledaagse covers. De cd is in eigen beheer uitgegeven en live opgenomen in de Lawei te Drachten.

 

De cd opent met een krachtige uitvoering van ‘Alabama Rain’ geschreven door Louisiana Red. Meteen is duidelijk dat deze band met Steven Elings een prima mondharmonicaspeler in huis heeft.

De uitvoering van ‘Driftin’, eveneens van de hand van ‘Red,’ doet mij qua sfeer op de een of andere manier denken aan Cuby & The Blizzards. De drie eigen nummers, Tonky Thing (een instrumentaal nummer wat zomaar door Freddie King geschreven zou kunnen zijn), ‘Leather Jacket’ en ‘Been Down So long’ doen zeker niet onder voor de covers op deze cd. Het meest authentieke nummer op deze cd vind ik ‘Let Me Be Your Electrician’

(eveneens van L.Red). Prachtig slide gitaar en mondharmonica werk en helemaal in de geest van Good Old Muddy Waters.

 

Met deze cd zetten de Bluesblasters zichzelf duidelijk neer als een echte Bluesband. Geen fratsen, goed gekozen nummers en een stel prima muzikanten. Het enige minpuntje is dat de cd wat hol klinkt; voor de volgende cd dus maar eens naar een echte studio toe!

 

 

 

Wat ik al zei, deze cd schittert door de veelzijdigheid. Het eerste nummer ‘Your Sweet Kiss’ is een lekker uptempo bluesje waarin Phillipp Roemer meteen zijn visitekaartje afgeeft. Vervolgens gaat het met ‘Don’t Fall In Love’ de funky kant op. ‘Don’t Make A Promise You Can’t Keep’ is een soulachtig ingetogen nummer en ‘I Wanna Start A Fire’ is weer popmuziek.  Zo  komen er ook nog een bluesje en een jazzy nummer voorbij en is er voor een ieder wel wat naar zijn of haar zin. De band heeft onlangs ook de dvd ‘Live At Sensenhammer’ uitgebracht. Deze is in Nederland te bestellen op www.bluesdvd.nl. Als je de cd in je pc stopt is hier al een voorproefje van te bekijken.

Wat mij wel stoort is dat in het bijgevoegde boekje de songteksten niet in de juiste volgorde zijn opgenomen zoals de nummers op de cd staan. Ook staat nergens vermeld wie de schrijvers van de nummers zijn. Het zijn natuurlijk details maar toch. Al met al levert Get The Cat een  leuke cd af en ik denk dat deze band iedereen een hele leuke avond kan bezorgen in het clubcircuit.

 

 

 

‘Booker’s Guitar’ is al weer het zestiende album van de in 1951 in New York geboren Eric Bibb. Wat mij meteen aan deze cd bevalt is de aandacht die er is besteed aan de lay-out. In deze tijd van downloaden is het immers goed om hier wat extra aandacht aan te besteden zodat de koper toch wat extra’s krijgt. Het kartonnen doosje is driedelig met middenin de cd (die eruit ziet als een lp). Er is uitleg (zowel in het Engels als in het Frans) over de totstandkoming van de cd. Tevens zit er een boekje bij van maar liefst veertig pagina’s met een biografie van zowel Bibb als Bukka. Ook is er over elk nummer een stukje achtergrond informatie te vinden plus alle songteksten. Verder is op de cd ook nog eens een videoclip toegevoegd van het openingsnummer ‘Booker’s Guitar’.

 

Het verhaal achter de cd is inmiddels al vele malen in allerlei recensies verteld; tijdens een tournee in Engeland vraagt een fan na afloop van een optreden of Bibb de gitaar van Bukka White wilt zien. De afspraak is snel gemaakt en de volgende dag treffen de twee elkaar in een hotel. Het zien en bespelen van deze gitaar gaf Bibb inspiratie voor het maken van deze cd.

 

Bibb is één van de weinige Afro-Amerikanen die nog in stijl speelt van de grote blues artiesten die de Delta blues heeft voortgebracht.

Bibb heeft een aangename stem die het midden houdt tussen spreken en zingen. De teksten zijn dan ook overal goed te verstaan. Op de cd staan maar liefst achttien nummers waarvan er zestien door Bibb zelf zijn geschreven. De nummers liggen vaak tegen Folk muziek aan. Het tempo blijft erg rustig maar de nummers zijn stuk voor stuk pareltjes.

 

‘Booker’s Guitar’ is gewoon een hele mooie luister cd geworden in een stijl die je niet vaak meer hoort.

 

Een man en zijn blues zo kan ik dit cd’tje wel het beste omschrijven. Doug Warner is een voor mij onbekende bluesmuzikant uit Oregon. Op zijn website is te lezen dat Doug geen professioneel muzikant is, maar werkzaam is als producer van het Camelot Theater in Oregon waar hij zelf ook nog wel eens een rol speelt in een toneelstuk. Na jaren lang schrijven en spelen van bluesmuziek in zijn vrije tijd komt hij nu met een cd die hij helemaal alleen vol speelt en ook tekent hij zelf nog eens voor de productie. Doug beheerst een flink aantal instrumenten. Zo is hij te horen op zowel elektrische- als akoestische gitaar, piano, drums, percussie, bas en mondharmonica en beschikt hij ook  nog eens over een prettig stemgeluid. De cd bevat veertien nummers die allemaal door Doug zelf zijn geschreven. Een ware prestatie dus. Op de meeste nummers van de cd bespeelt Doug slaggitaar op zijn akoestische gitaar en soleert hij hier overheen met zijn elektrische gitaar of speelt hij slide op zijn, uit 1936 stammende, 27G Dobro resonator. De stijl van spelen is vrij traditioneel. Al met al een leuke cd.

 

 

Graag wil ik een cd onder de aandacht brengen die al in 1999 is opgenomen in New Orleans. Waarom dat is zal ik even kort vertellen. Ten eerste gaat de opbrengst van deze cd geheel naar de uitvoerende toe en ten tweede natuurlijk omdat het een voortreffelijke cd is. Rick Allen woont in het plaatsje Lacombe in de staat Louisiana, zo’n 40 kilometer buiten New Orleans, maar precies op de lijn die de orkaan Katrina in 2005 had uitgekozen om haar verwoestende krachten ten toon te spreiden. De schade die deze verwoestende orkaan teweeg bracht is inmiddels genoegzaam bekend en is prachtig in beeld gebracht in de documentaire ‘When The Levees Broke’ van regisseur Spike Lee. Ook het huis waar Rick woont was zwaar getroffen en de financiële schade is ook bij hem goed voelbaar. Het initiatief om deze cd hier te distribueren is afkomstig van Herbert Noord (misschien wel Nederlands beste Hammond B3 speler), een goede vriend van Rick.  Ikzelf heb deze cd al enkele dagen in huis en sindsdien is hij mijn cd speler niet meer uit geweest. Rick is een bijzonder gepassioneerde Hammond organist en heeft zelfs nog nummers opgenomen met Howlin’Wolf en Sonny Boy Williamson. Op deze cd is Rick te horen met een aantal muzikanten uit de Jazz & Blues scene van New Orleans die zeker niet de minste zijn. Zo is er een belangrijke rol weggelegd voor Tim Green op alt en tenor saxofoon en is op drums Robert Wilson , een drummer met internationale faam, te horen. De productie was in handen van Roger Branch, die als gitarist ook zijn bijdrage levert aan deze cd. De cd bevat tien nummers waarvan er maar liefst zeven door Rick zelf zijn geschreven. De cd is geheel instrumentaal maar verveelt geenszins. Ben je net als ik een fan van het Hammond B3 orgel en ben je naast Blues ook niet vies van Jazz, dan kan ik jullie deze cd van harte aanbevelen. Hij is te bestellen door € 15,- over te maken op rekeningnummer 46.77.93.387 t.n.v. Stichting Jazz Werkgroep te Amsterdam. Stuur tevens even een mailtje naar sjw@xs4all.nl met je adresgegevens. Zodra het geld binnen is wordt de cd dan naar je toegezonden.

 

Eerlijk gezegd had ik nog niet eerder gehoord van de uit Atlanta afkomstige ‘The Patrick Vining Band’ en ook niet van de gitarist Mike Bourne die een speciale vermelding krijgt op het hoesje. Eigenlijk zijn dit voor mij de leukste cd’s om te ontvangen. Soms ben je teleurgesteld na het beluisteren, maar het komt ook vaak voor dat ik aangenaam verrast word. En dat is bij deze cd zeker het geval. Een cd vol heerlijke Jump-Blues zoals die tijdens de jaren ’40-’50 werd gebracht door de zogenaamde Blues-shouters als  bijvoorbeeld Big Joe Turner. Patrick beschikt over een lekker stemgeluid die in mijn oren klinkt als een mix tussen de stemmen van  Jimmy Witherspoon en Kim Wilson. Gitarist Mike Bourne heeft een lekker ‘vet’ gitaargeluid en is sterk in vooral de begeleiding, iets wat in dit genre belangrijker is dan het ellenlang soleren. Naast deze twee mannen verdient ook pianist/organist  Matt Wauchope zeker een vermelding; hij is het die zorgt voor dat lekker rollend pianogeluid. De cd bevat tien nummers waarvan zes geschreven zijn door het duo Vining/Bourn. Eén nummer is van de hand van Jimmy Witherspoon (Money’s Getting Cheaper), twee nummers (Atlanta Boogie & Someday) zijn van de eveneens uit Atlanta afkomstige veteraan Tommy Brown (hij had in 1956 al een nummer 1 hit met ‘Weepin And Cryin’) die zelf als gast het nummer ‘Atlanta Boogie’ zingt. De cd sluit af  met ‘Last Meal’ van Jimmy Rodgers.  Degene die van dit genre binnen de Blues houden zullen na aanschaf zeker niet teleurgesteld worden. Het enige minpuntje is dat deze cd na nog net geen veertig minuten alweer is afgelopen.

 

 

Op vier december 2008 schreef ik een recensie over de cd 'In The Meantime' van de band Soul Return. Soul Return bestond uit de leden van ‘The Imperial Crowns’, behalve hun zanger Jimmy Wood die was vervangen door Kellie Rucker. Tijdens het beluisteren van de nieuwste cd van Kellie Rucker ‘Blues Is Blues’ kwamen mij heel veel nummers wel erg bekend voor. Het blijkt hier dan ook te gaan om een verzamel cd waarop Kellie haar lievelingsnummers heeft gezet van de laatste vier jaar. Maar liefst zeven van de dertien nummers zijn afkomstig van de cd van Soul Return. De overige zes nummers zijn afkomstig van haar eerder verschenen cd’s ‘Ain’t Hit The Bottom’ en ‘Church f Texas’.

Kellie Rucker is geboren in Oklahoma City, maar haar familie verhuisde diverse malen om uiteindelijk via Texas, Virginia en Florida zich te settelen in Connecticut. Als twaalfjarig meisje ontdekte Kellie de blues en begon ze te oefenen op de mondharmonica. Op haar zeventiende startte zij haar eerste bandje,genaamd ‘Blues for Breakfast’.  Zelf verhuisde zij ook een aantal malen en tijdens haar verblijf in Los Angeles ontmoette ze Debbie Davies, de gitarist van de band van Albert Collins, met wie zij een eigen band formeerde en waarmee ze twee jaar toerde.

Uiteindelijk belandt ze in ‘The Screaming Buddaheads’, de band van gitarist B.B. Chung King, waarin zij maar liefst vijf jaar verblijft. De laatste vier jaar staat Kellie op het podium onder haar eigen naam met haar eigen band. Zelf omschrijft zij haar muziek als volgt: ‘If I was a biscuit, the list of musical ingredients would include a big bowl full of Blues, a spoonful of Rock, a pinch of Zydeco, a zest of Swing, a half-cup of Americana and a dash of Soul Music!’. In deze omschrijving kan ik mezelf ook uitstekend vinden.

Voor diegene die nog nooit iets van Kellie Rucker hebben gehoord is deze cd dus een uitstekend startpunt om mee te beginnen. Op zondag 7 februari is deze uitstekende zangeres en mondharmonicaspeelster ‘Live’ te aanschouwen in Bluesclub XXL te Wageningen.

 

Vanwege de naam van de band werd ik even op het verkeerde been gezet. Niet een uit Texas afkomstig trio, maar gewoon een band uit ons eigen kikkerlandje. Als ik op het hoesje kijk, zie ik de naam prijken van Theo ‘Thumper’ Outhuijsse op drums. Ik had voor 2009 nog nooit van hem gehoord, maar dit jaar zag ik hem al optreden met de formatie Black Top en de uit Texas afkomstige zanger/gitarist Tony Vega. Bij beide optredens maakte hij op mij een uitstekende indruk, dus met het drumwerk zou het ook hier wel goed zitten! De frontman van dit trio is  Hans Klerken (alias Johnny Clark) zang en gitaar en op de bas Ray Oostenrijk. De cd telt dertien nummers en zijn allen geschreven door Hans Klerken waarvan een aantal in samenwerking met Dede Priest. Een hele prestatie op zich dus. De songs zijn allemaal geworteld in de Blues.  Lekkere shuffles als ‘Sugah Darlin’, ‘Gospel Of  Thomas ‘en het instrumentaal gespeelde ‘Outlaw Shuffle’ passeren de revue. Maar er zijn op deze cd ook invloeden te horen uit andere genres zoals Soul, Country en Folk. Tegenwoordig vaak samengevat onder de term ‘Americana’. Op een aantal nummers zijn wat gasten (Martijn van Toor/sax, Ben Bouman/mondharmonica en Mike Roelofs/hammond) toegevoegd die vaak net even de kers op de pudding zijn. Zelf vind ik het jammer dat de cd vrij ingetogen klinkt. Nergens gaat de band zich te buiten aan goed klinkende solo’s of geeft het net dat beetje extra’s. Zeker wel een lekker cd’tje, maar niet eentje die op vele top tien lijsten van dit jaar zal worden terug gevonden.

 

De van oorsprong uit Harderwijk afkomstige bluesrock formatie BlueShaker bestaat al weer meer dan tien jaar. Ter gelegenheid hiervan werd er in 2008 een concert gegeven in het cultureel centrum Estrado te Harderwijk. Tevens verzorgde de band in dit zelfde jaar een optreden op het Koetstockfestival te Kockengen. Van deze twee optredens is er nu een compilatie cd verschenen welk een uitstekend beeld geeft van wat je kan verwachten bij een optreden van deze band. Net als vroeger bij de lp is de cd opgebouwd, weliswaar virtueel,  in zeg  maar twee kanten. Op de eerste kant staan vijf nummers van het optreden in Harderwijk en op kant twee staan zes nummers van het optreden op het Koetstockfestival. Van deze elf nummers zijn er tien covers en is er slechts plaats voor één eigen nummer (L-Lady). Wat betreft de keuze van de covers is het jammer dat er gekozen is voor nummers die al vele malen, op een drietal na, zijn gecoverd.  Het geluid van de band wordt voornamelijk bepaald door gitarist Bart Jansen. Ik moet zeggen dat hij zijn instrument en zijn pendalen zeer goed beheerst en hij behoort, in mijn ogen, zeker tot de top van Nederland binnen dit genre. Daarnaast beschikt de band over een zanger (Arne Goossens) met een lekkere rauwe stem die hier prima bij aansluit.  De Ritme sectie is bij het mixen van de cd, wat mij betreft, iets teveel naar de achtergrond verdrongen wat ten koste gaat van het totaal geluid. Ik denk dat deze cd gretig aftrek zal vinden bij diegenen die deze band live zien spelen en zij zullen zeker niet worden teleurgesteld. Nog even voor de volledigheid; de band bestaat uit  Chanie Chang op bas, Marcel Landman op drums en natuurlijk de al eerder genoemde Bart Jansen en Arne Goossens.. Als gastspeler op de nummers ‘Messing With The Kid’ en ’Going Down’ komt  Bennie Veldman op de bluesharp ook nog even langs.

 

Vanwege het vijfjarig bestaan van de Nederlandse formatie ‘The Veldman Brothers’ heeft deze band dit jaar een jubileum toer gemaakt door Nederland. Tijdens deze toer zijn er ook opnames gemaakt. Dit gebeurde in het Witte Theater te IJmuiden in het kader van de ‘Bluestrain FM Sessies’. De cd is op vele sites al besproken en heeft de nodige lof al mogen ontvangen. Ik heb de cd nu een aantal malen beluisterd en ik kan mij hierbij geheel aansluiten. De band, Gerrit Veldman (gitaar en zang)/ Bennie Veldman (Hammond, mondharmonica en zang)/Marco Overkamp (drums)/Donald van der Goes (bas), gaat er vanaf het eerste nummer ‘Harponized’, met Bennie in de hoofdrol op harmonica,  meteen flink tegenaan. Vervolgens wordt dit lichtste bluesinstrument vervangen door het  zwaarste namelijk, mijn favoriete instrument, het Hammond orgel. En ja, dan wordt het eigenlijk alleen maar mooier. Samen met broer Gerrit worden er prachtige solo’s gespeeld, goed ondersteund door Marco en Donald. Het is een verademing om weer eens een echte bluesband te horen. Eigen nummers worden afgewisseld door goed gekozen covers. Al met al een cd om als Nederlander trots op te zijn!