19-02-2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Paul Oscher: 18 februari, The Shack Oude Meer.
Een heuse nog levende legende uit de fraaie geschiedenis van de Chicago blues stond zaterdagavond op het podium van The Shack; Paul Oscher, de man die als eerste blanke een vaste plek veroverde in een belangrijke zwarte bluesband. Op zijn twaalfde kreeg Paul van zijn oom een harpje en nadat Jimmy Johnson hem liet horen hoe de blues klonk door de mondharmonica was Paul verkocht en liet de blues hem nooit meer los. Tussen 1967 en 1972 werd Paul de opvolger van harmonicaspelers als bijvoorbeeld Little Walter, Junior Wells en James Cotton in de legendarische bluesband van Muddy Waters. De ervaring die hij in deze periode opdeed maakte van hem een geliefd sessiemuzikant en hij is dan ook te horen op heel veel opnames. In de jaren tachtig was het genoeg geweest voor Paul en besloot hij zijn carrière te beëindigen. Maar zoals bij zo velen die besmet zijn met het bluesvirus bleef het kriebelen en maakte hij in 1992 zijn comeback. Toen in 2001 de band waarin hij speelde uit elkaar viel en er nog wel verplichtingen waren voor optredens besloot Paul verder te gaan als soloact. Naast dat Paul een begenadigd mondharmonicaspeler is, leerde hij zichzelf ook gitaar en piano te spelen en door zijn voeten als drum te gebruiken is hij een one man band.
 
Het optreden van Paul Oscher was niet door de mensen van The Shack zelf geregeld, maar zij stelden slechts hun fraaie locatie ter beschikking aan een groep mondharmonica enthousiastelingen die normaal gesproken hun bijeenkomsten organiseren in Diemen. Deze groep organiseert al lange tijd tal van leuke evenementen waarbij de bluesharp centraal staat. Wil je meer weten over deze mondharmonicagroep? Kijk dan maar eens op hun website http://www.meetup.com/Amsterdam-Harmonica-Meetup-Group-Holland/.
 
Doordat ik weer eens te laat was heb ik helaas de eerste set gemist waardoor ik geen getuige ben geweest van Paul’s kunsten op de piano, maar wel heb ik een fraaie tweede set bijgewoond die bol stond van mooie klassiekers. Paul beschikt over een prima passend stemgeluid voor de blues. Met de ogen dicht waan je jezelf in een juke joint in Mississippi waar een oude zwarte bluesman de ellende van zich af zit te spelen. Zijn mondharmonicawerk is subliem te noemen, prachtige authentieke klank en met zijn gitaar en voetenwerk als begeleiding is het plaatje compleet. Er zijn in mijn ogen maar weinig mensen die zo mooi mondharmonica spelen en die zichzelf dan ook nog begeleiden op de gitaar, wat het bespelen van de harmonica natuurlijk een stuk moeilijker maakt daar je geen gebruik kunt maken van je handen. Het aanwezige publiek reageerde dolenthousiast op bijna alles wat deze grootmeester deed. Een voor mij onbekend gebleven zanger schoof nog even aan om wat nummers te zingen, maar pogingen van Paul om Big Pete een toontje mee te laten blazen bleven helaas onbeantwoord. Na diverse toegiften waarbij Paul een rondje door de Shack maakte zat de show erop en koerste ik weer huiswaarts.
 
Foto's: Wim Boelman & Berry


18-02-2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
BIG DEZ: 17 februari, The Shack Oude Meer.
“Ja ja, het zal wel weer ontzettend goed zijn geweest vrijdagavond in The Shack bij ‘Big Dez’, hé?”. “Ik lees  hier alleen maar lovende stukjes over optredens in ‘The Shack’”. "Je mag zeker gratis naar binnen als je wat reclame maakt”. Zo maar wat uitspraken die bij mensen op kunnen komen na het lezen van mijn stukjes die ik dit jaar geschreven heb over optredens in ‘The Shack’. Ik kan mijn lezers gerust stellen; ik betaal gewoon entree en ja, ik ben nog steeds kritisch, maar de optredens die ik dit jaar hier heb gezien waren gewoon stuk voor stuk goed en ook het optreden van ‘Big Dez’ was er weer eentje om in te lijsten!
 
In tegenstelling tot eerdere optredens die ik dit jaar heb bezocht had ik nog nooit een optreden van deze band bij gewoond en kende ik hen eigenlijk helemaal niet. Al weken van tevoren kreeg ik echter een tip van mijn oude platenleverancier Paul Duvivie, dat ik dit optreden zeker niet mocht gaan missen. Paul ken ik inmiddels zo’n jaartje of vijfendertig en zijn tips, in de tijd dat hij nog zijn platenwinkeltje ‘Blues Record Centre’ had, hebben mij nooit teleurgesteld dus was ik vanavond van de partij.
 
‘Big Dez’ is een Franse band, afkomstig uit Parijs, die in 1996 is opgericht door zanger/gitarist Phil Fernandez. De bandnaam is uiteraard een verwijzing naar hem toe, al is hij niet meer zo ‘Big’ als in de eerste jaren van het bestaan van de band. Medeoprichter en organist ‘Bala Pradal’(o.a. ex Luther Allison band) was er helaas niet bij op deze toer en ook waren de soms aanwezige blazers niet van de partij. Kosten technisch gezien een logische beslissing, maar voor mij als liefhebber van het Hammond orgel en blazers toch wel jammer. Vanaf 2001 is Phil een graag geziene gast in Austin/Texas waar hij als sideman van onder andere Mike Cross, Tracy Conover, El Michael en de legendarische Uncle John Turner het vak van gitarist tot in de puntjes leerde. Deze contacten zorgden ervoor dat de eerste cd ‘Sail On Blues’ van Big Dez geheel in Austin kon worden opgenomen. Deze cd betekende een doorbraak voor de band en opende vele deuren. Optredens op de grotere festivals in Europa waren het gevolg. Ook de volgende cd’s ‘Night After Night’ en ‘You Can Smile’ werden in Texas opgenomen. De vierde cd ‘Late Live’ is een fraaie live registratie van de band en in maart 2011 verscheen hun laatste cd ‘Lazy Star’ die geheel is opgenomen in het thuisland Frankrijk.
 
Dat Phil beïnvloed is door Albert Collins liet hij vanaf het openingsnummer direct horen. Heerlijk, die lekkere schelle solo’s zoals Collins die ook uit zijn Telecaster kon toveren. Dit was het begin van een heerlijk avondje muziek waar het ene na het andere hoogtepunt elkaar opvolgde. De stijl is divers te noemen wat natuurlijk logisch is voor een band die zijn grootste invloeden haalt uit de Texaanse muziekscene. Soms funky, dan weer ingetogen, hard of soulvol alles kwam langs vanavond ,maar wel met de blues als uitgangspunt. Heerlijk om te zien, maar zeker ook om te horen waren de solo partijen van tweede gitarist Rodolphe Dumont die zeker niet onderdeed voor Phil en voldoende gelegenheid kreeg om zijn kunsten te vertonen. In mijn ogen was vanavond de meest opvallende rol weggelegd voor de slechts negentienjarige drummerArchibald Ligoniere, wat een geweldenaar zeg! In het begin leek hij wat bedeesd, maar al snel liet hij horen van wereldklasse te zijn. Ook vanavond bleek dus weer eens hoe belangrijk het is voor een band om te beschikken over een goede ritmesectie(op bas Lamine Guerfi). De weer aanwezige Marcel Scherpenzeel mocht ook nog een paar nummers meespelen, wat de toch al aanwezige feestvreugde alleen maar deed groeien.
 
Ik heb weer genoten van een prima band. Het is jammer dat nog niet iedereen de weg naar de Shack heeft gevonden, want zulke top bands verdienen gewoon meer publiek!
 
Ps. Ik mis de aankondigingen van Berry wel een beetje hoor!
 
Foto's: Wim Boelman & Berry.
 


05-02-2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
King Mo: 3 februari, The Shack Oude Meer.
“Dit is een goed stel”, gevleugelde woorden ooit uitgesproken door Rinus Michels, maar deze woorden zijn ook goed bruikbaar wanneer ik iets moet zeggen over de huidige samenstelling van King Mo. Soms is het een beetje passen en meten voor een band om tot de juiste klik te komen. Natuurlijk zijn Henk Punter, Jules van Bussel en Roelof Klijn fantastische muzikanten, maar een band heeft meer nodig dan alleen maar goede muzikanten namelijk liefde, passie en vriendschap. En deze elementen straalde de band King Mo vanavond meer dan ooit uit. Het was ondanks de kou buiten warm op het podium; dat kon je als publiek voelen en het was wel degelijk te horen in de muziek.
 
Het was natuurlijk geen weer om erop uit te trekken deze avond. En ik moet eerlijk zeggen dat ik ook zo mijn twijfels had om nog weg te gaan. Ten eerste rees natuurlijk bij mij de vraag op het optreden wel door zou gaan, want de leden van King Mo wonen nu eenmaal niet om de hoek van the Shack. Dus eerst maar even polsen. En ja, King Mo was in de loop van de middag al aangekomen en stonden al lekker te repeteren. Toch de stoute schoenen maar aangetrokken, want voor een lekker avondje King Mo ben ik natuurlijk altijd wel te porren.
 
Drie vertrouwde King Mo gezichten( Phil B./zang, Sjors Nederlof/gitaar en Colly Franssen/Hammond orgel) en twee niet minder bekende gezichten, maar dan afkomstig uit andere formaties, namelijk drummer Andreas Robbie Carree en Jules van Brakel op de bas, trapten rond een uurtje of tien af met enkele nummers van de laatste cd ‘King Of The Town’. Gezien de weersomstandigheden was de opkomst van het publiek begrijpelijk laag, maar degene die wel de moeite hadden genomen om zich door de sneeuw heen te worstelen lieten zich horen en zo ontstond er toch een heerlijk bijna huiselijk sfeertje. De band had er duidelijk ook zin in en de pas aangetrokken ritmesectie bleek zich uitstekend thuis te voelen. Drummer Andreas zorgde er, naar mijn bescheiden mening, voor dat de band een beter geluid heeft gekregen. Zijn manier van drummen is duidelijk intenser dan de meer zakelijke drumpartijen van zijn voorganger en dit geeft de band veel meer soul. Samen met Jules op de bas zorgden zij er vanavond voor dat King Mo hechter en warmer klonk als ooit ter voren. 
 
Tja. en dan de hoogtepunten en dat waren er veel. Ik ben niet iemand die met een papiertje rondloopt en alles noteert,  maar nummers als 'King Of The Town', '200 miles', 'Every Day I Have The Blues', 'The Mikman', 'Big Legged Woman' en natuurlijk de afsluiter 'Little Wing' zijn nummers die zo spontaan in mij opkomen. Ook mijn verzoekje om ‘Ain’t Nobody’s Bussiness’ te spelen werd gelukkig nog geaccepteerd en dit nummer kreeg weer een prachtige uitvoering. Zeker als groot liefhebber van het Hammond orgel heb ik genoten hoe Colly in een nummer als ‘Big Legged Woman’ zijn instrument liet huilen. En ja, over het gitaarspel van Sjors is natuurlijk ook al veel geschreven: Klasse!. En dan Phil, de zanger met het hart op de juiste plaats, de grote promotor van de band en natuurlijk gezegend met een heerlijk stemgeluid! Ik ga stoppen, want verheerlijking ligt op de loer en dat is nooit goed voor een band. Ik heb genoten, maar dat moge duidelijk zijn!
 
Foto's: Wim Boelman & Marga Moester.


03-02-2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Date Watson & The Texas Two: 2 februari, Patronaat Haarlem.
Het beste wat de countrymuziek momenteel te bieden heeft stond vanavond in het Patronaat te Haarlem, namelijk Dale Watson & The Texas Two. Wat een geweldig optreden was dit weer! Van begin tot het eind Genieten met een hoofdletter! Ik heb Dale in zijn ruim twintigjarige carrière al heel wat keertjes met diverse muzikanten zien optreden, maar nog nooit was hij zo goed als deze keer. Voor Dale begon zijn toertje door Nederland slecht; herstellende van een griepje moest hij vorige week zondag het eerste optreden in Oss annuleren daar zijn stem nog niet optimaal klonk. Gelukkig was daar vanavond helemaal niets van te merken.
 
Dale was hier natuurlijk om zijn recente cd ‘The Sun Sessions’ te promoten, maar deze levende jukebox uit Austin liet zich hier niet door beperken. Net als bij eerdere optredens reageerde hij ook nu weer alert op verzoekjes uit het publiek en speelde hij weer een mooi overzicht van de beste nummers van de reeds twintig cd’s die hij inmiddels heeft uitgebracht. Lovende recensies (en terecht) zijn er inmiddels verschenen van zijn laatste cd die hij heeft opgenomen in de legendarische Sun Studio te Memphis. Veertien zelf geschreven nummers die niet hadden misstaan op het repertoire van bijvoorbeeld Johnny Cash, Carl Perkins, Jerry lee Lewis of Elvis Presley. Net als Cash en Elvis in hun beginjaren zijn de nummers opgenomen met een minimale begeleiding; Chris Crepps voornamelijk spelend op zijn snare drum en de prima spelende contrabassist Mike Bernal. En eerlijk gezegd heeft Dale ook niet meer nodig; zijn fantastische stemgeluid en zijn prima gitaarwerk doen namelijk de rest.
 
Keurig in een oversized pak met stropdas betraden de twee begeleiders rond negen uur het mooie podium van de kleine zaal in het Patronaat gevolgd door Dale die met een knipoog naar Cash geheel in het zwart was gekleed. Anderhalf uur lang volgde een weergaloos optreden met eigenlijk alleen maar hoogtepunten. De nummers van zijn laatste cd waren natuurlijk rijkelijk aanwezig, maar ook klassiekers van o.a. Conway Twitty, Johnny Cash en natuurlijk van de man wiens stijl het meest overeenkomt met die van Dale, Merle Haggard. De meeste nummers lekker uptempo gespeeld ,maar ook voor een mooie ballade draait Dale zijn hand niet om. Mike Bernal plukte aan zijn bas alsof zijn leven er vanaf hing, maar ook de sobere begeleiding van Chris Creps op drums gaven Dale de gelegenheid om het beste in hem naar boven te brengen. Tussen de nummers door kregen de bandleden diverse drankjes aangeboden van het publiek, wat natuurlijk iets zegt over de aanwezige sfeer in het Patronaat. Mike Bernal kreeg ook nog de gelegenheid om zijn zangkwaliteiten te tonen en bracht een lekkere rockabilly uitvoering ten gehore van de Beatles klassieker ‘The Ballad Of John And Yoko,’ maar het was natuurlijk Dale zelf die de show stal.
 
De avond vloog voorbij en om en uurtje of half twaalf zat ik helaas alweer thuis na te genieten van alweer een prachtig optreden.
 
Foto's: Wim Boelman & me.
 
Filmpje: click here!


29-01-2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Dudley Taft: 28 januari, the Shack Oude Meer.
'Onbekend maakt onbemind', een gezegde wat in het geval van Dudley Taft duidelijk opging in 'The Shack' afgelopen zaterdag. Pianist Gene Taylor vertelde mij ooit eens bij een optreden waar ook weinig publiek was: “Ik speel voor diegene die wel gekomen zijn en niet voor de thuisblijvers” en vervolgens speelde hij de sterren van de hemel. Ook Dudley en zijn twee medemuzikanten, Theo Thumper op drums en John Kessler op de basgitaar, hadden ondanks de matige opkomst aan inspiratie duidelijk geen gebrek en ook zij maakten er een heerlijke avond van. Zelf had ik ook nog nooit van de man gehoord, maar mijn bluesvriend Jay Landman (Jay Bluesfarm Rhinetown Farmer) uit Wageningen verzekerde mij dat ik zeker zou gaan genieten van dit optreden en zo geschiedde. Dudley, hij lijkt met zijn lange driehoekige baard op het jongere broertje van ZZ Top, wist vanavond met een zeer afwisselend optreden de vaste bezoekers van The Shack duidelijk voor zich te winnen.
 
Dudley groeide op in Cincinatti en luisterde naar bands als Deep Purple, Pink Floyd, The Allman Brothers en uiteraard Jimi Hendrix. Via LA belandde hij in de jaren negentig in Seatle, een stad waar op dat moment een zeer roerige muziekscene aanwezig was die later bekend zou worden onder de naam ‘Grunge’. In deze stad formeerde hij begin jaren negentig zijn eerste band ‘Sweet Water’, waarmee hij twee cd’s opnam voor het label ‘Atlantic Records’. Met zijn volgende band ‘Second Coming’ maakte hij in 1997 weer een cd ditmaal op het label ‘Capitol Records’. Toch bleef het zoeken naar de juiste stijl totdat hij de bluesmuziek ontdekte en zich hierin verdiepte. Deze muziekstijl is dan ook tot op de dag van vandaag de grondslag voor zijn huidige repertoire. Onlangs bracht hij zijn eerste solo cd 'Left For Dead’ uit en om deze te promoten toerde hij een aantal dagen door Nederland en dit deed hem belanden in De Oude Meer.
 
Dudley’s vaste drummer was voor deze toer achtergebleven in Amerika en daarom mocht (de bijna huisdrummer van The Shack) Theo Thumper zijn plaats achter de drumkit innemen. Getooid met zonnebrillen namen de twee snarenplukkers plaats op het podium en van begin af aan ging de beuk erin. Leuk om te zien was dat in heel korte tijd Theo en John, die werkelijk een bijzonder mooie partij noten uit zijn bas wist te halen, een uiterst solide ritmesectie wisten te vormen voor de niet altijd even makkelijk te volgen Dudley. Zowel nummers van de cd als een flink aantal covers passeerden de revue. Het is duidelijk dat Dudley zich thuis voelt binnen diverse genres; soms klonk het funky dan weer lekker hard, maar ook in rustige nummers als ‘Red House’ wist hij te overtuigen. Technisch, maar met het gevoel op de juiste plek, was zijn gitaarspel dik in orde. Het donkere stemgeluid van Dudley had soms moeite om boven het geluid uit te komen en wist mij niet altijd te overtuigen, maar dat was dan ook eigenlijk het enige minpuntje wat ik kan benoemen. In de tweede set die ik zag brak er nog een beetje paniek uit toen de snaredrum van Theo’s drumstel het begaf onder de vele geselingen die het moest ondergaan. Theo probeerde de schade te verhelpen met duct tape, maar gelukkig was er in het pand nog een reserve trommel aanwezig zodat het optreden kon worden vervolgd.  Ik heb weer genoten van een heerlijk avondje muziek in de altijd gezellige Shack.
 
Foto's: Marga Moester


16-01-2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Big Pete: 15 januari, The Shack Oude Meer.
Ik ga dit verslagje eerst eens beginnen met mijn bewondering en waardering uit te spreken voor Berry,Rian,Hans en Gerda oftewel ‘the Crew’ van de Shack. Het is hun gelukt om in nog geen twee maanden tijd een heel nieuw succesvol podium op poten te zetten met ook nog eens een  nieuwe naam!  En niet zo maar een podium, nee een podium waar iedere bluesband in Nederland graag wil spelen gezien de geweldige sfeer die er heerst . Een diepe buiging voor dit viertal!
 
Met de komst van twee top bands afgelopen weekend was ik natuurlijk in mijn nopjes en niet alleen ik, maar uiteraard ook alle andere vaste bezoekers. Opvallend was dat er veel nieuwe gezichten, waaronder radiomakers, muzikanten en blueskenners pur sang, hun weg naar de Shack wisten te vinden. 
 
Zondagmiddag was het de beurt aan Pieter (Big Pete) van der Pluijm en zijn band om de tent volledig op zijn kop te zetten en ik moet zeggen, dat het is gelukt. Wat een geweldig optreden was dit weer. Pete zagen wij natuurlijk al meerdere keren op het podium van Bikes ‘n’Blues in Amstelveen, onder andere in een Lester Butler tribute band (21/09/07) en met de Kingsnakes (09/06/07) en ook toen liet hij al een prima indruk achter. In 2011 kwam een lang gekoesterde wens uit voor Pete; eerst mocht hij een nummer meeblazen op de cd ‘Shake For Me’ van The Manish Boys, gevolgd door een succesvol optreden in Ospel en uiteindelijk kreeg hij de kans om zelf een solo cd op te nemen op het label ‘Delta Groove’. De cd ‘Choice Cuts’, waarop ook nog eens een keur van Amerikaanse bluesartiesten meespelen, kreeg lof vanuit de gehele wereld en sindsdien mag Pete zich heugen op grote optredens ‘all over the world’.
Vanmiddag trad Pete op samen met Sander Kooiman op gitaar, drummer Henk Punter (ex King Mo) en op bas (bijna samen met zijn hond) Lut Luttik. Van het begin af aan zat de sfeer er goed in en kreeg de band veel bijval van het publiek. Westcoast blues afgewisseld met Chicago blues waren de ingrediënten voor het repertoire deze middag. Pete’s harmonicawerk mag er zijn en tesamen met zijn prima stemgeluid is hij de ideale frontman. Mijn credits gaan natuurlijk ook uit naar de overige leden van de band. Sander trok lekker pittig van leer en kreeg voldoende tijd om alles uit zijn Fender te halen. Henk trommelde er als vanouds weer lekker op los en samen met contrabassist Luttik zorgden zij voor een prima begeleiding. In de tweede set nodigde Pete zijn grote voorbeeld Kim Snelten uit om mee te spelen en wat toen volgde deed bij veel bezoekers het kippenvel op de armen rijzen. Pete blaast al geweldig, maar wat Snelten uit zijn harpje wist te halen was nog net even een niveau hoger. Toen Henk zijn drumstokjes ook nog eens overdroeg aan Joost Tazelaar en Pete de zang overliet aan zijn gitarist Sander Kooiman stond daar opeens de band ‘Drippin' Honey’ weer op het podium. Leuk om te zien dat muzikanten zo makkelijk ruilen van plaats zonder enige vorm van afgunst. Na dit verrassingsoptreden ging Pete weer verder met zijn band en gingen de voetjes van de vloer. De sfeer in de Shack was inmiddels tot een hoogtepunt gestegen waardoor het alleen nog maar beter werd. Marcel Scherpenzeel mocht ook nog even zijn gitaarkunsten vertonen en als bijna vaste gitarist van de Shack ging ook dit optreden er ook weer in als koek. Al met al een top optreden deze middag en zeker eentje die in de top tien lijst van 2012 terecht gaat komen!
 
Foto's: Marga Moester.


15-01-2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Twelve Bar Blues Band: 13 januari, The Shack Oude Meer.
Laat ik beginnen met te zeggen dat het wederom een topavond was in ‘The Shack’! Wat een gezelligheid en dan dat bandje hé, de ‘Twelve Bar Blues Band’, één van de weinige bands in Nederland die gewoon recht toe recht aan blues spelen, geïnspireerd door de helden die ooit de Chicago blues op de kaart hebben gezet. Eigen nummers afgewisseld met klassiekers(niet klakkeloos na gespeeld) vormen het uitgebreide repertoire van de band en al dit fraais voor slechts vijf euro entree; daar mag je toch niet voor thuis blijven!

De band was blijkbaar op tijd begonnen, want toen ik rond tien uur binnenkwam was de eerste set al gespeeld. Jammer, maar gelukkig volgden er nog een stuk of wat. Onder de bezielende leiding van Jan(JJ Sharp), die net in dit weekend waarin maar liefst drie optredens op het programma van de band stonden te kampen had met een verkoudheid, gingen de mannen er vol enthousiasme tegenaan. De motor van de band wordt gevormd door een drietal namelijk drummer “Wild” Marcel Bakker, die met zijn energie vast wel wat kilootjes kwijt raakt op zo’n avond, slaggitarist Randy Pears ,de man met de solide akkoorden en Patrick “Sideburn” Obrist die werkelijk prachtige baspartijen haalt uit zijn nieuwe vijfsnarige basgitaar. Tja, en met zo’n backbone zitten de twee frontmannen, Jan Scherpenzeel ( JJ Sharp) mondharmonica en zang  en Kees Dusink /gitaar al bij voorbaat gebeiteld. Kees had deze avond een flink aantal gitaren mee genomen wat de afwisseling zeker ten goede kwam. En dan Jan; ook over hem heb ik eerder de loftrompet geblazen en ondanks zijn verkoudheid liet hij ook vanavond weer horen een waardige opvolger te zijn van Harry Muskee.

Ik heb de afgelopen jaren ook al heel wat over deze band mogen schrijven. Zowel cd recensies als concertverslagjes dus ga ik hier verder niet in herhaling vallen. Snuffel wat rond bij de cd verslagen of optredens op mijn site en dan zal duidelijk worden dat ik deze band een warm hart toedraag!

Deze keer sluit ik af met het hoogtepunt van deze avond te noemen en dat was voor mij het nummer ‘Key To Your Heart’!
 
Foto's: Marga Moester


07-01-2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Jean Paul Rena & Terrawheel: 6 januari, The Shack Oude Meer.
Wat is het toch heerlijk als je na een vervelende dag, een aanzegging tot ontslag op het werk, jezelf ’s avonds kan onderdompelen in het geluid van de blues. Er is namelijk geen andere muziek die zo’n slecht gevoel zo goed kan uitdrukken als de blues. Na opbeurende woorden van bekenden en een paar pilsjes later komt de spirit weer terug en denk je:"ach misschien is dit wel de stap naar een nog leuker leven".
 
Het was alweer twee jaar geleden (24/01/2010) dat de oer-Hagenees Jean Paul Rena en zijn band Terra Wheel op het podium stond van Bikes ’n Blues te Amstelveen. De geweldige indruk die hij toen bij mij achterliet deed mij besluiten om ook vanavond maar weer eens een bezoekje te brengen aan ‘The Shack’. Gezien de vele optredens die hier plaatsvinden moet ik keuzes maken en ben ik er helaas niet elke week te vinden. Blijkbaar is de vrijdag toch een avond waarop niet iedereen te porren is voor een topbandje, want echt druk was het niet. Aan de inzet en het enthousiasme van de band was dit echter niet te merken. Klassieke bluesnummers werden, net als twee jaar geleden, ook nu weer voorzien van een lekker Haags sausje en ook de eigen nummers gingen er weer in als koek. Gelukkig was ook de echte Haagse humor niet verdwenen bij Jean Paul en waren zijn verhalen weer kostelijk. Eigenlijk was alles nog net zo goed als twee jaar geleden, dus ik zou zeggen: "lees mijn verslagje van 24 januari 2010 nog eens terug en de thuisblijvers weten weer wat ze hebben gemist!".
 
Foto's: Marga Moester.


Never Enough!!

Vanaf 01-04-'09