| 27-11-2011 |
| | Shaggy Dogs: 26 november, The Shack Oude Meer.
Na de druk bezochte openingsavond voor genodigden was het afgelopen week Hein Meijer (Little Boogie Boy) en zijn blues band die de eer had om The Shack voor de eerste keer plat te spelen. De dichte mist hield mij echter tegen om de deur uit te gaan. Maar gezien de positieve geluiden die ik over dit optreden heb vernomen weet ik zeker dat dit ze ook gelukt is. De tweede band die het mocht gaan proberen was het uit Frankrijk afkomstige kwartet ‘The Shaggy Dogs’. Daar ik pas om een uurtje of tien binnen kwam heb ik helaas het voorprogramma van de Nederlandse Rock ‘n’Roll formatie ’Saint Rooster’ gemist, maar gezien de opgewekte vrolijkheid die er binnen heerste was hier vast niets mis mee. Opvallend ten opzichte van de week ervoor was dat het podium iets meer in het midden geplaatst was en ook was er wat meer ruimte gecreëerd (misschien het overwegen waard om het ook nog iets te verhogen zodat de band achter in de zaal beter te zien is). Vooraf had ik mij niet verdiept in de muziek van ‘The Dogs’ en eerlijk gezegd had ik nog nooit van ze gehoord. De band heeft net een nieuwe cd uit, alweer de vierde, met de passende titel ‘Who Let The Shaggy Dogs Out?!’ die over het algemeen positief is ontvangen. Frontman van de band is zanger en mondharmonicaspeler ‘Red’, die met zijn ongekende energie de boel blijft opzwepen. Op gitaar ‘Jacker’; deze man speelt heel functioneel, geen noot teveel, maar wel lekker fel als zijn aanwezigheid gewenst is. Drummer Guillermo en bassist Toma vormen samen de gedegen ‘backbone’ van de band. De band deed mij in veel opzichten denken aan de uit Engeland afkomstige formaties als ‘dr. Feelgood’ en ‘the Inmates’; echte onvervalste pub-rock, lekker strak, compacte nummers en zeker geen lange solo’s. De band liet zien dat je ook zonder een geniale instrument beheersing, maar met een flinke dosis lol, enthousiasme en inzet een ieder een heerlijk avondje kan bezorgen. Foto's zijn gemaakt door Marga Moester. |
|
| 21-11-2011 |
| | Opening van 'The Shack' met 'Yeah Baby': 18 november, The Shack Oude Meer. Tja, daar zit je dan deze zomer op een camping in Limburg met twee goede vrienden te filosoferen over het leven; hoe zal het lopen, wat wil je nog graag etc. Na een eigen muziekcafé te hebben gehad, zes prachtige jaren ‘Bikes ‘n’ Blues’ in Amstelveen en een paar avonden in Uithoorn kom je er achter dat dit toch wel iets is waar het hart van vol is. Natuurlijk in Uithoorn waren het leuke avonden, maar toch anders dan in het Galjoen. Een eigen stekkie dat zou tof zijn! Plannen worden gesmeed, een locatie gevonden, vrienden die helpen en ja hoor de droom is werkelijkheid geworden met ‘The Shack’. Dat waren kort samengevat afgelopen vrijdag de openingswoorden van Berry tijdens het openingsfeestje van het nieuwe avontuur wat zij samen met Rian, Hans en Gerda is aangegaan. Hartverwarmend om te zien hoeveel familie, vrienden en vaste bezoekers waren op komen dagen. Daarna was het knallen geblazen met de 'Yeah Baby’ een lekker stukje onvervalste Rock ‘n’ Roll & Rockabilly. De pinda’s ouderwets weer op tafel, de verwarming iets te hoog en het bier vloeide weer rijkelijk. Met het café ‘Ruimzicht’ een paar kilometer verderop erbij gerekend, is er voor de bluesliefhebber weer volop vertier in de regio. Ik was van plan zaterdag ook nog even te gaan, maar de dikke mist hield mij tegen. Gelukkig is er een goed gevuld programma de komende weken dus zal ik hier best nog wel een aantal keren komen! De foto's zijn dit keer gemaakt door Armando Jansen. |
|
| 07-11-2011 |
| | Herman Brood - Birthday Party - Tien jaar dood: 5 november, Paradiso Amsterdam.
Het is iets waarop ik mij echt had verheugd, een avondje Paradiso met de The Wild Romance en wat gasten die al die mooie Brood nummers nog eens de revue zouden laten passeren. Van tevoren maar alvast online kaartjes besteld, want je weet maar nooit, voor je het weet is het uitverkocht. Dan komen de eerste berichten online. Dany Lademacher zal er niet bij zijn op deze avond. Dat kan toch niet waar zijn? Dany, de gitarist van het eerste uur, de man die mede verantwoordelijk is voor al die prachtige nummers op de beste LP van Brood. Ook voor Cees Meerman, de drummer van het eerste uur, is blijkbaar geen plaats vanavond. Dan verschijnen de namen op de Paradiso site van de gasten die wel aanwezig zullen zijn: Slick, de nieuwe band van David Hollestelle en zangeres DeeDee, The 3rdMan, een nieuwe band waarin Guzz Genser de drums bespeelt, Bertus Borgers & Nova en Marcel B & Kraaak. Keuzes waar je achter kunt staan. Allemaal namen met een Brood verleden. Dan volgen er een aantal namen waarbij je je afvraagt “wat gaat dat worden?”. Maar goed, met de belofte dat er materiaal van Brood gespeeld gaat worden geef ik ze het voordeel van de twijfel. Vol goede moed stap ik om acht uur op de tram om een heerlijk avondje te gaan beleven. Bij aankomst is het aardig druk, maar niet uitverkocht zoals ik wel had verwacht. Een veeg teken? Als de altijd duidelijk aanwezige Koos van Dijk (ik weet niet wat het is, maar ik heb helemaal niets met die man) samen met Herman’s dochter Lola de boel aankondigt kan het feest losbarsten. Maar God oh God wat een tegenvallers. Bands die nummers spelen die niets maar dan ook niets met Brood te maken hebben. Hollestelle die niet eens in staat is om zijn eigen gitaar te stemmen. Twee rappers waar volgens mij niemand iets aan vond. Een leuk zangeresje op een piano die ook iets speelt waarvan ik denk 'wat doet ze hier?'. Nee nee, dit is allemaal niet wat ik wil horen. Gelukkig is er een klein hoogtepuntje in de vorm van Bertus Borgers die samen met zijn broer en dochter twee nummers spelen die er toe doen, maar verder brrrr. Om half tien verplaats ik mij maar naar de hal waar ex-bekende Nederlanders nog wat incestmatig belangrijk lopen te doen. Nee dit was, om de woorden van Bart Chabot (ook niet gezien) na Herman’s overlijden maar eens aan te halen, “zwaar kut”. Om tien uur stap ik dan ook maar behoorlijk teleurgesteld op de tram naar huis om daar deze ellende met een drankje maar snel weg te spoelen. Foto's zijn gemaakt door Ingeborg Van Der Vlugt. |
|
| 02-10-2011 |
| | Mr. Boogie Woogie & Ricky Nye (gast Martijn Schok): 1 oktober, Ruimzicht Leimuiderbrug.
Het was voor mij deze avond de tweede keer binnen een maand dat ik Ruimzicht bezocht en zoals ik al eerder zei is dit café een echte aanrader (een link naar het programma heb ik dan ook inmiddels opgenomen op de pagina ‘links’ van mijn site). Bij binnenkomst stonden er twee glimmende piano’s, een drumstel en een basgitaar ongeduldig te wachten op hun bespelers. Hun geduld werd gelukkig niet lang op de proef gesteld, want al snel na mijn binnenkomst nam Mr. Boogie Woogie plaats achter de piano om samen met drummer Andreas Robbie Carree en bassist Harm van Sleen een heerlijke opening set te spelen. Mr. Boogie Woogie staat aan de vooravond van een theatershow waarin een hommage wordt gebracht aan de muziek van de inmiddels legendarische Fats Domino, dus was dit een goed moment om hieruit een klein voorproefje te geven. Maar ook eigen nummers en andere klassiekers kregen een spetterende uitvoering. Daarna was het de beurt aan Ricky Nye om de toetsen stevig onder handen te nemen. Ricky is afkomstig uit Cincinati en wist al vanaf zijn vijfde jaar dat hij muzikant wilde worden. De aanleiding hiervoor was een optreden van zijn vader en een oom, die samen in een band speelden, waar zijn moeder hem mee naar toenam. Nye is meer een echte bluespianist, maar ook voor een mooie boogie draait hij zijn hand niet om. Dit alles doorspekt met een portie humor maakte zijn optreden meer dan de moeite waard. Na een aantal nummers nodigde Nyle Martijn Schok, die aanwezig was als toeschouwer, uit om achter de andere piano plaats te nemen wat resulteerde in een stampende boogie. Natuurlijk schoof daarna Mr. Boogie Woogie aan om samen met Nye een medley te spelen die doordrenkt was met bekende deuntjes. Inmiddels was het behoorlijk warm geworden en besloten wij, na een drankje te hebben genuttigd op het terras, om de tweede set voor gezien te houden. Wat moet het toch heerlijk zijn als je zo goed piano kan spelen als deze drie pianisten. Het plezier spatte er werkelijk weer vanaf. Ik heb weer eens volop genoten van een heerlijk avondje ‘live’muziek.
|
|
| 25-09-2011 |
| | Rob Orlemans & Half Past Midnight: 24 september, Bikes 'n' Blues Uithoorn.
Het was zaterdag weer eens tijd voor een avondje onvervalste bluesrock in ‘Bikes ‘n’ Blues’ te Uithoorn. Dit keer was het de eer aan Rob Orlemans en zijn band ‘Half Past Midnight’ om te tonen dat zij tot de top van Nederland behoren in dit genre. Zoals gebruikelijk wisten de vaste bezoekers van ‘Bikes ‘n’ Blues’ ook dit keer weer de club te vinden, maar het was toch iets minder druk, maar zeker niet minder gezellig dan de voorafgaande keren in Uithoorn. Om klokslag tien uur betraden Rob en zijn twee kompanen het Uithoornse podium voor twee stampende sets. Rob Orlemans is natuurlijk allang geen onbekende meer in zowel binnen- als buitenland. Zo toerde hij al in de jaren negentig samen met Curtis Knight (de mentor van niemand minder dan Jimi Hendrix). Deze samenwerking leverde twee cd’s op namelijk 'Mean Green' (1995) en 'On the Road Again' (1996). Maar ook met zijn eigen band ‘Half Past Midnight’, tegenwoordig bestaande uit Piet Tromp op de bas en Ernst van Ee op drums, leverde Rob enkele prima cd’s af. Deze cd opname’s brachten Rob en zijn band zelfs tot in Chicago, het mekka van de Blues. Rob, afkomstig uit Tiel, bespeelt zijn gitaar linkshandig en de afwisseling in gitaren (Gibson en Fender) zorgen ervoor dat het geluid tijdens het optreden afwisselend blijft klinken. Ook het gebruik van een behoorlijke set effecten draagt hier zeker aan bij. Dat hij een liefhebber is van het werk van Jimi Hendrix bleek wel uit de setlist. Met maar liefst vier nummers van deze gitaargod was de geest van Hendrix volop aanwezig. Leuk was dat er aan het einde van ‘Hey Joe’ ook nog en stukje van de versie van Willie deVille te horen was. Verder was het, zoals Rob zelf aanhaalde, in een aantal nummers een “Blast To The Past”; wat te denken van klassiekers als ‘Bony Marony’ en ‘You Gotta Help Me’ ,maar ook eigen nummers van onder andere de cd ‘Live In Chicago’ passeerden de revue. De energie straalde van het podium af en door zogenaamd ‘draadloos’ te spelen gebeurde het diverse malen dat Rob zich solerend onder het publiek begaf, wat zeker de feestvreugde verhoogde. Ook de uitstekende ritme sectie kreeg herhaaldelijk de ruimte om het maximale uit hun instrument te halen. Dit resulteerde in een heerlijke drumsolo en prima solowerk op de basgitaar. Zoals altijd kon het publiek er geen genoeg van krijgen en kunnen wij weer terug kijken op een geslaagd en stevig avondje muziek. Zelf had ik graag nog wat solonummers van Rob op zijn Dobro gehoord, maar helaas zat dat er deze avond niet in. |
|
| 21-09-2011 |
| | Bluesfestival Purmerend: 18 september, Jazz Of Zo Koemarkt Purmerend.
Eigenlijk ga ik nooit meer naar een festival vanwege de te lange duur en de drukte, maar voor het bluesfestival in Purmerend maakte ik maar eens een uitzondering. Lekker dichtbij en een goede programmering gaven hierbij de doorslag en het weer zag er bovendien ook nog aardig uit. Aangekomen op de Koemarkt namen wij lekker plaats op het terras van de kroeg die naast het organiserende cafe ‘Jazz en Zo’ is gelegen. De eerste band ‘De Blues Makkers’ waren reeds geweest dus kan ik over dit optreden niets vermelden, maar uit de tent klonk de muziek van de tweede band die acte de precense gaven, namelijk ‘The Veldman Brothers’. Helaas was het geluid buiten de tent niet om aan te horen en drong alleen het zware basgeluid door. Dus besloten wij, na een paar biertjes genuttigd te hebben, om maar eens even binnen te gaan kijken. Het geluid was hier duidelijk beter, maar ook niet echt top. Wel was het leuk om te zien hoe de band hun eigen repertoire plus enkele covers weer vol overgave bracht. Samen met zanger/mondharmonicaspeler Jan Scherpenzeel van de 'Twelve Bar Bluesband' en en zijn vriendin Saskia besloten wij om nog maar even aan de overkant op het terras de laatste straaltjes zon mee te pikken en wat oude koeien uit de sloot te halen. Sappige verhalen waren het gevolg van dit gezellige onderonsje. Ondertussen waren de mannen van ‘King Mo’ hun spullen aan het uitladen en dan zie je toch weer dat het gesjouw met zo’n orgel niet meevalt. Na ‘The Veldman Brothers’ was het de beurt aan de voor mij onbekende Purmerendse formatie ‘Texas Tea’ om hun kunnen te presenteren. Wat volgde was een stevige set vol met Stevie Ray Vaughan covers. De band deed dit met volle inzet en wat ik er van meekreeg stak allemaal prima in elkaar. Ondertussen was het gezellig druk geworden op de Koemarkt en liep ik de ene na de andere bekende tegen het lijf en was de gezelligheidsfactor groter dan de muzikale. Veel van het optreden van King Mo heb ik dan ook niet meegekregen. Maar wat ik hoorde klonk weer als vanouds, dus goed. Na het culinaire uitstapje bij de plaatselijke Febo kregen wij het koud en besloten het verder voor gezien te houden(sorry Jan). Al met al een gezellige middag waarbij de muziek dit keer niet de belangrijkste factor was. Met dank aan Bert Vethaak voor de foto's. |
|
| 11-09-2011 |
| | The Southside Blues Revue & Magic Frankie: 10 september, Ruimzicht Leimuiderbrug. Als liefhebber van een lekker stukje ‘live’ muziek stroop ik wekelijks de diverse agenda’s af op zoek naar mooie optredens. Op deze zoektochten kwam ik al lang geleden uit op de site van café Ruimzicht (in de volksmond beter bekend als café ‘ Roode Kees’) in Leimuiderbrug. Het was er echter nog nooit van gekomen om hier eens een bezoekje aan te brengen. De aankondiging van een optreden van ‘Magic Frankie & The Southside Blues Revue’ was voor mij een prima reden om hier eens verandering in te brengen. Leimuiderbrug ligt slechts op twintig minuten rijden van mijn huis en eigenlijk ben ik hier dus sneller dan dat ik met de tram naar Paradiso ga. Mede door de hartelijke begroeting bij binnenkomst van de immer sympathieke Armando Jansen(gitarist van The Southside Blues Revue) voelde ik mij hier meteen thuis. Ruimzicht is een gezellig café gelegen aan de Ringvaart waar de liefde voor de muziek aan de inrichting af te lezen is. Wekelijks vinden hier optredens plaats en het is een beetje de thuishaven van niemand minder dan ‘Mr. Boogie Woogie’(Eric Jan Overbeek) die hier vaak de sessies leidt. Amerikaanse bluesartiesten maken op tournees veel gebruik van een vaste begeleidingsband die meerder artiesten op een avond begeleiden. Een voorbeeld hiervan is de jaarlijks terugkerende tournee van het ‘Chicago Bluesfestival’. Nu het steeds duurder is geworden om met een complete band op tournee te gaan is het natuurlijk een geweldig idee om zo’n begeleidingsband op te richten in Nederland. De kosten van het toeren blijven op deze manier een stuk lager en het enige wat je dan nog nodig hebt zijn een aantal topmuzikanten die goed op elkaar zijn ingespeeld. Uit deze behoefte is de formatie ‘The Southside Blues Revue’ ontstaan. Diverse Amerikaanse artiesten lieten zich al begeleiden door deze band. Het zijn echter niet alleen Amerikanen die een beroep doen om zich door deze band te laten begeleiden, ook Nederlandse muzikanten deden al een beroep op hen. Zo ook de uit Breda afkomstige zanger/gitarist ‘Magic Frankie’ die naast zijn optredens met zijn eigen band ‘The Blues Diseas’ de afgelopen jaren meerdere optredens deed met deze band. Zelf vind ik het altijd wel wat hebben als de band begint met een aantal nummers waardoor de spanning naar de hoofdact langzaam wordt opgevoerd. En zo ging het precies deze avond. Onder aanvoering van gitarist Armando Jansen begon de band, bestaande uit Pim Spetter (piano en wurlizer), Mark Harmsma (bas) en Ruud Spetter (drums) met een tweetal heerlijk klinkende Chicago bluesjes. Armando beheerst een groot arsenaal aan gitaarakkoorden en wisselt deze prima af met uitstekend solowerk. Daarnaast beschikt hij ook nog over een goed klinkend stemgeluid. Tijdens het derde nummer betrad met een mooie aankondiging “please welcome ‘The Gangster Of The Blues’ ” Magic Frankie het podium. Helaas had Frankie in het begin van het optreden wat moeite om de juiste noten te raken en was zijn spel ronduit slordig te noemen. Ook zijn gitaargeluid stond ten opzichte van de band net iets te hard. Aan het geluid werd gedurende het optreden niets gedaan, maar gelukkig kreeg zijn gitaarspel later op de avond steeds meer glans en bereikte hij op sommige momenten weer zijn oude niveau. Eigen nummers van de hand van Frankie zelf en covers van bekende bluesnummers maakten deel uit van het repertoire. Het was deze avond mijn eerste kennismaking met ‘The Southside Blues Revue’; wat een prima band is dat zeg! Een stevige ritme sectie, een prima pianist en Armando is de beste ‘sideman’ die je kunt wensen. Misschien is de tijd wel aangebroken om uit de voetsporen te treden van al die geweldige artiesten en aan de slag te gaan als zelfstandige act! Al met al was het een leuk optreden en een bezoekje aan ‘Ruimzicht’’meer dan waard. Dit is zeker een plek waar ik meer naar toe zal gaan! Foto's: Wim Boelman |
|
| 07-09-2011 |
| | Sultans Of Slide: 5 september, Paradiso Amsterdam. Een maandagavond is natuurlijk niet echt een lekkere avond om er nog op uit te trekken. Maar goed, zoveel is er niet meer te beleven op het gebied van de bluesmuziek in Amsterdam en als er dan niemand meer op afkomt dan is het binnenkort helemaal gebeurd met optredens. Dus besloot ik toch maar even op het trammetje te stappen om te gaan kijken naar de ‘Sultans Of Slide’ en ik moet zeggen ik heb er geen spijt van gehad. Oké, het was een beetje karig qua duur van het optreden, want na iets meer dan een uur stond ik alweer buiten nadat ik ook nog even een kort opstootje had met een aantal agressieve portiers die bijna op de vuist met mij wilden, omdat ik net voor het verlaten van het pand een peukje opstak. Stout hé! Om half acht, dus lekker vroeg, stonden er maar liefst drie gitaristen (Monti Amundson, Henry Cooper en Richard van Bergen) gewapend met een bottleneck op het podium van de kleine zaal samen met een niet te versmaden ritme sectie bestaande uit Boyd Small op de drums en Bart Kamp op basgitaar. De man achter deze tournee, gitarist Frank ‘Paris Slim’ Goldwasser, was afgehaakt vanwege privé-omstandigheden. Zijn vervanger, Richard van Bergen(o.a. bekend van de bands ‘Shiner Twins’ en ‘Rootbag’), bleek echter prima in staat om de leeg gekomen plek op te vullen. Met maar liefst vier zangers (de drie gitaristen plus drummer Boyd Small) in de gelederen was er voldoende afwisseling in zangstijl. Zelf vond ik dat Boyd en Monti voor de mooiste zangpartijen zorgden, maar ook de overige twee waren zeker niet slecht. Opvallend was het plezier dat de bandleden zelf beleefden aan dit optreden; vooral bij bassist Bart Kamp was dit van zijn gezicht af te lezen. Het repertoire bestond voornamelijk uit nummers van de cd ”Lightning Strikes” die vooraf aan deze toernee het levenslicht al had gezien. Lekker hoor, zo’n avondje ‘slide’ gitaar. De thuisblijvers hebben weer wat gemist! Foto's: Wim Boelman |
|
| 21-08-2011 |
| | Beaverhunt: 19 augustus, Ben en El Haarlem. The Juke Joints: 20 augustus, Drinken En Zo Uithoorn. Zeg nooit meer tegen mij dat een ambtenaar lui is, want ik heb zelf ondervonden dat de wethouder van verkeer in Haarlem verre van dat is. Overal heeft de goede man wegafzettingen geplaatst en dat is naast een overvloed aan stoplichten en het vreselijke eenrichtingsverkeer in deze stad net iets teveel van het goede. Maar goed, de man dacht waarschijnlijk, een groot jazz festival in de stad, ik zal het de bezoekers eens behoorlijk lastig maken. Na veel omzwervingen bereikten wij dan toch uiteindelijk het café ‘Ben en El’, waar de band ‘Beaverhunt’ een optreden zou geven met als speciale gast vanavond Martijn Schok op piano. Daar ik een fan ben van zowel Martijn als van de gitarist van Beaverhunt, Gerrit van der Spaan, hadden wij besloten om hier eens een kijkje te gaan nemen. Het was behoorlijk druk op het terras en toen wij het cafe naderden begrepen wij ook wel waarom. ‘Ben en El’ is namelijk een wel heel erg kleine locatie om een band te herbergen. Binnen was er geen doorkomen aan dus besloten ook wij maar plaats te nemen op het terras. Jammer hoor, want zo mis je toch de beleving van een ‘live’ optreden. De band klonk overigens prima, maar na een paar nummers aan gehoord te hebben besloten wij toch elders in de stad ons vertier te gaan zoeken. De volgende dag stond er een optreden van de formatie ‘The Juke Joints’ op ons lijstje. Deze Zeeuwse formatie reisde onlangs af naar Chicago om aldaar hun nieuwste cd ‘Going To Chicago’ op te nemen. De recensies van deze cd waren lovend dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Ook deze band trad op in een niet al te grote locatie namelijk ‘Drinken En Zo’ in Uithoorn. Ik weet niet precies waarom, maar deze band raakte mij niet. Lag het aan het geluid wat weer eens veels te hard stond? Of waren het de nummers die teveel in de categorie ‘van dik hout zaagt men planken’ vielen? Of was ik niet in de juiste stemming? Het zal een combinatie geweest zijn, want deze mannen zijn wel allemaal goede muzikanten. Dus ook hier hadden wij het na een uurtje wel weer gezien. Tja, zo kan het ook gaan. Volgende keer hopelijk weer wat meer positieve geluiden! |
|
| 15-08-2011 |
| | Charlie Roth & Specs Hildebrand: 14 augustus, Harmonie Edam.
Het komt niet veel voor dat ik naar een concert ga van iemand die ik eigenlijk helemaal niet ken. Maar via een uitnodiging op Facebook van iemand waarvan ik weet dat hij er wel kijk op heeft, reisde ik toch maar af naar Edam om kennis te maken met Charlie Roth. Deze singer/songwriter, afkomstig uit de Amerikaanse staat Minnesota, zou hier deze middag samen met de uit Volendam afkomstige singer/songwriter Specs Hildebrand (Theo van Scherpenseel) een akoestisch optreden verzorgen. De totstandkoming van dit optreden is toch wel uniek te noemen; een inwoner van Volendam (ik zal zijn naam verder niet noemen) hoort een stukje muziek van de nieuwe cd ‘Broken Ground’ van Charlie Roth. Nieuwsgierig als hij is gaat hij op het internet op zoek naar deze cd en koopt deze vervolgens. Charlie stuurt hem als dank een mailtje met de vermelding dat hij de eerste is die zijn cd heeft besteld. Hierna volgt er een e-mail wisseling. Charlie krijgt vervolgens een uitnodiging om te spelen op een festival in Schotland, wat vervolgens voor de Volendammer aanleiding is om Charlie uit te nodigen voor een huiskameroptreden bij hem thuis. In Volendam aangekomen wordt hij voorgesteld aan een kennis van deze Volendammer namelijk Specs Hildebrand (muzikaal gezien misschien wel het best bewaarde geheim van Volendam). Na samen wat te hebben geoefend besluiten de twee het huiskamerconcert samen te doen. Ook worden er contacten gelegd met café ‘De Harmonie’ te Edam en ook hier wordt een optreden geregeld. Rond een uurtje of zes nemen beide heren plaats op het kleine podium van het gezellige café om met hun optreden te beginnen. Om beurten, maar soms ook gezamenlijk, werken de heren een mooi repertoire af wat bestaat uit zelfgeschreven nummers, maar ook covers als bijvoorbeeld ‘Pancho And Lefty’, ‘Mr. Bojangles’ en ‘Blue Moon Of Kentucky' passeren de revue. Charlie kent zo ongeveer vijftienhonderd nummers uit zijn hoofd wat voor mij toch een onvoorstelbare hoeveelheid is. De stemmen van de twee passen in de gezamenlijk gespeelde stukken prima bij elkaar en Charlie blijkt op de mondharmonica en kazoo ook aardig uit de voeten te kunnen. Tijdens de tweede set schuift niemand minder dan Nederlands beste gitarist Jan Akkerman bij ons aan tafel aan en krijgt hij ook een gitaar in zijn handen gestopt om vervolgens een aantal nummers mee te spelen. Een unieke gebeurtenis toch?. Na afloop worden de glazen nog eens gevuld om vervolgens voldaan weer huiswaarts te keren na een heerlijk middagje muziek! |
|
| 18-07-2011 |
| | Candye Kane: 17 juli, Syl's Place Purmerend.
Een aantal jaren geleden kwam ik zo af en toe eens voor een stukkie muziek of een lekkere hamburger bij de Caddy’s in Purmerend. Deze mooi uitziende Amerikaanse Diner moest helaas de deuren sluiten en op de plek waar ooit de Caddy’s was gelegen staat nu een filiaal van Kentucky Fried Chicken. Zoals bij velen kruipt het bloed echter waar het niet gaan kan, zo ook bij Sylvia die de laatste periode de scepter zwaaide in de Caddy’s. Ze liet haar oog vallen op een pandje op een industrieterrein in Purmerend Noord en begon daar Syl’s Place. Syl’s Place moet het doordeweeks hebben van truckers en werknemers van de omliggende bedrijfspanden, maar in het weekend en wel op de zondagmiddag is het de plek in Purmerend waar je terecht kan voor Rock & Roll en Rhythm & Blues. Vanmiddag stond er een optreden van de Amerikaanse zangeres Candye Kane op het programma, een prima reden dus om hier eens een kijkje te gaan nemen. Het optreden stond gepland om vier uur en dus waren wij op de aangegeven tijd in Purmerend aanwezig. Helaas ook nu weer begon het optreden een uur later. Een stukje disrespect voor het publiek denk ik dan maar. De laatste keer dat ik Candye zag was alweer een aantal jaartjes geleden. Het moet geweest zijn in de Melkweg bij een optreden van de zogenaamde ‘Blues Caravan’ waar zij toen deel van uitmaakte. Sindsdien is er het nodige gebeurd in het leven van Candye. Het belangrijkste is dat zij een zeer ernstige ziekte overleefde. Zoals zij zelf al aangaf tijdens haar optreden niet de juiste manier om heel veel kilo's af te vallen. Candye toerde de afgelopen weken door Nederland in het kader van United By Music(een organisatie opgericht door de Nederlandse bluesliefhebber Joris Wijngaarden en Candye zelf die er voor zorgt dat gehandicapten een gelijke kans krijgen om op muzikaal gebied hun dromen uit te laten komen). Deze optredens kregen veel aandacht en lof in de diverse media. Vanmiddag stond zij echter weer met de leden van haar eigen band; Laura Chavez/gitaar en Evan Caleb/drums, op het podium aangevuld met Billy Watson/mondharmonica, Jonny Viau/saxofoon en oudgediende Sue Palmer op de piano. Candye’s eigen bassist Kennan Shaw was al weer vertrokken naar de USA en werd vervangen door niemand minder dan Candye’s ex-man Thomas Yearsley de bassist die de liefhebbers ongetwijfeld kennen van ‘The Paladins’. Ik moet zeggen, ik heb genoten van al deze muzikanten, echt alles klopte. De ritmesectie was van een ongekend niveau. De blazers blonken uit door heel functioneel te spelen en de solo’s op de piano en de gitaar waren top. Ik denk dat ik nog nooit een vrouw zo te keer heb horen gaan op de gitaar als Laura Chavez. Dat Candye een geweldige zangeres was dat wist ik al lang, maar elke keer als ik haar weer zie lijkt zij beter geworden te zijn. Zoals altijd stonden er weer nummers op het programma met een knipoog, maar ook het betere ‘West Coast’ werk was niet te versmaden. Al met al een prima optreden met een ruime publieke belangstelling wat mij als voorstander van programmering op de zondagmiddag natuurlijk weer goed deed! |
|
| 12-07-2011 |
| | The Romance: 11 juli, Melkweg Amsterdam.
Het zal bij niemand onopgemerkt zijn gebleven, maar deze week was het alweer tien jaar geleden dat de enige echte Rock ‘n’ Roll legende die Nederland rijk is geweest met een sprong vanaf het Amsterdamse Hilton hotel een einde aan zijn slopend bestaan maakte. Lola, Herman’s dochter, was de afgelopen weken al te zien op de televisie met het programma ‘Lola zoekt Brood’ waarin zij bij veel mensen sympathie opwekte voor zowel haar vader als voor haar zelf. Herman was dan ook een wel heel bijzonder mens met een aaneenschakeling van talenten. Naast dat hij een paar prachtige platen afleverde als zanger en pianist met zijn eigen band ‘The Wild Romance’ was Herman ook nog als kunstenaar actief en verantwoordelijk voor een ongekend aantal schilderijen en tekeningen. Maar ook als dichter en televisiepersoonlijkheid blonk hij uit. Velen kennen mij als een groot liefhebber van alles wat Herman heeft voortgebracht. Mijn eerste blog op deze site is dan ook aan hem gewijd. Hierin vertel ik over mijn eerste ontmoeting met hem. In de daarop volgende jaren tot aan zijn dood heb ik Herman denk ik zo’n veertig keer zien optreden in zowel kleine kroegen als in de wat grotere zalen als Paradiso en de Jaap Edenhal. Muzikaal gezien waren lang niet al zijn optredens geweldig en sommige waren zelfs zeer slordig, maar alleen de aanwezigheid van het fenomeen Brood was voor mij al voldoende om altijd met een glimlach op mijn gezicht na afloop weer in de tram te stappen. Nu tien jaar na zijn overlijden was er gelukkig weer heel wat media aandacht en stonden er op de dag zelf een aantal dingen op het programma om Herman in stijl te gedenken. Nu ben ik er niet de persoon naar om bij plechtigheden aanwezig te zijn die mij emotioneel aangrijpen, dus liet ik de bijeenkomst bij het Hilton maar voor wat die was. Wat overbleef voor mij was een optreden van ‘The Romance’ in de Melkweg. Een aantal ex-leden, waaronder gitarist van het eerste uur Dany Lademacher, van Herman’s band ‘The Wild Romance’ aangevuld met een aantal muzikanten van naam, drie echte ‘Bombita’s’, en als gast niemand minder dan Boris van der Lek op sax moesten er deze avond voor zorgen dat deze dag toch nog een feestelijk randje zou mee krijgen. Ik moet zeggen dat is ze gelukt. Even na achten denderde 'The ‘Romance’ het podium op met het openingsnummer ‘(No More) Dancin’ In The Street' om er even na tienen weer af te knallen met de toegiften ‘Saturday Night’ en ‘Doin’It’. Het grote voordeel voor deze band is dat men kan kiezen uit de beste nummers van Brood en dat deze ook nog eens zijn gemaakt zijn toen top gitarist Dany Lademacher nog deel uit maakte van ‘The Wild Romance’ is dan natuurlijk weer mooi meegenomen! De band staat als een huis en het enthousiasme waarmee werd gespeeld sloeg duidelijk over naar het publiek. Natuurlijk mis je Herman op zo’n avond, maar zanger ‘Stick’ bleef gelukkig zichzelf. Ik kreeg nergens het gevoel dat hij Herman stond te imiteren. Herman heeft ‘Stick’ zelf zien optreden en na afloop zei hij hier het volgende over: “..You can't fake the real thing, but your damn close...”. Jammer dat er geen pianist op het podium stond, want dan had het allemaal nog wat dichter bij de waarheid gelegen, maar ik ben er zeker van dat deze band nog veel ‘Brood’ liefhebbers zal plezieren! |
|
| 18-06-2011 |
| | Massada: 17 juni, Paradiso Amsterdam. Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, waren topjaren wat betreft concerten die plaats vonden in ‘De Meervaart’ te Amsterdam. Naast de blues- en jazz optredens was er een ware explosie aan popconcerten. Groepen als ‘Herman Brood And His Wild Romance’, ‘Gruppo Sportivo’ en ‘Sweet D’Buster’ waren acts die regelmatig op het programma stonden. Ook de trots van de Molukse gemeenschap ‘Massada’ heb ik hier verschillende malen op zien treden. Muzikaal gezien was deze band misschien wel de beste van al deze bands. Wat een power, ritme, en muzikaliteit straalde deze band uit. Hun optredens deden denken aan ‘Santana’ in hun topdagen. Al snel was ik eigenaar van hun eerste lp ‘Astaganaga’ die regelmatig op mijn draaitafel lag. On-Nederlands goed met als hoogtepunt het nummer ‘Latin Dance’. Midden jaren tachtig was het helaas over met de band. Eind jaren negentig komt de band op verzoek van zanger Johnny Manuhutu weer bij elkaar voor een optreden tijdens zijn bruiloft. Dit resulteert in de oprichting van de ‘Massada Revival Band’, die later weer verder gaat onder de naam ‘Massada’. In 2001 volgt er een optreden tijdens de manifestatie ‘Samen Voor De Molukken’. In 2004 wordt de dvd ‘Massada 25 Years Live’ opgenomen in het 'Graaf Wichman Theater' te Huizen. In 2006 toert de band zelfs door Indonesië met als hoogtepunt een optreden op het ‘International Java Jazz Festival’. De band blijft hierna optredens verzorgen alleen is het niet meer op regelmatige basis. Blij verrast was ik toen ik op het programma van Paradiso de aankondiging zag staan dat de band hier onder de titel ‘Astaganaga Tour’ een optreden zou gaan verzorgen. Hier moest ik natuurlijk als fan van het eerste uur bij zijn! Klokslag half tien stijgt de spanning in de redelijk goed gevulde grote zaal. Zou de band nog wel het gewenste niveau halen? Nippy Noya, de beste percussionist die ik ooit gezien heb, betreedt het podium en tovert tropische klanken uit zijn ‘Kalimba’, waarna het podium langzaam vol stroomt met muzikanten. Negen man maar liefst. De drie drummers/percussionisten, Jopie Mannuhutu, Alvin Manuhuwa en de reeds eerder genoemde Nippy Noya, zorgen met hun spetterende spel voor fantastische ritmes, mooie breaks en prachtige solo’s. De drie gitaristen, Rudy De Queljoe, Jan Jermias en op bas James Sabandar, spelen gedegen met mooie zuiver klinkende solo’s. Tel daar ook nog eens twee keyboard spelers, Lino Emerencia en als gast speler Fready Aindjola, bij op en de band is compleet. Natuurlijk mag ik zanger Johnny Manuhutu niet vergeten te noemen. Zijn rol is kleiner dan vroeger, maar als hij de microon pakt dan is het feest. Ik kijk terug op een geweldig optreden met als hoogtepunten ‘Latin Dance’, ‘Nena’ en ‘Sageru’. Wat mij betreft is Massada weer klaar voor een revival! Even de sfeer proeven click dan op deze link, filmpje wat ik vond op YouTube: |
|
| 11-06-2011 |
| | 24 Pesos: 10 juni, Paradiso Amsterdam Daar ik gedwongen was om ongeveer 21 maanden op de bank, met mijn laptop binnen handbereik,in mijn huiskamer door te brengen kan ik stellen dat ik aardig thuis ben geraakt op het internet. Heel wat muzieksites staan inmiddels bij mijn favorieten en krijgen wekelijks een bezoekje van mij. Opvallend bij veel van deze sites is dat er weinig kritische noten te lezen zijn. Blijkbaar vindt men een band al snel erg goed en vooral nieuwkomers worden vaak bestempeld als grote ontdekkingen. Ik trap er zelf ook nog weleens in, om na het lezen van een recensie te denken dat de band die wordt besproken dan ook wel fantastisch moet zijn. Zo verging het mij ook met de nieuwe ‘sensatie’ 24 Pesos. Op enkele sites las ik niet te versmaden recensies dus toen deze band op het programma van Paradiso stond aangekondigd besloot ik zelf maar eens een kijkje te gaan nemen. Slechts een mannetje of veertig had ook de moeite genomen om te komen kijken; misschien had ik toen al beter moeten weten. Nu is het bovenzaaltje van Paradiso niet al te groot en kan het ook met weinig bezoekers best gezellig zijn. De verwachtingen waren bij mij dus hoog gespannen voor het optreden van deze uit Londen afkomstige band, die onlangs hun tweede cd ‘Busted, Broken & Blue’ heeft uitgebracht. Wat een teleurstelling zeg, dit optreden. Ten eerste stond het geluid veels te hard voor zo’n klein zaaltje (dit is overigens iets wat mij wel vaker irriteert). Ten tweede sprak het repertoire mij nou niet heel erg aan. Weinig afwisseling en alles klonk alleen maar hard en drammerig. Zelfs een prachtig nummer als ‘Red House’ van Jimi Hendrix kreeg een uitvoering waarbij alleen de tekst intact bleef ,maar verder had het echt niets te doen met het origineel. Na een minuutje of veertig stond ik dan ook alweer buiten om weer snel met de tram richting mijn huis af te reizen. Word ik te kritisch of vinden anderen alle bandjes die onder de noemer 'blues' muziek maken al snel goed? |
|
| 22-05-2011 |
| | Bluesmotel: 21 mei. cafe Naar Boven Wormer. Een weekje voordat de band ‘Bluesmotel’ een aantal optredens gaat geven in Frankrijk, stond er nog een optreden gepland in café ‘Naar Boven’ in Wormer. Ook voor dit optreden kreeg ik weer keurig via ‘Facebook’ een uitnodiging en dus besloot ik de band maar eens ‘live’ te gaan bekijken. Afgelopen jaar maakte ik kennis met dit vijftal toen ik het genoegen had om iets te mogen schrijven over hun prima debuut cd ‘Built For Comfort’ (zie pagina ‘CD/DVD recensies’ d.d. 23/09/2010 op deze site). De verwachtingen waren dus hoog gespannen voor vanavond. Wormer is een klein plaatsje op ongeveer een half uurtje rijden vanaf mijn woonplaats Amsterdam, dus qua afstand was er geen enkel bezwaar. Zoals te verwachten ligt café ‘Naar boven’ op de eerste verdieping en bij binnenkomst blijkt het een ouderwets gezellig bruin café te zijn. Op de aankondiging stond vermeld dat de band om 21.00 uur zou beginnen, maar net als bij veel optredens die ik bezoek werd ook hier niet aan dit tijdstip vastgehouden en begon de band pas drie kwartier later. Voor het optreden maakte ik een praatje aan de bar met drummer Frank van Tijn en bassist Hans Wielaert. Zij vertelden mij dat de bandleden van ‘Bluesmotel’ afkomstig zijn uit diverse steden, wat natuurlijk als voordeel heeft dat ze allemaal in hun eigen woonplaats wel een café met podium kennen waar ze wel eens kunnen spelen. Over het aantal optredens hebben de twee dan ook absoluut niets te klagen. Dit jaar staan ze ook nog eens op een aantal festivals geprogrammeerd waaronder het altijd druk bezochte blues festival in Culemborg. De band heeft al vergevorderde plannen om de tweede cd op te nemen; zo is er al studiotijd gereserveerd in september van dit jaar. Het optreden opent met het titelnummer van de cd ‘Built For Comfort’. De band heeft bij de eerste paar nummers wat moeite om in de juiste ‘mood’ te komen. Dit wordt gekenmerkt door hier en daar wat slordigheidjes in de nummers. Het repertoire bestaat hoofdzakelijk uit covers uit de rijke geschiedenis van de Chicago blues, die ik zelf maar wat graag hoor. Na de pauze komt de band sterk terug. Zanger Kevin de Harde sjoemelt soms wat met de teksten door er zijn eigen komische draai aan te geven en dat is zeker leuk om te horen. Als in het tweede nummer, uit het niets, Ruben Hoeke opeens zijn gitaar heeft ingeplugd staan de mannen van Bluesmotel op scherp en gaat het niveau een behoorlijk stukje omhoog. Vooral de twee gitaristen Micha Sprenger en Tim Benniks willen niet onder doen voor Ruben en halen beide het onderste uit de kan. Wat kan blues dan toch mooi zijn. Wat mij bij het beluisteren van de cd al was opgevallen is het prima stemgeluid van Kevin de Harde; ‘live’ is het zeker net zo goed en ook zijn mondharmonicaspel mag er wezen. In mijn ogen behoort hij, op dit moment, zeker tot de betere blueszangers van Nederland. Het verschillende gitaargeluid van de twee gitaristen zorgt voor de nodige afwisseling. Gitarist Tim Benniks is zo te horen meer geïnspireerd door de drie ‘Kings’ en Micha is meer beïnvloed door een wat latere generatie. Bassist Hans Wielaert hanteerde vanavond een zessnarige basgitaar, een instrument wat ik nog niet eerder had gezien. Hans is goed thuis in de Jazz, wat goed te horen is in zijn veelzijdige baspartijen. Drummer Frank van Tijn drumt gewoon een solide partij en is een drummer zonder fratsen. Al met al een goed stel muzikanten bij elkaar! De kroeg loopt tijdens de tweede set lekker vol en iedereen geniet van dit puike optreden. Na deze set houden wij het voor gezien. Bluesmotel is zeker een band om rekening mee te houden. Met een iets professionelere houding kunnen zij zeker groeien naar een hoger niveau en zullen de grotere optredens vanzelf volgen!
|
|
| 08-05-2011 |
| | Black Top: 7 mei, Bikes 'n' Blues Uithoorn Het was vanavond de tweede keer ‘Bikes ‘n’ Blues’ in de nieuwe locatie te Uithoorn . Even afwachten dus hoeveel mensen er zouden komen vanavond, na de goed bezochte openingsavond. Maar ook nu stond het parkeerterrein weer behoorlijk vol toen wij aankwamen rijden, dus met het bezoekersaantal zat het weer helemaal goed. Dan de band van vanavond. Het was Berry en Rian weer gelukt om een Nederlandse topact te strikken(ook niet echt moeilijk, want welke band wil nou niet bij Bikes ‘n’ Blues spelen?) namelijk ‘Black Top’. Voor de vaste bezoekers van de club zeker geen onbekende, want zij stonden in 2009 ook al op het programma en in datzelfde jaar traden drummer Theo ‘Thumper’ Outhuijse en bassist Anne-Maarten ‘Hills’ van Heuvelen ook als begeleiders van de Amerikaanse gitarist Tony Vega op in Amstelveen. De band bracht onlangs een nieuwe cd,‘Sour Milk’, uit en uit de diverse recensies die ik las kon ik al opmaken dat het weleens een stevig avondje rock kon gaan worden vanavond. Op de website van de band omschrijven zij zelf hun stijl als volgt: “Sla aan het einde van de punk linksaf en volg de dampende paden van de rock tot aan de grafzerken van de blues. Daar ergens staat Black Top te spelen, een dampend bluesrock trio met een rock & roll attitude.” Een omschrijving waar ik mij na vanavond helemaal ik kan vinden. Naast de twee eerder genoemde leden maakt zanger/gitarist Mick Hup dit trio compleet. De band zal blij verrast zijn geweest met het geweldige mooie podium en het toffe geluid in Uithoorn. Want ten opzichte van de situatie in het Galjoen te Amstelveen zijn beide flink verbeterd. Vanaf het begin was het in ieder geval duidelijk dat zowel het publiek als de band er zin in hadden. Ruim twee uur stevige Rock was wat er ons werd voorgeschoteld. Geen lange gitaarsolo’s , alle nummers uptempo en in een stijl die mij het meest deed denken aan bands als ZZ Top, AC/DC en de Belgische band Triggerfinger. De heren zijn niet al te spraakzaam op het podium, maar spelen het liefst alle nummers aansluitend door. Zo af en toe komt er een cover voorbij, zoals bijvoorbeeld een bijzonder mooi uitgevoerde versie van ‘Rocky Mountain Way’/Joe Walsh en net als in 2009 ook vanavond weer die prima ode aan ZZ Top, maar de hoofdmoot zijn toch de zelf geschreven stukken. Zittend aan de bar, lekker achterin, zag ik dat iedereen het weer geweldig naar zijn zin had en dat het bier voor de mensen achter de bar niet aan te slepen was. Al met al een heerlijk avondje (hard)rock van een niveau wat voor een landje als Nederland ongekend hoog is te noemen. |
|
| 26-04-2011 |
| | Twelve Bar Blues Band: 25 april, Jazz & Zo Purmerend. Het was al weer wat jaartjes geleden dat ik een optreden bijwoonde van de ‘Twelve Bar Blues Band’, dus werd het tijd voor een vernieuwde kennismaking. De band stond de afgelopen weken in allerlei media volop in de belangstelling vanwege hun uitverkiezing tot beste bluesband van Nederland. Zelf heb ik weinig op met dit soort wedstrijdjes, maar ik gun het de band van harte, omdat zij geen concessies doen en gewoon pure Blues blijven spelen. De band stond op deze stralende tweede paasdag om 17.00 uur op het programma van café ‘Jazz & Zo’ in Purmerend. Een thuiswedstrijd dus. Bij aankomst zaten de leden van de band al lekker in het zonnetje aan het bier. Goed voorbeeld doet goed volgen dus ook wij namen plaats op het terras. Vermakelijk was het om te zien hoe ‘Opa’ Scherpenzeel rondliep met zijn kleinkind op de arm en hem de fijne kneepjes van het mondharmonicaspel bijbracht. Rond een uurtje of half zes trapte de band af op wat misschien wel het kleinste podium van Nederland is. Ik moet zeggen dat ik heb genoten. De band klopt aan alle kanten en met twee geweldige frontmannen, J.J. Sharp en Kees Dusink, is het voor mij niet moeilijk om bij de les te blijven. J.J. Sharp (Jan Scherpenzeel) is naast een goede zanger en mondharmonicaspeler een showman pur sang. Met zijn jarenlange podiumervaring weet hij goed hoe hij het publiek erbij moet betrekken en als de aandacht verslapt weet hij als geen ander om deze weer terug te krijgen. Dan die andere frontman Kees Dusink. Wat een geweldige gitarist is dat zeg. Ietwat stoïcijns staat hij er soms bij, maar als hij aan de beurt is gaan alle remmen los. Op slide misschien wel de beste gitarist die er in Nederland rondloopt. Maar met deze twee kanjers doe ik de rest van de band tekort. Bassist Patrick Obrist beheerst zijn instrument prima. Hij kiest zeker niet voor de meest makkelijke baspartijen, maar wandelt met zijn vingers heerlijk over de gehele hals heen en weer. Tweede gitarist Randy Pears maakt zich voor het grootste gedeelte van het optreden ondergeschikt aan Dusink, maar is hierdoor een onmisbare schakel in de band geworden. De motor van de band is te vinden achter het drumstel in de persoon van Marcel Bakker; de ene na de andere shuffle tovert hij moeiteloos tevoorschijn. Eigen nummers zoals 'Twelve Bar Blues', 'Can You Hear Me Howlin’ en vele andere staan vanmiddag op het repertoire afgewisseld met wat covers. Zo hoorde ik BB King’s ‘The Thrill Is Gone’ en ‘Help Me’ van Sonny Boy Williamson voorbij komen. Leuk om te horen is de strijd die Dusink af en toe voert om zolang mogelijk de stem van Sharp te blijven imiteren op zijn gitaar. Na de eerste set rommelt het in onze buiken en gaan wij op zoek naar een lekker eettentje. Volgende keer maar eens een heel optreden (wie weet in Bikes ‘n’Blues?) bijwonen, want dit smaakt zeker naar meer! |
|
| 27-03-2011 |
| | Jools Holland And His Rhythm And Blues Orchestra: 25 maart, Paradiso Amsterdam Paradiso was vanavond tot aan de nok toe gevuld voor een optreden van ‘Jools Holland And His Rhythm And Blues Orchestra’. Wat een feest is het geworden. Ik heb Jools al heel wat keertjes gezien in Paradiso, maar nog nooit zat de sfeer er zo goed in als op deze avond. Het was alsof de band wat te vieren had! Maar liefst twaalf blazers en drie zangeressen had Jools meegenomen en vanaf het eerste- tot aan het laatste nummer was het swingen geblazen. Iedereen die een beetje van muziek houdt kent Jools Holland natuurlijk als presentator van zijn tv programma ‘Later With Jools Holland’ dat al zo’n twintig jaar wordt uitgezonden door de BBC. Op zijn vijftiende vormde hij echter al samen met Glenn Tilbrook en Chris Difford de New-Wave groep ‘Squeeze’. Later werd Gilson Lavis als drummer toegevoegd. De groep scoorde hits als ‘Up The Junction’ en 'Cool For Cats’. In 1987 besluiten Gilson Lavis en Jools samen een bigband op te richten. Sinds die tijd is Jools met zijn orkest bijna elk jaar wel te bewonderen in Paradiso. De samenstellingen van de band zijn per jaargang wisselend; soms een kleine bezetting en dan weer een complete twintig koppige bigband. Ook de gast solisten verschillen vaak per jaar. Vanavond had Jools de beschikking over twee top zangeressen, namelijk Ruby Turner en Louise Marshall, maar voordat deze dames zich vervoegden bij de band was het de beurt aan Jools zelf om de zang voor zijn rekening te nemen. De ene na de andere boogie en blues passeerde de revue. De blazers kregen om beurten de kans om hun mooiste solo uit hun instrument te toveren. Trombonespeler Rico Rodriguez (grondlegger van de ska) kreeg ook nog de gelegenheid om een paar nummertjes te zingen. Zijn ska versie van de Louis Armstrong klassieker ‘What A Wonderful World’ bracht de stemming er nog beter in. Daarna was het de beurt aan Louise Marshall. Met haar prachtige soulstem bracht zij een aantal mooie nummers ten gehore. Het klapstuk van deze avond was het optreden van Ruby Turner. Deze op Jamaica geboren zangeres bracht met haar uitvoering van Joe Cocker’s ‘You Are So Beautiful’ de zaal in vervoering. Drummer Gilson Lavis kreeg tussendoor nog de gelegenheid om een geweldige drumsolo uit te voeren en Jools hing nog even een gitaar om en speelde een spetterende gitaar boogie. Na ruim twee uur, inclusief twee toegiften, zat het feest erop en kon iedereen terugkijken op een wel heel geslaagde avond vol met Boogie Woogie, Jazz, Blues, Ska, Reggae, Soul en Gospel. |
|
| 15-03-2011 |
| | Internationaal Boogie Woogie Festival Holland: 12 maart, Hotel de Heerlickheijd van Ermelo In 2004 vond de eerste editie plaats van het ‘Internationaal Boogie Woogie Festival Holland’ dit was zo’n succes dat de organisatie besloot hier een jaarlijks terugkerend festijn van te maken. Geweldige pianisten waaronder Little Willie Littlefield, Axel Zwingenberger, Big Joe Duskin, Jaap Dekker, Rob Rio en Rob Agerbeek sierden in eerder jaargangen reeds de posters. De recensies waren elk jaar weer lovend dus besloot ik er dit jaar zelf maar eens een Kijkje te gaan nemen. Het festival vind plaats op een prachtige locatie namelijk ‘Recardz Hotel De Heerlickheijd Van Ermelo’. Ermelo ligt op ongeveer een uur rijden vanaf mijn woonplaats Amsterdam dus dat is nog wel te doen voor een gezellig avondje uit. Bij binnenkomst werden wij aangezien als Vips en kregen een glas champagne aangeboden. Toen ik vertelde dat wij aanwezig waren namens Rootstime deed men niet lullig en mochten wij de bubbels behouden. Het hotel heeft een eigen theaterzaal waarin zo’n driehonderdvijftig mensen plaats kunnen nemen en ook dit jaar was het weer uitverkocht. De organisatie is in handen van de stichting Boogie Promotions Holland die ook dit jaar weer een uitstekende line-up wisten te regelen. De zaken worden zeer professioneel aangepakt zo zijn er diverse sponsoren en donateurs die dit alles mogelijk maken. De presentatie van deze avond was in handen van Ronald Wüstenberg een man die dit vol overgave deed helaas kwam zijn affiniteit met de muziek van papier waardoor de interviews na de diverse optredens wat moeizaam tot stand kwamen. De aftrap van het festival werd verricht door de Martijn Schok Boogie en Blues Band die tevens de gehele avond dienst deden als back-up band bij de diverse pianisten. De band bestaat naast Martijn Schok(piano) uit een aantal zeer gerenommeerde muzikanten, Rinus Groeneveld(saxofoon), Maarten Kruijswijk(drums), Hans Ruigrok(bas), Stephan Jankowski(gitaar) en Greta Holtrop(zang). Zowel Martijn Schok als Greta Holtrop vormen samen met Dick en Diana Doorn tevens het bestuur van de stichting ‘Boogie Promotions Holland’ maar dit terzijde. Vanaf het begin zat de sfeer in de zaal er goed in. Men pikte direct het enthousiasme van de band op door massaal mee te klappen. Na deze opening was het de beurt aan pianist Han van dam om de plaats van Martijn achter de piano in te nemen. Han kennen wij natuurlijk als de zeer kundige pianist van de formatie Barrelhouse waarvan hij al sinds 1974 deel uitmaakt. Han is gespecialiseerd in het werk van de zogenaamde ‘Pre War’ bluespianisten waarvan hij vanavond ook enkele stukken speelde. Na enkele nummers solo gespeeld te hebben kreeg hij gezelschap van Barrelhouse zangeres Tineke Schoemaker die met haar herkenbare stem geluid onder andere een samen met Han geschreven tekst zong op het bekende ‘Pinetop’s Boogie’. De uit Italië afkomstige pianist Stefano Franco verzorgde samen met de uit Amerika afkomstige maar in Italië woonachtige zanger en saxofonist James Thompson het tweede optreden. Stefano was de enige pianist deze avond die geen plaats nam achter een vleugel maar hij bespeelde een elektrische piano. De rede hiervoor is dat hij dan met zijn rechtervoet gemakkelijk de hi-hat kan bedienen. Op deze manier heeft het duo geen drummer nodig. Stefano staat dan ook bekend als ‘The pianist with his hi-hat’. Het duo vermaakte iedereen prima met bekende Jazz, Blues en Pop covers. Zelf vond ik dit optreden meer geschikt voor in een nachtclub maar muzikaal gezien stak het prima in elkaar. De laatste gast voor de eerste pauze was de uit Engeland afkomstige Chris Davidson die met zijn opmerkelijke ‘Boogie-Box’ bas optrad. Leuk om te zien maar verder voegde hij weinig toe. Toch gebeurde er iets moois tijdens zijn aanwezigheid op het podium toen Han van Dam plaats nam naast Martijn Schok achter de vleugel en pianist Hannes Otahal achter de tweede vleugel ging zitten. De boogie die de drie speelde was zeker één van de hoogtepunten van de avond. Na de pauze was de opening voor de band van Martijn Schok die samen met de dansgroep van Jelly Germain het publiek terug bracht naar de hoogtij dagen van de befaamde Cotton Club. Leuk om te zien en het deed mij denken aan musicals als bijvoorbeeld Ain’t Miss Behavin’ en ‘Bubblin’ Brown Sugar’. Jelly Germain zelf sloot dit gedeelte af met een mooi stukje tap-dansen. Met de gezondheidstoestand van de volgende gast Ernest Lane zat het niet helemaal snor. Vanuit zijn rolstoel nam hij plaats achter de vleugel waarna hij ook nog ruzie kreeg met de slang van zijn zuurstof apparaat. Deze uit Clarksdale/Mississippi afkomstige Lane is al vanaf 1948 bezig met zijn muzikale carrière. De beginselen op de piano leerde hij van Pinetop Perkins die evenals Ike Turner een jeugdvriend van hem was. Als tiener speelde hij nog samen met Robert Nighthawk en zijn eerste opnames, “Sweet Black Angel” en “Annie Lee”, stammen alweer uit 1949. Een echte Bluesman dus. Zowel zijn zangstem als zijn pianospel hadden zo te horen niet veel te lijden onder zijn tanende gezondheid. Alhoewel Lane een eigen drummer, Bill Ray, had meegenomen was er blijkbaar niet goed gerepeteerd want soms leek het wel of Lane en de drummer de enige waren die het allemaal konden volgen. Toch leuk om ook hem eens aan het werk te hebben gezien. Na de tweede pauze was het de beurt aan Hannes Otahal om te openen. Deze klassiek geschoolde Oostenrijkse concert pianist leerde zichzelf de Boogie Woogie aan. Technisch gezien was hij zeker de beste pianist van deze avond. Met grote bewondering heb ik naar hem zitten luisteren. Het optreden van Mike Sanchez tijdens de vorige editie was zo goed bevallen dat deze Engelse showman de eer had om het festival af te sluiten. De energie spatte er vanaf. Entertainment van het hoogste niveau! Het is niet voor niets dat hij door het Engelse blad “Blues In Britain” al vier jaar achter elkaar is verkozen tot ‘Uk Keyboard Player of the Year’. De meeste lezers kennen hem dan ook wel gezien het feit dat hij jaren deel uitmaakte van de ‘Rhythm Kings’ van Bill Wyman. Wij hielden het echter na de eerste paar nummers voor gezien. Ruim vier uur Blues en Boogie Woogie was voor ons genoeg. Al met al een heel leuk festival dat voor mij nog jaren door mag gaan! |
|
| 08-03-2011 |
| | Panhandle Swing: 6 maart, Paradiso Amsterdam Het was even wachten bij de kassa van Paradiso daar de dame voor mij maar liefst 43 kaarten met de daarbij behorende lidmaatschappen kocht. Het bleek voor een gezelschap uit Kampen te zijn die met de bus naar Amsterdam waren afgereisd om het optreden van de band ‘Panhandle Swing’ bij te wonen. Dankzij een tip op Facebook was ik hier terecht gekomen. Zo zie je maar ‘Social Networks’ doen hun werk en zijn onmisbaar geworden voor de promotie van bands. Een blik op de website van de band gaf mij de benodigde verdere informatie(bio, filmpjes, etc.) om mij te doen besluiten op de tram te stappen naar het Leidseplein. Voor mij twee bekende namen in deze zevenmans formatie, namelijk Boogie Woogie pianist Jeroen Sweers die al heel lang met zijn eigen band aan de weg timmert en gitarist Raymond Nijenhuis die ik een aantal malen eerder op podia zag onder andere met Mr. Boogie Woogie. De band ‘Panhandle Swing’ bestaat al sinds 1984 en kende diverse samenstellingen. In 2005 verscheen de tot nu toe enige cd “Panhandle Swing Play The Hits Of Bob Wills”. Drijvende kracht achter de band is de uit Kampen afkomstige Berry Selles (zang, viool en mandoline) de overige leden zijn Harm van Sleen (steelguitaar), Peter van den Bos( zang en viool), Roelof Klijn (bas) en Antoon Aukes (drums). Maar dit is nog niet alles; er zijn namelijk ook nog drie fantastische zangeressen (The Panhandle Playgirls) Esther Groenenberg, Anna Popma en Anna Hoekstra die het gezelschap compleet maken. De kleine zaal liep lekker vol en om drie uur betraden de zeven man het podium om te beginnen aan een heerlijk optreden. De eerste paar nummers liepen nog een beetje stroef maar al snel liep de band warm en leek het of je in de jaren veertig was beland in Texas. ‘Western Swing’ is een stijl die je nauwelijks, en zeker niet live, meer hoort in Nederland. Bob Wills was de grote pionier achter dit genre, hij was een van de eerste die in de jaren dertig stijlen als Country, Jazz, Blues en Folk begon te mixen en hierdoor ontstond een unieke mix die uitgroeide tot een nieuw genre. In die jaren was er volop crisis in Amerika en tijdens het dansen op deze vrolijke muziek konden de mensen hun sores vergeten. Ook opvallend, zeker in die jaren, was de grote variëteit aan instrumenten die men gebruikte. De jazz bracht de blaasinstrumenten, de country de violen, mandoline en de banjo en de barrelhouse en blues zorgden voor de gitaar en de piano. Het is dus niet verwonderlijk dat het repertoire van ‘Panhandle Swing’ voornamelijk is gebaseerd op het grote oeuvre dat Bob Wills en zijn band ‘The Texas Playboys’ heeft nagelaten. Gitarist Raymond Nijenhuis verraste mij met zijn spel. Ik kende hem alleen als een uitstekende Bluesgitarist maar ook in deze band eiste hij een hoofdrol op met prachtig gitaarwerk. Ook mooi om te horen was het als de twee violisten (twin fiddle), Berry Selles en Peter van den Bos, samen speelden; iets wat je ook nog maar weinig hoort. De band beschikt over meerdere mensen die kunnen zingen. Ik zelf vind wel dat de stem van Jeroen Sweers beter tot zijn recht komt binnen de blues maar zijn pianospel klonk weer heerlijk. Ook sterk waren de mooie steelpartijen van Harm van Sleen. De echte steelgitaar klanken hoor je eigenlijk ook nauwelijks meer op de Nederlandse podia. Bijzonder onder de indruk was ik van de stemmen van de dames van ‘The Panhandle Playgirls’; heel mooi zoals die bij elkaar klonken. De band zou mijn inziens iets meer moeten repeteren om nog beter op elkaar ingespeeld te geraken. Nu keek men elkaar soms aan van wie gaat er nu iets spelen. Ook was het jammer dat Berry Selles niet al de teksten uit het hoofd kende. Tijdens het lezen bleef het hierdoor niet altijd even goed klinken. Maar goed ik heb genoten van deze band en ik zal zeker nog een keer komen kijken als zij weer in de buurt zijn!
|
|
| 21-02-2011 |
| | Wolfpin: 19 februari, Bikes 'n'Blues Uithoorn
Het heeft even geduurd voor dat het nieuwe seizoen van Bikes ‘n’ Blues weer kon gaan beginnen. De gemeente Amstelveen bleef maar onduidelijk over het voortbestaan van het Galjoen. Uiteindelijk werd er een drastische beslissing genomen; namelijk de Bluesbunker gaat gesloopt worden. Woonhuizen moeten er nu op deze plek gaan komen. Het is Rian en Berry uiteindelijk gelukt om een nieuw podium te vinden niet al te ver vanaf Amstelveen namelijk ‘The Mix’ in Uithoorn. Afgelopen zaterdag was de kick-off in dit nieuwe centrum. Bij aankomst was het moeilijk om nog een plekje te vinden op de parkeerplaats. Blijkbaar waren er meer activiteiten gepland op deze avond. Niets was echter minder waar; al deze auto’s behoorden toe aan de massaal toegestroomde bezoekers van Bikes ‘n’ Blues. Ik moet zeggen het was wel even wennen om niet meer de vertrouwde gezichten te zien aan de deur en achter de bar. Deze functies waren nu toebedeeld aan medewerkers van ‘The Mix’ zelf. De zaal is groter dan die van het Galjoen en ook het podium is een stuk groter en veel professioneler dan in Amstelveen. Alle vertrouwde gezichten waren weer aanwezig onder het publiek maar gelukkig ook vele nieuwe. Nadeel van deze locatie is wel dat het aantal avonden per jaar in aantal behoorlijk terug zal gaan. Bikes ‘n’ Blues heeft voorlopig maar zo’n zes avonden per jaar het recht om hier iets te organiseren. Misschien dat de geweldige bieromzet op deze avond dit besluit nog doet veranderen. Wolfpin de band van zanger/gitarist Marcel Scherpenzeel had vanavond de eer om als eerste op dit nieuwe podium het seizoen in te luiden en dat is iets wat je aan deze mannen wel kan overlaten. Marcel heeft al vaak opgetreden in de Bikes ‘n’ Blues en heeft hier dan ook een vaste schare fans opgebouwd. Na een welkomstwoord van Berry kon de band van start. Naast Marcel bestaat Wolfpin uit drummer Maarten Witsel en bassist Henk Schutten, die samen een uitstekende ritmesectie vormen. Het werk van Wolfpin bestaat voornamelijk uit stevige Bluesrock met af en toe een mooi gespeelde slow Blues. De meeste nummers die Wolfpin vanavond speelde waren zelfgeschreven nummers. Hier en daar klonk er een cover. Het is duidelijk te horen dat Rory Gallagher een grote inspiratiebron is geweest voor het gitaarspel van Marcel (Wolfpin is dan ook in te huren als een Rory Gallagher tribute band). Terecht trots kondigde Marcel aan dat hij samen met twee ex-leden, Gerry McAvoy en Brennon O’Neill, van Gallagher’s band op tournee gaat door onder andere Engeland, Ierland, Frankrijk en Italië. Marcel stond ook nog even stil bij het overlijden van Gary Moore en bracht als ode ‘The Thrill Is Gone’; een nummer dat Moore samen met BB King speelde. Daar ik zelf nog niet helemaal hersteld ben van een hoop knie operatie ellende heb ik het helaas na de eerste set voor gezien moeten houden. Maar ik weet zeker dat iedereen heeft genoten van deze avond en nu maar hopen dat deze bezoekersaantallen ook bij de volgende optredens gehaald gaan worden. Het volgende optreden is op 7 mei en dan komt er weer een topband namelijk ‘Black Top’. |
|
| 15-02-2011 |
| | A Crossroads Deal: 13 februari, café de Gooth Haarlem. Mijn oproep voor evenementen op de zondagmiddag van afgelopen week resulteerde in twee uitnodigingen. De eerste kwam uit Wageningen; daar was namelijk een optreden van de zangeres C.C. James in de gezellige bluesclub XXL en de tweede kwam van Gerrit van der Spaan die een optreden had in het Haarlemse café de Gooth met zijn band ‘A Crossroads Deal'. Gezien de afstand en de goede herinneringen aan eerdere optredens van Robbert Fossen (zanger, gitarist en mondharmonica speler van A Crossroads Deal) die ik had gezien en natuurlijk niet te vergeten het prima gitaarspel van Gerrit afgelopen zondag in café Bos maakte de keuze gemakkelijk.
Haarlem is een prachtige stad maar heeft één nadeel: als je verkeerd rijdt dan verval je snel in het rijden van rondjes vanwege de vele straten die eenrichtingsverkeer zijn. Uiteraard overkwam ons dit nu ook weer en was het even zoeken om weer terug te komen op het juiste punt. Café ‘De Gooth’ ligt midden in het centrum van Haarlem aan de Botermarkt; een plek die onder de Bluesliefhebbers bekend is vanwege het jaarlijkse Botermarkt Bluesfestival. Het café is één lange pijpenla met helemaal achterin een gedeelte waar men normaal gesproken darts speelt. Op deze plek had de band plaatsgenomen en al snel na binnenkomst vulde de heerlijke bluesklanken het café.
‘A Crossroads Deal’ is inmiddels al een oudgediende in de Nederlandse bluesscene. Deze oorspronkelijk uit Haarlem afkomstige band werd opgericht in 1993 en heeft al een behoorlijke trackrecord opgebouwd. Zoals eerder genoemd is Robert Fossen de frontman van de band. Robert beschikt over een mooie stem die zeer geschikt is voor het zingen van de blues. Verder zijn in deze band aanwezig: Martijn Schok (Martijn behoort in mijn ogen tot de top van de in Nederland aanwezige Blues- en Boogie Woogie pianisten), Gerrit van der Spaan (een ware meester op zijn gitaar) Henk Suurling op bas (maar leefde zich ook lekker uit als zanger deze middag) en Rick Geenevasen (de rots in de branding van de band) op de drums.
Twee sets werden er deze middag gespeeld. De eerste set klonk het allemaal wat ingetogen. Mooie nummers met een prima uitvoering maar echt spetteren deed het niet. Gelukkig kwam daar na de pauze verandering in. Martijn liet even horen hoe je een Boogie Woogie speelt en daarna ging het dak eraf met het voor mij onverwachte optreden van bassist Henk Suurling als zanger. Die man weet hoe je een feestje moet bouwen zeg! De dames waren niet meer veilig want Henk danste met wie hij maar te pakken kon krijgen. Erg leuk en de sfeer zat er vanaf dat moment goed in. Ook Gerrit kreeg nog de gelegenheid om een nummertje te zingen en ook dit klonk niet verkeerd.
Al met al een heerlijk middagje muziek! Zaterdag begint eindelijk het nieuwe seizoen in mijn favoriete clubje ‘Bikes ‘n’ Blues’ weer. Dit keer op een nieuwe locatie. Marcel Scherpenzeel mag deze avond met zijn band Wolfpin vol spelen dus iedereen zaterdagavond op naar Uithoorn!
|
|
| 09-02-2011 |
| | Little Boogie Boy & Gerrit v.d. Spaan:6 februari, Cafe Bos Amsterdam. Wat doe je op een zondagmiddag? Meestal is deze middag een saai gebeuren. Ideaal dus voor podia om iets te programmeren lijkt mij. In Wageningen heb je bluesclub XXL die al jarenlang hun bluesoptredens op de zondagmiddag programmeert en altijd een volle bak heeft. Ikzelf ga hier ook wel eens naar toe. Afgelopen week was ik op zondagmiddag bij een klein bluesfestival in buurthuis de Havelaar en ook hier voldoende publieke belangstelling. Daar ik op mijn site ook een agenda probeer bij te houden van leuke optredens in Amsterdam en omstreken speur ik wekelijks het internet af voor aanvullingen. Tijdens deze zoektocht kwam ik terecht op de site van café Bos aan de Amstelveenseweg. En wat blijkt: In dit café is elke maand op zondagmiddag een bluesoptreden. Dus tijd om hier eens te gaan kijken. Café Bos is een echt Amsterdams bruin café waar een gezellige sfeer heerst. Bij binnenkomst zaten Hein Meijer (AKA Little Boogie Boy) en Gerrit v.d. Spaan (bekend van o.a. de band Beaverhunt) hun akoestische gitaren al te stemmen. Het café was redelijk gevuld met voornamelijk stamgasten. Rond half vijf kon er worden begonnen met het optreden. Wat volgde was een aantal heerlijke sets met voornamelijk klassiekers uit de rijke blueshistorie. Lekker om naar deze twee goede gitaristen te luisteren. Zo af en toe speelde er nog iemand mee op de mondharmonica en ook was er een gastoptreden van iemand die een nummertje meespeelde op de ukelele. Al met al een lekkere middag met goede muziek. De heren spelen nog een aantal keren in dit café dus heb je ook niets te doen op de zondagmiddag, dan is café Bos ‘The Place to Be’. De agenda van café Bos is te vinden op www.cafebos.nl. Als iemand nog tips heeft voor een zondagmiddagoptreden dan hoor ik het graag. |
|
| 01-02-2011 |
| | Ten Kate Bluesfestival: 30 januari, de Havelaar Amsterdam. Jarenlang was Amsterdam de stad waar je moest zijn om een echt goede bluesband te horen. De laatste jaren is dit echter niet meer het geval. De blues is nu uitgeweken naar de provincie waar men meer toeschouwers trekt. Zelden staat er in Paradiso en de Melkweg nog een bluesband op het programma waar ik warm voor loop. Toch is er de laatste jaren weer een heus bluesfestival in de stad. Niet meer zo groot van opzet als het ‘Amsterdam Bluesfestival’, nee een heel kleinschalig festival in buurthuis De Havelaar in Oud West, met als naam het 'Ten Kate Bluesfestival'. Afgelopen zondag was het weer zover en ben ik er maar eens kijkje gaan nemen. De programmering was divers en zeker niet alleen gericht op de blues. (Misschien de naam maar veranderen in het Ten Kate Rootsfestival?). Bij binnenkomst was de eerste act al een tijdje bezig. Op het podium in dit knusse buurthuis maakte de uit Spanje afkomstige Curra Suarez haar opwachting met hartverscheurende flamenco muziek. Samen met haar geweldige gitarist waande je jezelf in een Spaanse nachtclub. Klappend en met de voeten stampend baande zij zich een weg door haar repertoire. De Spaanse blues zogezegd. Peter Lavell & His Grit Moaners was de volgende band die plaats nam op het podium. De band bestaat uit drie mannen en een vrouw. Het zag er allemaal hoopgevend uit; een banjo, mandoline, mondharmonica en een wasbord waaraan de nodige percussie middelen waren vastgeschroefd. Peter Lavell is allang geen onbekende meer in Amsterdam. Regelmatig treedt hij op met diverse muzikanten in tal van Amsterdamse cafés. Zijn specialiteit is het spelen van de blues zoals die ooit klonk in de Mississippi Delta. Ik moet eerlijk zijn, het was allemaal een beetje saai. Ik miste het plezier, maar ook de gekozen nummers leken erg veel op elkaar. Jammer, want met zo’n bezetting kan je toch zeker wel een leuk repertoire in elkaar steken. Hans de Vries met zijn Louisiana Men was eigenlijk het bandje wat mij had doen besluiten om dit festival te bezoeken. Pas verleden jaar maakte ik, via een recensie die ik schreef van hun nieuwe cd ‘Back To Nothing’, kennis met zijn nieuwe band, maar in het verleden had ik al wat optredens van hem gezien in andere formaties. Als Hans op het podium staat dan straalt zijn enthousiasme al de zaal in en is het feest eigenlijk al begonnen. Een mooie mix van alle stijlen die uit de swamps van Louisiana omhoog zijn geborreld kwamen langs. Dit trio weet hoe je een zaal moet vermaken en al snel stond de dansvloer dan ook vol. De als Indo-rock aangekondigde band 'The Crazy Rockers' sloot deze middag af. Een Haagse formatie, met eigenlijk geen één Indo in hun midden, opende met een aantal Rock ‘n’ Roll klassiekers. Voor mij was het na de eerste twee nummers weer eens tijd om naar huis terug te keren. Al met al een gezellig festival en de pindasoep smaakte ook nog eens heerlijk! Filmpjes staan op mijn YouTube kanaal http://www.youtube.com/user/ruudmonde1
|
|
